บทที่ 360.2 คิดถึงเฉินผิงอัน

กระบี่จงมา – บทที่ 360.2 คิดถึงเฉินผิงอัน ในใจลู่ยงได้แต่ร้องคร่ำครวญไม่หยุด

ฟังจากน้ำเสียงของเจียงซ่างเจินแล้ว ดูท่าอีกฝ่ายจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่มีความแค้นใหญ่หลวงต่อกัน ดูเหมือนตบะของเซียนซือน้อยผู้นั้นจะไม่สูงนัก นั่นก็แสดงว่าต้องมีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง เป็นเหตุให้เจ้าประมุขสกุลเจียงเผยตัวอยู่ที่นี่แล้วก็ยังไม่กล้าลงมือสังหารอีกฝ่ายส่งเดช? หรือว่าจะเป็นลูกหลานสายตรงของผู้เฒ่าวิปริตสำนักใบถงผู้นั้น?

เจียงซ่างเจินพูดด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี “เฉินผิงอัน เจ้าไม่ได้ทำท่าว่าจะต่อสู้กับข้าอย่างสุดชีวิตตั้งแต่ตอนแรกที่พบหน้ากัน ข้าก็วางใจแล้ว พวกเราเดินขึ้นเขาพลางคุยกันไปด้วยดีไหม?”

เฉินผิงอันตอบรับอย่างเรียบง่าย “ดี”

สุดท้ายเฉินผิงอันก็เดินเคียงไหล่ไปกับเจียงซ่างเจิน

ลู่ยงตามติดมาด้านหลัง เผยเฉียนเดินมาอยู่บนบันไดขั้นเดียวกับเซียนดินก่อกำเนิดผู้นี้อย่างเงียบเชียบ เพียงแต่ว่าเว้นระยะห่างอยู่หลายก้าว คอยแอบมองประเมินเทพเซียนผู้เฒ่าบนภูเขาผู้นี้

ขอแค่มีลางว่าลู่ยงจะหันหน้ากลับมา เด็กหญิงผิวดำเกรียมดุจถ่านก็จะเบี่ยงหน้าหันไปมองทัศนียภาพที่ห่างออกไปไกลทันที ไม้เท้าเดินป่าในมือเคาะลงบนขั้นบันไดดังป้อกๆๆ

ลู่ยงตกตะลึงอย่างมาก เด็กหญิงผู้นี้ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉลียวฉลาด

แม้ว่าความสามารถในการต่อสู้ของเจ้าตำหนักพยัคฆ์เขียวจะไม่ได้เรื่องไม่ได้ราวแค่ไหน แต่ถึงอย่างไรก็มีตบะก่อกำเนิด ต้นอ่อนในการฝึกตนต้นหนึ่งดีหรือไม่ดี พอจะเดินไปได้ถึงความสูงประมาณไหน กลับยังพอจะมองออกอยู่บ้าง

เจียงซ่างเจินถามเรื่องตัวตนของผู้ติดตามทั้งสี่ท่านก่อน เฉินผิงอันไม่ได้ปิดบัง หลังจากเจียงซ่างเจินรู้ความจริงว่าตัวเองเดาไม่ถูกสักคนเดียวก็ตบหน้าผาก เอ่ยเย้ยหยันตัวเองว่า “สายตาของข้าพอๆ กับลู่ยงเลยทีเดียว”

ดูเหมือนว่าบรรยากาศจะไม่เคร่งเครียดเท่าไหร่ ไม่คล้ายศัตรูคู่แค้นที่เมื่อมาเจอหน้ากันแล้วจะต้องตาแดงอย่างแค้นเคือง แต่กลับเหมือนสหายเก่ากลับมาพบกันใหม่อีกครั้ง หรือไม่ก็เหมือนพี่น้องที่หลังจากผ่านหายนะมาด้วยกัน มิตรภาพยังคงอยู่ พบหน้ากันอีกครั้งเพียงยิ้มให้กันก็ลืมบุญคุณความแค้นทั้งหมดไป?

แต่ความจริงเป็นเช่นไรก็มีแค่เจียงซ่างเจินกับเฉินผิงอันเท่านั้นที่รู้อยู่แก่ใจ

เจียงซ่างเจินถาม “การเดินทางขึ้นเหนือครั้งนี้ราบรื่นหรือไม่?”

