บทที่ 1135.1 ฟ้าครามเหนือมรรคา

บทที่ 1135.1 ฟ้าครามเหนือมรรคา

เมฆขาวเกาะกลุ่มดั่งขบวนทัพ ภูเขาลึกเหมือนมหาสมุทร เมื่อมีแขกมาเยือน ดื่มสุราสองสามจอกไม่รีบร้อน

ดอกไม้บานก็ดี นกบินก็ช่าง ลมและควันล้วนสะอาด ผู้คนล้วนอยู่ท่ามกลางแสงหิมะ

เฉินผิงอันมาหยุดอยู่ข้างหวงซีและซิ่วเหนียง จุดที่สูงยิ่งกว่าด้านหลังยังมีเด็กสาวสวมหมวกขนเตียวกับผู้ฝึกตนแปลกหน้าหน้าตางดงาม สวมชุดคลุมสีเขียวมรกตเดินลงตามขั้นบันไดของเส้นทางเทพมาช้าๆ

เดินก้าวเร็วๆ ขึ้นภูเขามาอยู่ข้างกายเฉินผิงอัน เติ้งเจี้ยนผิงตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด หวงซีรู้สึกว่าน่าสนใจ เวลาปกติพูดกับพี่สาวพี่เขย เจ้าหนูเจ้าไม่ใช่ว่าไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ คำพูดคำจาลื่นไหลขบขันมากหรอกหรือ? ตอนนี้เป็นคนใบ้แล้ว เก่งแต่ในโปงผ้าห่มสินะ?

เฉินผิงอันไม่ได้พูดอะไร เติ้งเจี้ยนผิงก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก หวงซีเห็นว่าบรรยากาศกระอักกระอ่วน และเขาก็ไม่ควรเข้าข้างคนนอกจึงเอ่ยสัพยอกว่า “ภาษากลางของอุตรกุรุทวีปพวกเรา เซียนกระบี่เฉินพูดได้คล่องเกินไปแล้ว ฟังสำเนียงของภาษาทางการต้าหลีเก่าและภาษากลางของแจกันสมบัติทวีปไม่ออกเลยสักนิด”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “พบเจอกันแล้วถูกชะตา ไม่ว่าที่ใดก็ล้วนเป็นด่านของบ้านเกิด แต่จะว่าไปแล้ว ข้าก็ยังไม่จริงใจต่อคนอื่นได้เท่าพี่หวง ดังนั้นตอนที่จ่ายเงิน ข้าถึงได้ยอมบอกชื่อเป็นการมอบผลหลีตอบแทนผลท้อ”

ซิ่วเหนียงรีบพูดทันใด “ต้องทำอย่างเซียนกระบี่เฉินถึงจะถูก ออกจากบ้านมาอยู่ข้างนอก ต้องระมัดระวังถึงจะขับเรือได้นานหมื่นปี เจอใครก็ควรพูดคุยแค่พอเป็นพิธี ไม่ควรควักใจทั้งดวงออกมาให้ใครง่ายๆ”

เติ้งเจี้ยนผิงพยักหน้ารับ เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง ใบหน้าของหวงซีอัดอั้นกลัดกลุ้ม ภรรยาคนดีหนอ ไร้คุณธรรมเหลือเกินนะ อย่างเจ้านี่เรียกว่าข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพาน ขอถามหน่อยเถิดว่าข้าคือคนนอกที่สมองเลอะเลือนหรือไร?

เซี่ยโก่วกับชิงถงมารวมตัวด้วยที่นี่ ซิ่วเหนียงถามเสียงเบา “เซียนกระบี่เฉิน แม่นางท่านนี้คือ?”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ปรมาจารย์เติ้งเรียกแค่ชื่อข้าก็พอ ส่วนนางชื่อว่าเซี่ยโก่ว คือผู้ฝึกตนทำเนียบของภูเขาลั่วพั่ว แน่นอนว่าพวกเราต้องไม่ใช่พ่อลูกกัน”

เซี่ยโก่วลูบหมวกขนเตียว ยิ้มกว้างแนะนำตัวเองว่า “ข้าชื่อเซี่ยโก่ว ส่วนฉายาคงไม่พูดถึงแล้ว ชื่อเสียงเลื่อนลอยล้วนเป็นของนอกกาย วันหน้าพวกเจ้าก็เรียกข้าตรงๆ ว่าโก่วจื่อได้เลย ตอนนี้ข้าเป็นผู้ถวายงานอันดับรองของภูเขาลั่วพั่ว เป็นผู้ฝึกกระบี่เหมือนกับเจ้าขุนเขาและเติ้งเจี้ยนผิง แต่ข้าขึ้นเขามาค่อนข้างช้าๆ ดูเหมือนว่าในบรรดาผู้ฝึกตนทำเนียบก็ขึ้นเขามาเร็วกว่าน้องชายเจ้าแค่เล็กน้อย”

