บทที่ 1099.3 เป็ นใคร

เรื่องประเภทนี้ไม่ถือเป็ นกรณีพิเศษสำหรับกำแพงเมืองปรำณ กระบี่ แต่เป็ นกรณีปกติทั่วไป คนเจ็ดคนซึ่งรวมถึงหมี่เฉวียนเองต่ำงก็ กำยดับมรรคำสลำยกันไปนำนแล้ว เหลืออีกสำมคนคือหวังจงปิ่งที่ เดิมทีคุณสมบัติอยู่รั้งท้ำย มีควำมหมำยทำนองว่ำได้ดิบได้ดีตอนอำยุ มำกแล้ว เดินทีละก้ำวจนเลื่อนเป็ นขอบเขตก่อกำเนิดได้อย่ำงรำบรื่น ผลคือถูกท ำร ้ำยจนบำดเจ็บไปถึงรำกฐำนมหำมรรคำในสงครำมครั้ง นี้ เนื่องจำกกระบี่บินแห่งชะตำชีวิตเล่มหนึ่งหักไป หลังจำกนั้นก็ หยุดชะงักอยู่ที่ขอบเขตก่อกำเนิดอย่ำงยำวนำน แต่คงเป็ นเพรำะ ได้รับโชคหลังเครำะห์ร ้ำยจึงกลำยมำเป็ น “ก่อกำเนิดเฒ่ำ” คนหนึ่งที่ อยู่ในนครบินทะยำนของใต้หล้ำห้ำสีทุกวันนี้ แม้ว่ำจะไม่เคยไปร ้ำน เหล้ำบำงร ้ำนเลยสักครั้ง ทว่ำทุกวันนี้กลับเป็ นผู้ฝึกกระบี่ที่เลื่อมใสอิ่ นกวำนหนุ่มมำกที่สุด

อีกสองคนที่เหลือ สิ่งที่พำนพบในชีวิต คนหนึ่งต้องเรียกว่ำฟ้ ำ คนหนึ่งต้องเรียกว่ำดิน

“คุณสมบัติในกำรหลอมกระบี่ของซูยงเป็ นรองแค่หมี่เฉวียน แต่ กลัวตำย อันที่จริงก็ไม่อำจพูดได้ว่ำเขำกลัวตำย ก็แค่ว่ำแต่ละครั้งไม่ ยอมต่อสู้อย่ำงสุดชีวิต มักเอำแต่คิดว่ำรอให้ตัวเองเลื่อนเป็ นขอบเขต หยกดิบก่อนแล้วค่อยหำปีศำจขอบเขตเซียนเหรินสักคนมำแลกชีวิต

กันอย่ำงเด็ดเดี่ยวตรงไปตรงมำ หำกเป็ นเช่นนี้กำรค้ำก็น่ำจะได้กำไร มำกกว่ำหน่อยคำดไม่ถึงว่ำพอถึงท้ำยที่สุด ในกำรปิดด่ำนครั้งหนึ่งที่ มองดูคล้ำยฟ้ ำอ ำนวยดินอวยพรและคนสำมัคคีล้วนมีครบถ้วน ห้อง โอสถกลับปริแตกพังทลำย ขอบเขตถดถอยไปโดยตรง ไม่เพียงแต่ ไม่อำจกลำยเป็ นขอบเขตหยกดิบได้ กลับกันยังกลำยเป็ นโอสถทอง แตกเละที่จิตแห่งกระบี่พังทลำย อยู่ในกำแพงเมืองปรำณกระบี่ก็กลำย มำเป็ นเรื่องตลกใหญ่เทียมฟ้ ำ ไม่ได้รับบำดเจ็บขอบเขตถดถอยใน สนำมรบ แต่กลับไม่ได้ฝ่ ำทะลุขอบเขตในกำรปิดด่ำน ออกจำกด่ำน มำดันขอบเขตถดถอย ไม่มีผู้ฝึกกระบี่แบบใดที่ทำให้คนดูแคลนไป ได้มำกกว่ำนี้แล้ว”

โยวอวี้ฟังมำถึงตรงนี้ก็พยักหน้ำ “ตอนเด็กมักจะได้เจอกับซูยง

บ่อยๆ”

