บทที่ 1083.3 ไม่สู้ไปอ่านหนังสือ

ในใจของเฉิงเจวี้ยนยังคงนึกถึงเรื่องของหมาปุาเดียวดาย เขาไม่อยากพาฉินหร่านไปด่้วย ใครจะรู่้ว่าหมาปุาเดียวดาย เป็นอย่างไร บอกได่้ว่าในใจของเขาคิดว่าหมาปุาเดียวดาย ค่อนข่้างเป็นอันตราย รอเขาสํารวจเรื่องแล่้วค่อยบอก

ถ่้าเป็นคนหน่้าตาดี ต่้องหลีกเลี่ยงวิธีที่ทั้งสองคนจะมา เจอกัน

เขาครุ่นคิดในใจเล็กน่้อยด่้วยใบหน่้าจริงจัง “ใช่ อีกสัก พักฉันก็จะไปพบใครบางคน”

“ใคร” ฉินหร่านวางนมลง ถามออกไป

“คนหน่้าตาขี้เหร่” เฉิงเจวี้ยนกินเสร็จ เขาเอื้อมมือหยิบ กระดาษเช็ดมืออย่างใจเย็น

“อ่้อ” ฉินหร่านพยักหน่้าแล่้วไม่พูดอะไรอีก

เฉิงจินก็กินอาหารเช่้าแสนประณีตของตัวเองเสร็จแล่้ว เช่นกัน เขานําจานไปที่ห่้องครัว หลังจากกลับมาจึงมองเฉิงมู่ “เฉิงมู่ อีกสักพักนายไปส่งคุณหนูฉิน”

ครั้งแรกที่จิน-มู่-สุ่ย-หั่ว-ถู่ตื่นเช่้าขนาดนี้พร่้อมกันและ รวมตัวอย่างพร่้อมเพรียง

ล่้วนแต่อยากไปดูว่าหมาปุาเดียวดายมีอํานาจเพียงใด กับเฉิงเจวี้ยน

หากเป็นเมื่อก่อน ใครจะไปส่งฉินหร่านไม่สําคัญ แต่ ตอนนี้ไม่ใช่

เฉิงมู่เงยหน่้า “ฉัน…”

ตอนที่เฉิงจินบอก เฉิงสุ่ยก็พยักหน่้าด่้วย เขาพูดอย่าง สงบนิ่ง “เฉิงมู่ นายปกปูองคุณหนูฉินให่้ดี ขับรถดีๆ ด่้วย”

เฉิงหั่วตบบ่าเฉิงมู่ ยิ้มเยาะ “เสี่ยวมู่มู่ รบกวนด่้วยนะ”

เฉิงถู่ไม่พูด เพียงยิ้มแห่้งมองเฉิงมู่

แม่้ว่าเฉิงมู่จะอยากรู่้อยากเห็นเรื่องหมาปุาเดียวดาย แต่ เขาก็ไม่แปลกใจกับเรื่องที่คิดไว่้อยู่แล่้ว จึงงับขนมปังเนื้อนุ่ม หอมเข่้าปากคําหนึ่ง “อา” แล่้วส่งเสียง “ได่้”

“ไปกี่โมง” เฉิงเจวี้ยนไม่สนใจลูกน่้องทั้งห่้า แต่มองไปที่ ฉินหร่าน

“แปดโมงครึ่งละกัน ฉันต่้องไปถึงเก่้าโมง” ตอนแรก ฉินหร่านไม่ได่้วางแผนว่าจะมีคนพาไป แต่เธอคาดว่าเฉิง เจวี้ยนคงไม่ให่้เธอขับรถไปเองจึงไม่ได่้พูดอะไร

เฉิงเจวี้ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน่้อย

แปดโมงครึ่ง เฉิงมู่ขับรถส่วนตัวของฉินหร่านออกมาจาก ในโรงรถ

“รบกวนด่้วยนะ สหาย” เฉิงหั่วเดินมา ตบบ่าของเฉิงมู่ ผ่านหน่้าต่างรถฝั่งคนขับ “พี่ชายจะนําข่าวกรองล่าสุดมาให่้ นายแน่นอน”

เฉิงมู่ปิดหน่้าต่างรถฝั่งคนขับด่้วยอารมณแจริงใจที่สุดของ พี่น่้องใส่เขา

เฉิงเจวี้ยนยืนอยู่ที่เดิม มองดูรถสีดําที่ค่อยๆ ขับออกไป

ด่้านหลัง อีกสี่คนที่เหลือจากจิน-มู่-สุ่ย-หั่ว-ถู่มองไปทาง รถ เฉิงสุ่ยยิ้ม “คุณหนูฉินก็มีนัดตอนเก่้าโมง นายท่าน เวลา เดียวกับคุณเลย”

เฉิงสุ่ยก็พูดขึ้นด่้วย

ไม่ได่้คิดอะไรมาก

จิน-มู่-สุ่ย-หั่ว-ถู่คนอื่นๆ ไม่ได่้คิดอะไรมาก

ตอนนี้ทุกคนต่างเร่งให่้เฉิงเจวี้ยนไปเร็วๆ

เฉิงเจวี้ยนตอบอย่างเชื่องช่้า ดูไม่ได่้กระตือรือร่้นเป็น พิเศษ “รีบทําไม ไม่มีใครไปไหน”

**

ในขณะเดียวกัน

129

“ลูกพี่ ทําไมคุณมาหาพวกเรา” ธุลีมังกรและจระเข่้ยักษแ นั่งที่อยู่สํานักงานมองฉังหนิง

“มีธุระต่้องบอกพวกคุณ” ฉังหนิงพูดอย่างเคร่งขรึม

เมื่อวานฉินหร่านไม่ได่้ให่้ฉังหนิงดูแลเรื่องนี้ของเธอ ฉัง หนิงรู่้ว่าเธอไม่อยากรบกวน 129

แต่มีหรือที่ฉังหนิงกลัวใครขนาดนั้น?

