บทที่ 200.1

กระบี่จงมา – บทที่ 200.1 เงื่อนตายของทางตาย บทที่ 200.1 เงื่อนตายของทางตาย โดย ProjectZyphon หลังจากนกขมิ้นมาหยุดอยู่บนไหล่ เซี่ยสือก็วางถ้วยชาลงราวกับวางใจได้อย่างเต็มที่แล้ว ก่อนจะเอ่ยกลั้วหัวเราะด้วยเสียงดังกังวาน “นี่ก็คือวิธีการต้อนรับแขกของต้าหลีอย่างนั้นหรือ?”

เฉาซีสีหน้ากระอักกระอ่วน

เขาอยากจะสังหารเซี่ยสือผู้นี้ก็จริง เพราะหวังว่าหลังจากนี้เขาจะสามารถดึงเอาผู้ยิ่งใหญ่แห่งลัทธิเต๋าบางคนที่อยู่เบื้องหลังเซี่ยสือออกมาได้ ถึงเวลานั้นจะได้เอามายำรวมกัน ไม่ว่าจะเป็นสกุลเฉินอิ่นอิงแห่งนาตยทวีป หร่วนฉงอริยะของที่แห่งนี้ รวมไปถึงปฐมสำนักของสำนักการทหารในแจกันสมบัติทวีปอย่างศาลลมหิมะและภูเขาเจินอู่ หอป๋ายอวี้จิงที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของต้าหลี ชุยฉานราชครูต้าหลีผู้มีอุบายลึกล้ำ ฯลฯ เฉาซีทั้งสามารถทำตามข้อตกลงของสกุลเฉินผู้มากความรู้ จนกระทั่งได้ควบคุมเครื่องปั้นแห่งชะตาชีวิตของตัวเองได้สำเร็จ ขณะเดียวกันก็ได้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์จนกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน หลังจากทำเรื่องนี้สำเร็จ เขาก็แค่ต้องหาโอกาสพาตัวเองออกมา ไปนั่งชมไฟชายฝั่งอย่างสบายอุรา ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีคนที่สูงกว่าคอยช่วยต้านรับ เหนื่อยครั้งเดียวสบายไปทั้งชาติ วันหน้าอย่างมากก็แค่ไปหลบอยู่ที่หอสยบสมุทรเสียก็สิ้นเรื่อง

แต่เฉาซีกลับไม่อยากเป็นเหมือนนกออกจากป่าที่เลือกพุ่งชนกับเซี่ยสือซึ่งๆ หน้าในทันที

หลังสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของนกขมิ้นตัวนั้น เดิมทีสวี่รั่วที่มีความรู้กว้างขวางล้มเลิกความคิดที่จะชักกระบี่ไปแล้ว แต่พอได้ยินประโยคนี้ของเฉาซีกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์ เอื้อมมือจับด้ามกระบี่อีกครั้ง จอมยุทธ์สำนักโม่ที่เดินเล่นอยู่ในตรอกจึงเดินมุ่งหน้าไปที่บ้านเก่าตระกูลเซี่ยช้าๆ พลางพูดไปด้วย “ต้าหลีรับแขกอย่างไร ไม่จำเป็นต้องให้ข้าสวี่รั่วพูดให้มากความ เพราะหากมีใจคิดร้ายกับเจ้าจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องให้เด็กสาวจื้อกุยมาปรากฏตัวที่เมืองเล็กแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นด้านอารมณ์หรือเหตุผลก็ถือว่าต้าหลีทำได้ไม่เลวแล้ว กลับเป็นเจ้าเซี่ยสือที่พูดจาใหญ่โตตอนอยู่ในจุดพักม้า ไม่เห็นต้าหลีอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ทำไม ตอนนี้อาศัยว่ามีปฐมาจารย์ทางฝ่ายนั้นของเจ้าหนุนหลัง เลยคิดจะวางอำนาจข่มคนอื่นต่องั้นรึ? ได้ วันนี้ข้าสวี่รั่วจะใช้แค่ตัวตนของสวี่รั่วมาตัดสินเป็นตายกับเจ้า”

