บทที่ 1155.1 ยืมตำรา

หลิวเสี่ยงมองช่องทางเทพบนภูเขาที่เหมือนเชื่อมโยงไปถึงฟ้าเส้นนั้น ยิ้มเอ่ยว่า

“เว่ยเสินจวิน เจ้าประมุขลู่ พวกท่านคุยธุระของพวกท่านต่อไป พวกเราดื่มชาของพวกเราไปก็พอ”

ลู่เสิ่นกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เฉินผิงอันไม่ได้อยู่ในภูเขาเสียด้วย พูดคุยกับเว่ยป้อมากไปกว่านี้ก็ไม่มีความหมาย

ออกจากภูเขามาครั้งนี้ การที่พูดถึงลูกศิษย์ผู้สืบทอดของหม่าขู่เสวียน เดิมก็เป็นการยกผลประโยชน์ให้กับภูเขาลั่วพั่วอยู่แล้ว จึงไม่มีธุระอะไรให้ต้องคุยไปมากกว่านี้

แล้วก็นับประสาอะไรกับที่ลู่เสิ่นได้เจอกับเจิ้งจูจีจงที่ไม่ยากเจอ นั่นก็ยิ่งไม่มีเรื่องให้ต้องคุยกันอีก สิ้นเปลืองพลังตบะมากเกินไป

ส่วน “หลิวเสี่ยง” ตอนที่ลู่เสิ่นอายุน้อยก็ต้องเข้าร่วมพิธีบวงสรวงโบราณที่ตระกูลสกุลลู่จัดขึ้นทุกปีอยู่แล้ว แล้วยังเคยแสดงเป็นนักพรตที่ขึ้นแท่นพิธีร้องเพลงเอ่ยคำสรรเสริญด้วย

นามต้องห้ามที่เขียนไว้บนป๋ายวิญญาณหลักซึ่งเป็นผู้รับควันธูปหลักในพิธีบวงสรวง ก็คือชื่อจริงของฉายาเทพ “หลิวเสี่ยง”

ดูเหมือนหลิวเสี่ยงจะไม่ยินดีปล่อยลู่เสิ่นไป

“อ่านตำราก็มีวิชาความรู้ของการอ่านตำรา ศึกษาวิชาความรู้ก็มีช่องทางของการศึกษาวิชาความรู้

ตอนกลางวันทำเรื่องชั่วร้ายดักปล้นกลางทาง สังหารคนในตรอกเก่าโทรม ก็ยังดีกว่าคนคนหนึ่งที่ตอนกลางวันทำตัวเป็นพ่อพระ แต่ตอนกลางคืนกลับทำตัวเป็นผี”

ก็เหมือนเจ้าของที่ดินที่ทุบตีชาวนาซึ่งมาเช่าที่ของตัวเอง เพราะอำนาจสู้คนอื่นไม่ได้

ลู่เสิ่นได้ยินแล้วก็ได้แต่นั่งลง หลิวเสี่ยงบวกกับเจิ้งจูจีจง เมื่อพวกเขาพร้อมใจกันปรากฏตัว ไม่ว่าเป็นใครก็ต้องรู้สึกหัวโตเป็นสองเท่าตัว

เฉินหลิงจวินฟังด้วยความมึนงง เหลือบตามองเว่ยเย่โหยว ไม่เสียแรงที่เป็นพี่น้องที่มาจากภูเขาพีอวิ๋น อีกฝ่ายก็ฉงนสนเท่ห์พอๆ กับตน

เว่ยป้อตกตะลึงว่าทำไมหลิวเสี่ยงถึงได้ปรากฏตัวพร้อมกับเจิ้งจูจีจง ยิ่งใคร่รู้ว่าพวกเขามีการแบ่งหลักแบ่งรองหรือไม่ และต้องการจะ ‘ขอความรู้’ เรื่องอะไรจากลู่เสิ่น?

