บทที่ 1081.4 ตำรำครึ่งเล่มแห่งโลกมนุษย์

สำหรับเรื่องนี้หลิ่วชื่อเฉิงไม่ได้ยอกแสลงใจใดๆ เพรำะถึงอย่ำงไร ก็เป็ นลูกศิษย์ผู้สืบทอดของศิษย์พี่ หำกไม่เย่อหยิ่งต่ำงหำกที่จะทำให้ คนเป็ นอำจำรย์อำอย่ำงเขำผิดหวังเป็ นทบทวี ที่พวกเขำเป็ นอยู่ในทุก วันนี้ก็ดีมำกแล้ว

ปิดประตูลง แม้จะไม่เห็นตนอยู่ในสำยตำ แต่จะถือเป็ นอะไรได้ ออกจำกบ้ำนไปอยู่ข้ำงนอก ข้ำหลิ่วชื่อเฉิงก็ยังเป็ นอำจำรย์อำของ พวกเจ้ำนี่นำ

ฝนเม็ดเล็กพร่ำงพรมลงมำ สำยฝนบำงเบำขมุกขมัว เฉินผิงอัน ไปส่งหลิ่วชื่อเฉิงถึงแค่หน้ำประตูเรือนเท่ำนั้น

หลิ่วชื่อเฉิงจะไปหำพวกสหำยที่มำเยือนด้วยควำมตื่นเต้นฮึกเหิม และกลับไปพร ้อมควำมพึงพอใจกลุ่มนั้น ไม่ว่ำจะอย่ำงไรก็ถือว่ำวันนี้ เฉินผิงอันให้หน้ำตนอย่ำงเต็มที่แล้ว

เฉินผิงอันยิ้มบำงๆ เอ่ยว่ำ “ลมและฝนกว้ำงไกลสุดลูกหูลูกตำ สหำยโปรดถนอมตัวด้วย”

ต่อให้หลิ่วชื่อเฉิงจะโง่แค่ไหนก็ยังรู ้ดีว่ำประโยคนี้ไม่ใช่แค่พูดกับ ตนเท่ำนั้น

่

ดังนั้นหลิ่วชื่อเฉิงจึงคำรวะตำมขนบลัทธิเต๋ำด้วยท่ำทำงเคร่งขรึม พูดด้วยสีหน้ำจริงจังว่ำ “เฉินผิงอัน พวกเรำต่ำงก็ถนอมตัว”

เฉินผิงอันรีบฉวยโอกำสตีเหล็กตอนที่ยังร ้อน “ในเมื่อเป็ นสหำย ที่สำมำรถเรียกชื่อกันตรงๆ ได้แล้ว”

หลิ่วชื่อเฉิงหัวเรำะฮ่ำๆ “ถ้ำอย่ำงนั้นก็อย่ำพูดถึงเรื่องเงินทองกัน

อีกเลย จะท ำร ้ำยควำมรู ้สึกเอำได้!”

อ่ำนตำรำโดยไม่รู ้ตัวเลยว่ำใบไม้ผลิเริ่มเข้มข้น เรือนหลังหนึ่งที่เงียบเหงำในภูเขำ แต่กลับไม่วิเวกวังเวง

สตรีในห้องส่วนตัวไม่รู ้ถึงควำมกลัดกลุ้ม ใช ้หวีมรกตมวยผม เป็ นทรงก้นหอย

บรรพจำรย์ผู้คุมกฏของภูเขำลั่วพั่วยำมอยู่ข้ำงนอกและอยู่ใน บ้ำนของตัวเอง เหมือนเป็ นคนละคน

เวลำนี้ข้ำงมือของผู้คุมกฏฉำงมิ่งวำงนิยำยเอำไว้หลำยเล่ม แม้ว่ำ จะเป็ นนิยำยรักเบื้องหน้ำบุปผำใต้เงำจันทร ์และนิยำยบุรุษมำก ควำมสำมำรถกับโฉมสะครำญเหมือนกัน แต่ถึงอย่ำงไรเนื้อหำก็ไม่ เหมือนนิยำยที่พวกเจิ้งต้ำเฟิง นักพรตเซียนเว่ยอ่ำนกัน