สวี่รั่วเดินมาถึงหน้าบ้านตระกูลเซี่ย เอ่ยยิ้มๆ “วางใจเถอะ ลูกศิษย์สำนักโม่อย่างพวกเรารักษาคำพูดอย่างยิ่ง เรื่องวันนี้ของข้าสวี่รั่วให้จบสิ้นที่ความเป็นความตายระหว่างเจ้าและข้า วันหน้าต้าหลีก็ดี อาจารย์ของสำนักโม่ก็ช่าง จะไม่มีใครมาหาเรื่องเจ้าเซี่ยสืออีก”

ชุยฉาน เฉาซี หร่วนฉง สวี่รั่ว ผู้ฝึกยุทธ์ไร้แซ่ไร้นาม เมืองเล็กคือสถานที่ที่มังกรขดตัวพยัคฆ์นอนหมอบ เพียงแค่ห้าคนนี้ก็สามารถร่วมมือกันสร้างตาข่ายยักษ์ไร้รูปลักษณ์โอบล้อมเซี่ยสือไว้ได้ ตามหลักแล้วสวี่รั่วคือบุคคลที่ไม่ควรลงมือเป็นคนแรกมากที่สุด คาดไม่ถึงว่าเมื่อถึงสุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นว่าจอมยุทธ์พเนจรสำนักโม่ที่พูดง่ายกว่าใครคนนี้คิดจะชักกระบี่ สังหารฝ่ายตรงข้าม เป็นฝ่ายขอวัดฝีมือความสามารถที่ค้ำฟ้าจากเทียนจวินลัทธิเต๋าเพียงลำพังเป็นคนแรก

เซี่ยสือขมวดคิ้ว มองไปทางหน้าประตูของเรือนใหญ่ กล่าวเสียงหนัก “สวี่รั่ว เจ้าจะลงมือจริงๆ หรือ?”

สวี่รั่วตบด้ามกระบี่ พูดกลั้วยิ้มอย่างสง่างาม “ไม่เคยชักกระบี่ออกมาเต็มเล่มเป็นเวลาหกสิบปีแล้ว ด้วยเหตุนี้ข้ายังหล่อเลี้ยงกระบี่อีกสองสามเล่มไว้ด้วย ก็ประจวบเหมาะพอดี เชื่อว่าจะไม่มีทางทำให้เซี่ยเทียนจวินผิดหวังอย่างแน่นอน”

เซี่ยสือรู้สึกเหมือนคนขึ้นขี่หลังเสือแล้วลงยาก หากเป็นความแค้นส่วนตัว แล้วอยู่ที่อุตรกุรุทวีป เขาเซี่ยสือคงลงมือได้อย่างเต็มที่ แต่ข้ามทวีปลงใต้มาครั้งนี้กลับไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น เรื่องที่เขาเซี่ยสือไม่เต็มใจจะทำ เดิมทีก็บอกได้ถึงปัญหาอย่างแน่ชัดอยู่แล้ว ในฐานะเจ้าลัทธิเต๋าของแคว้นหนึ่ง จะยอมเก็บกลั้นความโกรธแค้น ย้อนกลับบ้านเกิดที่อยู่ทางใต้เพียงแค่เพราะถูกคนเอาเครื่องปั้นแห่งชะตาชีวิตมาบีบบังคับได้อย่างไร?

เฉาซีรู้สึกมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

สวี่รั่วผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องชอบไม้นวมไม่ชอบไม้แข็ง ถือเป็นคนที่นิสัยดีที่สุดในบรรดากลุ่มของจอมยุทธ์พเนจรในโลก สวี่รั่วมีความสามารถมากน้อยเท่าไหร่ ตบะลึกล้ำหรือตื้นเขิน ที่พึ่งของเขาแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ เนื่องด้วยเขาลงมือน้อยครั้งมาก ดังนั้นคำถามเหล่านี้จึงเป็นปริศนามาโดยตลอด แต่ทั้งบนและล่างภูเขาต่างก็เชื่อในเรื่องหนึ่งนั่นคือ สามารถชีวิตอยู่มาได้อย่างยาวนาน อีกทั้งยังมีชื่อเสียงโด่งดัง ดังนั้นยิ่งเป็นผู้ฝึกตนที่นิสัยดีเท่าไหร่ ตอนที่แสดงด้านนิสัยเสียออกมาย่อมต้องน่าตะลึงมากอย่างแน่นอน

และเวลานี้เอง น้ำเสียงแก่ชราที่ดังกังวานดุจเสียงระฆังก็ดังขึ้นมาในบ้านเก่าของตระกูลเซี่ย “สวี่รั่ว เจ้าอย่ามาแย่งกับข้าผู้อาวุโส เซี่ยสือผู้นี้ ข้าผู้อาวุโสจะเอามาใช้ฝึกปรือฝีมือสักหน่อย เป็นการฉลองที่ข้าผู้อาวุโสกลับคืนสู่ขอบเขตสิบอีกครั้งพอดี หากคู่ต่อสู้ไม่แข็งแกร่งมากพอ ก็ตีกันไม่สาแก่ใจ! หากเจ้าเซี่ยสือรู้สึกว่าข้าอาศัยว่ามีกำลังมากกว่ามารังแกเจ้า ก็ไม่เป็นไร ผู้อาวุโสจะสู้กับคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าให้เต็มคราบ ใช้เหตุผลเดียวกับสวี่รั่ว บุญคุณความแค้นส่วนตัว เป็นหรือตายก็รับผิดชอบกันเอาเอง!”

นกขมิ้นสีเหลืองอ่อนที่ยืนอยู่บนไหล่ของเซี่ยสือตลอดเวลาร้องจิ๊บๆ จั๊บๆ น้ำเสียงไพเราะเสนาะหู

เซี่ยสือเงี่ยหูตั้งใจฟัง ก่อนจะยิ้มเข้าใจ แล้วกุมมือคารวะกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสบอกแล้วว่า ก่อนหน้านี้เป็นข้าเซี่ยสือที่ไม่แสดงความจริงใจมากพอ ไม่มีใครเขาใช้หลักการบังคับซื้อบังคับขายกันแบบนี้! ดังนั้นท่านผู้อาวุโสจึงกำลังเดินทางมาที่เขตการปกครองหลงเฉวียน แถมยังบอกด้วยว่าจะช่วยราชวงศ์ต้าหลีของพวกเจ้าหลอกเอา…”

เซี่ยสือพูดตามประโยคเดิมที่ได้ยินมาทุกประการ แต่พอเอ่ยมาถึงตรงนี้ สีหน้ากลับแข็งทื่อเล็กน้อย นึกถึงกฎข้อหลีกเลี่ยงการพูดถึงชื่อผู้สูงศักดิ์ขึ้นมาได้ จึงรีบเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่ว่า “เชิญให้เฮ้อเสี่ยวเหลียง ‘กุมารีหยก’ ของระบบเต๋าในแจกันสมบัติทวีปมาด้วยตัวเอง หลีกเลี่ยงไม่ให้วันหน้าต้าหลีของพวกเจ้าต้องผิดใจกับสำนักโองการเทพ นี่คือการแสดงความจริงใจ ดังนั้นส่วนที่สกุลซ่งต้าหลีของพวกเจ้าต้องทุ่มเทแรงใจจริงๆ ก็มีแค่ที่ภูเขาเจินอู่แห่งเดียวเท่านั้น”

เฉาซีคิดแล้วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่กลับหาข้อตำหนิใดๆ จากคำพูดของเซี่ยสือไม่ได้

เซี่ยสือมองไปทางประตูใหญ่ของจวน กุมมือคารวะพลางเอ่ยยิ้มๆ “หากคิดจะประมือกัน รอให้เรื่องนี้เสร็จสิ้นก่อน ข้าเซี่ยสือต้องเล่นด้วยให้ถึงที่สุดแน่นอน!”

จากนั้นเขาก็เบี่ยงตัวเล็กน้อย หันมาทางภูเขาใหญ่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งก็คือที่ตั้งของเรือนไม้ไผ่ภูเขาลั่วพั่ว “อยากจะประมือกับท่านผู้อาวุโสของข้า ก็ต้องสู้กับข้าเซี่ยสือก่อนถึงจะได้ หวังว่าจะเข้าใจ หากเจ้ารู้สึกว่าข้าเซี่ยสือดูถูกเจ้า…”

เซี่ยสือเก็บหมัด เอามือสองข้างไพล่หลัง แค่นเสียงเย็น “ก็คิดซะว่าข้าเซี่ยสือดูถูกเจ้านั่นแหละ!”

สวี่รั่วทิ้งท้ายด้วยหนึ่งประโยค “เรื่องครั้งนี้จบเมื่อไหร่ ค่อยมาเจอกัน”

ทางฝ่ายของภูเขาลั่วพั่ว ผู้เฒ่าหันหน้าไปมองชุยฉานยิ้มๆ กล่าวว่า “เป็นไง จะให้ข้าลงมือเมื่อไหร่? หากเป็นเวลาปกติ ข้าไม่มีทางอดทนอดกลั้นหรอกนะ”

สีหน้าของชุยฉานยังเป็นปกติ ถูนิ้วโป้งกับนิ้วชี้เข้าด้วยกันเบาๆ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย แล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้า “ไม่รีบร้อน เดิมทีก็เป็นการคุยธุรกิจกันอยู่แล้ว เขาเซี่ยสือเปิดราคาสูงเทียมฟ้า ข้าก็แค่อยากอาศัยวิถีวรยุทธ์ขอบเขตเก้าของท่านมาช่วยต่อรองราคาให้กับฮ่องเต้ก็เท่านั้น ในเมื่อตัวการใหญ่เบื้องหลังยอมเปิดเผยตัวและแสดงท่าทีว่าจะถอยก้าวใหญ่แล้ว ต้าหลีก็ไม่มีความจำเป็นต้องแตกหักกับเซี่ยสือ เฮอะ วันหน้ายังต้องให้เซี่ยสือเป็นคนนั่งบัญชาการณ์ภูเขาทางทิศเหนือของสำนักศึกษากวานหู เราไม่สามารถทำร้ายท่านเทียนจวินผู้นี้ได้ หลังข้าออกไปจากภูเขาแล้วยังต้องเกลี้ยกล่อมไม่ให้สวี่รั่วใช้อารมณ์รับมือกับเรื่องราว ปวดหัวนะเนี่ย คนอย่างสวี่รั่วผู้นี้ไม่โลภ ใจย่อมแข็งแกร่ง หากเป็นเรื่องอะไรที่เขายืนกรานแล้วล่ะก็ เฮ้อ ปวดหัว”

ผู้เฒ่าเปลือยเท้ายืนอยู่กลางระเบียง มองสีหน้าด้านข้างของชุยฉานแล้วถอนหายใจ “ฉานฉาน เจ้าไม่ควรกลายมาเป็นคนแบบนี้เลย”

ชุยฉานชี้ไปยังทิศไกล หัวเราะหยัน “ข้าคือชุยฉาน ชุยฉานหลานชายของท่านอยู่ที่ต้าสุย ไม่เพียงแต่หน้าตาเป็นเด็กหนุ่ม ยังมีนิสัยของเด็กน้อยอยู่ด้วย น่าจะถูกใจท่าน”

ชุยฉานอารมณ์เสีย จู่ๆ ก็ตวาดกร้าว “ออกมา!”

เสียงตวาดเดือดดาลนี้ทำเอาเด็กชายชุดเขียวกับเด็กหญิงชุดกระโปรงชมพูสะดุ้งโหยง เด็กชายชุดเขียวยิ่งตกใจจนสองขาสั่นพั่บๆ อะไรกัน ด่าพ่อล่อแม่ในใจก็ไม่ได้งั้นหรือ? นี่ก็ได้ยินด้วยหรือไง? อริยะลัทธิขงจื๊อมีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ยังดีที่เพียงไม่นานก็มีบุรุษเรือนกายเพรียวบางสูงโปร่งเดินออกมาจากเส้นทางเล็กๆ ที่เงียบสงัดนอกหอเรือนไม้ไผ่ เขาอายุประมาณสามสิบกว่าปี เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความห้าวหาญ สวมชุดสีดำ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายของความแข็งกระด้างดุจเกล็ดน้ำแข็ง แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่คบหาได้ง่ายๆ เขาก้าวเดินอย่างหนักแน่นมาหยุดอยู่นอกเรือนไม้ไผ่ ก้มหน้ากุมมือคารวะไปทางชั้นสอง “ข้ารับใช้ลำดับสุดท้ายของสกุลชุย ซุนซูเจียนคารวะท่านราชครูต้าหลี คารวะท่านบรรพบุรุษ!”

สีหน้าของชุยฉานไม่สบอารมณ์ “หลวงจีนอุ้มบาตรผู้นั้นเคยขวางเจ้าหนึ่งครั้ง เท่ากับช่วยชีวิตเจ้าไว้ เจ้ายังกล้าจะขึ้นภูเขามาที่นี่อีกรึ?!”