พอได้ยินว่าแขกผู้สูงศักดิ์จะดื่มชา หมี่ลี่น้อยก็บอกให้พวกเขารอสักครู่ นางชักเท้าวิ่งไปต้มน้ำ

นักพรตเซียนเวยก็ต้องไปเอาใบชาป่าที่เด็ดมาครั้งแรกในรอบปีที่พ่อครัวเฒ่าเด็ดและผัดเองมาให้

ตรงดินเขาวางโต๊ะไว้ตัวหนึ่ง หลิวเสี่ยงนั่งลงตรงตำแหน่งประธานที่หันหลังให้กับภูเขาลั่วพั่ว

เจ้าขุนเขาไม่อยู่ที่บ้าน เว่ยป้อจึงรับหน้าที่เป็นเจ้าบ้านแทนให้ เจิ้งจูจีจงนั่งฝั่งตรงข้ามกับเว่ยป้อ ลู่เสิ่นนั่งตรงข้ามกับหลิวเสี่ยงที่นั่งอยู่ทางทิศเหนือหันหน้าเข้าหาทิศใต้ นั่งอยู่ในตำแหน่งท้ายสุดด้วยความเคารพ

เด็กชายชุดเขียวเพิ่งจะได้นับญาติที่ได้มาเปล่าๆ คนหนึ่ง ลำดับอาวุโสเพิ่มมาหนึ่งขั้น เวลานี้กำลังยุ่งอยู่กับการหัวเราะอย่างโง่งม สัมผัสไม่ได้ถึงคลื่นใต้น้ำของโต๊ะตัวนี้เลยแม้แต่น้อย

เว่ยป้อกับลู่เสิ่นต่างฝ่ายต่างเกลียดขี้หน้ากัน แต่เผชิญหน้ากับบุคคลอย่างหลิวเสี่ยง คนหนึ่งคือเทพแห่งมหามบรรพตที่กุมอำนาจสูงและสำคัญ อีกคนหนึ่งคือคนของสำนักหยินหยางห้าธาตุที่ตรวจสอบวิถีแห่งสวรรค์แต่กลับให้ความสำคัญกับมารยาทพิธีกรรมมากกว่าผู้ฝึกตนทั่วไป

ได้เจอกับหลิวเสี่ยงที่เกิดจากการจำแลงของฟ้าดินแห่งไพศาล ไยไม่ใช่การ “พบเจอมรรคา” ที่พันปียากจะพานพบอย่างหนึ่ง ก็เหมือนพ่อค้าที่บ่นบอกว่าชั่วชีวิตตัวเขายังไม่เคยเจอเงินก้อนใหญ่มาก่อน จากนั้นก็ได้เจอกับหลิวจีเป่าตัวเป็นๆ

หลิวเสี่ยงนั่งอยู่ข้างกาย แม้ว่าเว่ยป้อจะมีท่าทางสำรวมระมัดระวัง แต่ก็ไม่ถึงขั้นเงียบกริบเป็นจักจั่นในหน้าหนาว

ในเมื่อหลิวเสี่ยงตั้งใจจะอยู่ฟังด้วย เว่ยป้อก็ยินดีจะช่วยขอยืมอำนาจจากหลิวเสี่ยงมาให้กับเฉินผิงอันและภูเขาลั่วพั่ว

เว่ยป้อร้องเหอะ ต่อบทสนทนาก่อนหน้านี้อีกครั้ง

“”ฉี่” คำนี้ช่างกล่าวได้ดีจริงๆ”

ความหมายของอักษรคำว่าฉี่คือภูเขาหินขรุขระ แห้งแล้ง แข็ง กระด้าง พืชพรรณบางตา พลังชีวิตจืดจาง

ตามคำกล่าวของบนภูเขาจะถือว่าเป็น ‘ภูเขาว่างเปล่า’ คล้ายคลึงกับ “สายน้ำไหลตรง” หากอ้างอิงตามหลักความรู้ทั่วไปด้านฮวงจุ้ย

ภูเขาลั่วพั่วแห่งนี้ใหญ่แต่ว่างเปล่า การรวบรวมลมปราณจึงไม่ง่าย ไม่เหมาะจะบุกเบิกเป็นพื้นที่ประกอบพิธีกรรม เพราะอาจจะเป็นภูเขาว่างเปล่าที่ผลาญพลังของอาจารย์ผู้หล่อหลอม หรือไม่นักพรตก็อาจต้องใช้ของนอกกาย สมบัติต่างๆ มาเติมเต็มช่องว่างของฮวงจุ้ยนี้

สรุปก็คืออาจารย์หล่อหลอมจะเกิดความขัดแย้งกับพื้นที่ประกอบพิธีกรรมได้ง่าย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ซื้อพื้นที่ประกอบพิธีกรรมนี้มาจะมีประโยชน์อะไร?