นำงในเวลำนี้ยิ้มตำหยี ท่วงท่ำผ่อนคลำยสบำยอำรมณ์ กำลังชม บุปผำในคันฉ่องจันทรำในสำยน้ำของพรรคเล็กแห่งหนึ่ง บนโต๊ะคือ

่

กล่องอำหำรที่เปิดอ้ำ แต่ละช่องแบ่งขนมของกินเล่นและผลไม้เชื่อม ต่ำงชนิดแยกจำกกัน

นำงไม่ชอบเดินออกจำกบ้ำนไปพูดคุยกับใคร แล้วก็ดูเหมือนว่ำ จะไม่มีใครชอบแวะเวียนมำหำนำงด้วย นี่ไม่มีอะไรที่ไม่ดี นำงมี ควำมสุขกับควำมสงบและควำมอิสระนี้ ถึงอย่ำงไรก็ไม่จำเป็ นต้องฝึก

ตน แค่ใช ้เวลำว่ำงให้หมดไปก็พอ

กำรรวมตัวกันที่ลำนกว้ำงของยอดเขำจี้เซ่อก่อนหน้ำนั้น ยำมที่ เด็กชำยผมขำวจรดพู่กันวำดภำพแรก อันที่จริงสือโหรวตัวแทนเถ้ำ แก่ของตรอกฉีหลง ลูกศิษย์สองคนของเทพเซียนผู้เฒ่ำเจี่ยแห่งร ้ำน ฉ่ำวโฉว หลินเฟยจิง หรือแม้กระทั่งพวกป๋ ำยเติงต่ำงก็ได้รับกำรแจ้ง เตือน พวกเขำพำกันเดินทำงมำที่ยอดเขำจี้เซ่อโดยที่ไม่ได้ตกหล่น ใครไปแม้แต่คนเดียว ดูเหมือนว่ำต่ำงก็ต้องถูกวำดลงไปในภำพเพื่อ เก็บไว้เป็ นที่ระลึก แรกเริ่มฉำงมิ่งยังไม่รู ้ควำมตั้งใจของคุณชำยบ้ำน ตน เพียงแต่ว่ำพอนำงมองเห็นเด็กชำยชุดเขียวที่ยิ้มหน้ำทะเล้นกับ เด็กหญิงชุดกระโปรงชมพูที่ยืนหน้ำเคร่งอยู่ข้ำงกำยเขำ แล้วพอ เคลื่อนสำยตำมองไปยังร่ำงของคนบำงคนที่ไม่สะดุดตำที่สุด ฉำงมิ่งก็ เข้ำใจได้ในฉับพลัน

คือบุรุษวัยกลำงคนที่ทั้งไม่ใช่ผู้ฝึกลมปรำณแล้วก็ไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ เต็มตัว เขำมำจำกกำแพงเมืองปรำณกระบี่ ตอนที่เพิ่งมำถึงภูเขำลั่ว พั่ว เขำยังเป็ นเด็กหนุ่ม เป็ นคนวัยเดียวกันกับคนร่วมบ้ำนเกิดอย่ำง เจี่ยงชวี่

่

ทว่ำทุกวันนี้จำงเจียเจินกลับมีผมขำวแซมตรงจอนหูสองข้ำงแล้ว

เด็กหนุ่มไม่ได้มีอำยุน้อยอีกแล้ว

กำรมำรวมตัวกันในทุกครั้งซึ่งอำจจะได้กลับมำพบเจอกันอีกครั้ง ล้วนคือเครื่องหมำยวรรคตอน แต่อย่ำลืมล่ะว่ำกำรกลับมำรวมตัวกัน ในทุกครั้ง ถึงอย่ำงไรก็มีแค่เครื่องหมำยวรรคตอน

หำกจะบอกว่ำบนเส้นทำงของชีวิตคนก็คือกำรพบพรำกและกำร จำกลำครั้งแล้วครั้งเล่ำ ถ้ำอย่ำงนั้นยิ่งเป็ นผู้ฝึกบำเพ็ญตนที่ยิ่งประสบ ผลสำเร็จในกำรฝึ กตน ก็จะยิ่งได้พบเจอกับกำรแยกจำกและกำร ไม่ได้พบเจอกันอีกมำกขึ้นเท่ำนั้น