แม้ว่ำจะเลิกกินอำหำร ตัดขำดควันในกำรหุงหำอำหำรของโลก มนุษย์ไปนำนแล้ว แต่รอกระทั่งกับแกล้มทั้งหลำยถูกยกมำวำงบนโต๊ะ โยวอวี้ก็ยังสั่งข้ำวเปล่ำสองชำมมำจำกลูกจ้ำงร ้ำน

ผู้ที่กินลมปรำณคือเซียน ผู้ที่ไม่กินคือเทพ ในช่วงเวลำที่ตัดขำด อำหำรที่เป็ นธัญพืชหันมำกินลมปรำณ ผู้ฝึกลมปรำณบำงส่วนยำมที่ ได้กลิ่นของอำหำรก็มักจะมวลท้องอำเจียนผู้ฝึกตนท ำเนียบยังดี ใน พรรคย่อมมีอำหำรที่ปรุงเป็ นยำของตระกูลเซียนและมียำวิเศษเตรียม ไว้ให้ ทว่ำผู้ฝึกตนอิสระกลับต้องเจอเรื่องทรมำนแล้ว

เฒ่ำหูหนวกแกว่งชำมเหล้ำ ซูยงผู้นั้นเป็ นทั้งผีขี้เหล้ำแล้วก็เป็ น ทั้งผีพนัน แล้วยังชอบไปเที่ยวช่อง ติดเงินคนอื่นไม่เคยใช ้คืน เชื่อเงิน ไว้แล้วก็มักจะหลบเลี่ยงไม่จ่ำยหนี้ ไปมำระหว่ำงนครหลักกับเมือง มำยำของที่นี่เพื่อทำกำรค้ำชั้นต่ำเป็ นประจำ คอยวิ่งทำงำนให้คนอื่น หรือไม่ก็เป็ นคนกลำงหำเงินส่วนต่ำง ใครยอมเลี้ยงเหล้ำเขำ คนผู้นั้น ก็คือท่ำนปู่ ของเขำหำกจะบอกว่ำผู้ฝึ กกระบี่คนหนึ่งที่ขอบเขต ถดถอยจำกก่อก ำเนิดมำเป็ นโอสถทอง ไปอยู่ที่อื่นก็ยังเป็ นเซียน กระบี่พสุธำที่ไม่อำจดูแคลนได้ บำงทีอำจมีคนนินทำลับหลังอยู่บ้ำง แต่ต้องไม่มีใครกล้ำพูดแขวะต่อหน้ำแน่นอน น่ำเสียดำยที่ซูยงกลับ อยู่ที่กำแพงเมืองปรำณกระบี่

“ภำยหลังกลำยไปเป็ นแมลงตำมก้นของใครบำงคน ชีวิตที่ เหมือนผีเร่ร่อนถึงได้ดีขึ้นมำหน่อย”

“คนบำงคนคือใคร?”

“ยังจะเป็ นใครได้อีก คนผู้นั้นเคยโน้มน้ำวให้ซูยงไปอยู่ที่ใต้หล้ำ ไพศำล เชื่อว่ำเหตุผลก็คงหนีไม่พ้นต้นไม้ย้ำยที่ตำย คนย้ำยที่รอด ผู้ ฝึกกระบี่โอสถทองในใต้หล้ำไพศำลยังค่อนข้ำงได้รับกำรต้อนรับเป็ น อย่ำงดี มองออกว่ำซูยงเคยหวั่นไหวกับคำแนะนำนี้จริงๆ หำไม่แล้วก็ ไม่มีทำงไปเดินเตร็ดเตร่แถวประตูใหญ่บ่อยๆ เพียงแต่ว่ำสุดท้ำยก็ ไม่ได้ไป”

“ในเมื่อเขำเป็ นโอสถทอง ก็เลยได้ไปอยู่ใต้หล้ำห้ำสีหรือ?”

