บทที่ 1079.2 ต่างถิ่น บ้านเกิด ถิ่นแห่งสุรา บ้านแห่งหัวใจ

เผยเฉียนลังเลเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “คนหนึ่งในนั้นไม่ใช่ผู้ฝึกตน เผ่าปีศาจที่ไม่อาจหนีกลับไปเปลี่ยวร ้างได้ แต่เป็ นผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ ในท้องถิ่นของใบถงทวีป ว่ากันว่าต่อให้ตายเขาก็ไม่ยอมส านึกผิด เหตุผลก็คือการที่ใบถงทวีปได้เจอกับหายนะครั้งใหญ่นี้ก็เพราะ ก าแพงเมืองปราณกระบี่ไม่อาจพิทักษ์เส้นทางที่เชื่อมโยงกับภูเขา ห้อยหัวเอาไว้ได้ และอริยะปราชญ์ของศาลบุ๋นก็เอาแต่นิ่งดูดายไม่ทา อะไร”

ชุยตงซานเหมือนจะไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ให้มากนัก จึงกล่าวต่อ ว่า “ผู้ฝึกลมปราณกลุ่มแรกที่ไปตรวจสอบเรื่องนี้ ทางฝั่งของสานัก กระบี่ชิงผิงพวกเราได้ส่งตัวผู้ฝึกกระบี่สามคนอย่างหมี่อวี้ สิงอวิ๋นและ หลิ่วสุ่ยไป ทางฝั่งภูเขาไท่ผิงมีเจ้าขุนเขาหวงถิงที่ละทิ้งการปิดด่าน ยังพากั่วหรานขอบเขตเซียนเหรินฉายาหลงเหมินไปด้วย ทางจวน วารีมหาสมุทรตะวันออกก็มีผีเซียนหวงม่านและผู้ฝึ กยุทธซีหมาน ส่วนกองกาลังฝ่ ายอื่นๆ ที่เหลือ บวกกับเรือนอวิ๋นฉ่าวผูซานที่เซวีย ไหวเป็ นคนนาขบวน ผู้ถวายงานเชื้อพระวงศ์อีกกลุ่มใหญ่ของ ราชวงศ์ต้าเฉวียน รวมแล้วมีแปดกลุ่มที่อาพรางร่องรอยแยกกันไป ตามแนวเส้นเลียบลาน้าใหญ่ ต่างคนต่างเลือกที่พักหนึ่งแห่ง จากนั้น ก็ทางานตามหน้าที่ตัวเอง เริ่มแข่งกันในด้านความอดทนของทั้งสอง ฝ่าย…รวมถึงเสี่ยงดวงไปเฝ้ าตอรอกระต่าย”

อวี๋เสวียนขยุ้มหนวด “มีแต่เป็ นโจรพันวัน ไหนเลยจะมีหลักการที่ ต้องป้ องกันโจรพันวัน เฝ้ าตอรอกระต่ายคือวิธีที่อับจนหนทางแล้ว จะ เอาแต่ไม่ท าอะไรเลยก็ไม่ได้ แต่หากอีกฝ่ ายหยุดมือไปแล้วก็จะยิ่งเป็ น ปัญหาใหญ่เข้าไปอีก พูดถึงแค่ใจคนแตกสลาย ควรจะรวบรวม กลับมาอย่างไร? บวกกับคาพูดซุบซิบนินทาที่ห้ามไม่อยู่พวกนั้น ชื่อเสียงของสานักกระบี่ชิงผิงและภูเขาลั่วพั่วของพวกเจ้า อยู่ในใบถง ทวีปแห่งนั้น หากไม่ทันระวังก็จะเละเทะเอาได้”

ไม่พูดถึงพวกผู้ฝึกตนของฝ่ ายต่างๆ ที่อยู่ใต้การดูแลของศาล บรรพจารย์ที่สร ้างขึ้นชั่วคราวซึ่งทุกคนต้องวิ่งวุ่นเหน็ดเหนื่อย แต่ กลับไม่ได้ผลลัพธ ์ดีเท่าที่ควร สาคัญยิ่งกว่านั้นก็คือแคว้นเล็ก ทั้งหลาย ทั่วทั้งราชสานักต่างก็อยู่กันอย่างอกสั่นขวัญผวา เพราะถึง อย่างไรนี่ก็ไม่ถือว่าเป็ นเรื่องที่ “หากมีลมพัดใบไม้ไหวแล้วจะเป็ น อย่างไรต่อ” แต่จะต้องมีคนตายจริงๆ ดังนั้นงานส่วนใหญ่เลียบลาน้า ใหญ่จึงต้องหยุดชะงักลง มีเพียงแคว้นใหญ่อย่างสกุลเหยาต้าเฉวียน และจวนเซียนอักษรจงขนาดใหญ่เช่นสานักกุยหยก สานักกระบี่ชิง ผิงเท่านั้นที่ยังคงทาการขุดเจาะลาน้าไปตามลาดับขั้นตอนอยู่ เหมือนเดิม

