บทที่ 1134.1 เพราะเหตุใดจึงไปหาภูเขา อาจถามได้จากลมวสันต์

บทที่ 1134.1 เพราะเหตุใดจึงไปหาภูเขา อาจถามได้จากลมวสันต์ เด็กหนุ่มที่เหมือนเมฆขาวก้อนหนึ่งกลับไปที่เรือถงอิน เห็นเด็กสาวสวมหมวกขนเตียวนั่งยองอยู่ข้างบันไดของหัวเรือ ชุยตงซานก็ยิ้มถามว่า “เซี่ยอันดับรองกำลังนั่งยองในส้วมหรือว่ามารอดักขวางทางข้ากัน?”

เซี่ยโก่วขี้เกียจลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาป้องข้างปาก ถามว่า “เจ้าสำนักชุย เจ้าสามารถชี้เส้นทางในการผสานมรรคาให้ชิงมี่ได้จริงหรือ? ไม่ได้หลอกเขาใช่ไหม?”

ชุยตงซานทรุดตัวนั่งยองตาม ร้องเอ๊ะหนึ่งที “ขนบธรรมเนียมประจำตระกูลเราคือปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจ บอกว่าอยู่ระหว่างห้าต่อห้า ก็คือครึ่งต่อครึ่ง ต้องไม่หลอกลวงกันแน่นอน” ชุยตงซานสะบัดชายแขนเสื้อพร้อมทำเสียงหึในลำคอไปด้วย “ข้าคือคนที่เป็นเจ้าสำนักเชียวนะ หน้าตาล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำเสียอีก”

เซี่ยโก่วกึ่งเชื่อกึ่งกังขา

ชุยตงซานคล้ายจะเพิ่งรู้สึกตัวภายหลัง พูดด้วยสีหน้าตกตะลึงระคนหวาดกลัว “เซี่ยอันดับรองรู้ความลับประเภทนี้ได้อย่างไร? คงไม่ใช่ว่าเรื่องที่ข้ากับสหายชิงมี่เห็นว่าปลอดผู้คน ก็เลยไปฉี่รดน้ำไว้ที่มุมกำแพงของตรอกเล็กแห่งนั้นก็ถูกมองเห็นด้วยหรอกนะ? ข้าคือหนุ่มน้อยเยาว์วัยผู้ยังบริสุทธิ์ไร้เดียงสา เรื่องนี้หากแพร่ออกไป วันหน้าจะยังมีหน้าไปพบเจอคนอื่นได้อย่างไร…”

เซี่ยโก่วยิ้มกว้าง “ไม่ได้ดูสักหน่อย มีอะไรน่าดูกัน”

ชุยตงซานสูดลมหายใจดังเฮือก จากลากันเพียงสามวันต้องหันมามองกันเสียใหม่ เซี่ยอันดับรองฝึกตนอยู่ที่ภูเขาลั่วพั่วไม่กี่วัน ความสามารถในการพูดคุยก็เพิ่มขึ้นพรวดพราดเช่นนี้แล้วหรือ

เผยเฉียนที่เดินเล่นอยู่ตรงหัวเรือกล่าวว่า “ก็หนีไม่พ้นว่าสำเร็จกับไม่สำเร็จ ก็อย่างละครั้งพอดีไม่ใช่หรือไร”

เซี่ยโก่วมีสีหน้าเหลอหรา “หา? ทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ?” หรือว่าตนไปอยู่บนภูเขาลั่วพั่วปลอมมา? อ้อ จำได้ว่าเจิ้งต้าเฟิงเคยพูดว่าทุกวันนี้เจ้าสำนักชุยคือคนของสำนักกระบี่ชิงผิง คือน้ำที่สาดออกไปแล้ว ไม่สนิทสนมคุ้นเคยกันอีกแล้ว

เผยเฉียนกล่าว “ก็ไม่ใช่ว่าหลอกลวงกันทั้งหมด เนื่องจากผู้อาวุโสชิงมี่ฟังความนัยนอกเหนือจากคำพูดของฮว่อหลงเจินเหรินไม่ออก ศิษย์พี่เล็กก็เลยได้แต่ช่วยเขาเล็กน้อย”

ชุยตงซานยื่นสองมือออกมา ยกนิ้วโป้งให้ “คนที่รู้ใจข้าที่สุดก็คือศิษย์พี่หญิงใหญ่นี่เอง!”

