บทที่ 1124.1 ยี่สิบคนกับเหล่าตัวสำรอง (สี่)

บทที่ 1124.1 ยี่สิบคนกับเหล่าตัวสำรอง (สี่)

เฉินผิงอันเตรียมจะไปดูที่เมืองหลวงแคว้นอวิ่นเหยียน จึงส่งกระบี่บินแนบจดหมายฉบับหนึ่งไปให้จางชิวก่อน

เล่าขั้นตอนและผลลัพธ์ในการหาตัวชิงหร่างเจอในครั้งนี้ ให้จางชิวนำความไปบอกต่อศาลบรรพจารย์ที่สร้างขึ้นมาชั่วคราว

ให้บอกไปว่าเซียนกระบี่ใหญ่หมี่ลงมือด้วยตัวเอง น่าเสียดายที่จับตัวผู้สมรู้ร่วมคิดได้แค่สองคนเท่านั้น

ผู้ฝึกตนสายยันต์ที่เป็นตัวการหลักผู้นั้นหนีไปได้ ทว่าเผ่าปีศาจแห่งเปลี่ยวร้างผู้นี้ไม่เหลือกำลังพอจะมาปั่นป่วนสถานการณ์แล้ว

เรื่องของการขุดเจาะลำน้ำใหญ่ที่มีหลายสิบแคว้นอยู่บนชายฝั่งเลียบลำน้ำก็สามารถกลับมาทำงานกันอีกครั้งอย่างวางใจได้แล้ว

ชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันที่ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษกับชู้รักของเขา ก็ไม่รู้ว่าคิดอย่างไร

ปรึกษากันอยู่พักหนึ่งก็รีบร้อนออกไปจากศาลร้าง ตามมาเจอเฉินผิงอันที่อยู่ตรงตีนเขา

บอกว่าพวกเขาสองสามีภรรยายินดีเป็นผู้ติดตามเป็นบ่าวรับใช้ท่านเซียน

เฉินผิงอันหลุดหัวเราะพรืด บอกว่าตัวเองเคยชินที่จะบุกเดี่ยวขึ้นเหนือล่องใต้อยู่ในยุทธภพนานแล้วไม่ชอบให้ใครมารับใช้

พวกเจ้ามาหาผิดคนแล้ว ไม่สู้ไปหาที่พึ่งทางอื่น

คงเป็นเพราะเห็นเซียนซือที่ระหว่างพูดคุยยิ้มแย้มก็สามารถกำจัดชายหญิงฝ่ายอธรรมสามคนนั้นให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้ค่อนข้างจะเป็นมิตร พวกเขาจึงยิ่งตัดสินใจได้อย่างเด็ดเดี่ยว

คุกเข่าโขกหัวอยู่บนทางภูเขา คนหนึ่งร้องคร่ำครวญ คนหนึ่งร่ำไห้ดุจพิรุณพร่างพรมลงบนดอกสาลี ร้องทุกข์ถึงความยากลำบากตลอดหลายปีมานี้

เพียงแต่ว่ารอกระทั่งพวกเขาเงยหน้าขึ้นก็มองไม่เห็นร่องรอยของบัณฑิตคนนั้นแล้ว พวกเขายังคงไม่ถอดใจ

ในที่สุดตอนที่ฟ้าเริ่มสว่างก็ได้มาเจอกับเซียนซือที่กำลังก่อไฟทำอาหารอยู่ในจุดพักม้าที่ถูกทิ้งร้างแห่งหนึ่งอีกครั้ง

บุรุษชื่อว่าฟ่านถง ผีหญิงชื่อว่าเซี่ยซานเหนียง ถามเซียนซือผู้นั้นว่ารังเกียจชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยและอดีตที่สกปรกของพวกเขาใช่หรือไม่

เฉินผิงอันไม่ได้พูดอะไร แค่เลี้ยงอาหารเช้าง่ายๆ ให้พวกเขา

เซี่ยซานเหนียงเป็นคนที่ตามีแวว มือเท้าก็คล่องแคล่ว นางช่วยเก็บชามและตะเกียบ

เฉินผิงอันก็ไม่ได้ขัดขวาง เอ่ยสัพยอกไปประโยคหนึ่งว่า

ตัวพวกเจ้าเองไม่รู้ตัวเลยหรือว่าใครจะกล้าพาพวกเจ้ามาอยู่ข้างกาย ใครเห็นกลุ่มของพวกเราแล้วจะไม่เข้าใจผิดว่าพวกเราเป็นพวกชั่วร้ายที่ชอบปล้นสะดมบ้างเล่า?