เฉินผิงอันส่ายหน้า “มีแต่การกระทบกระทั่ง อีกทั้งยังเกิดความขัดแย้งที่ไม่เล็กกับองค์ชายสองคนของต้าเฉวียนด้วย”

“อ้อ?”

เจียงซ่างเจินหันหน้ากลับมาถาม “เจ้าตำหนักลู่ ฮ่องเต้ต้าเฉวียนชื่อว่าอะไร?”

ลู่ยงรีบตอบคำถาม “หลิวเจิน”

เจียงซ่างเจินหันมองเฉินผิงอัน “ข้าไปนำตัวพ่อของพวกเขาให้มาขอโทษเจ้าดีไหม? ไปเมืองเซิ่นจิ่งใช้เวลาเร็วมากเลยล่ะ ไม่นานเท่าไหร่ ไม่แน่ว่าตอนที่เจ้ากำลังกินอาหารเจของตำหนักพยัคฆ์เขียว หลิวเจินก็มายืนอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว แต่ราชวงศ์ต้าเฉวียนมีสำนักศึกษาต้าฝูเป็นผู้ดูแล เจ้าขุนเขาสำนักศึกษามีภูมิหลังไม่ธรรมดา มาจากจวนอิรยะแห่งหนึ่งของทวีปแดนเทพแผ่นดินกลาง มีพี่ชายเป็นผู้อำนวยการใหญ่ของสถานศึกษา ถึงเวลานั้นเจ้าแค่อย่าฆ่าหลิวเจินตายก็พอ ไม่อย่างนั้นข้าก็เช็ดก้นให้เจ้าได้ยากแล้ว แต่หากคิดจะป้อนหมัดให้ตาเฒ่าฮ่องเต้จนอิ่มย่อมไม่มีปัญหา”

เฉินผิงอันกล่าว “เจ้าไม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้จริงๆ เจ้าช่วยบอกข้าทีได้ไหมว่าคราวนี้เจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องอะไร? กักตัวข้าไว้ที่ท่าเรือยอดเขาเทียนแจว๋ หลังจากนั้นจับตัวกลับไปที่สำนักกุยหยก?”

เจียงซ่างเจินหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ เอามือเช็ดปาก พูดกลั้วหัวเราะขำขันอยู่กับตัวเอง “ระหว่างที่เร่งเดินทางหัวซุกหัวซุนมาที่นี่ ข้าเคยคิดว่าจะทำอย่างนี้จริง หาตัวเจ้ายากลำบากขนาดนี้ จะบอกว่าไม่โมโหเลยย่อมเป็นการโกหกตัวเองและโกหกคนอื่น อันที่จริงก็มีลูกศิษย์ของสำนักกุยหยกฝึกตนอยู่ที่เมืองเซิ่นจิ่งเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่สามารถมาเฝ้าตอรอกระต่ายอยู่ที่ตำหนักพยัคฆ์เขียวได้จริงๆ บอกกับเจ้าตามตรงเลยแล้วกัน ข้าไปอยู่ที่เมืองเซิ่นจิ่งมาวันหนึ่ง หลังจากเข้าใจการกระทำทุกอย่างของเจ้าโดยละเอียดแล้ว ข้ายังไปพบเจ้ากรมกลาโหมคนใหม่ที่แซ่เหยานั่นมาด้วย แต่ก็แค่มองดูเขาอยู่ไกลๆ แล้วก็บอกให้ลูกศิษย์ที่อยู่ในเมืองเซิ่นจิ่งคนนั้นว่าหลังจากนี้จงคอยดูแลตระกูลเหยาให้ดี จากนั้นตัวข้าก็ตรงดิ่งมาที่ตำหนักพยัคฆ์เขียว เพื่อมาพบเจ้า”

เฉินผิงอันหยุดเดิน

เจียงซ่างเจินยังคงเดินขึ้นไปบนขั้นบันไดพลางเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “เมื่อไปถึงข้างบน ข้าจะบอกทุกอย่างกับเจ้าเอง”