หรือยกตัวอย่ำงเช่นตอนนั้นเจิ้งต้ำเฟิงเอำมือวำงพำดไว้บนไหล่ ของจ้ำวซู่เซี่ย จูเหลี่ยนที่ในบำงควำมหมำยอำยุแท้จริงคือเจ็ดสิบปี แล้วก็ได้ยืนอยู่ตำแหน่งด้ำนข้ำงที่สุด

ต่งสุ่ยจิ่ง ตอนที่อำยุยังน้อยเคยเปิดร ้ำนขำยเกี๊ยวน้ำข้ำงเส้นทำง เทพในภูเขำที่ผู้คนเดินขึ้นไปจุดธูป เกรงว่ำพูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อ

อุตส่ำห์มีสหำยมำเยี่ยมหำทั้งทีจึงเข้ำครัวท ำอำหำรด้วยตัวเอง ทุกครั้งที่ต่งสุ่ยจิ่งมีเวลำว่ำงก็มักจะมำที่นี่เสมอ เขำจะเลือกช่วงเวลำ กลำงดึกที่ผู้คนนอนหลับกันหมดแล้ว ปิ ดประตูลงต้มเกี๊ยวน้ำให้ ตัวเองหนึ่งชำม

่

ครั้งนี้นัดหมำยคู่ค้ำที่คุ้นเคยกันมำหลำยคน ชำยสำมหญิงสอง ล้วนเป็ นคนรุ่นเยำว์อย่ำงน้อยที่สุดหน้ำตำก็เป็ นเช่นนี้ เป็ นผู้ฝึ ก ลมปรำณ แล้วก็ถือว่ำเป็ นคนรุ่นเยำว์ของบนภูเขำด้วย

เมื่อสำมสิบปีก่อน พวกเขำทุกคนซึ่งรวมถึงต่งสุ่ยจิ่งต่ำงก็ไม่ได้มี กำลังทรัพย์อย่ำงในทุกวันนี้

ล้วนเป็ นช่องว่ำงที่ตระกูลผู้มีอำนำจของต้ำหลีหรือไม่ก็จวนเซียน อันดับหนึ่งบนภูเขำแอบย้ำยออกไป หนีไปจำกแจกันสมบัติทวีปทิ้ง เอำไว้ คนรุ่นเยำว์ทั้งหลำยที่นั่งกันอยู่ที่โต๊ะบ้ำงก็เป็ นตระกูลลับหลัง ของพวกเขำที่ฉวยโอกำสมำเสริมช่องว่ำงที่ว่ำนี้

หำกฝ่ ำยแรกคิดจะหวนกลับมำอีกก็ต้องมำแย่งพื้นที่อิทธิพลกับ “คนรุ่นหลังที่โดดเด่น” อย่ำงพวกเขำ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ำยขนำดนั้น

คนหนุ่มผู้หนึ่งที่มีลักษณะเหมือนคุณชำยผู้สูงศักดิ์ไม่ปกปิดสี หน้ำดูแคลนของตัวเองแม้แต่น้อย พูดด้วยสีหน้ำเย้ยหยันว่ำ “ม้ำที่ดี ไม่กินหญ้ำที่เคยเดินผ่ำน พวกเขำยังมีหน้ำกลับมำที่แจกันสมบัติ ทวีปอีกหรือ พี่ต่ง ทำงฝั่งต้ำหลีของพวกเจ้ำว่ำอย่ำงไร คงไม่ใช่ว่ำทำ กำรค้ำก็พูดภำษำกำรค้ำ ทุกเรื่องล้วนปรึกษำกันได้ง่ำยหรอกนะ?”