เฉินผิงอันมองไปยังชุยตงซาน ชุยตงซานยิ้มกว้าง “ข้ามีสถานะ ที่ซุกซ่อนอยู่ในผูซานในเมื่อไม่มีอะไรทาอยู่แล้ว ตอนนี้ก็เลยมาเป็ น เหยื่อล่อ ส่วนคนที่วางแผนอยู่เบื้องหลังจะงับเหยื่อหรือไม่ก็ต้องดูที่ ตัวการหลักหรือไม่ก็ผู้ช่วยที่เป็ นแรงสาคัญว่ากล้าสังหารผู้มี

พรสวรรค์เด็กหนุ่มขอบเขตประตูมังกรที่เป็ นผู้ฝึกกระบี่ลูกศิษย์ผู้สืบ ทอดของสานักกระบี่ชิงผิงเพื่อนามาสร ้างบารมี สร ้างชื่อในศึกเดียว หรือไม่”

เฉินผิงอันนวดคลึงหว่างคิ้ว เอ่ยว่า “ว่าต่อสิ”

ชุยตงซานกล่าว “ให้ยอดฝีมือช่วยค านวณให้ อนุมานคร่าวๆ ถึง สถานที่ที่คนเหล่านั้นอาจปรากฏตัว และเจ้าหมอนี่ก็คว้าจับจุดสาคัญ ได้จริงๆ เพราะตอนนั้นหวงถิงแห่งภูเขาไท่ผิงอยู่ห่างไปไม่ไกล พอ นางได้ข่าวก็รีบขี่กระบี่ไล่ตามไป แล้วก็ตามไปทันด้วย!”

เฉินผิงอันขมวดคิ้ว “ขนาดหวงถิงก็ยังดักฆ่าอีกฝ่ ายไม่ส าเร็จ หรือ?”

หากฆ่าได้แล้ว ชุยตงซานก็คงไม่พูดเยอะขนาดนี้

ชุยตงซานเอาสองมือถูหน้า เอ่ยอย่างจนใจว่า “อันที่จริงอีกฝ่ าย อ าพรางตัวได้ดีมากแล้ว น่าเสียดายที่มาเจอกับหวงถิง หวงถิงไม่เคย ทาอะไรอืดอาด อีกฝ่ ายโดนไปหนึ่งกระบี่บาดเจ็บไม่เบา แต่ไอ้หมอ นั่นก็ยังหนีไปได้อยู่ดี”

เฉินผิงอันเงียบไม่พูดอะไร

หวงถิงที่เป็ นเจ้าสานักของภูเขาไท่ผิง นางไม่เพียงแต่เป็ นผู้ฝึก กระบี่ขอบเขตหยกดิบอย่าลืมล่ะว่าความโชคดีของหวงถิงนั้นยังเป็ นที่ ยอมรับของใต้หล้าว่าเป็ นอันดับหนึ่ง

นางไปทัน ไล่ตามไปเจอผู้ฝึ กตนเผ่าปี ศาจที่มีโอกาสจะเป็ น ตัวการหลักผู้นั้น เดิมทีก็เป็ นการพิสูจน์ความจริงอย่างหนึ่งอยู่แล้ว แต่สุดท้ายอีกฝ่ ายกลับยังหนีไปได้ ไยจะไม่ใช่การพิสูจน์ความจริงอีก อย่างหนึ่ง

ดังนั้นนี่จึงยุ่งยากยิ่งกว่าการที่หมื่อวี้ซึ่งเป็ นขอบเขตเซียนเหริน ไล่ตามไปทันแล้วออกกระบี่ สุดท้ายปล่อยให้อีกฝ่ ายที่บาดเจ็บสาหัส โชคดีหนีรอดไปได้