เฉินผิงอันจึงตามเจียงซ่างเจินเดินเข้าไปในทะเลเมฆที่ล้อมวนอยู่รอบยอดเขาเทียนแจว๋ ระยะทางช่วงนี้มีเพียงหมอกขาวกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เพียงแต่ว่าการมองเห็นเปิดกว้าง สามารถมองเห็นตำหนักใหญ่โตโอฬารแห่งหนึ่ง ที่แท้ก็ขึ้นเขามาถึงยอดเขาเทียนแจว๋แล้ว

ก่อนที่ทุกคนจะเดินเข้าไปในทะเลเมฆ ลู่ยงอยากจะเห็นหน้านังหนูคนข้างๆ ให้เต็มตาสักครั้ง คิดไม่ถึงว่าพอหันหน้ากลับไป เผยเฉียนกลับยังคงเบี่ยงหน้าหลบเขาได้เหมือนเดิม

ลู่ยงยิ่งตกตะลึงมากกว่าเก่า

ทะเลเมฆที่ไหลวนล้อมยอดเขาชั้นนี้ไม่ธรรมดา เพราะเป็นค่ายกลใหญ่ปกป้องภูเขาของตำหนักพยัคฆ์เขียว คนธรรมดาหากเข้ามาอยู่ในนี้ก็จะเป็นการหล่นลงทะเลเมฆที่แท้จริง สิ่งที่สายตามองเห็นมีเพียงความว่างเปล่า

เฉินผิงอันยืนนิ่ง จัดสาบเสื้อให้เป็นระเบียบ ประคองปิ่นหยกขาวที่ปักอยู่บนมวยผม

เจียงซ่างเจินยังคงเดินไปข้างหน้าต่ออย่างสง่างาม ทว่าเดินไปได้หลายก้าวแล้วเห็นว่าเฉินผิงอันยังยืนอยู่ที่เดิมจึงหันหน้ากลับมา พบว่าคนหนุ่มที่สังหารติงอิงผู้นี้มีสีหน้าที่แปลกประหลาดยิ่ง

รอจนลู่ยง เผยเฉียนและพวกเว่ยเซี่ยนสี่คนเดินมาถึงยอดเขา เฉินผิงอันก็ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ตรงนั้น

เผยเฉียนมองตามสายตาของเฉินผิงอันไป พบว่าตรงตำหนักมีผู้คนเบียดเสียดกันอยู่ ราวกับสงสัยใคร่รู้ว่าเป็นเทพเซียนจากฝ่ายใดที่สามารถทำให้เจ้าตำหนักและบุคคลยิ่งใหญ่จากสำนักกุยหยกลงไปต้อนรับด้วยตัวเองได้

พวกคนที่มามุงดูตรงตำหนักพยัคฆ์เขียวส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ฝึกลมปราณที่อายุไม่มาก บ้างก็เป็นเด็กหนุ่ม บ้างก็เป็นเด็กสาว แล้วยังมีเด็กน้อยที่อายุพอๆ กับเผยเฉียนอยู่อีกไม่น้อย

เผยเฉียนถามเสียงเบา “เป็นอะไรไป?”

เฉินผิงอันคืนสติกลับมา ใช้มือหนึ่งกดศีรษะของเผยเฉียนเบาๆ ยิ้มบางกล่าวว่า “เมื่อก่อนข้าเองก็เหมือนกับพวกเขา ยืนอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ คอยมองคนอื่น”

เฉินผิงอันเดินหน้าต่ออีกครั้ง ติดตามเจียงซ่างเจินตรงไปยังท่าเรือตระกูลเซียนซึ่งตั้งอยู่ทิศทางเดียวกับผนังหินเจียวหลงโปรยพิรุณ

ลู่ยงมองลูกศิษย์เหล่านั้นของตำหนักพยัคฆ์เขียว แต่ละคนทำตัวให้เป็นที่ขำขันของคนอื่น จึงโบกชายแขนเสื้อหนึ่งครั้ง พูดเสียงหนัก “กลับไปฝึกตนกันให้หมด! ไร้ระเบียบเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่ได้เรื่อง!”

เมื่อผ่านผนังหินที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ เกินจะคาดเดา มีเจียวหลงผลุบโผล่อยู่ในก้อนเมฆไอหมอกให้เห็นได้เลือนราง เดินไปอีกประมาณสามสี่ลี้ก็ไปถึงท่าเรือยอดเขาเทียนแจว๋