บทที่ 310 แผนล้อมสังหาร

บทที่ 310 แผนล้อมสังหาร สองฝั่งของถนนเส้นยาวที่ถูกปูด้วยหินสีเขียวมีคนสองคนเดินตรงเข้ามา เฉินผิงอันและวงหมากล้อมจึงอยู่ตำแหน่งตรงกลางพอดี

ทางฝั่งซ้ายมือของเฉินผิงอันคือหญิงสาวที่สวมผ้าโปร่งสีขาวปิดบังใบหน้า อาภรณ์สีเขียว ห่มคลุมร่างด้วยผ้าฝ้ายสีแดง ตรงเอวรัดเข็มขัดหยก อุ้มผีผาไว้ในอ้อมอก เรือนร่างเย้ายวน สะโพกโยกย้ายตามจังหวะก้าวเดินอย่างมีชีวิตชีวา

ฝั่งขวามือคือชายฉกรรจ์ร่างสูงเก้าฉื่อ เปิดเปลือยท่อนบนเห็นกล้ามเป็นมัดๆ แต่กลับสวมกระโปรงยาวสีชมพู เดินมามือเปล่า

ชายหญิงคู่นี้ มองอย่างไรก็ไม่เหมือนชาวบ้านร้านตลาดที่ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเสียงไก่ขัน เสียงหมาเห่า

ชายฉกรรจ์คนนั้นแผ่ปราณสังหารตลบอบอวล ไม่ปกปิดท่าทางฮึกเหิมอยากต่อสู้ของตัวเองไว้แม้แต่น้อย จ้องมองเจ้าคนที่ในมือถือกาเหล้าสีชาด เมื่อเทียบกับบุรุษฉกรรจ์ทั่วไปของแคว้นหนันเยวี่ยนแล้วดูสูงกว่าเล็กน้อย แม้หน้าตาจะหมดจดชวนมอง แต่ก็ไม่ถือว่าเป็นเด็กหนุ่มแล้ว

ชายฉกรรจ์หัวเราะเสียงดังกังวาน “เจ้าคนต่างถิ่น ข้าชื่อหม่าเซวียน มาจากนอกด่าน มีพวกคนชอบสอดรู้สอดเห็นตั้งฉายาให้ว่าจินกังชมพู เมื่อวานมีคนจ่ายทองหนึ่งพันตำลึงซื้อหัวของเจ้า แถมยังบอกด้วยว่าอย่าเห็นแค่ว่าเจ้าหน้าละอ่อน เพราะวรยุทธ์ของเจ้าลึกล้ำจนมิอาจคาดเดาได้ มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นปีศาจเฒ่าอย่างอวี๋เจินอี้ ข้าก็เลยเรียกให้เมียน้อยของข้ามาด้วย วันนี้เจ้าจะฆ่าตัวตาย เหลือศพสภาพสมบูรณ์ หรือจะให้ข้าต่อยเจ้าร่างแหลกเละด้วยสองหมัด?”

ชายฉกรรจ์เสียงดัง คำพูดทั้งประโยคจึงสะเทือนเลือนลั่น พวกคนที่มุงกันอยู่ตรงวงหมากล้อมแตกฮือ ไม่ทันมีเวลาเก็บกระดานหมากและม้านั่ง ได้แต่รีบหนีตาย นี่จะฆ่าคนกลางถนนชัดๆ พวกเขาหรือจะกล้ามามุงดูเรื่องสนุก ตามคำบอกเล่าที่ลึกลับของคนเฒ่าคนแก่ในตรอกจ้วงหยวน ในประวัติศาสตร์ของเมืองหลวงแคว้นหนันเยวี่ยนเคยมีการเข่นฆ่าระหว่างยอดฝีมือในยุทธภพอยู่หลายครั้ง พวกเขาสู้กันจนพลิกฟ้าพลิกดิน สิ่งปลูกสร้างใหญ่หลายแห่งถูกทำลายจนเหลือแต่ซาก หลังจบเรื่องพวกคนที่ต้องสวมชุดขาวผ้าป่านไว้ทุกข์ อย่างน้อยก็มีหลายร้อยหลังคาเรือน

มองผ่านผ้าโปร่งผืนบางไปยังพวกชาวบ้านที่หนีหัวซุกหัวซุน มุมปากของหญิงสาวก็ตวัดขึ้นสูง หมายจะใช้มือขวาดีดสายผีผา ใช้ทำนองเพลงสังหารตัดหัวคน