แม้หวงซีที่อยู่ในอุตรกุรุทวีปจะถูกมองเป็นผู้ฝึกตนอิสระที่เป็นดั่งจอกแหนล่องลอยมาโดยตลอด แต่แท้ที่จริงแล้วเขามีภูมิหลังและความเป็นมาที่ยิ่งใหญ่ หาไม่แล้วเขาก็คงไม่มีทางแนะนำน้องภรรยาอย่างเติ้งเจี้ยนผิงให้ข้ามทวีปมาฝึกตนอยู่ที่ภูเขาอู๋ถงแห่งนี้ นี่ก็เพราะหวงซีรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของ “บรรพจารย์ชิงอวี้” ว่ามีความเกี่ยวข้องกับหอสยบปีศาจ

หวงซีใช้เสียงในใจกล่าว “หวงซีผู้ฝึกตนแห่งอุตรกุรุทวีปจับมือกับเติ้งเจี้ยนเฉียวผู้เป็นคนรักมาพบผู้อาวุโสชิงถง ความตั้งใจเดิมของพวกเราก็คืออยากให้เติ้งเจี้ยนผิงมาขอเก้าอี้ตัวหนึ่งนั่งอยู่ในศาลบรรพจารย์ของที่นี่”

ชิงถงเพียงแค่ผงกศีรษะตอบรับ สีหน้าเย็นชาห่างเหิน เอ่ยประโยคที่มีสองความหมายว่า “วัดเล็ก อาหารเจรสชาติจืดชืด ไม่แน่เสมอไปว่าจะอร่อย”

อย่าเห็นว่าชิงถงอยู่กับเสี่ยวโม่และป๋ายจิ่งล้วนไม่มีพลังอำนาจใดๆ ให้กล่าวถึง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นขอบเขตบินทะยานเก่าแก่ที่มีอายุขัยการฝึกตนมานานนับหมื่นปี แล้วนับประสาอะไรกับที่ยังเป็นเจ้าของหนึ่งในหอพิทักษ์เมืองเก้าแห่ง และยิ่งเป็นเพื่อนบ้านกับเจ้าอารามผู้เฒ่ามานานจนนับปีไม่ได้ ในสายตาของชิงถงแล้ว คนอย่างหวงซีและสองพี่น้องสกุลเติ้ง ยังต้องให้ตนลดเกียรติไปปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างมีมารยาทด้วยหรือ?

เซี่ยโก่วพูดอย่างครอบคลุมว่า “กราบอาจารย์แล้วก็จงตั้งใจฝึกกระบี่ให้ดี บนเส้นทางของการฝึกตนเจอกับปัญยากยากอะไร หากเจ้าขุนเขาไม่อยู่ข้างกายก็มาถามข้าได้ แล้วเจ้าก็สามารถไปที่หอบูชากระบี่หนึ่งในภูเขาใต้อาณัติของภูเขาลั่วพั่วบ่อยๆ ได้ ไปหากานธรรมดาอ้อ ก็คือผู้ถวายงานกานถัง ไปถึงภูเขาลั่วพั่วแล้วเจ้าก็จะรู้เองว่าเขาเป็นใคร ถึงอย่างไรเจ้าเฒ่าน้อยนั่นก็เป็นผู้ฝึกกระบี่คนหนึ่ง ขอบเขตพอใช้ได้ ตบะธรรมดา แต่ความสามารถในการถ่ายทอดวิชาความรู้กลับไม่เลว มีความอดทน นี่ก็คือข้อดีที่หาได้ยากของเขาแล้ว”

เฉินผิงอันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หาได้ยากนักที่เซี่ยโก่วจะใส่ใจคนอื่นเช่นนี้ เพื่อได้เรียนรู้เวทกระบี่สองสามบทมาจากนาง เฒ่าหูหนวกก็ต้องน้อยเนื้อต่ำใจไปไม่น้อย

จำได้ว่าแรกเริ่มตอนที่ไปถึงภูเขาลั่วพั่ว เฒ่าหูหนวกมีแต่ความไม่ยินยอมพร้อมใจ กลัวก็แต่ว่าอิ่นกวานหนุ่มจะให้เขาแบกรับภาระหน้าที่ มีกิจธุระเพิ่มมากขึ้น ถ่วงรั้งการฝึกตน ทุกวันนี้กลับดีนัก ได้ยินมาว่าผู้ถวายงานกานย้ายไปสร้างกระท่อมเพื่อคอยถ่ายทอดวิชาคาถาอยู่ที่ยอดเขาฮวาอิ่งแล้ว กลับกลายเป็นเริ่มกังวลว่าตัวอ่อนผู้ฝึกตนกลุ่มนั้นจะไม่มีใจแสวงหาความรู้ การฝ่าทะลุขอบเขตในการฝึกตนไม่รุดหน้าอย่างดุดัน

