บทที่ 1170.1 แสงกระบี่หนึ่งเส้นเปี่ยมไปด้วยความหมายอย่างไรที่สิ้นสุด

ใต้ต้นท้อต้นหนึ่งในอารามเสวียนตู เหยาชิงได้เจอกับเจ้าแห่งนครจักรพรรดิขาวที่สวมชุดเต๋าสีเขียว เด็กหนุ่มหน้าตางามพิสุทธิ์สวมหมวกหัวเสือมีสีหน้าเย็นชาทักทายเหยาชิง แล้วก็ขอตัวจากไป

เจ้าอวิ๋นเยี่ยนรีบตามไปทันใด ลังเลอยู่พักใหญ่ แต่ก็ยังรู้สึกว่าลำพังเพียงตนคงคิดคำตอบของคำถามข้อนั้นไม่ได้แน่นอน ไม่สู้ขอความรู้จากอาจารย์ป๋ายที่ทุกวันนี้ก็เป็นผู้ฝึกกระบี่แล้วไปตรงๆ เลยดีกว่า

เจิงจวีจงถามเข้าประเด็นโดยตรงว่า “ขอถามท่านเสนาบดีหน่อยว่า เมื่อเจอกับกลียุคสิบสี่มณฑลของใต้หล้ามืดสลัวแห่งนี้ แคว้นที่แข็งแกร่งจะมีมากหรือจะมีน้อย?”

เหยาชิงเงียบไม่เอ่ยอะไร แน่นอนว่าเขาเข้าใจเจตนาของเจิงจวีจงดี ในโลกที่เกิดการแย่งชิงกัน จำนวนแคว้นที่แข็งแกร่งมีมาก ผู้ที่มาภายหลังอาจกลายเป็นผู้ครองอำนาจ แคว้นแข็งแกร่งมีน้อย ผู้ที่มาก่อนสามารถตั้งตนเป็นราชา ถ้าอย่างนั้นเหยาชิงแห่งปิงโจวอย่างเจ้ากับราชวงศ์ชิงเสินที่เตรียมกำลังให้พร้อมสำหรับศึกใหญ่มานานหลายปี คิดจะทำอย่างไร?

เจิงจวีจงกล่าว “ท่านเสนาบดีไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ คิดได้ แต่ว่าก่อนที่ป๋ายอวี๋จิงจะค้นพบร่องรอยข้า เจ้าต้องให้คำตอบที่ชัดเจนกับข้า ”

เหยาชิงถาม “หากคำตอบที่ข้าพูดออกไปไม่สอดคล้องกับความคิดของอาจารย์เจิงจะเป็นเช่นไร?”

เจิงจวีจงเอ่ย “ให้คำตอบของเจ้ามา แน่นอนว่าก็จะได้รู้คำตอบของข้า ”

เหยาชิงหัวเราะหยัน “อาจารย์เจิงหาพันธมิตรแฝงเช่นนี้น่ะหรือ?”

เจิงจวีจงไม่ได้พูดอะไร ขยับเท้าเดินไปในป่าท้อ เหยาชิงเดินเคียงบ่าไปกับเขา เหยาชิงหันกลับไปมองเส้นทางที่เดินผ่านมา ได้รับการขนานนามว่าเป็นเสนาบดีรูปงามแห่งราชวงศ์ชิงเสินมานาน แต่ยากจะจินตนาการได้ว่าเด็กหนุ่มอู่หลิงในปีนั้น ใช้ชีวิตเสเพล ร่อนเร่อยู่ในหมู่ชาวบ้าน เรียกพรรคเรียกพวก กินดื่ม นารี การพนัน ล้วนเชี่ยวชาญในทุกด้าน ชอบการเดิมพันมากเป็นพิเศษ ไหนเลยจะมีปณิธานยิ่งใหญ่หวังมีหน้าที่สูงส่งใหญ่โต ไหนเลยจะเคยมีความคิดที่จะแสวงหามรรคากลายเป็นเซียน คิดจะเป็นนายท่านเต้ากวานอะไรนั่น เพ้อฝันแท้ๆ นั่นต้องดูด้วยว่ามาเกิดในครรภ์แบบไหน สิ่งที่เด็กหนุ่มชาวบ้านคิดทุกวันก็มีแค่ว่า ขอให้พรุ่งนี้มือดีสักหน่อย เอาส่วนที่พ่ายแพ้ไปในวันนี้ชนะกลับมาทั้งทุนทั้งกำไร

หากเหยาชิงหันกลับไปมองเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มในปีนั้นจะกล้าเชื่อหรือว่าในอนาคตตัวเองก็คือเหยาชิง?