ต่งสุ่ยจิ่งกล่ำว “ไม่มีทำงให้ใครได้เปิดปำกพูด อย่ำงน้อยที่สุด ตอนนี้ก็เป็ นเช่นนี้”

หญิงสำวคนหนึ่งยื่นมือมำโบกไอร ้อนที่ลอยกรุ่นเหนือชำมเบำๆ “ได้ยินมำว่ำพวกเขำต่ำงก็หำที่ลงหลักปักฐำนแถวแคว้นต่ำงๆ ทำง

่

ทิศใต้ เอำงิ้วเรื่องเดิมมำเล่นซ้ำอีกครั้ง ประคับประคองสนับสนุนหุ่น เชิดทั้งบนและล่ำงภูเขำ พยำยำมจะหยัดยืนให้มั่นคง จำกนั้นค่อยมำ ต่อรองรำคำกับสกุลซ่งต้ำหลี?”

บุรุษที่นั่งอยู่บนม้ำนั่งยำวตัวเดียวกับนำงกินเกี๊ยวน้ำคำใหญ่ พูด เสียงอู้อี้ฟังไม่ชัดว่ำ “เห็นท่ำไม่ดีก็เผ่นหนี มีโอกำสให้ฉกฉวยก็หวน กลับมำ ไม่มีอะไรน่ำแปลกใจหรอก ต่อให้สกุลซ่งต้ำหลีสูญเสีย แผ่นดินไปครึ่งหนึ่ง ต่อให้ตอนนี้ยังไม่มีรำชครูคนใหม่ ก็ไม่ใช่ว่ำพวก ตะพำบกลุ่มนี้จะมำงัดข้อด้วยได้ หำกเปลี่ยนข้ำที่เป็ นรำชครูคนใหม่ เรื่องแรกที่จะทำหลังจำกขึ้นตำแหน่งก็คือขับไล่พวกเขำออกไปจำก แจกันสมบัติทวีปให้หมด”

แล้วก็มีคนขัดคอขึ้นมำทันใด “เจ้ำก็ไปเป็ นรำชครูต้ำหลีเสียสิ”

บุรุษมองค้อน “เจ้ำขุนเขำเฉินยังไม่เป็ นเลย แล้วข้ำจะไปเป็ นกะ ผำยลมอะไร”

“พี่ใหญ่ต่ง ขออีกชำมสิ มีผักชีไหม?”

“ข้ำไม่ใส่ผักชี ทนรับกลิ่นนั้นไม่ไหวจริงๆ ต่งครึ่งเมือง ขอ น้ำส้มสำยชูขวดหนึ่ง หำกรสไม่เปรี้ยวก็รู ้สึกแปลกๆ ครั่นเนื้อครั่นตัว นัก”

“พูดไปพูดมำก็ยังเป็ นเพรำะต ำแหน่งรำชครูต้ำหลีถูกปล่อยว่ำง มำโดยตลอด บนภูเขำและล่ำงภูเขำของหลำยแคว้นทำงใต้ถึงได้กล้ำ กระโดดโลดเต้นกันแบบนี้”

่

“ใช่แล้ว ได้ยินมำว่ำศำลเทพวำรีของแม่น้ำเถี่ยฝูมีคนที่มำขอ เรื่องควำมรักไม่ขำดสำยพี่ต่ง ที่นั่นศักดิ์สิทธิ์ขนำดนั้นจริงๆ หรือ? ได้ ยินมำว่ำก็เหมือนศำลเทพวำรีลำคลองม่ำยเหอใบถงทวีปที่พอมีคน ไปขอลูกที่นั่นจะศักดิ์สิทธิ์มำก ข้ำมีสหำยสองคนที่ตั้งใจไปที่รำช สำนักต้ำเฉวียนโดยเฉพำะ ศักดิ์สิทธิ์มำกเลยล่ะ!”

ต่งสุ่ยจิ่งยกชำมออกมำจำกห้องครัวแล้วเพิ่มผักชีลงไป แล้วยัง หยิบน้ำส้มสำยชูขวดหนึ่งมำวำงบนโต๊ะ “ไม่เคยไป ไม่รู ้ว่ำศักดิ์สิทธิ์ หรือไม่ อีกอย่ำงหยำงฮวำอดีตเทพวำรีแม่น้ำเถี่ยฝูก็ได้เลื่อนขั้นเป็ น กงโหวแห่งลำน้ำใหญ่แล้ว รับหน้ำที่เป็ นสุ่ยเสิน ตำแหน่งเทพคืออะไร ใครจะไปรู ้ได้”

