บทที่ 231.1

กระบี่จงมา – บทที่ 231.1 เมฆดำกดทับเหนือเมือง บทที่ 231.1 เมฆดำกดทับเหนือเมือง โดย ProjectZyphon “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

บนป้อมสูงเหนือกำแพงเมือง เทพเซียนเฒ่าที่ก้มหน้าลงมองทั้งเมือง ควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างไว้ในกำมือร้องอุทานด้วยน้ำเสียงตกตะลึง เขาหันหน้าไปอธิบายให้แม่ทัพหม่าที่สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจฉงนฉงายฟัง “เกิดปัญหาใหญ่ขึ้นที่ศาลเทพอภิบาลเมือง ดูท่าทางจะมีปีศาจใหญ่สำแดงฤทธิ์เดชแสดงความโหดเหี้ยม ทำลายร่างทองมิดับสลายของท่านเทพอภิบาลเมือง ข้าจำเป็นต้องไปดูด้วยตัวเองสักครั้งถึงจะวางใจ เทพอภิบาลเมืองร่างทองคำมีความเกี่ยวพันกับเมืองแยนจืออย่างใกล้ชิด หากร่างทองของเทพอภิบาลเมืองเสิ่นพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ต่อให้ผ่านหายนะครั้งนี้ไปได้ เมืองแยนจือก็ยังต้องสูญเสียพลังต้นกำเนิดไปอย่างมหาศาลอยู่ดี!”

เทพเซียนเฒ่ามองไปยังทิศทางที่ตั้งของศาลเทพอภิบาลเมืองด้วยความกังวลใจ เขาถอนหายใจหนึ่งทีก่อนจะแค่นเสียงหยัน “ช่างเถอะ! ต่อให้เป็นบ่อมังกรถ้ำพยัคฆ์ วันนี้ก็ต้องบุกเข้าไปให้ได้! ต่อให้ต้องยอมทุ่มด้วยตบะทั้งร่างก็ต้องลองดูว่าจะช่วยท่านเทพอภิบาลเมืองที่บาดเจ็บสาหัสออกมาได้หรือไม่ คิดไม่ถึงเลยว่าปีศาจที่มาก่อเรื่องในครั้งนี้จะมีพละกำลังมากถึงเพียงนี้ เดิมทีนึกว่าพวกมันแค่ใช้ค่ายกลดึงตัวท่านเทพอภิบาลเมืองเอาไว้ ไหนเลยจะคิดว่าพวกมันโหดเหี้ยมถึงขนาดคิดทำลายล้างเมืองทั้งเมือง แม่ทัพหม่า ช่วยไม่ได้ ตอนนี้คงต้องมอบหน้าที่ดูแลประตูเมืองตะวันออกไว้ที่เจ้าคนเดียวชั่วคราวแล้ว”

แม่ทัพหม่ากล่าวเสียงหนัก “ต้องการให้ส่งทหารฝีมือดีหลายๆ สิบคนไปช่วยหวงเหล่าอีกแรงหรือไม่? ในจวนเจ้าเมืองยังมีมือธนูที่ยิงได้แม่นยำเป็นพิเศษอยู่อีกหลายสิบคน พวกเขามีความสามารถในการสังหารภูตผีปีศาจมากที่สุด”

เทพเซียนเฒ่าโบกมือ “ไม่ทันแล้ว อีกอย่างเอาไปด้วยก็มีความหมายไม่มาก”

ถึงอย่างไรแม่ทัพหม่าก็คือแม่ทัพผู้ห้าวหาญแห่งสมรภูมิรบ จึงไม่ได้อิดออดให้เสียเวลา เพียงกุมมือคารวะ “ขออวยพรล่วงหน้าให้หวงเหล่าคว้าชัยชนะมาได้!”

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้เป็นจริงดังคำที่แม่ทัพหม่าอวยพร!” เทพเซียนเฒ่ากุมมือคารวะกลับคืน เขายิ้มบางๆ ก่อนร่างจะถลาลงมาจากกำแพงเมืองเหมือนนกร่อนปีก พอพลิ้วกายลงบนหลังคาที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้งก็บินโฉบไปด้านหน้าอีกครั้ง โบยบินขึ้นๆ ลงๆ อย่างสง่างามอยู่หลายสิบครั้ง สุดท้ายร่างของเขาที่มองไกลๆ เหมือนเมล็ดข้าวสารเมล็ดหนึ่งก็ไปพลิ้วกายลงในศาลเทพอภิบาลเมืองที่ฝุ่นคลุ้งรอบด้านเริ่มจางลงแล้ว

ผู้ที่มารเฒ่าหมี่กับคู่สามีภรรยาเรียกว่าเซียนหลิวหลีผู้นี้ไม่ได้ตรงดิ่งไปที่ตำหนักเทพอภิบาลเมือง แต่พลิ้วกายบนลานกว้างของตำหนักใหญ่นอกกำแพงสูง ค่อยๆ เยื้องย่างไปข้างหน้า สะบัดชายแขนเสื้อหนึ่งครั้ง ยันต์กระดาษเหลืองปึกใหญ่ก็ลอยออกมา กลายเป็นกลุ่มควันที่ซัดตลบอบอวลอยู่กลางอากาศ และเพียงชั่วพริบตาก็มีเด็กสาวชุดขาวถือกระบี่สิบกว่าคนพุ่งตัวออกมาจากกลุ่มควัน แต่ละคนก้าวเท้าแผ่วเบาว่องไว เรือนกายอรชรอ้อนแอ้นกระโจนเข้าใส่ตำหนักใหญ่ชั้นแรกที่ตั้งบูชาแม่ทัพบุกเบิกแคว้นผู้มีคุณูปการของแคว้นไฉ่อี