เหยาชิงม้วนชายแขนเสื้อชุดเต๋าสองข้างขึ้นช้าๆ แรกเริ่มเจิงจวีจงยังนึกว่าเหยาชิงตัดสินใจจะสวามิภักดิ์ต่อป๋ายอวี๋จิง ช่วยอวี๋โต้วปราบกบฏ ระดมกองทัพกวาดล้างโจรขบถที่อยู่ในมณฑลใกล้เคียง เพียงแต่คิดไม่ถึงว่านักพรตที่เป็นขอบเขตสิบสี่แล้วดูเหมือนว่าจะยังเก็บ “วัยเยาว์” เอาไว้ บนแขนสองข้างของทุกวันนี้ก็ยังคงมีรอยสักหยาบๆ เหลืออยู่ ขนาดเจิงจวีจงก็ยังรู้สึกประหลาดใจ เด็กหนุ่มอู่หลิงในอดีต ถึงกับเป็นชายหนุ่มผู้มีลายสักเต็มแขน?

เหยาชิงแกว่งแขน ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “คนแซ่เจิง พวกเราต่างก็เป็นคนบนมรรคา ออกมาใช้ชีวิตข้างนอกก็ต้องมีคุณธรรมน้ำใจ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

หากไม่มีนักพรตซุนพาเขาขึ้นเขา ชั่วชีวิตนี้เขาเหยาชิงก็คงเป็นได้แค่เด็กหนุ่มที่ใช้รอยสักบนแขนสองข้างมาปลุกความกล้า ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่ชาวบ้านร้านตลาด กระทั่งเป็นหนุ่ม เป็นวัยกลางคน เป็นคนแก่ ไปเกิดใหม่…ราชวงศ์ชิงเสินจะไม่มีทางมีเสนาบดีรูปงาม ปิงโจวก็จะไม่มีนักพรตโซ่วหลิง” เป็นเหตุให้การมาเยือนอารามเสวียนตูของเขาในคราวนี้ก็เพื่อมาดูอักษรคำว่า “เตียน” (เซ่นไหว้ ตั้งเครื่องบูชา ทำพิธีเซ่นไหว้)

หวนนึกถึงอดีตอันห่างไกล เด็กหนุ่มแขนสักลายนั่งอยู่บนหัวกำแพงที่ผุพังของบ้านตัวเอง อากาศร้อนผิดปกติ เขาเปลือยหน้าอก ดื่มเหล้าที่เชื่อเงินซื้อมาพลางพูดคุยกับนักพรตเฒ่าร่างสูงใหญ่ที่อยู่ข้างกายไปด้วย

“นักพรตซุน ในเมื่อรู้สึกว่าข้าคือบุคคลผู้หนึ่งที่วันหน้าจะต้องเก่งกาจอย่างมาก ถ้าอย่างนั้นก็พาข้าไปอยู่ที่อารามของท่านสิ ไม่อย่างนั้นก็แสดงว่าท่านเอาคำลวงมาหลอกข้า ท่านบอกว่าอารามของท่านเล็ก นี่มันคือเหตุผลอะไรกัน วางใจเถอะ ข้าเองก็ไม่รังเกียจความยากจนหรอก ขอแค่มีข้าวให้อิ่มสามมื้อก็พอแล้ว”

นักพรตเฒ่ากลับไม่รับคำ ตบลงบนไหล่ของเด็กหนุ่ม ยิ้มเอ่ยว่า “เจ้าหนู นี่ถึงกับสักเป็นลายมังกรพาดไหล่เลยหรือ”

หัวไหล่ของเด็กหนุ่มแสบร้อน เขาถึงกับแยกเขี้ยวจริงฟัน นักพรตเฒ่ายิ้มเอ่ย ‘อารามของข้าไม่เพียงแต่เล็ก ยังห้ามกินเนื้อสัตว์ห้ามดื่มเหล้าด้วย มีแค่อาหารเจที่ขึ้นชื่อว่ารสชาติแย่ จะไปอยู่หรือไม่?”