สิงอวิ๋นที่มีรูปโฉมเป็ นเด็กหนุ่ม หลิ่วสุ่ยที่เป็ นหญิงชรา ผู้ฝึ ก กระบี่ในท้องถิ่นของกาแพงเมืองปราณกระบี่สองคนที่เพิ่งเคยเหยียบ ย่างเข้ามาในใต้หล้าไพศาลเป็ นครั้งแรกเดิมทีสิงอวิ๋นได้มีสถานะ อย่างใหม่แล้ว นั่นคือเป็ นผู้ถวายงานที่ได้รับการบันทึกชื่อของสานัก กระบี่ชิงผิง ควบกับผู้ดูแลคนใหม่ของท่าเรือเฟิ งยวน แต่เพียงแค่ เพราะจู่ๆ ก็มีเผ่าปีศาจที่ก่อความวุ่นวายไปทั่วพวกนี้โผล่มา เรื่องแรก ที่ต้องทาก็คือเปลี่ยนสถานที่สาหรับสังหารปี ศาจปัญหาเพียงหนึ่ง เดียวนั้นอยู่ที่ว่าไม่แน่เสมอไปที่พวกเขาจะมีโอกาสได้เจอกับผู้ฝึกตน เผ่าปีศาจคนนั้นหรือหลายคนนั้น

ชุยตงซานกล่าว “สัตว์เดรัจฉานที่มั่นใจได้แล้วว่าเป็ นเผ่าปีศาจ ตนนี้ ก่อนที่หวงถิงจะไล่ตามไปได้ป่ าวประกาศว่าวันหน้าเส้นทาง เลียบลาน้าใหญ่ ขอแค่ที่ใดมีฝุ่นคลุ้งตลบก็จะต้องกินยันต์ของเขา”

เฉินผิงอันถาม “ปีศาจตนนี้คือผู้ฝึกตนสายยันต์ห้าขอบเขตบนที่ เชี่ยวชาญวิชาการหลบหนีเอาชีวิตรอดหรือ?”

ชุยตงซานส่ายหน้า “ฟังหวงถิงเล่า ดูเหมือนว่าจะเป็ นขอบเขต ก่อกาเนิดคนหนึ่ง แต่ก็เชี่ยวชาญวิชาหลบหนีห้าธาตุจริงๆ ยันต์ก็ยิ่ง มีให้เอาออกมาใช ้ได้ไม่หมดสิ้น ถูกไอ้หมอนี่จับคู่มาใช ้จนคนมอง ตาลาย การไล่ฆ่าที่ใช ้เวลาไม่ถึงครึ่งเค่อ อันที่จริงหวงถิงก็ออกกระบี่ ไปหลายครั้ง แต่กลับโดนร่างของเผ่าปีศาจตนนั้นจริงๆ แค่ครั้งเดียว เท่านั้น และนั่นยังเป็ นครั้งที่หวงถิงเล่าให้ข้าฟังหลังจบเรื่องด้วยว่า “อาศัยสัญชาตญาณฟันไปมั่วๆ ลองเสี่ยงดวงดูด้วย”

ชุยตงซานเพิ่มน้าหนักเสียง “ดังนั้นเผ่าปีศาจตนนี้ต้องเชี่ยวชาญ ด้านยันต์อย่างมาก”

อวี๋เสวียนเปิ ดปากถาม “เจ้าส านักชุย มีเศษซากของยันต์ เหลืออยู่หรือไม่?”

ชุยตงซานหยิบกระปุกใบเล็กออกมาจากชายแขนเสื้อ เทเศษผง ของยันต์ลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

บอกตามตรง หากอวี๋เสวียนไม่อยู่บนภูเขา ชุยตงซานก็คงได้แต่ ขอให้อาจารย์ไปเชิญอาจารย์ของอาจารย์ให้ไปเชิญเทพเซียนผู้เฒ่า อวี๋ออกจากธารดวงดาวพร่างพราว “จุติลงมายังโลกมนุษย์” สักรอบ แล้วเหมือนกัน

อวี๋เสวียนยกชายแขนเสื้อขึ้น ยื่นนิ้วไปขยุ้มเศษซากของยันต์มา เล็กน้อยแล้วใช ้สองนิ้วถูกันเบาๆ ฉับพลันนั้นก็สะบัดชายแขนเสื้อ กลางอากาศมีแสงสีทองจุดหนึ่งโผล่มา จากนั้นก็เปลี่ยนจากจุดมา