ตอนที่เทพเซียนเฒ่าเดินผ่านเทวรูปขุนนางสวรรค์สององค์ที่สภาพพิการแตกบิ่น สัตว์ห้าพิษต่างก็แยกย้ายถอยหนีกันไปนานแล้ว เดินเข้าไปในตำหนัก รูปปั้นดินเผาที่อยู่ในตำหนักแห่งนี้ยังคงสภาพที่ค่อนข้างสมบูรณ์ ผู้เฒ่าย่อมรู้สาเหตุว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ นั่นก็เพราะเมื่อไม่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่ด้านใน เทวรูปที่มองดูแล้วเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมีก็เป็นแค่ดินที่ช่างปั้นปั้นให้มีชุดสวมใส่เท่านั้น มารเฒ่าหมี่ไม่มีทางลงมือกับพวกมันให้เสียเวลา เพราะจะสิ้นเปลืองควันธูปที่เขาสร้างขึ้นเป็นพิเศษ

กลุ่มเด็กสาวถือกระบี่ที่เคยเผยกายบนแท่นสูงใจกลางทะเลสาบก้าวเดินว่องไว พุ่งตัวเข้าไปในลานกว้างขนาดเล็กที่อยู่ระหว่างตำหนักเทพไฉเสินกับตำหนักไท่สุ้ยอย่างรวดเร็ว เด็กสาวคนหนึ่งในนั้นริมฝีปากขยับเบาๆ คล้ายกำลังเรียกหาใคร แต่กลับไม่มีการตอบรับ เทพเซียนเฒ่าข้ามออกจากประตูหลังมาแล้วก็หยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ กวาดตามองไปรอบด้านแล้วขมวดคิ้วกล่าวว่า “ไม่ต้องเรียกแล้ว พี่สาวไฉ่อี (ไฉ่อีแปลว่าชุดหลากสี ชุดสีสันสดใส ซึ่งหมายถึงชุดที่ใช้ในการแสดง) ของพวกเจ้าถูกคนทำลายให้กลับสู่สภาพเดิมไปแล้ว แม้แต่ข้าก็ยังสัมผัสถึงวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ของนางไม่ได้ คนที่ลงมือมีตบะสูงยิ่งนัก”

ผู้เฒ่าพลันยกแขนขึ้นกวักหนึ่งครั้ง กระบี่ยาวสีแดงสดที่ถูกซ่อนไว้ในพุ่มใบไม้ระหว่างกิ่งสูงของต้นสนโบราณก็เข้ามาอยู่ในมือของเขาในเวลาเพียงเสี้ยววินาที เขาก้มหน้าลงดมตัวกระบี่ก็พอจะคลายใจลงได้เล็กน้อยเพราะไม่มีปราณปีศาจทิ้งไว้ นี่เป็นเรื่องดี มารเฒ่าหมี่ไม่ได้ค้นพบเบาะแสแล้วชิงเอา ‘ตราทางการเหล็กกล้า’ ที่ลักษณะเหมือนเครื่องประดับชิ้นนั้นไปก่อน จากนั้นเขาก็โยนกระบี่ยาวให้กับเด็กสาวที่มีใฝตรงมุมปาก ผู้เฒ่าเดินไปข้างหน้าช้าๆ แม้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้จะไม่ได้เดินไปยังจุดที่เลวร้ายที่สุด แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่ ตำหนักเทพอภิบาลเมืองพังถล่มลงไปแล้ว เทพอภิบาลเมืองร่างทองเสิ่นเวินก็กลายมาเป็นเพียงเนินดินกองหนึ่ง เทวรูปบุ๋นบู๊สองตนที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาก็มีจุดจบเดียวกัน ตราทางการเหล็กกล้าไม่รู้หายไปอยู่ที่ไหน

ผู้เฒ่าสีหน้ามืดทะมึน ใคร่ครวญอยู่ในใจ หรือว่าบุคคลยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของเบื้องหลังเรื่องครั้งนี้ก็สนใจตราประดับเสี่ยนโย่วโป๋อภิบาลเมืองชิ้นนั้นเหมือนกัน? ก็เลยปิดบังตน ปล่อยให้คนอื่นได้โอกาสแย่งชิงไปก่อน? แต่ผู้เฒ่าก็ล้มเลิกความคิดนี้ไปอย่างรวดเร็ว ไม่น่าจะเป็นไปได้ ไม่น่าจะถึงขั้นนั้น ด้วยสถานะเทพเซียนผู้อาวุโสที่ยืนอยู่บนยอดสูงสุดของแจกันสมบัติทวีปที่แท้จริงผู้นั้น สมบัติอาคมประเภทนี้อาจเป็นของดีที่มีค่าควรเมืองสำหรับผู้ฝึกลมปราณห้าขอบเขตกลาง ซึ่งผู้คนยอมหัวร้างข้างแตก ยอมทุ่มชีวิตไปแย่งชิงมันกับคนอื่น แต่สำหรับคนผู้นั้นแล้ว มันไม่มีค่ามากพอให้เขาต้องตระบัดสัตย์คืนคำเพียงเพื่อจะแย่งชิงมัน