ลู่เสิ่นกล่าว

“ภายนอกภูเขาลูกนี้เป็นซี่โครงไก่ก็จริง เป็นเหตุให้ไม่เข้าตาของผู้หลอมลมปราณทั่วไป แต่หากมองในระยะยาว กลับสอดคล้องกับชะตาชีวิตของเฉินผิงอัน”

เว่ยป้อหัวเราะเยาะ

“จะดีจะชั่วลู่เหว่ยก็เป็นเซียนเหริน ทำไมไม่เก็บภูเขาลั่วพั่วไว้ในกระเป๋าตัวเองให้สบายใจเสียก่อน?

ถอยไปพูดหมื่นก้าว สกุลลู่มีโอกาสชิงความได้เปรียบก่อน ไม่ว่าอย่างไรก็ควรหว่านแหกว้างถึงจะถูก

อย่าว่าภูเขาลั่วพั่วกับยอดเขาเทียนตูเลย แม้กระทั่งภูเขาทีวอวี่ เนินสู่เหย๋อก็น่าจะเก็บรวบไปพร้อมกันด้วย ให้พวกมันร้อยเรียงกันเป็นเส้นเส้นหนึ่งทางทิศใต้ จะมีอะไรยาก? ไม่สมเหตุสมผล ขอเจ้าประมุขลู่ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยเถอะ”

ตอนนั้นหนันจ้านฮองเฮาเหนียงเนียงของต้าหลี มีชื่อจริงว่าลู่เจียง นางยังไม่ได้กลายเป็นตัวหมากที่ถูกทอดทิ้งของสกุลลู่แผ่นดินกลาง มีอำนาจอยู่ในราชสำนักอย่างมาก มีสายลับอย่างน้อยครึ่งหนึ่งที่นางเป็นผู้ดูแล

ตอนนั้นไม่ว่าใครก็รู้สึกว่านี่ก็คือวิธีในการควบคุมและถ่วงดุลอย่างหนึ่ง

ซิวหูดูแลเรื่องการปกครอง ซึ่งจ่างจิ่งอ๋องเจ้าเมืองดูแลกองทัพชายแดน หนันจ้านดูแลเรื่องรายงานข่าว ในสามฝ่ายนี้ต่างก็สอดแทรกขัดขวางกันและกันบวกกับที่ยังมึแซ่สกุลเสาค้ำยันแคว้นทั้งหลาย…

สรุปก็คือไม่อนุญาตให้มีกองกำลังฝ่ายใดตั้งตัวเป็นเป็นใหญ่ได้เพียงฝ่ายเดียว ไม่ปล่อยให้ใครมีโอกาสใช้อำนาจเด็ดขาดในราชสำนักยึดอำนาจเพียงฝ่ายตนปกครองแบบเผด็จการ

เรื่องราวหนึ่งร้อยเรื่อง ประวัติศาสตร์สามารถเข้าใจได้ชัดเจนเก้าสิบเก้าเรื่อง แต่ก็ต้องมีสักเรื่องที่ถือเป็นประวัติศาสตร์ที่สร้างขึ้นใหม่ เพื่อให้คนรุ่นหลังได้ใช้เป็นบทเรียน

ลู่เสิ่นส่ายหน้า

“ทำไม่ได้ มีใจแต่ไร้กำลัง”

หลิวเสี่ยงยิ้มช่วยอธิบายแทนให้

“ลู่เหว่ยเคยถูกอาจารย์ฉีจัดการอย่างรุนแรงไปรอบหนึ่ง เป็นฝ่ายไร้เหตุผลทั้งยังเป็นววัสันหลังหวะ จึงไม่กล้าจะยื่นมือออกมาเวลายาวเกินไปอีก

รอกระทั่งซิวหูรับสถานที่นี้มาดูแลทั้งหมด สกุลลู่คิดอยากจะทำอะไรก็ยิ่งต้องดูสีหน้าของคนอื่น