สตรีที่รู้จักตัวเองดีหัวเราะเหมือนกิ่งบุปผาสั่นไหว บุรุษยกมือเกาหัว

หากว่ากันด้วยมโนธรรมในใจ เหตุผลเป็นเหตุผลข้อนี้จริงๆ

แต่ว่าใบหน้านี้ของเขามีติดตัวมาตั้งแต่เกิด นับตั้งแต่ตอนเด็กที่เรียนหนังสืออยู่ในโรงเรียนอาจารย์ก็ไม่กล้าตีฝ่ามือเขาด้วยซ้ำ

เฉินผิงอันถามคำถามหนึ่งกับพวกเขา

หากก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในวัดร้าง แค่เจอหน้ากันก็สังหารพวกเจ้าทันที พวกเจ้าจะโทษใคร?

สตรีพูดจาค่อนข้างเป็นทางการ ไม่ได้ค่อนข้างจะซื่อตรงอย่างชายฉกรรจ์ที่บอกว่า โทษที่ใบหน้า?

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้ต้องการคำตอบที่ถูกต้องอะไร

หลังจากนั้นเซียนซือคนนั้นก็แค่ถามถึงสถานการณ์ล่าสุดของล่างภูเขาแคว้นต่างๆ โดยรอบจากพวกเขา

แน่นอนว่าพวกเขาสองคนต้องตอบหมดทุกอย่างที่ตัวเองรู้

ก่อนจะออกเดินทาง เฉินผิงอันบอกว่าตัวเองจะไปเยือนเมืองหลวงแคว้นอวิ่นเหยียนสักรอบ พวกเจ้ายินดีติดตามก็ตามมา

คนทั้งสองดวงตาเป็นประกาย ผ่านทางพอดี พวกเขาจึงรับรองอย่างหนักแน่นว่าจะตามเซียนซืออยู่ไกลๆ เท่านั้น

จะไม่ยอมให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าพวกเขาสามคนเป็นพวกเดียวกันเด็ดขาด

แม่นางเซี่ยเปลี่ยนมาสวมชุดที่สามารถห่อหุ้มร่างกายได้มิดชิดอยู่นานแล้ว

ชายฉกรรจ์เตือนสตรีเป็นการส่วนตัวว่านายท่านเทพเซียนผู้นั้นมีวิชาอภินิหารล้ำเลิศ ตบะสูงส่งลึกล้ำก็จริง

แต่เจ้าอย่าได้คิดจะสวมเขาให้ข้าผู้อาวุโสเด็ดขาด

ผีหญิงที่เดินอยู่บนเส้นทางของการเก็บหยางมาเสริมหยินหัวเราะไม่หยุด

บอกว่ารูปร่างบอบบางเหมือนต้นหลิวเช่นนี้ของนาง ไหนเลยจะเข้าตาของเทพเซียนบนทำเนียบภูเขาได้

กล่าวมาถึงตรงนี้ ชายฉกรรจ์ก็มีสีหน้าดุดัน

ผีสาวที่เคยเป็นสาวใช้อุ่นเตียงและโถคนงามให้กับทายาทเซียนบนภูเขาคนหนึ่งมาก่อนก็มีสีหน้าหม่นหมองเช่นกัน

ชายฉกรรจ์ถอนหายใจ ตบหลังมือของนางอย่างละอายใจ

ผีสาวคลี่ยิ้มหวาน พลิกมือเป็นฝ่ายกุมมือของเขาแทน ใช้นิ้วเกาฝ่ามือของอีกฝ่าย

ชายฉกรรจ์รุ่มร้อนจิตใจสั่นไหวขึ้นมาทันที สายตาก็กลับมามีชีวิตชีวา ยื่นมือไปลูบคลำหน้าอกที่นูนเต่งของสตรี

เฉินผิงอันที่เดินอยู่ข้างหน้ากระแอมเบาๆ สองสามที สองคนที่อยู่ด้านหลังจึงทำตัวสำรวมกันทันที

ฟ่านถงคือผู้ฝึกยุทธขอบเขตสี่ ไม่ถือว่าเป็นมือดีในยุทธภพ

เพราะถึงอย่างไรต้องเป็นขอบเขตห้าขอบเขตหกถึงจะถูกเรียกขานอย่างไพเราะว่าปรมาจารย์น้อย

และนี่ก็เป็นเหตุผลเพียงหนึ่งเดียวที่ทุกวันนี้ฟ่านถงยังต้องใช้ชีวิตระหกระเหเร่ร่อน

เซี่ยซานเหนียงคือผีขอบเขตเส้นเอ็นหลิว พลังหยางของชายฉกรรจ์ข้างกายมีเปี่ยมล้น

แค่ต้องทำการบ้านตอนกลางคืนให้เพียงพอ นางก็สามารถเดินทางตอนกลางวันอย่างไร้ปัญหาได้แล้ว

ขอแค่ไม่เข้าใกล้ศาลเทพอภิบาลเมืองก็ไม่มีปัญหา

ชายฉกรรจ์รวมเสียงให้เป็นเส้นพูดคุยอย่างลับๆ ”ซานเหนียง เจ้าว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนใจ อนุญาตให้พวกเราติดตามมาล่ะ?”

ผีหญิงใช้เสียงในใจพูดกลั้วหัวเราะว่า ”ต้องมีผลประโยชน์อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะพาตัวถ่วงสองคนมาด้วยทำไม สนุกนักหรือ?”

“มีโอกาสจะต้องไปเยือนท่าเรือ หาซื้อรายงานภูเขาสายน้ำเก่าๆ มาอ่านสักหน่อย ดูสิว่าจะมีข่าวเกี่ยวกับ ”เฉินผิงอัน” หรือไม่”

“ได้ยินข่าวลือก็เชื่อทันที เจ้าคิดอะไรอยู่ บุคคลยิ่งใหญ่ที่ชื่อถูกเขียนบนรายงานภูเขาสายน้ำได้เช่นนั้น พวกเราจะบังเอิญมาเจอได้จริงๆ หรือ?

แล้วนับประสาอะไรกับที่ตัวเขาบอกว่าตัวเองเป็นใครก็ต้องเป็นคนคนนั้นจริงๆ หรือ?”

“ข้ารู้สึกว่าหนึ่งชายสองหญิงที่เจอในศาลก่อนหน้านี้คือพวกคนที่รับมือได้ยาก ไม่ว่าจะเอาใครออกมาสักคน คิดจะเล่นงานพวกเราสองคนก็มากพอเหลือแหล่

ในเมื่อเฉินเซียนซือท่านนี้สามารถกำราบพวกเขาได้อย่างง่ายดาย ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเทพเซียนพสุธาในตำนานท่านหนึ่งก็ได้”

เฉินผิงอันปล่อยให้พวกเขาซุบซิบคุยกันเป็นการส่วนตัวไป

นกในกรงจะกลายมาเป็นพันโลกธาตุขนาดเล็กที่มีครบถ้วนทั้งฟ้าอำนวยดินอวยพรและคนสามัคคีได้หรือไม่

การทำงานระยะสั้นระยะยาวของพวกอวี่ซืออู้ ทุกวันนี้ยังต้องลงแรงอยู่กับของไร้ชีวิตที่ไม่ขยับเคลื่อนไหว

เกี่ยวกับ “ต้นฉบับ” บุคคลประเภทต่างๆ ตอนนี้ยังเป็นแค่ช่วงเริ่มต้น

คำโบราณบอกไว้ว่าข้าวสารชนิดหนึ่งเลี้ยงคนได้ร้อยรูปแบบ

การถ่ายทอดความหลากหลายของชีวิตในโลกมนุษย์ อย่างน้อยก็ต้องมีชีวิตหนึ่งร้อยรูปแบบของคนหนึ่งร้อยคน

เหมือนอย่างสาวงามที่มีใบหน้าหลากหลายหาที่สุดไม่ได้ แต่ละแบบก็มีข้อดีของตัวเอง

ตอนนี้อย่างเซี่ยโหวจ้านก็สามารถเป็นบุคคลที่เป็นต้นแบบได้ มีทั้งหมดประมาณห้าสิบกว่าคน

ก็เหมือนอย่างที่อวี่ซืออู้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ อาศัยแค่คนและเรื่องราวที่เฉินผิงอันคิดจินตนาการขึ้นมาได้

ส่วนใหญ่ก็มักจะสมเหตุสมผลมากเกินไป กลับกลายเป็นว่าจะเป็นความบกพร่องในความสมบูรณ์แบบ

ดังนั้นเพื่อให้เป็นค่าตอบแทนตอนที่หยุดพัก เฉินผิงอันจึงให้สามีภรรยาคู่นั้นเลือกเรื่องในอดีตบางอย่างที่พอจะพูดได้มาเล่าให้ฟัง