บทที่ 1114.1 ผู้ฝึกกระบี่อย่างเราควรทาเช่นไร

ลาคลองไหลเหอเส้นหนึ่งไหลคดเคี้ยวลงสู่มหาสมุทร สายน้า เชี่ยวกรากไม่ขาดสายภูเขาเขียวนับพันนับหมื่นลูกประดุจภาพวาด บนฉากกั้น ริมน้ามียอดเขาตั้งตระหง่าน

เฉินผิงอันบอกกับพวกเฉากุ่นว่าสามารถกลับมาที่จวนในถ้า เฟิงสุ่ยแห่งนี้ได้แล้ว

โลกภายนอกยังคงคาดเดากันอย่างคึกคักว่าสรุปแล้วเป็ นผู้ฝึก ตนขอบเขตบินทะยานสองคนไหนที่ประลองวิชาคาถากัน

ในเมื่อพวกเขาถูกเซียนกระบี่ผู้อาวุโสที่พลังอานาจบีบคั้นผู้คน คนนั้นขับไล่ออกมาจากอาณาเขตก็ถูกก าหนดมาแล้วว่าจะมิอาจ แบ่งน้าแกงมาได้แม้แต่ถ้วยเดียว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องหาเรื่องสนุกทาแก้ เบื่อกันบ้าง คาดเดาว่าคนที่ผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตบินทะยานคนนี้เล่น งาน มีความเป็ นไปได้มากว่าจะเป็ นซิงกงไท่เป่ าจิงเฮา เทพเซียนผู้ อาวุโสจิงแห่งหลิวเสียทวีป

ตอนที่รอคน หนิงเหยาถามว่า “สกุลลู่สานักหยินหยางแผ่นดิน กลางช่วยอนุมานถึงผลดีผลร ้ายของเรื่องสายแร่สายนี้หรือ?”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “แต่งเรื่องส่งเดชไปอย่างนั้นเอง”

ตอนนั้นเขาพาเสี่ยวโม่กับเซี่ยโก่วไปเป็ นแขกที่สกุลลู่จริง ทว่าลู่ เสินผู้นั้นคือจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ จะเลือกสูญเสียคุณความชอบและ ตบะของตัวเองช่วยตัดชุดแต่งงานให้คนอื่น ในช่วงเวลาสาคัญที่ บรรพจารย์สามลัทธิกาลังจะสลายมรรคาได้อย่างไร ส่วนทุกวันนี้ลู่ เสินได้ผสานมรรคาแล้วหรือยังก็บอกได้ยาก ห้าธาตุหยินหยางคือ มหามรรคาที่กว้างขวางมากเส้นหนึ่ง ไม่ว่าจะระดับความสูงหรือระดับ ความกว้างก็ล้วนเหนือกว่าสายของบทกวี บทความ โจวจื่อพูดถึงฟ้ า สกุลลู่พูดถึงดิน” โจวจื่อเป็ นขอบเขตสิบสี่มานานแล้ว ลู่เสินตามหลัง มาติดๆ ก็ไม่ถือว่าหาได้ยากเกินไป ครั้งนั้นเฉินผิงอันกลับจากนอก ฟ้ ามายังไพศาล จุดแรกที่เลือกจะเหยียบย่างลงไปก็คือหอซือเทียน ของตระกูลสกุลลู่ ลู่เสินเจ้าประมุขตระกูลที่เดินออกมาจากหอจือห ลันต้องคอยอดทนข่มกลั้นอยู่ตลอดจริงๆ เซี่ยโก๋วผู้ถวายงานอันดับ รองบ้านตน….ร่าเริงถึงขนาดนั้น แต่ก็ไม่อาจทาให้ลู่เสินโมโหอย่าง แท้จริงได้

ผู้ฝึกกระบี่ยี่สิบกว่าคนพร ้อมใจกันมาเยือน เฉินผิงอันก็เล่าเรื่อง วงในเกี่ยวกับเรื่องที่หวังเจียถูกโซ่วเฉินและกวานเซี่ยงเล่นงานให้ พวกเขาฟังคร่าวๆ

ในเมื่อยืนอยู่กับหนิงเหยา เฉินผิงอันจึงสามารถพูดได้อย่างไร ้ยา เกรง แม้กระทั่งชื่อของโจวมี่เขาก็ยังเรียกออกมาตรงๆ