เขาไม่มีทางเมินเฉยได่้จริงๆ อย่างมากก็แค่ออกจาก 129 เหมือนกับที่เคยออกจากพรรคพวกมาเฟียเมื่อก่อนหน่้า

แม่้ว่าเขาจะไม่รู่้ว่าฉินหร่านต่้องการจะทําอะไร แต่กลัว จริงๆ ว่าเธอจะมีปัญหา

“คุณว่ามา อย่าซีเรียสมากนัก ฉันใจคอไม่ดี” ธุลีมังกร ลูบที่หัวใจของตัวเองแล่้วพูดติดตลก

ฉังหนิงเหลือบมองเขา “เกี่ยวกับเรื่องของหมาปุา เดียวดาย วันนี้เธอจะไปพบใครบาง…”

เขาบอกเรื่องเมื่อวานของฉินหร่านอีกครั้งให่้ทั้งสองคน

“วันนี้พวกเขาพบกันที่หอประชุมใต่้ดิน พวกเราไปกัน ก่อน ฉันจองห่้องรับรองข่้างๆ ไว่้แล่้ว ถ่้าเกิดอะไรขึ้น…” ฉัง หนิงครุ่นคิดสักพัก ก็นึกได่้ว่าถึงจะเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสอง เขา ก็ทําอะไรไม่ได่้ “ประคับประคองสถานการณแเอาไว่้ ถึง

อย่างไรเมืองหลวงก็เป็นฐานทัพของเรา มังกรดุร่้ายขนาดไหน ก็คุมงูประจําถิ่นไม่ได่้หรอก”

เขาพูดเสียงเบา

ธุลีมังกรก่้มหน่้าลง นัยนแตาของเขาส่องแสงประกาย “บ่้าไปแล่้ว บ่้าไปแล่้ว ลูกพี่ฉังหนิง ฉันบอกแล่้วไง ฉันบอก แล่้วว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา!”

ฉังหนิงไม่อยากคุยกับคนโง่ จึงหันไปทางจระเข่้ยักษแ “เรื่องของหมิงไห่ที่คุณจัดการเป็นอย่างไรบ่้าง”

“ติดกับดักแล่้ว”

จระเข่้ยักษแไม่ได่้มองโลกในแง่ดีอย่างธุลีมังกร “คนในรัฐ F ทํางานอย่างหนัก เกรงว่าจะไม่ง่ายขนาดนั้น พวกเราไป ก่อนค่อยคุย ยังพอเจรจาได่้”

**

แปดโมงห่้าสิบ

เฉิงมู่จอดรถที่หอประชุม

เขาตามติดฉินหร่านไม่ห่าง

เอากุญแจรถส่งให่้คนเฝูาประตู คนเฝูาประตูรับเอา กุญแจแล่้วเอารถไปจอด

วันนี้ฉินหร่านยืนอยู่หน่้าหอประชุมสักพัก วันนี้เธอสวม เสื้อสเวตเตอรแสีขาว ด่้านนอกคลุมด่้วยเสื้อคลุมสีดําที่ไม่ถูกใจ ในสายตาของเฉิงเจวี้ยน

เธอดึงหมวกสเวตเตอรแลง ยืนอยู่ประตูทางเข่้าหนึ่งนาที แล่้วมองดูเฉิงมู่ เงียบไปสักพักและไม่ได่้ขับไล่เฉิงมู่ พาเฉิงมู่ เข่้ามาด่้วย

ฉังหนิงจองห่้องรับรองหมายเลข 5 ชั้นบนสุด

เธอเดินเข่้าไปห่้องรับรอง

ตอนที่พนักงานพาพวกเขาเข่้าไปในห่้องรับรอง ในห่้อง รับรองไม่มีคนอยู่

เฉิงมู่อดมองเธอไม่ได่้ รู่้สึกประหลาดใจ ความแม่นยํา ของการคาดการณแกําหนดเวลามาถึงของฉินหร่าน ที่ผ่านมา ล่้วนควบคุมให่้เป็นไปตามจุดหมายได่้อย่างแม่นยํา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นว่าเธอมาถึงก่อนล่วงหน่้า

เฉิงมู่อดแปลกใจไม่ได่้ว่าใครกันที่เธออยากพบในวันนี้

ด่้านล่าง

สี่คนของจิน-มู่-สุ่ย-หั่ว-ถู่ตามหลังเฉิงเจวี้ยน

เฉิงเจวี้ยนถอดเสื้อโค่้ต ก่อนเข่้าไปในลิฟตแจึงหันไปทาง ทั้งสี่คน “ไม่ต่้องเข่้าไปกับฉัน”

ทั้งสี่คนที่มาเพื่อหมาปุาเดียวดายโดยเฉพาะ “…”

‘ติ๊ง’

ประตูลิฟตแปิดลง

่้

่้