เพียงแค่เพราะการขึ้นเขามุ่งสู่มรรคา หวังกราบอาจารย์ขอเล่าเรียนวิชาของเติ้งเจี้ยนผิงครั้งนี้ทำให้เซี่ยโก่วไพล่นึกไปถึงพื้นดินบนโลกมนุษย์เมื่อหมื่นปีก่อน เผ่าปีศาจมากมายที่เริ่มมีสติปัญญา สามารถหล่อหลอมเรือนกายได้ด้วยตัวเองแทบจะมีจิตแห่งมรรคาที่บริสุทธิ์แข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวเหมือนกันทั้งหมด ต้องการกราบอาจารย์ขอศึกษาเล่าเรียนกับผู้บรรลุมรรคาทั้งหลาย

เผ่าปีศาจหลายตนแค่เคยได้ยินชื่อของภูเขาใหญ่บางแห่งหรือไม่ก็พื้นที่ประกอบพิธีกรรมบางแห่งมาเท่านั้น รู้แค่ทิศทางคร่าวๆ ก็เกิดความปรารถนามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่จะไปเยือนที่แห่งนั้น ภูเขาสายน้ำยาวไกลก็ต้องไปให้ถึงที่ตั้งแห่งมรรคา ไม่เคยพร่ำบ่นถึงความยากลำบาก ตลอดเส้นทางนี้ส่วนใหญ่จะต้องใช้เวลาหลายปีหรือแม้กระทั่งหลายสิบปี ระหว่างทางก็มักจะเจอกับความทุกข์ยากหลากหลาย อันตรายรายล้อม สุดท้ายถึงจะมีโอกาสได้พบเจอกับนักพรตที่คิดถึงคำนึงหาอยากจะขอให้อีกฝ่ายช่วยไขข้อข้องใจ

ทั้งเป็นความลำบากตรากตรำที่ต้องสิ้นเปลืองกำลังเท้าอย่างหาที่สิ้นสุดไม่ได้ และยิ่งเป็นเส้นทางทางใจเส้นหนึ่ง ต่อให้โชคดีไม่ถูกขับไล่ออกมา ถูกผู้ฝึกตนรั้งตัวไว้ที่ภูเขา ทว่าเรื่องของการฝึกตนก็เพิ่งจะได้เริ่มต้นเท่านั้น ส่วนใหญ่เป็นลูกศิษย์ที่ไม่ได้รับการบันทึกชื่อจะถูกรับเข้าไปในประตูหรือไม่ก็ยังต้องดูกันอีกนาน ภายหลังก็ต้องปกป้องภูเขาหลายสิบปี หรือถึงขั้นเป็นร้อยปี บางทีสิ่งที่ได้รับมาอาจมีเพียงคาถาประโยคสองประโยคที่ผู้บรรลุมรรคาถ่ายทอดให้เท่านั้น

ดังนั้นความประทับใจแรกที่เซี่ยโก่วมีต่อเติ้งเจี้ยนผิงจึงไม่เลว รู้สึกว่าเขารู้จักเลือกอาจารย์ รู้จักเลือกอาจารย์ ทั้งต้องอาศัยแววตา แล้วก็ต้องอาศัยดวง นี่ก็คือความสามารถที่จริงแท้แน่นอน ต้องรู้ว่าในยุคบรรพกาลอันห่างไกล มีผู้ฝึกตนเผ่าปีศาจที่ใจมุ่งเข้าหามรรคาอย่างศรัทธากี่มากน้อยที่ต้องมีจุดจบน่าอเนจอนาถ ประหนึ่งใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำ กลายไปเป็น “เสบียงบนเส้นทาง” ในการเดินขึ้นเขาให้กับผู้หลอมลมปราณบางส่วนที่มีเจตนาชั่วร้าย?

ซิ่วเหนียงเช็ดมุมตา รวมเสียงให้เป็นเส้นพึมพำเสียงเบาว่า “ช่างเป็นความโชคดีอย่างล้นเหลือ ความขมขื่นหมดสิ้นความหวานชื่นมาเยือน การเริ่มต้นที่ค่อนข้างทุกข์ใจ สุดท้ายกลับมีจุดจบที่สมบูรณ์พร้อม”