พวกเฉากุ่นเสียเวลาอยู่ที่ภูเขาเฉวียนเจียวประมาณครึ่งปี เรื่องราวนี้ก็ถือว่ายุติลงได้แล้ว

เฉินผิงอันกุมหมัดยิ้มเอ่ยขอบคุณผู้ฝึกกระบี่เซียนดินที่เป็ น “คน นอก” เจ็ดคน เพียงแต่ว่าเนื้อหาที่พูดกลับไม่เหมือนผู้ฝึกตนทาเนียบ บนภูเขาสักเท่าไร “ในเมื่อพวกเราต่างก็เป็ นผู้ฝึกกระบี่ ถ้าอย่างนั้น ข้าก็คงไม่พูดจาเกรงใจตามมารยาทกับทุกท่านแล้ว ขอขอบคุณทุก ท่านมา ณ ที่นี้ วันหน้าหากไปเที่ยวเยือนแจกันสมบัติทวีป ภูเขาลั่ว พั่วของพวกเรามีสุราให้ดื่มมากพอ”

ผู้ฝึกกระบี่เฒ่าขอบเขตก่อกาเนิดคนหนึ่งยึดเอวตรง ใบหน้าแดง ปลั่ง ถึงอย่างไรก็ยังอดพูดจาเกรงใจไม่ได้ “อันที่จริงก็ไม่ได้ทาอะไร เป็ นการเป็ นงานเลย มิคู่ควรกับค าขอบคุณของใต้เท้าอิ่นกวานด้วย ซ้า”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “ทางานเดิมพันชีวิตที่เป็ นฝ่ ายเอาศีรษะไปผูก ไว้บนสายรัดเอว ยังไม่คู่ควรกับค าขอบคุณง่ายๆ ประโยคสองประโยค จากข้าผู้แซ ้เฉินอีกหรือ? หากผู้อาวุโสไปพูดประโยคนี้ที่กาแพงเมือง ปราณกระบี่ก็คืออยากหาเหล้าดื่มแล้ว”

เซี่ยชงฮวาใช ้เสียงในใจพูดกับซ่งพิ่น “ก่อนหน้านี้เจ้ากาลังจะชัก “ฝูเหยา” ออกจากฝักแต่กลับถูกเฉินผิงอันใช ้มือกดกลับไปง่ายๆ โชคดีที่เขาเป็ นคนตรงไปตรงมา ไม่อย่างนั้นด้วยรูปโฉมของเจ้า เจอ กับพระเอกในบันทึกขุนเขาสายน้าบางเล่มที่ป่ าชานเมือง เจ้าจะทา อย่างไร?”

ซ่งพิ่นพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย “เดี๋ยวจะสอนศาสตร ์แห่งการ ประกอบกามกิจในห้องให้เขาเอง”

เซี่ยชงฮวาเอ่ยอย่างรู ้สึกตัวช ้า “หนิงเหยาคงไม่ได้ยินเสียงในใจ ของพวกเรากระมัง?”

ซ่งพิ่นกล่าว “หากเจ้าไม่พูดชื่อออกมาตรงๆ นางน่าจะไม่ได้ยิน แต่ตอนนี้กลับบอกได้ยากแล้ว”

เซี่ยชงฮวาหันไปเลิกคิ้วให้หนิงเหยา ก่อนจะหันไปผงกปลายคาง ให้เฉินผิงอัน พวกเจ้าสองคน? เมื่อไหร่? ไม่ลองสัมผัสกับเวทกระบี่ ของใต้เท้าอิ่นกวานดูหน่อยหรือ?

ความสุขสาราญดุจปลาได้น้า การผนึกวิญญาณรวมเป็ นหนึ่ง ของคู่บ าเพ็ญเพียรบนภูเขา ไม่ได้เหมือนกับศาสตร ์บนเตียงของชาย หญิงล่างภูเขา เข้าใจหรือไม่เข้าใจ มีความแตกต่างราวฟ้ ากับเหว