ยกตัวอย่างเช่นลู่เสิ่นอยากจะใช้ยอดเขาเทียนตูเป็นที่ลงหลักปักฐาน ก่อเตาขึ้นมาใหม่ ก็จำเป็นต้องถามความเห็นของซิวหูก่อน

หากทำได้ก็ขึ้นฝั่งมาที่แจกันสมบัติทวีป ทำไม่ได้ก็ต้องกลับไปทางเดิม หาโอกาสครั้งใหม่”

เฉินหลิงจวินฟังจนอ้าปากค้าง ที่แท้ซิวหูผู้นั้นก็ทำอะไรเผด็จการถึงขนาดนี้? จำได้ว่าคราวก่อนที่สองฝ่ายเจอหน้ากัน เขาก็เป็นคนพูดง่ายอยู่นะ หรือว่าเป็นเพราะราชครูเห็นว่าฐานกระดูกของตนยอดเยี่ยมจึงโปรดปรานมากเป็นพิเศษ ก็เลยปฏิบัติต่อเขาดีหน่อย?

ดูเหมือนเจิ้งจูจีจงจะไม่สนใจเนื้อหาที่กำลังพูดคุยกัน เพียงแค่มองไปที่โต๊ะตัวนั้น

อันที่จริงก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่บนเส้นทางหมู่บ้านชนบท เจิ้งจูจีจงไม่ได้ดักเสียงในใจของจ้าวซู่เซี่ยเอาไว้ เพียงแค่อธิบายให้เว่ยป้อฟังคร่าวๆ ความหมายก็คือบอกว่าหลิวเสี่ยงที่อยู่ข้างกายจะไปดูโรงเรียนของเฉินผิงอันสักหน่อย

แน่นอนว่าเว่ยป้อต้องเชื่อใจเจิ้งจูจีจง ปัญหาก็คือต่อให้เขาไม่เชื่อ แล้วจะทำอะไรได้ เว่ยป้อได้แต่รอให้เฉินผิงอันกลับมาแล้วค่อยเล่าเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายฟัง ให้เฉินผิงอันไปปวดหัวเอาเอง

หลิวเสี่ยงมองลู่เสิ่น

“ทำไม่ได้คือเรื่องจริง แต่ว่า “มีใจแต่ไร้กำลัง” กลับเป็นคำพูดที่เอ่ยในทางตรงกันข้าม มีกำลังแต่ไม่มีความมั่นใจพอ ต่างหากถึงจะเป็นความจริง

ข้าเดาว่าปีนั้นชุ่ยฉานขึ้นไปบนยอดเขาเทียนตู ไปเจอเจ้า ต้องเป็นเพราะชุ่ยฉานมีความมั่นใจมานานแล้ว เดิมพันว่าเจ้าไม่กล้าเดิมพัน

ยกตัวอย่างเช่น ชุ่ยฉานจงใจพูดโน้มน้าวเจ้าให้สกุลลู่ลงเดิมพันอย่างเต็มที่ เดิมพันไว้ที่แจกันสมบัติทวีป ถ้าสำเร็จก็ให้เขามาช่วยเจ้ารับมือกับโจวจื่อ?

เจ้าก็ไม่กล้าเดิมพันจริงๆ ได้แต่ช่วยชุ่ยฉานจับตามองร่องรอยการท่องหาประสบการณ์ของเจ้าขุนเขาเฉิน แจกันสมบัติทวีป ออกทะเล กำแพงเมืองปราณกระบี่ ใบถงทวีป ทะเลสาบซูเจียน อุตรกุรุทวีป…

ก็เหมือนหุ่นเจ่อคนใหม่ที่มารับหน้าที่แทนหลินเจิงเฉิง ชุ่ยฉานและราชสำนักต้าหลีไม่จำเป็นต้องควักเงินเดือนจ่ายก็สามารถเรียกใช้ปรมาจารย์ใหญ่สำนักหยินหยางขอบเขตบินทะยานขั้นสมบูรณ์แบบคนหนึ่งได้

ลู่เสิ่นมีแต่จะใส่ใจการพบปะกันทุกครั้งระหว่างโจวจื่อกับเฉินผิงอันมากกว่าเขา”

ลู่เสิ่นเงียบไม่เอ่ยอะไร บนโต๊ะตัวนี้ในวันนี้ ยิ่งพูดมากก็ยิ่งผิดได้มาก