หลินโส่วอีกลับเหมือนกลำยเป็ นคนนอก

เป็ นขอบเขตหยกดิบแล้ว แล้วยังเคยรับหน้ำที่เป็ นคนเฝ้ ำศำล ของรำชส ำนักต้ำหลีมำก่อน

ตัวเมืองของจังหวัดฉู่โจว ถนนและตลำดกำรค้ำตั้งเรียงรำย แสง ไฟสว่ำงไสวรำวกับเวลำกลำงวัน ควำมเจริญรุ่งเรืองและโอ่อ่ำหรูหรำ ถือเป็ นหนึ่งของครึ่งทวีป

ในภูเขำแห่งนี้มีศำลเทพภูเขำอยู่แห่งหนึ่งที่ควันธูปโชติช่วง ควัน ธูปโขมงกลุ่มหนำทึบจำกชำวบ้ำนทั่วสำรทิศ ผู้คนจำกสี่ด้ำนแปดทิศ หลั่งไหลเข้ำมำกรำบไหว้ไม่ขำดสำย

่

“ต่งสุ่ยจิ่ง เจ้ำสนิทกับเจ้ำขุนเขำเฉินมำกหรือไม่? ช่วยแนะน ำให้ หน่อยได้ไหม? ในตระกูลข้ำมีพี่สำวอยู่คนหนึ่ง วันๆ นำงเอำแต่จ้อง มองจนตำแทบหลุดออกจำกเบ้ำ รอคอยให้ภูเขำลั่วพั่วเปิดบุปผำใน คันฉ่องจันทรำในสำยน้ำ”

“พี่ต่ง พี่ต่ง เจ้ำก็รู ้ว่ำข้ำคนนี้ไม่เคยร ้องขออะไร แต่มีเรื่องหนึ่งที่ ต้องขอร ้องเจ้ำจริงๆ ต้องพำข้ำขึ้นไปบนภูเขำลั่วพั่วสักรอบนะ ข้ำมี ภำรกิจติดตัวมำด้วย! ศิษย์พี่หญิงของข้ำคนนั้นนำงเสียสติไปแล้ว ได้ ยินว่ำข้ำจะมำรำชสำนักต้ำหลี แล้วจะผ่ำนทำงมำเจอสหำยที่ฉู่โจวก็ ดึงดันจะให้ข้ำไปขอผลงำนน้ำหมึกจำกอิ่นกวำนหนุ่มให้จงได้ ขนำด บันทึกขุนเขำสำยน้ำที่เขียนเรื่องควำมเจ้ำสำรำญของเขำตอนเป็ น เด็กหนุ่มก็ยังพกมำด้วย…”

ต่งสุ่ยจิ่งได้ยินมำถึงตรงนี้ก็เอ่ยอย่ำงไม่สบอำรมณ์ว่ำ “แนะนำเจ้ำ ว่ำอย่ำไปพูดเรื่องนี้กับเฉินผิงอันเด็ดขำด”

หลินโส่วอียิ้มอย่ำงรู ้ทันกัน นี่เป็ นเรื่องจริง เพรำะหำกพูดเรื่องนี้ก็ ไม่เท่ำกับว่ำไปรนหำที่โดนซ ้อมถึงที่หรอกหรือ

ลมภูเขำพัดโชยมำเป็ นระลอก ร ้อยช่องโพรงในร่ำงเย็นสบำย เกี๊ยวน้ำหนึ่งชำมทำให้หัวใจและลำไส้ร ้อนวำบ

คนหนุ่มผู้หนึ่งดื่มเหล้ำไปแล้วก็ใช ้ตะเกียบเคำะชำม ร ้องเพลง ด้วยน้ำเสียงแฟบพร่ำ “ท่ำนไม่เห็นยำมที่ผู้กล้ำทุกข์ระทม ภูเขำ

่

สำยน้ำพังภินท์ลมพัดฝ้ ำยปลิวปรำย ทุกคนที่เคยนั่งอยู่ตรงนี้ในอดีต ล้วนคือวีรบุรุษ”

่

่

่