เซี่ยโก่วยังคงมีสีหน้าแบบเดิม “หา? หา?”

เผยเฉียนจึงได้แต่อธิบายอย่างมีน้ำอดน้ำทนว่า “ผู้อาวุโสชิงมี่ก็คือผู้ฝึกตนขอบเขตบินทะยานที่ความมั่นใจร่วงดิ่งไปแล้ว ถอดใจกับขอบเขตสิบสี่อย่างสิ้นเชิงแล้ว คิดว่าคุณสมบัติและโชควาสนาของตนต่างก็สู้บินทะยานแข็งแกร่งทั้งหลายไม่ได้ อันที่จริงสภาพจิตใจเช่นนี้ต่างหากที่ถึงจะทำให้เส้นทางบินทะยานของผู้อาวุโสชิงมี่เดินไปถึงปลายทางของทางตันอย่างแท้จริง หากห่านขาวใหญ่พูดว่าเจ้าเฝิงเซวี่ยเทาจะมีโอกาสอย่างไร อย่างไรเฝิงเซวี่ยเทาอาจไม่เชื่อเสมอไป นี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมห่านขาวใหญ่ถึงได้เอ่ยประโยคที่ว่า “จิตแห่งมรรคาแข็งแกร่งมากพอ’ อันที่จริงนี่ก็คือหนึ่งคำพูดสองความหมาย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ห่านขาวใหญ่ก็เลยใช้…วิธีที่สะดวกสบาย สรุปก็คือจะต้องให้เฝิงเซวี่ยเทาดึงกำลังใจที่ตกลงไปกลับขึ้นมาใหม่ให้ได้ก่อน ให้มีความหวังก่อน ต่อให้จะเลือนรางแค่ไหน แต่เฝิงเซวี่ยเทาของเมื่อวานกับเฝิงเซวี่ยเทาของวันพรุ่งนี้ก็จะแตกต่างกันอย่างมากแล้ว ในบางความหมายแล้วสามารถพูดได้ว่าในนาทีนั้น เฝิงเซวี่ยเทาได้เดินไปบนเส้นทางของการผสานมรรคาแล้ว นอกจากนี้ห่านขาวใหญ่ยังเข้าใจอะไรมากมาย สามารถแลกเปลี่ยนมรรคกถาให้กันและกันได้ แน่นอนว่าย่อมต้องมีประโยชน์”

เซี่ยโก่วเอ่ยอย่างกระจ่างแจ้ง “ได้เรียนรู้แล้ว ได้เรียนรู้แล้ว ที่แท้ก็ยังทำแบบนี้ได้ด้วย”?

ชุยตงซานสอดสองมือรองไว้ใต้ท้ายทอย พูดกลั้วหัวเราะเสียงเบา “หลังจากฝนใหญ่ผ่านไป การผสานมรรคาง่ายขึ้นเยอะมากก็จริง ทว่าขอบเขตสิบสี่ ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ผักกาดขาวที่ขึ้นบนดินข้างทาง”

เซี่ยโก่วขมวดคิ้วหน้ามุ่ย “ฝ่าทะลุขอบเขตยากจริงๆ ช่างน่ากลุ้มเหลือเกิน”

ชุยตงซานยิ้มบางๆ “ดังนั้นเมื่อครู่นี้พอข้าบอกว่าเฝิงเซวี่ยเทามีหวังที่จะผสานมรรคา เซี่ยอันดับรองถึงได้เกิดใจคิดสังหารสหายชิงมี่ ข้าเดาไม่ผิดใช่ไหม?”

