บทที่ 1171.2 พวกเขาที่อยู่บนขั้นบันได

ยาซานไม่ใช่จวนเซียน ไม่มีค่ายกลปกป้องภูเขา เรือนกายของจูโหม่วเหรินพลิ้วลงบนพื้น ประโยคแรกที่โพล่งออกไปก็คือ

“ข้ามธรณีประตูแล้วหรือ?”

หลินเจียงเซียนยิ้มพูดสัพยอกว่า

“จมูกไว ได้กลิ่นคาวเลือดหรือ?”

จูโหม่วเหรินกล่าว

“หลินซือ ข้าถามเจ้าอยู่นะ”

หลินเจียงเซียนพยักหน้า

“ฝ่าทะลุขอบเขตแล้ว”

“ขอแสดงความยินดีด้วย”

จูโหม่วเหรินกุมหมัดเขย่าแรงๆ สองสามที แล้วถอนหายใจเบาๆ

“ก็แค่น่าสงสารโลกมนุษย์ที่ต้องวุ่นวายโกลาหลกันแล้ว”

หลินเจียงเซียนไม่ปฏิเสธ จูโหม่วเหรินใช้เสียงในใจเอ่ยว่า

“เจ้าของแผ่นป้ายไม้ท่านนั้นของ ‘พวกเรา’ ข้าเคยเจอมาแล้วใช่หรือไม่?”

หลินเจียงเซียนกล่าว

“ก็คือกู่เยี่ยนเกอของยอดเขาผีผาโยวโจว”

จูโหม่วเหรินดึงพัดพับออกมาตบหน้าผากตัวเอง

“ว่าแล้วเชียว!”

ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นเจ้า ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นนาง!

พูดให้ถูกต้องก็คือ กู่เยี่ยนเกอ แน่นอนว่าเป็นแค่เนื้อหนังมังสาร่างหนึ่งที่ “นาง” ใช้ท่องไปในโลกมนุษย์เท่านั้น กู่เยี่ยนเกอ คนของโยวโจว หนึ่งในสิบปรมาจารย์ใหญ่ใหม่ล่าสุดของใต้หล้ามืดสลัว ถักเปียแบบเกลียวห้อยไว้ด้านหน้า ทัศนียภาพงดงามเลิศล้ำ ประหนึ่งยอดเขาสองยอดที่ตั้งคุมเชิงกันแล้วมีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่าน

ก่อนหน้านี้ไม่นานนางเพิ่งจะมาเยือนยาซาน ประลองยุทธ์กันไปรอบหนึ่ง ตอนนั้นยังคงเป็นจูโหม่วเหรินที่พานางขึ้นภูเขามาด้วยตัวเอง จูโหม่วเหรินถาม

“นางสามารถท่องไปในใต้หล้าได้อย่างอิสระแล้วหรือ?”

หลินเจียงเซียนกล่าว

“ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนมรรคาจารย์เต๋าก็ไม่ได้สนใจนางสักเท่าไร คงเป็นเพราะมีการตกลงกันปากเปล่ากระมัง เนื้อหาที่เป็นรูปธรรมนั้นเดาได้ไม่ง่าย เพียงแต่ว่าตอนที่ข้าเพิ่งไปถึงใต้หล้ามืดสลัว ได้ถือกระบี่ไปเยือนถึงที่ พูดคุยกับนางอย่างจริงจังครั้งหนึ่ง แล้วก็มีสัญญาวิญญูชนกับนาง ขอแค่ข้าไม่พยักหน้าตอบตกลง นางก็ไม่อาจออกจากถ้ำสวรรค์ไปเดินเตร็ดเตร่ในโยวโจวส่งเดชได้ ภายหลังข้าเห็นว่าโอกาสเหมาะสมแล้ว ก็เลยให้ชูฮวาเจียนนำความไปบอกกับนาง”

จูโหม่วเหรินถาม

“หากข้าเจอกับ…พวกนางตัวต่อตัวล่ะ?”

หลินเจียงเซียนเอ่ย

“ก็ยังไม่มากพอจะดู”

จูโหม่วเหรินเอ่ยเย้ยหยันตัวเอง

“เดิมทีข้านึกว่าขอบเขตของตัวเองสูงพอแล้ว เจ้าอารามซุนคืออันดับห้าแห่งใต้หล้าที่ฟ้าผ่าก็ไม่สะเทือน จูโหม่วเหรินคืออันดับสิบเอ็ดในใต้หล้าอย่างแน่นอน ต่อให้ระดับรายชื่อนี่จะมีน้ำมากกว่าเนื้อ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ถือว่าต่ำแล้วจริงๆ”

หลินเจียงเซียนเอ่ยคำพูดประหลาด

“คนคนหนึ่งไม่อาจควบคุมความสั้นยาวของเงาตัวเองได้”

จูโหม่วเหรินถอนหายใจ

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับยากดีมีจนเลยจริงๆ”

จูโหม่วเหรินคร่ำครวญตำหนิตัวเอง

“มิน่าเล่า มิน่าเล่า ถูกต้องตรงกันทั้งหมดขนาดนี้ โทษที่เจ้าไม่เตือนก่อนล่วงหน้าไม่ได้ เป็นข้าที่ถูกผีบดบังจิตใจ ถูกความงามทำให้ดวงตาสองข้างมืดบอด”

บรรพบุรุษแต่ละรุ่นในตระกูลของกู่เยี่ยนเกอล้วนเป็นนักชันสูตรศพ ชอบไปสังเกตการณ์เข่นฆ่าในสนามรบ เชี่ยวชาญวิชาพิศมองภายใน เข้าใจเส้นชีพจรของร่างกายมนุษย์ได้เป็นอย่างดี จูโหม่วเหรินพลันเอ่ยว่า

“หลินซือ? พวกเรา?”

หลินเจียงเซียนยิ้มเอ่ย