เด็กหนุ่มกล่าว “ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ ข้าอยู่ที่นี่ดีกว่า วันใดมีชื่อเสียงใหญ่โตขึ้นมา ค่อยไปกินอาหารเจมื้อหนึ่งที่อารามเล็กๆ ของท่าน ดูสิว่าจะรสชาติแย่ได้สักแค่ไหน”

นักพรตเฒ่ายกมือขึ้น เด็กหนุ่มหัวเราะร่ายื่นฝ่ามือออกไปตบกับมือของอีกฝ่ายเป็นการให้คำสัญญาต่อกัน

พื้นที่ใจกลางของเปลี่ยวร้าง ตอนที่สตรีเรือนกายกำยำแข็งแกร่งไปเยือนบนยอดเขาสำนักแห่งหนึ่งก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาดเอี่ยมแล้ว นับตั้งแต่ตีนเขาไปจนถึงศาลบรรพจารย์บนยอดเขา ผู้ฝึกตนเผ่าปีศาจหลายร้อยตนไม่มีใครที่มีชีวิตรอด ระหว่างนั้นมีผู้ฝึกตนห้าขอบเขตบนที่พยายามจะร่ายวิชาหลบหนีไปจากที่แห่งนี้ก็ล้วนถูกเซียสือจีปล่อยหมัดต่อยไกลๆ ให้ร่างแยกคาที

สำนักเผ่าปีศาจที่สร้างคุณความชอบไม่น้อยไว้ในใต้หล้าไพศาลแห่งนี้ พลันกลายเป็นเพียงหมอกควันที่ลอยผ่านตาไปทันใด

เฉินชิงหลิวยืนอยู่บนยอดเขา เอ่ยเย้ยหยันว่า “สัตว์เดรัจฉานกลุ่มนี้ก็คู่ควรจะรู้ฉายาของข้าด้วยหรือ ”

สำนักก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินฉายาชงิจู่ สมควรตาย สำนักอักษรจงที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าในเวลานี้ บอกฉายาไปแล้วก็ควรถูกฆ่าไม่ใช่หรือ?

เซียสือจียื่นมือมาปัดกลิ่นคาวเลือดทิ้ง เอ่ยว่า “นายท่าน ดูเหมือนว่าป๋ายเจ๋อจะอยู่ระหว่างเดินทางมาแล้ว ”

เฉินชิงหลิวเอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “พวกลูกสมุนที่อยู่ข้างกายป๋ายเจ๋อ รบกวนศิษย์พี่หญิงช่วยถ่วงเวลาให้สักหน่อย จับคู่เข่นฆ่า ถามกระบี่กันสักครั้งจะได้สาแก่ใจหน่อย”

ความนัยนอกเหนือจากคำพูดนี้ก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง ป๋ายเจ๋อยกให้เขาเป็นคนจัดการเอง

เซียสือจีพยักหน้าเอ่ย “ถามกระบี่ต้องรีบทำแต่เนิ่นๆ”

หากยังถ่วงเวลาล่าช้าไปกว่านี้ ปีศาจใหญ่ของเปลี่ยวร้างที่อยู่บนสนามรบยิ่งตายไปมากเท่าไร ตบะของป๋ายเจ๋อก็จะยิ่งเหมือนเรือที่ลอยตามน้ำขึ้นสูง นานวันเข้าป๋ายเจ๋อจะถูกบีบให้เลื่อนเป็นขอบเขตสิบห้าอยู่ในใต้หล้าเปลี่ยวร้าง

เฉินชิงหลิวหรี่ตามองไปเบื้องหน้า ต้องการใช้เวทกระบี่สามพันปีมาชั่งน้ำหนักตบะหมื่นกว่าปีเสียหน่อย

……

เฉินผิงอันเก็บดวงจิตเมล็ดงา ถอยออกมาจากฟ้าดินจิตธรรมที่แสงสว่างเพิ่งส่องเข้าไปในหุนตุนมืดมิด พวกหลิวเสียนหยางที่อยู่ในห้องเห็นว่าใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม