บทที่ 1180.1 บนเส้นทางแห่งความสงบสันติ

ทางฝั่งของเรือกระบี่ ในที่สุดก็ได้รับข่าวที่ชัดเจน

ทางเมืองหลวงแค่ให้คำอธิบายมาประโยคเดียว ลักษณะคล้ายคำสั่งปากเปล่าว่า

“สามารถลงมือได้แล้ว”

ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ทางพระราชโองการจากฮ่องเต้ แล้วก็ไม่ใช่คำสั่งทางการทหารจากกรมกลาโหมเมืองหลวงซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่ได้จากการประชุม

จากหานโจวถึงแคว้นชิว กระทั่งไปถึงในและนอกเมืองหลวงแคว้นชิว บนภูเขาล่างภูเขา ราชสำนักและยุทธภพ ระหว่างจวนขุนนางตระกูลชนชั้นสูงและชาวบ้านร้านตลาดระดับล่าง ต่างก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น

โจวไห่จิงถามอย่างสงสัย

“นอกจากใช้สายลับและนักรบพลีชีพทั้งหมดที่อยู่ในอาณาเขตของหานโจวแทรกซึมเข้ามาในแคว้นชิวแล้ว ไฉนพวกเขาถึงยังต้องระดมพลส่งตัวผู้ฝึกตนติดตามกองทัพไปเยอะขนาดนั้นด้วย?

ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ใช้งานพวกเขาก็ยังไม่เท่าไร แต่นี่ยังไม่อนุญาตให้พวกเขาสอดมือเข้าแทรกโดยพลการ ได้แต่มองดูอยู่ข้างๆ เฉยๆ เท่านั้น?

หากเป็นข้านะ เรียกตัวผู้ฝึกตนขอบเขตหยกดิบสองคนให้พาผู้ถวายงานเซียนดินกลุ่มหนึ่งของกรมอาญาไปด้วยกัน บวกกับผู้ฝึกยุทธขอบเขตเดินทางไกลและขอบเขตยอดเขาอีกสักสี่ห้าคน แวะไปเยือนที่บ้านหลายๆ รอบ คาดว่าใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวันก็น่าจะจัดการได้อย่างเอี่ยมอ่องแล้วไม่ใช่หรือ?

หรือไม่ก็ส่งพวกเราสิบสองคนไปเยือนแคว้นชิวรอบหนึ่ง ก็จะไม่มีการบาดเจ็บล้มตายใดๆ เกิดขึ้นแล้วนี่นา”

เฉาเกิงซินยิ้มย้อนถาม

“จวนเซียนแห่งหนึ่งหากมีเซียนเหริน มีขอบเขตบินทะยานนั่งบัญชาการณ์สถานที่ฝึกบำเพ็ญตน ยังต้องการผู้ฝึกตนทำเนียบห้าขอบเขตล่างไปอีกทำไม?”

โจวไห่จิงกล่าว “อย่าอ้อมค้อมสิ พูดให้ตรงไปตรงมาหน่อย”

เฉาเกิงซินจึงอธิบายอย่างอดทนว่า

“หนึ่ง นี่คือการใช้กำลังทหารที่ไม่ได้แสดงออกมาอย่างชัดเจน วิธีการค่อนข้างจะพิเศษ แต่ราชสำนักต้าหลีที่คืนแผ่นดินของแจกันสมบัติทวีปครึ่งหนึ่งกลับไปให้แล้ว วันหน้าในเวลาหลายสิบปีหรืออาจถึงขั้นหนึ่งร้อยปีก็ยังจะต้องใช้วิธีการนี้อยู่ดี

ต้าหลีต้องการจะพิสูจน์ผลลัพธ์ล่วงหน้าก่อน แล้วทำการตรวจสอบชดเชยช่องโหว่บนจุดเชื่อมต่อทั้งหลาย รวมถึงช่วงนี้ก็ต้องการกำจัดสายลับของแคว้นศัตรูไปพร้อมกันด้วย

สอง นี่เท่ากับว่าเป็นการประเมินสองกรมอย่างกลาโหมและขุนนางของต้าหลี ควบกับการเชือดไก่ให้ลิงดู เคาะภูเขาสะเทือนพยัคฆ์ ให้แคว้นทั้งหลายที่อยู่ทางใต้สงบเสงี่ยมกันสักหน่อย

สาม ดูใจคน ทั้งใจคนของแคว้นชิว ของต้าหลีเองและยังมีทางทิศใต้ของลำน้ำใหญ่ด้วย”

ดังนั้นรองเจ้ากรมเฉาแห่งกรมขุนนางถึงได้มาจับตามองอยู่ที่เรือกระบี่ แม่ทัพประจำมณฑลหานโจวอย่างหลู่ส่งรู้สึกไม่พอใจ รู้สึกว่าเขากำลังจับตามองกองทัพ ก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ และยังสามารถเลื่อนขั้นหรือลดระดับขั้นของขุนนางได้ทันที เรื่องนี้ก็ยิ่งเดาไม่ผิด

“ฝึกบำเพ็ญตนคือวิธีลบ แต่การปกครองแคว้นกลับเป็นวิธีบวก”

“ฝึกบำเพ็ญตนก็คือการเหยียบลงบนความว่างเปล่า เท้าไม่สัมผัสพื้น ต้องมีความมุ่งมั่นแน่วแน่ไม่ถดถอย และการปกครองบ้านเมืองก็ต้องมีความอดทน รู้ทั้งการเตรียมกำลังทหารให้พร้อมรบ ควบคู่กับการให้ประชาชนได้พักฟื้นและตั้งตัว”

“ใบถงทวีปก็คือบทเรียน กองทัพใหญ่เผ่าปีศาจแห่งเปลี่ยวร้าง ยกกำลังมาประชิดชายแดน หลังจากกรูกันขึ้นฝั่งแล้ว แคว้นทั้งหลายที่อยู่บนพื้นดินก็ไม่อาจรวบรวมกำลังพลได้เลย

บางราชวงศ์กว่าจะรวบรวมกำลังพลมาได้อย่างไม่ง่ายก็ไม่เข้าใจศาสตร์แห่งการสู้รบ ยากที่จะเรียกได้ว่าเป็นกองกำลังฝีมือดี แค่แตะก็แหลกสลาย

พรรคจวนเซียนทั้งหลายที่ได้ครอบครองภูเขามีชื่อเป็นสถานที่ฝึกบำเพ็ญตน พริบตาเดียวก็ตกอยู่ในสภาพการณ์ที่เหมือนเกาะเดียวดาย สถานที่แห่งเดียวที่เป็นข้อยกเว้นก็คือภูเขาไท่ผิง”

ไม่รู้ว่าหวงเหมยเซียนมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ นางมีใบหน้ายิ้มแย้มอย่างที่หาได้ยาก ช่วยแก้ไขให้ว่า

“รองเจ้ากรมเฉา อันที่จริงสำนักกุยหยกก็ถือเป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน เพียงแค่เพราะปีศาจที่ล้อมสำนักกุยหยกมีเยอะเกินไปถึงทำให้ล่างภูเขาที่นั่นต้านทานได้ไม่ดีพอ

หากตรวจสอบเอกสารคดีความอย่างละเอียดก็จะค้นพบว่าหลายสิบแคว้นที่อยู่ใกล้เคียงกับอาณาเขตของสำนักกุยหยกทำสงครามกันอย่างสุดชีวิตจริงๆ”

เฉาเกิงซินพยักหน้า “มีโอกาสจะต้องไปตรวจสอบดูสักหน่อย”

ขอบฟ้าเริ่มปรากฏเป็นสีขาวพุงปลา นอกเรือกระบี่ จู่ๆ ก็มีผู้ฝึกตนหนุ่มคนหนึ่งทะยานลมขึ้นมาจากในอาณาเขตของแคว้นชิว แล้วก็เริ่มด่ากราดราชสำนักต้าหลีว่าโหดเหี้ยมอำมหิตไร้คุณธรรม ประพฤติผิดจากครรลองอย่างสิ้นเชิง

เขาทีเป็นใครมาจากพรรคใด วันนี้จะต้องทวงความยุติธรรมแทนแคว้นชิวจากต้าหลีของพวกเจ้าให้จงได้ ต่อให้จะรู้ดีว่าเป็นการเอาไข่ไปกระทบหิน ต้องตายอยู่ที่นี่ก็ไม่เสียดาย…

คำพูดฮึกเหิมเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญและพลังใจ พลังอำนาจพุ่งทะยานเข้าไปในชั้นเมฆ

อาศัยภาพจากบุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำที่เกิดจากไอหมอกลอยขึ้นแล้วรวมตัวกันอยู่ในห้องโถงใหญ่

หานเอ้อจำอีกฝ่ายได้ ต่อให้จะอยู่ในวังลึกก็ยังรู้จักชื่อของคนผู้นี้คือคนหนุ่มมีความสามารถที่มีพรสวรรค์ด้านการฝึกตนอย่างมากคนหนึ่งของแคว้นชิว ดูเหมือนจะเป็นขอบเขตชมมหาสมุทร จำได้ว่าเมื่อปีก่อน ตอนมีงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง พี่ชายอย่างหานอวิ๋นยังกอดคอเดินเล่นไปกับเขา?