แต่แล้วหญิงสาวก็หยุดชะงักมือข้างนั้น พลันคลี่ยิ้มหวาน “ในเมื่อคุณชายท่านนี้ไม่ชอบเพิ่มความสนุกสนาน ข้าน้อยก็ไม่ทำในสิ่งที่เกินความจำเป็นแล้ว”

ที่แท้คนต่างถิ่นชุดขาวผู้นั้นจ้องมองนาง ให้ความรู้สึกราวกับว่าหากนางกล้าเอานิ้วสัมผัสสายผีผา เขาก็จะสลัดจินกังชมพูผู้นั้นทิ้ง แล้วหันมาเล่นงานนางก่อน

นางแค่มาช่วยอดีตคนรักหาเงินหนึ่งพันตำลึงทอง ไม่ได้มารับผิดชอบเป็นกำลังหลักในการเข่นฆ่าที่เนื้อไม่กินหนังไม่ได้รองนั่ง แล้วยังเอากระดูกมาแขวนคอ การที่นางยินดีรับการค้าครั้งนี้ก็เพราะนางกับจินกังชมพูหม่าเซวียนคือคู่หูที่ยอดเยี่ยมซึ่งหาได้ยากในยุทธภพ คนหนึ่งเชี่ยวชาญการต่อสู้ประชิดตัว อีกคนหนึ่งคอยก่อกวนอยู่ไกลๆ ร่วมมือประสานได้อย่างไร้ข่องโหว่ ขอแค่ไม่ใช่ปรมาจารย์ใหญ่ในยุทธภพสิบท่านนั้น คนทั้งสองร่วมมือกัน ต่อให้เอาชนะไม่ได้ก็สามารถหนีไปได้

เฉินผิงอันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ทำไมถึงมาหาตน? ก่อนหน้านี้เทพธิดาฝานกว่านเอ่อร์พูดถึงเจ๋อเซียน ตอนนี้ก็ยังมีคนจ่ายสองพันตำลึงทอง ดังนั้นกลางวันแสกๆ เช่นนี้ถึงได้มีคนสองคนที่ทั่วร่างเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดกระโดดออกมา ซึ่งหากตนไม่ขัดขวางเอาไว้ เกรงว่าพวกชาวบ้านที่เผ่นหนีไปคงตายกันไปแล้ว

เมื่อเทียบกับหม่าเซวียนชายฉกรรจ์ร่างกำยำที่พลังอำนาจน่าครั่นคร้ามแล้ว ความสนใจของเฉินผิงอันกลับไปอยู่ที่ร่างของหญิงสาวมากกว่า

ผีผางดงามที่ทำมาจากไม้จื่อถานทั้งชิ้นอันนั้น เมื่อปรากฏอยู่ในสายตาก็คล้ายจะมีความลี้ลับบางอย่าง บริเวณใกล้เคียงกับผีผามีกลิ่นคาวเลือดเป็นเส้นๆ และกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นราวกับน้ำหมึกล้อมวน แผ่กำจายออกไปรอบด้าน

เพียงแต่ว่าบนผีผาไม่ได้มีผีหรือวิญญาณอาฆาตใดๆ ถือกำเนิดขึ้นมา เฉินผิงอันค่อนข้างจะแปลกใจกับเรื่องนี้ ดูจากประสบการณ์ที่ตนได้เดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ของแจกันสมบัติทวีปและใบถงทวีป ดวงวิญญาณที่ตายด้วยน้ำมือของผีผามีมากขนาดนี้ เมื่อความอาฆาตแค้นมารวมตัวกันก็น่าจะต้องมีจิตวิญญาณภูตผีกำเนิดขึ้นเหมือนกับที่ป้อมอินทรีบินถึงจะถูก

เด็กหญิงผอมแห้งที่นั่งอยู่บนม้านั่งมุมกำแพงพร่ำพูดไม่หยุดว่า “ขออย่าให้ใครเห็นข้า…มองไม่เห็นข้า…”

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมนางถึงไม่หนีไปให้ไกลเหมือนกับพวกชาวบ้านก่อนหน้านี้ ตอนแรกใช่ว่านางจะไม่ลังเล แต่กลับรู้สึกว่าหากอยู่ตรงนี้จะปลอดภัยกว่า

เฉินผิงอันถาม “หากข้าจ่ายสองพันตำลึงทอง พวกเจ้าจะบอกให้ข้ารู้ตัวผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังหรือไม่?”