“เปล่ำ”

โยวอวี้ได้ยินคำตอบนี้ก็รู ้ว่ำไม่จำเป็ นต้องถำมหำจุดจบแล้ว เขำ จึงเริ่มก้มหน้ำหุ้ยข้ำวกิน

เฒ่ำหูหนวกกล่ำวต่ออีกว่ำ “ซูยงโกนหนวด เปลี่ยนมำสวม เสื้อผ้ำสะอำดสะอ้ำน แอบไปที่สนำมรบ เลือกกระบี่ยำวที่หอกระบี่เป็ น ผู้ผลิต สังหำรพวกลูกกระจ๊อกของเปลี่ยวร ้ำงไปได้ส่วนหนึ่ง จำนวน ไม่มำก ไม่อำจรวบรวมออกมำเป็ นผลงำนกำรสู้รบของโอสถทองได้ก็ ถูกผู้ฝึกตนเผ่ำปีศำจคนหนึ่งที่เดินผ่ำนสนำมรบลอบสังหำร สุดท้ำย แล้วก็ยังเป็ นกำรค้ำที่ขำดทุนอยู่ดี”

ส่วนหวังเวยผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตหยกดิบ ปีนั้นเขำจับมือกับคนรัก ลงสนำมรบ แต่กลับหำยตัวไปอย่ำงลึกลับด้วยกันทั้งคู่

คนผู้นี้ตอนอยู่ขอบเขตโอสถทองก็ได้กลำยเป็ นผู้ถวำยงำนของ ตระกูลฉีแล้ว ภำยหลังเลื่อนขั้นเป็ นหยกดิบ ตำมกฎแล้วสำมำรถเปิด จวนเป็ นของตัวเอง แต่งสตรีแซ่ใหญ่จำกถนนอวี้ฮู้มำคนหนึ่ง

เมื่อประมำณห้ำสิบปี ก่อน หวังเวยที่อำยุเก้ำสิบเลื่อนเป็ นห้ำ ขอบเขตบนได้ส ำเร็จ

หำกจะบอกว่ำซูยงทุ่มไหแตกให้แหลก ยังถือว่ำพอจะมีเหตุผลให้ อภัยได้ ถ้ำอย่ำงนั้นหวังเวยที่ชอบไปขอเหล้ำคนอื่นดื่ม ไม่ว่ำเจอใคร ก็ชอบประจบสอพลอคนเขำที่สุดกลับทำให้คนรู ้สึกดูแคลนจริงๆ

โยวอวี้ถำมหยั่งเชิง “หวังเวยไปสวำมิภักดิ์ต่อเผ่ำปี ศำจของ เปลี่ยวร ้ำงหรือ?”

เฒ่ำหูหนวกตอบอย่ำงไม่ใส่ใจ “ต่ำงก็พูดกันเช่นนี้ แอบไป สวำมิภักดิ์ต่อเซียวสวิ้นและลั่วซำนอย่ำงลับๆ แล้ว แต่ข้ำไม่ได้เห็นกับ ตำตัวเอง ไม่แน่เสมอไปว่ำจะต้องเป็ นอะไร”

โยวอวี้ถำม “ดูเหมือนอำจำรย์จะไม่ค่อยอยำกไปเป็ นผู้ถวำยงำน ที่ภูเขำลั่วพั่วสักเท่ำไร?”

เฒ่ำหูหนวกยกชำมเหล้ำขึ้น จิบเหล้ำหนึ่งคำ ตอบไม่ตรงคำถำม ว่ำ “คนเรำน่ะนะ พอมีควำมคิดอยำกเป็ นอิสระก็จะกลำยเป็ นไม่มี อิสระไปทันที”

เมื่อก่อนดูแลคุกอยู่ในกำแพงเมืองปรำณกระบี่ ผู้เฒ่ำก็รู ้สึกว่ำ อิสระเสรีอย่ำงมำก มักจะหำควำมบันเทิงมำแก้เบื่อได้เสมอ ไม่รู ้สึกว่ำ ชีวิตจืดชืดเบื่อหน่ำย ทุกวันนี้หลุดพ้นแล้วคล้ำยกับว่ำแผ่นฟ้ ำสูง แผ่นดินกว้ำงไกล ขอบเขตของตัวเองก็ไม่ต่ำ กลับกลำยเป็ นรู ้สึกว่ำ ต้องชนก ำแพงทุกหนทุกแห่ง มีพันธนำกำรมำกเกินไป

เฒ่ำหูหนวกดื่มเหล้ำอีกใหญ่ ยักไหล่ ส่งเสียงเรอเพรำะฤทธิ์สุรำ ยิ้มเอ่ยว่ำ “เจ้ำหนูเจ้ำมีควำมสุขก็พอ ไม่ต้องสนใจคำบ่นน้อยนิดแค่นี้ ของอำจำรย์”

เด็กน้อยฉลองวันปีใหม่มักจะมีควำมสุขยินดีเต็มที่ มักจะอยำก สวมเสื้อผ้ำใหมเอี่ยมและเงินยำสุ้ย ผู้ใหญ่ที่ฉลองวันปีใหม่ ย่อมอดที่ จะคิดมำกกับเรื่องค่ำใช ้จ่ำยเพิ่มเติมไม่ได้บ้ำงก็ต้องติดหนี้ ใช ้หนี้

และเวลำนี้เอง ตรงหน้ำประตูก็มีลูกค้ำคนใหม่มำเยือน บุรุษสวม ชุดกว้ำตัวยำวสีเขียวสะพำยกระบี่ห้อยกำเหล้ำ เขำใช ้เสียงในใจยิ้ม เอ่ยกับอำจำรย์และศิษย์สองคนว่ำ “สหำยหลงเซิง เพียงแค่เพรำะไม่ ยินดีจะลดตัวไปอยู่ภูเขำลั่วพั่ว ก็เลยหลบมำดื่มเหล้ำแก้เครียดอยู่ทีนี่ หรือ?”

เฒ่ำหูหนวกยิ้มกระอักกระอ่วน ฟังสิฟัง ประโยคนี้ช่ำงพูดได้ทำ ร ้ำยควำมรู ้สึกกันมำกเลยนะ

โยวอวี้มีสีหน้ำตื่นเต้น คนผู้นั้นยื่นมือมำกดลงบนควำมว่ำงเปล่ำ บอกให้โยวอวี้นั่งลงเขำเงยหน้ำมองป้ ำยสงบสุขที่แขวนไว้บนผนัง ของร ้ำนเหล้ำแล้วคลี่ยิ้ม นั่งลงข้ำงกำยโยวอวี้รอกระทั่งเขำหยิบชำม เหล้ำที่เป็ นของโยวอวี้ขึ้นมำ เฒ่ำหูหนวกก็ยกกันขึ้นมำแล้ว โน้มตัว มำข้ำงหน้ำรีบรินเหล้ำให้ใต้เท้ำอิ่นกวำนจนเต็มชำม

เฉินผิงอันยกชำมเหล้ำชนกับเฒ่ำหูหนวกเบำๆ ดื่มเหล้ำไปหนึ่ง อีก ถำมรำคำ พอรู ้ว่ำเป็ นเหล้ำปี้ลี่ แต่ถึงกับขำยสำมเหรียญเงินเกล็ด หิมะ ยิ้มเอ่ยว่ำ “ถูกเชือดหมูชัดๆ เลย”

ตอนนี้ในร ้ำนยังไม่ต้องต้อนรับแขกคนอื่น ลูกจ้ำงเด็กหนุ่มยืนอยู่ ข้ำงกำยเถ้ำแก่เนี้ยะเขำได้ยินประโยคนี้ก็ไม่สบอำรมณ์ทันที แต่กลับ ถูกสตรีตบแขนเบำๆ บอกเป็ นนัยกับเขำว่ำอย่ำวู่วำม

สีหน้ำของนำงสดชื่นแจ่มใส จ้องมองไปยังบุรุษเรือนกำยสูง เพรียวอำยุประมำณสำมสิบปีคนนั้น ดวงตำเรียวยำวคลอประกำยน้ำ คล้ำยมีเส้นแสงสีทองอยู่ ภำพเหตุกำรณ์ผิดปกตินั้นเล็กน้อยมำก รำวกับว่ำมีเจียวหลงตัวหนึ่งว่ำยผ่ำนทะเลสำบผืนใหญ่ เห็นได้ชัดว่ำ นำงใช ้วิชำอภินิหำรมองลมปรำณที่อำพรำงไว้ได้อย่ำงดีบทหนึ่ง แม้ นำงจะมองรำกฐำนกำรฝึ กตนของอีกฝ่ ำยไม่ออก แต่กลับรู ้ว่ำโต๊ะ เหล้ำที่อยู่ติดกับประตูตัวนั้น แต่ละคนล้วนมีประวัติควำมเป็ นมำ โดยเฉพำะมือกระบี่ชุดเขียวที่มีภำพบรรยำกำศรอบกำยไม่ธรรมดำ ที่สุด อย่ำงน้อยก็สำมำรถแน่ใจได้ว่ำคนผู้นี้ต้องมีตำแหน่งขุนนำงบน ภูเขำที่ไม่เล็กแน่นอนเทียบกับคนในผ้ำม่ำนโปร่งสีมรกตของรำช สำนักล่ำงภูเขำที่ถูกลิขิตมำแล้วว่ำหำกไม่ได้เป็ นอัครเสนำบดีก็ต้อง เป็ นมหำบัณฑิตแล้วก็มีกลิ่นอำยแห่งมรรคำสีเขียว สีม่วงและสีแดง เพิ่มมำมำกกว่ำหลำยชนิด น่ำเสียดำยที่ตบะในกำรมองลมปรำณ ของนำงไม่ถือว่ำสูงส่งลึกล้ำนัก แค่พอจะมองสภำพกำรณ์คร่ำวๆ ออกเท่ำนั้น แต่ไม่อำจแน่ใจในควำมตื้นลึกของกลิ่นอำยมรรคำหลำย ขุมนั้นได้ หำกอำจำรย์ลุงเจ้ำประมุขมำที่นี่ด้วยตัวเอง บำงทีก็อำจจะ มองเส้นสนกลในออกได้มำกกว่ำนี้

เฒ่ำหูหนวกใช ้เสียงในใจถำม “ใต้เท้ำอิ่นกวำน ต้องกำรให้ข้ำ เตือนนำงว่ำกำรท ำเช่นนี้ถือเป็ นกำรละเมิดข้อห้ำมบนภูเขำหรือไม่?”

เฉินผิงอันส่ำยหน้ำ “ไม่ต้อง”

เฒ่ำหูหนวกถำมอย่ำงสงสัย “ท ำไมอิ่นกวำนไม่อยู่กับแม่หนูหนิง ล่ะ?”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว อีกเดี๋ยวข้ำจะกลับไปที่ แจกันสมบัติทวีปแล้ว”

คิดไม่ถึงว่ำสตรีผู้นั้นจะถึงกับหิ้วเหล้ำกำหนึ่งมำ เดินอ้อมผ่ำน โต๊ะคิดเงิน เป็ นฝ่ ำยขยับมำใกล้เพื่อตีสนิท นำงยืนอยู่ข้ำงโต๊ะแล้วเอ่ย ว่ำ “ขอข้ำนั่งด้วยได้หรือไม่?”

เฒ่ำหูหนวกมองเฉินผิงอัน เฉินผิงอันแสร้งท ำเป็ นมองไม่เห็น และยิ่งแสร ้งทำเป็ นไม่ได้ยินที่นำงพูด เฒ่ำหูหนวกจึงได้แต่โบกมือ “เถ้ำแก่ ไม่สะดวก”

นำงยังคงมีสีหน้ำเป็ นธรรมชำติ ไม่ได้จำกไปทันที กลับกันยังเริ่ม พูดแนะน ำตัวเองว่ำ“ข้ำแช่เหวยนำมอวี้เตี้ยน มำจำกพรรคกระบี่ซ่ำง ซื่อชวีเจียง ตำหนักเจ้อกู กำรที่ข้ำบอกกล่ำวชื่อสำนักก็เพรำะกังวล ว่ำแขกผู้สูงศักดิ์ทั้งสำมท่ำนจะสงสัยว่ำข้ำมีเจตนำร ้ำยแอบแฝง หรือไม่”

เมื่อนำงกล่ำวเช่นนี้ คนในร ้ำนเหล้ำก็หันมำซุบซิบกันทันที เห็น ได้ชัดว่ำ “พรรคกระบี่ซ่ำงซื่อ” ไม่ใช่สถำนที่แปลกใหม่สำหรับพวก เขำ

เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว สีหน้ำภำคภูมิใจในตัวเอง