หนิงเหยาได้แต่แสร ้งท าเป็ นมองไม่เห็น

เฉินผิงอันบอกให้พวกเขาไปนั่งในห้องก่อน บอกว่าตัวเองยังต้อง รอคน

มีบัณฑิตรูปโฉมเป็ นคนหนุ่มผู้หนึ่งมาเยือน สถานะของเขาคือ วิญญูชนลัทธิขงจื๊อ ตรงเอวพกหยกประดับที่ศาลบุ๋นเป็ นผู้สร ้าง แกะสลักถ้อยคาที่มีชื่อเสียงของอริยะปราชญ์ ไม่ปรุงแต่งข้อดีข้อเสีย ของตน แสดงความรู ้สึกที่แท้จริงออกมาทั้งหมด คนที่เป็ นแบบนี้จึงจะ เรียกว่าผู้เที่ยงตรงได้อย่างแท้จริง”

น่าจะเป็ นคนของสานักศึกษาที่ศาลบุ๋นแผ่นดินกลางส่งตัวมา อย่างลับๆ ให้มาจัดการกับกิจธุระของภูเขาเฉวียนเจียว

เฉินผิงอันอ่านเนื้อหาที่แกะสลักไว้บนแผ่นหยก สีหน้าก็มีรอยยิ้ม เพิ่มขึ้นหลายส่วน

ต้องเป็ นวิญญูชนผู้เที่ยงตรงที่ “ตรงไปตรงมา” คนหนึ่งแน่นอน

หากตนเป็ นผู้ดูแลกิจธุระของศาลบุ๋น อย่างน้อยที่สุดก็จะต้องให้ คนผู้นี้ดูแลสานักศึกษาแห่งหนึ่งของลัทธิขงจื๊อ

วิญญูชนลัทธิขงจื๊อประสานมือคารวะ “เกาเสวียนตู้จากส านัก ศึกษาไหลหยวนคารวอาจารย์เฉิน”

เฉินผิงอันยิ้มพลางประสานมือคารวะกลับคืน “เฉินผิงอันแห่ง ภูเขาลั่วพั่วคารวะเจ้าขุนเขาเกา”

บัณฑิตอย่างเกาเสวียนตู้วิญญูชนใหญ่แห่งส านักศึกษาไหล หยวนฝูเหยาทวีปและเวินอวี้แห่งสานักศึกษาเทียนมู่ ล้วนเป็ นบัณฑิต รุ่นเยาว์ของลัทธิขงจื๊อที่ลุกผงาดโดดเด่นท่ามกลางสงครามครั้งนั้น

เกาเสวียนตู้เพียงแค่โอภาปราศรัยหนึ่งประโยค เพราะมีหน้าที่ให้ ต้องรับผิดชอบจึงเข้าประเด็นทันที ถามถึงสาเหตุที่เกิดเหตุการณ์ ผิดปกติในภูเขาเฉวียนเจียวกับเฉินผิงอัน

เฉินผิงอันหยิบของสองชิ้นออกมาจากชายแขนเสื้อ พวกมันลอย อยู่เบื้องหน้าเขา คือของตกทอดสองชิ้นระดับชั้นไม่ธรรมดาที่หวังเจี่ย ทิ้งเอาไว้ ชิ้นหนึ่งเป็ นกวานสีทอง อีกชิ้นหนึ่งคือแกนม้วนภาพ

เกาเสวียนตู้ถามอย่างสงสัย “นี่คือ?”

เฉินผิงอันกล่าว “บรรพจารย์แห่งนครหรูโต้ว หวังเจี่ย “ซวีจวิน” ในอดีตได้ถูกโช่วเฉินผู้ฝึกกระบี่แห่งเปลี่ยวร ้างและปีศาจใหญ่กวาน เซี่ยงวางแผนลอบสังหาร หวังเจี่ยอาศัยเวทลับโบราณบทหนึ่งเอา ชีวิตรอดมาได้อย่างยากลาบาก ควบคู่กับที่มีจิตวิญญาณแท้จริงส่วน หนึ่งที่ไม่สลายหายไป สุดท้ายจึงอาศัยรูปโฉมของผีเซียนกลับคืนมา เห็นแสงตะวันได้อีกครั้งรับหน้าที่ดูแลกิจธุระของนครหรูโต้ว สืบทอด ควันธูปของศาลบรรพจารย์ให้ไม่ขาดสาย ทุกวันนี้สะสมคุณ ความชอบได้ครบถ้วนสมบูรณ์จึงขอให้ซ่งพิ่น เซี่ยซงฮวาออกกระบี่ ช่วยให้เขาสละร่าง จากไปพร ้อมกับความหลุดพ้น”

้