หญิงสาวก้มหน้าปิดปากหัวเราะเสียงหวาน เนื่องจากกอดผีผาอยู่ พอทำท่าแบบนี้หน้าอกจึงถูกบดเบียดยิ่งกว่าเดิม

หม่าเซวียนแค่ชำเลืองมองนาง ดวงตาก็ฉายประกายเร่าร้อน จึงด่ายิ้มๆ ว่า “นังหญิงร่าน ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปี เห็นผู้ชายหล่อเข้าหน่อยก็เดินไม่ตรงทางแล้วรึ! ทำการค้าครั้งนี้เสร็จเมื่อไหร่ พวกเราไปหาที่ตีกันต่อเถอะ แต่ลดราคาให้หน่อยได้ไหม? ครั้งหนึ่งตั้งสองร้อยตำลึงทอง ใต้หล้านี้จะมีใครจ่ายไหว?”

เฉินผิงอันถอนหายใจ “คุยกันไม่ได้แล้วจริงๆ รึ?”

ชายฉกรรจ์คนนั้นก้าวยาวๆ มาข้างหน้าพลางหัวเราะร่าเสียงดัง “เด็ดหัวลงมาก่อน แล้วพวกเราค่อยคุยกัน อะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด นายท่านอย่างข้าจะบอกเจ้าทั้งหมด ตกลงไหม?”

หญิงอุ้มผีผาเดินมาข้างหน้าช้าๆ ขณะที่อยู่ห่างจากเฉินผิงอันประมาณหนึ่งร้อยก้าวก็หยุดเดิน นางสะบัดข้อมือเบาๆ ตั้งท่าเตรียมพร้อม

หม่าเซวียนพลันกระทืบเท้า พื้นหินสีเขียวใต้ฝ่าเท้าก็ระเบิดแตกดังเปรี๊ยะ ชายร่างกำยำพุ่งพรวดมาอยู่ตรงเฉินผิงอันห่างไปไม่ถึงหนึ่งจั้ง กระโปรงสีชมพูรัดแนบชิดติดต้นขา เนื่องจากความเร็วมีมากเกินไปจึงส่งเสียงดังพึ่บพั่บ

แค่หนึ่งจั้งเท่านั้น เจ้าคนที่เหมือนตกใจจนยืนบื้อกลับยังคงไม่ขยับเขยื้อน หม่าเซวียนจึงหลุดหัวเราะพรืด “กล้าทำให้เมียน้อยของข้าผู้อาวุโสกระสันอยาก ตายไปก็ไม่เสียดาย!”

เขาไม่กักกำลังใดๆ ไว้อีก หนึ่งหมัดพลันเพิ่มความเร็วต่อยเข้าหาศีรษะของเฉินผิงอัน

ความคิดของเฉินผิงอันแล่นอย่างว่องไว ไม่กล้ามัวชักช้าที่จะหลบหมัดนี้อีก ร่างของเขาล่องลอยถอยไปด้านหลัง ขาสองข้างปักตรึงอยู่กับพื้นดิน

ผู้ฝึกยุทธ์ของที่นี่เหมือนจะใจกล้าไปสักหน่อย รับมือกับศัตรูก็ยังมีอารมณ์มาชวนคนอื่นคุยด้วยหรือ? ไม่กลัวว่าพอใช้ลมปราณเฮือกนั้นหมด ระหว่างที่เปลี่ยนลมปราณเก่าและใหม่ จะถูกคู่ต่อสู้จับพิรุธได้หรือไร?

หมัดที่ปล่อยไปร่วงลงบนความว่างเปล่า หม่าเซวียนรู้แล้วว่าท่าไม่ดี จึงรีบสลายลมปราณไปทั่วร่าง แม้ว่าจะเป็นปรมาจารย์วิชาหมัดนอก แต่เพื่อความไม่ประมาท กลัวว่าเรือนกายที่ผ่านวิชาเหิงเลี่ยนจะต้านทานไว้ไม่ไหว จึงจำต้องละทิ้งท่าการโจมตี หันมาป้องกันรอบด้านแทน หลังจากลมปราณไหลรินผ่านช่องโพรงทั่วร่างแล้ว กล้ามเนื้อก็ส่องประกายแสงเรืองรองคล้ายถูกทาทับด้วยสีทอง

เฉินผิงอันเตะเท้าขึ้นด้านบน กระทุ้งเข้าหน้าท้องของหม่าเซวียน ร่างทั้งร่างของเขาจึงถูกเตะดังปั่กลอยขึ้นฟ้า