ในใจของหานเอ้อบังเกิดความฮึกเหิม คิดไม่ถึงว่านักพรตในภูเขาที่หวังจะสร้างโอสถ กลายเป็นเซียนดินได้สำเร็จคนนี้จะมีการกระทำเช่นนี้?

แล้วพอคิดถึงการเลือกของตัวเอง เมื่อเปรียบเทียบกับอีกฝ่ายแล้ว ถึงอย่างไรก็ไม่มีคุณธรรมอันองอาจสง่างามมากพอ เด็กหนุ่มชินอ๋องจึงก้มหน้าลง รู้สึกละอายใจอยู่เงียบๆ

ทางฝั่งของเรือกระบี่มี “กระบี่” เล่มหนึ่งที่หนาเหมือนหอกเหมือนทวนพุ่งออกไป แต่ถูกผู้ฝึกตนหนุ่มคนนั้นเรียกสมบัติหนักที่ใช้ในการป้องกันลักษณะเป็นเจดีย์หยกขาวหลังหนึ่งออกมาต้านทาน

เสียงปังดังเหมือนเสียงสายฟ้าระเบิด สมบัติล้ำค่าของสำนักชิ้นหนึ่งแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในทันที เศษซากจำนวนนับไม่ถ้วนเหมือนเกล็ดหิมะที่หล่นร่วงลงในโลกมนุษย์ วัตถุแห่งชะตาชีวิตถูกทำลาย เลือดจึงไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดของคนหนุ่ม เรือนกายของเขาโงนเงนจะร่วงมิร่วงแหล่

เรือกระบี่ส่งผู้ถวายงานกรมอาญาซึ่งเป็นผู้ฝึกยุทธขอบเขตเดินทางไกลคนหนึ่ง และผู้ฝึกตนติดตามกองทัพอีกคนหนึ่งให้ไปขับไล่ผู้ฝึกตนหนุ่มผู้นี้

ทั้งสองฝ่ายมีการปะทะฝีปากกันไปรอบหนึ่ง หลังจากนั้นก็เป็นผู้ฝึกยุทธที่บอกว่าจะเล่นสนุกเป็นเพื่อนเขา ฝ่ายหลังเผชิญอันตรายรายล้อมรอบด้าน แต่ก็ไม่ยอมถอย จับคู่เข่นฆ่ากันต่อสู้จนพื้นที่ที่โล่งกว้างไร้เมฆเกิดแสงพร่างพราวเจิดจ้าสีสันตระการตาอย่างยิ่ง

หานเอ้อเห็นแล้วเลือดร้อนพลุ่งพล่าน สองมือกำหมัดแน่น ใบหน้าแดงก่ำ หากไม่เป็นเพราะอยู่บนเรือกระบี่ เขาคงร้องให้กำลังใจคนหนุ่มจากตระกูลเซียนที่เป็นเหมือนเสาคานของแคว้นชิวผู้นั้นสักสองสามทีไปแล้ว

จ้าวเหยานวดคลึงหว่างคิว ก็แค่เนื้อหาร้อยกว่าคำ ท่องหนังสือยังท่องได้ไม่ดี ทางฝั่งกรมอาญาของเมืองหลวงสำรองเลือกคนมาอย่างไรกันนะ

ช่วยไม่ได้หลังจากนี้ยังต้องอาศัยคนประเภทนี้ให้คอยไปติดต่อกับพวกผู้มีปณิธานที่อยู่ในแคว้นชิวอย่าง “ลับๆ” ให้ทุ่มเทสติปัญญาและความคิดอย่างสุดกำลังเพื่อสร้างภูเขาสายนน้ำขึ้นมาใหม่

จะต้องให้คนบางคนที่เรียกตัวเองว่า “ชาวบ้านจากแคว้นที่ล่มสลาย” ด้วยความภาคภูมิใจ ระเหเร่ร่อนพเนจรอยู่ในยุทธภพมานานหลายปี ในที่สุดก็หาภูเขาและกองกำลังที่หลบซ่อนตัวซึ่งมีทั้งความรับผิดชอบ มีชื่อเสียง อีกทั้งยังมีศักยภาพที่แน่นอนสองสามแห่งเจอ

ภายในสามปีห้าปีต่อจากนี้ ในราชสำนักและในหมู่ชาวบ้านของแคว้นชิว จะต้องมีทั้งคนที่ร้องงิ้วหน้าแดงแล้วก็คนที่ร้องงิ้วหน้าขาว (เปรียบเปรยว่าเล่นบทโหดกับบทปลอบ)