เซี่ยโก่วยอมรับเรื่องนี้อย่างผึ่งผาย “สัญชาตญาณนี่นะ จะมีวิธีอะไรได้อีก แต่ข้าสามารถควบคุมไว้ได้”

เผยเฉียนยิ้มกล่าว “แบบนี้ก็ดีมากแล้ว”

ชุยตงซานเอ่ยคล้อยตาม “ถูกต้องแล้ว เซี่ยอันดับรองของพวกเราคือผู้มีพรสวรรค์ด้านการฝึกตนที่ยอดเยี่ยมถึงปานใด ไม่ว่าอะไรก็เรียนรู้ได้อย่างง่ายดาย ยิ่งยากก็ยิ่งเรียนรู้ได้เร็ว เพียงแต่ว่าในเรื่องของการขัดเกลาจิตแห่งมรรคายังมีช่องว่างพอให้พัฒนาก้าวหน้าได้อยู่ ข้าที่เป็นคนมองดูอยู่ข้างๆ ร้อนใจจนเกาหูเกาแก้ม อิจฉาก็อิจฉาจริงๆ”

เซี่ยโก่วถามเผยเฉียนอย่างตรงไปตรงมา “ห่านขาวใหญ่ไม่ได้ด่ากันอยู่ใช่ไหม?” อยู่บนภูเขาลั่วพั่วนานวันเข้าก็จะค้นพบว่าคำพูดบางอย่างมีพลังในการแพร่กระจายที่น่าประหลาด ทำให้คนข้างๆ เรียนรู้เป็นได้ในทันที ง่ายที่จะเสพติด ยกตัวอย่างเช่นฉายาว่าห่านขาวใหญ่นี้

เผยเฉียนกล่าว “คือคำเหน็บแนมที่ซ่อนแฝงไว้ด้วยการโจมตี หรือเป็นคำประชดประชันที่มีความหมายตรงข้ามกับที่พูด ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

ชุยตงซานเอ่ยอย่างอ่อนใจ “ฟ้าดินเป็นพยาน อย่าได้ใส่ร้ายคนดีสิ!”

เซี่ยโก่วโบกมือเป็นวงกว้าง “ไม่เป็นไร จะถือว่าเป็นคำพูดดีๆ ก็แล้วกัน!”

ชุยตงซานเอาสองมือไพล่หลัง เดินก้าวเป็นวงกลมอยู่ที่เดิม ยักคิ้วหลิ่วตาเอ่ยว่า “ไป่ถงทวีปคงไม่ใช่ว่าทั้งบนและล่างภูเขาต่างก็หวังให้สักวันหนึ่งเจ้าสำนักเจียงแห่งสำนักกุยหยกสามารถผสานมรรคาได้หรอกกระมัง? แจกันสมบัติทวีป ไม่ใช่ว่าทุกคนล้วนติดค้างขอบเขตสิบสี่กับข้าหรอกหรือ? ตลอดทั้งใต้หล้าเปลี่ยวร้าง ไม่ควรที่ผู้ฝึกลมปราณเผ่าปีศาจทุกคนต่างก็ไม่คาดหวังให้อาจารย์ของข้าเลื่อนเป็นขอบเขตสิบสี่หรือ? หึ ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ พวกเจ้าว่าประหลาดหรือไม่เล่า?”

เซี่ยโก่วคิดแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น “พูดอะไรของเจ้า เกี่ยวผายลมอะไรกับข้าด้วย”

ชุยตงซานรีบร้องว้าว ว้าว ว้าวเลียนแบบหมี่ลี่น้อยทันใด

เผยเฉียนกลอกตามองบน ผีปัญญาอ่อนสองตัว

เซี่ยโก่วเดินอาดๆ จากไป เผยเฉียนก็อยากจะกลับไปฝึกหมัดที่ห้องของตัวเอง ชุยตงซานเรียกศิษย์พี่หญิงใหญ่แล้วก็ทำท่าจะพูดไม่พูด

เผยเฉียนหยุดเดิน ถามอย่างประหลาดใจ “มีอะไรหรือ?”

ชุยตงซานยิ้มเอ่ย “เจ้าชอบถ่านดำน้อยในอดีตมากกว่าหรือว่าชอบเผยเฉียนในตอนนี้มากกว่า?”

เผยเฉียนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า “ข้าไม่ชอบตัวเองในอดีตที่ไม่รู้ความอย่างมาก”

ชุยตงซานเอ่ยเสียงเบา “เอาเป็นว่าทั้งข้าและอาจารย์ต่างก็มักจะคิดถึงถ่านดำน้อยในอดีตบ่อยๆ ก็แล้วกัน”

เผยเฉียนยิ้มกล่าว “อาจารย์พ่อพูดกับเจ้าเองหรือ?”

ชุยตงซานส่ายหน้า “ไม่จำเป็นต้องพูด”