หมุนตัวกลับหนึ่งครั้ง เฉินผิงอันก็กลับมายืนตัวตรง ขยับเท้าปาดซ้ายปาดขวาเบาๆ ด้านละครั้งก็หลบ ‘สายผีผา’ สี่สายที่รวมตัวกันเป็นเส้นเดียวมาได้อย่างพอดี

หญิงสาวใช้การคีบ ไถล ดีดสามท่า นิ้วมือทั้งห้าตวัดขึ้นชวนลงลายตา ทว่าผีผากลับไม่ส่งเสียง มีเพียงประกายแสงใสแวววาวเป็นเส้นๆ มารวมตัวกันตรงหน้าของนาง พริบตาเดียวก็พุ่งหายไป

เฉินผิงอันล่องลอยไปมาอยู่บนถนนเส้นนั้น ทุกครั้งล้วนสามารถหลบเส้นใยเยียบเย็นที่พุ่งมาจากสายผีผาได้อย่างพอดิบพอดี เส้นใยที่คมกริบดุจใบมีดตัดสลับกันอยู่กลางอากาศอย่างไร้ระเบียบ คล้ายลูกธนูที่ถูกยิงติดๆ กันออกมาจากธนูหลายสิบคันพร้อมกัน จึงปกคลุมไปทั่วด้าน

หม่าเซวียนกระแทกตัวลงมาด้านล่างโดยทำมือสองข้างเหมือนค้อนที่กำลังจะทุบลงบนพื้นถนนอย่างดุดัน

เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวก็คอยสังเกตความเคลื่อนไหวของหม่าเซวียนอยู่ตลอดเวลา นางกะเวลาได้อย่างแม่นยำ ตอนที่หม่าเซวียนร่วงลงมา เส้นใยที่พุ่งออกจากผีผาก็ชะลอความเร็วลง หลีกเลี่ยงไม่ให้ถ่วงการโจมตีของหม่าเซวียน

เฉินผิงอันหายตัวไปจากที่เดิม ชายฉกรรจ์ร่างกำยำอึ้งตะลึง ไม่ทันได้เก็บหมัดจึงกระแทกลงบนถนนอย่างแรง หม่าเซวียนที่แขนยาวดุจวานรงอเข่ากระแทกพื้น อยู่ในท่ากึ่งนั่งยอง หมัดที่สัมผัสกับพื้นกระแทกให้แผ่นหินสีเขียวแตกกระจาย

เฉินผิงอันมาปรากฏตัวอยู่ข้างกายหม่าเซวียน ฝ่ามือข้างหนึ่งกดลงบนไหล่ของเขา เพิ่มน้ำหนักกดลงไปเล็กน้อย หม่าเซวียนก็ถูกกดให้จมลง เข่าสองข้างผลุบหายเข้าไปในแผ่นหินสีเขียว

หม่าเซวียนคำรามอย่างแค้นเคือง คิดจะดันฝ่ามือที่หนักนับพันชั่งนั้นออก แต่แค่คนผู้นั้นกดมือลงมาอีกครั้ง ก้นของเขาก็นั่งแปะลงไปบนพื้น สีทองบนกล้ามเนื้อที่มีความหมายว่าการฝึกวิชาเหิงเลี่ยนกำลังภายนอกแทบจะใกล้ถึงจุดสูงสุดของวรยุทธ์กลับเริ่มสลายไปด้วยตัวเอง ลมปราณในร่างเริ่มโคจรวุ่นวายอย่างที่เขาควบคุมไม่ได้ หม่าเซวียนตกใจจนขวัญหนีกระเจิดกระเจิง

ผ่านการ ‘ประลองฝีมือแลกเปลี่ยนความรู้’ มาแล้ว

ในที่สุดเฉินผิงอันก็ค้นพบความจริงข้อหนึ่งว่า ผู้ฝึกยุทธ์ที่ฝึกวิชาหมัดนอกผู้นี้ ลมปราณแท้จริงที่บริสุทธิ์ในร่างเฮือกนั้น กระจัดกระจายเกินไป

พลังอำนาจและปณิธานหมัดที่ไหลออกมานอกร่างเป็นของจริง เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตหลอมลมปราณอย่างแท้จริง แต่ก็เหมือนการสร้างบ้านหลังหนึ่ง ไม้ที่เอามาทำคานไม่ดีพอ หากเจอกับลมและแดดปกติก็คงไม่มีปัญหา แต่พอเจอกับลมแรงหรือพายุฝนขึ้นมาจริงๆ ก็ง่ายที่จะต้านทานไม่อยู่แล้วพังครืนลงมา