เป็ นเส้น เปลี่ยนจากเส้นมาเป็ นพื้นผิว แสงสีทองเล็กจ้อยแต่ละเส้นยืด ยาวออกไป ทยอยกัน “ถือก าเนิด” กลายเป็ นยันต์สมบูรณ์สีทองแผ่น หนึ่ง

และในชั่วขณะที่ “กลายเป็ นยันต์” นั้นเอง ยันต์แผ่นนั้นก็ทาท่า จะระเบิดออกราวกับว่าได้รอคอยที่จะเป็ น “ยันต์ในยันต์” อยู่ก่อนแล้ว

น่าเสียดายที่ยันต์แผ่นนี้มาเจอกับฝูลู่อวี๋เสวียน

อวี๋เสวียนได้วาดยันต์ขึ้นมาพร ้อมกันนานแล้ว ใช ้มันกักขังยันต์ แผ่นนี้เอาไว้ ยันต์ที่เกิดรอยแตกร ้าวนับไม่ถ้วนแผ่นนั้นล่องลอยอยู่ กลางอากาศ จะร่วงมิร่วงแหล่

อวี๋เสวียนจ้องมองอยู่พักหนึ่ง เพียงไม่นานก็ได้ข้อสรุปที่มีทั้งดี และร ้ายปนกัน “ไม่ใช่ยันต์ใหญ่ที่ถูกบันทึกลงในเอกสารใดๆ มีเส้น สายของยันต์สองพันสองร ้อยกว่าเส้น แม้จะหยาบไปสักหน่อย แต่ก็ น่าสนใจไม่น้อย มองออกว่ามีความเป็ นไปได้มากที่จะเป็ น “ผลงาน ชิ้นแรก” ที่ผู้ฝึกตนเผ่าปีศาจคนนั้นสร ้างขึ้นกับมือตัวเอง เป็ นเหตุให้ ยังอยู่ในขั้นตอนของการคล าหา ยังไม่ประสบผลส าเร็จ หาไม่แล้วต่อ ให้ข้ามีการเตรียมการไว้ก่อนล่วงหน้า ใช ้ยันต์สยบยันต์ พูดถึงแค่ ร่องรอยแห่งมรรคาที่ซ่อนอยู่ในแก่นแห่งยันต์ก็ต้องถูกทาลายจนสิ้น ซากอย่างแน่นอน แต่ผู้ฝึ กตนที่สามารถวาดยันต์ใหม่เอี่ยมเช่นนี้ ออกมาได้ก็มีต้องมีพรสวรรค์สูงมาก อีกทั้งวิธีที่ใช ้ยังแปลกใหม่ มี ความคิดลึกล้าพิสดาร มีอยู่หลายจุดที่เรียกได้ว่ากล้าคิดในสิ่งที่คน รุ่นก่อนไม่เคยคิดถึงมาก่อน จาต้องยอมรับว่าไอ้หมอนี่คือต้นกล้าที่ดี

เป็ นต้นกล้าที่ดีในการฝึกวิชายันต์จริงๆ หากมันซ่อนตัวอยู่ในใบถง ทวีปเป็ นเวลานาน ต้องกลายมาเป็ นภัยแฝงที่ไม่เล็กอย่างแน่นอน”

อวี๋เสวียนกล่าวต่ออีกว่า “หวงถิงเดาไม่ผิด มีโอกาสที่จะเป็ น ขอบเขตก่อก าเนิดมากที่สุด โอกาสที่จะเป็ นขอบเขตหยกดิบไม่อาจ พูดได้ว่าไม่มีเลย แต่ความเป็ นไปได้นั้นก็มีน้อยมาก”

เฉินผิงอันพลันเอ่ยว่า “จะเป็ นแค่ขอบเขตโอสถทองได้หรือไม่”

อวี๋เสวียนใช ้มือขวาคีบยันต์แผ่นนั้นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ส่วนมือ ซ ้ายนับนิ้วคานวณ ครู่หนึ่งต่อมา ยันต์แผ่นเก่าที่ประคองตัวต่อไปไม่ ไหวก็ปริแตก อวี๋เสวียนพยักหน้า “มีความเป็ นไปได้จริงๆ โอสถทอง กับก่อกาเนิด มีกันอยู่คนละครึ่งๆ”

ชุยตงซานนวดคลึงปลายคาง เอ่ยว่า “เกินครึ่งน่าจะเป็ นโอสถ ทองแล้ว”