บทที่ 401.4 เดินทางกลับทิศเหนือ

เซี่ยเซี่ยนั่งอยู่ข้างโต๊ะหิน “ไม่เคยคิด”

อวี๋ลู่ที่สวมชุดลัทธิขงจื๊อของสำนักศึกษาวางสองมือทาบไว้บนหน้าท้อง “ก่อนที่คุณชายของเจ้าจะออกไปจากสำนักศึกษาได้ซ้อมข้าไปรอบหนึ่ง”

เซี่ยเซี่ยเอ่ยเย้ยหยัน “ทำไม เอาชนะเขาชุยตงซานไม่ได้ก็เลยคิดจะเอาข้ามาเป็นที่ระบายอารมณ์? ไม่เสียแรงที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตเจ็ดที่แบกรับโชคชะตาบู๊ของครึ่งแคว้นเอาไว้ แต่เจ้าแน่ใจหรือว่าจะเอาชนะข้าได้เสมอไป?”

หลังจากที่นางถูกต้าหลีจับตัวมา ถูกเหนียงเนียงในวังผู้นั้นสั่งให้ฝึกกระบี่ผู้ถวายงานคนหนึ่งตรอกตรึงตะปูกักมังกรหลายตัวไว้ในช่องโพรงลมปราณที่สำคัญของนางหลายแห่ง เป็นวิธีการที่อำมหิตอย่างถึงที่สุด

ภายหลังชุยตงซานช่วยดึงตะปูกักมังกรออกให้ครึ่งหนึ่ง ตบะกลับคืนมาเป็นผู้ฝึกลมปราณขอบเขตถ้ำสถิต ก่อนหน้าที่ชุยตงซานจะไปจากสำนักศึกษาก็ได้ดึงออกให้อีกหลายตัว ในร่างของเซี่ยเซี่ยจึงเหลือแค่ตะปูกักมังกรตัวสุดท้ายที่ตรึงอยู่หน้าประตูใหญ่ของช่องโพรงอันเป็นที่เก็บวัตถุแห่งชะตาชีวิตของนางเท่านั้น ในที่สุดนางก็ได้ย้อนกลับมาสู่ขอบเขตชมมหาสมุทรอีกครั้ง บวกกับเวทลับมากมายที่ชุยตงซานร่ายไว้ในเรือนเล็กแห่งนี้ ซึ่งการควบคุมใจกลางของค่ายกลส่วนใหญ่ เขาล้วนถ่ายทอดวิธีการเปิด ขับไล่และปิดให้แก่เซี่ยเซี่ย ด้วยเหตุนี้ขอแค่เซี่ยเซี่ยอยู่ในเรือนขนาดเล็กแห่งนี้ก็จะมีลักษณะคล้ายเหมาเสี่ยวตงที่เฝ้าบัญชาการณ์สำนักศึกษาซานหยา

อวี๋ลู่ลุกขึ้นนั่งตัวตรง ยิ้มบางๆ กล่าวว่า “หากจะต้องประมือกันจริงๆ เจ้าก็ยังต้องแพ้อยู่ดี”

เซี่ยเซี่ยร้องอ้อหนึ่งที พูดด้วยสีหน้าเฉยเมยว่า “เจ้าช่างร้ายกาจจริงๆ เป็นข้าที่มองผิดไป ต้องให้ข้าเอ่ยขอโทษเจ้าด้วยหรือไม่?”

อวี๋ลู่ล้มตัวกลับลงไปนอนอีกครั้ง ใช้สองมือต่างหมอน เอ่ยอย่างปลงอนิจจังว่า “เจ้านี่นะ”

แม้ว่าจะเป็นเศษเดนของราชวงศ์สกุลหลูเหมือนกัน เดิมทีควรเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน ประคับประคองช่วยเหลือกันถึงจะถูก แต่ส่วนลึกในใจของเซี่ยเซี่ยกลับรังเกียจอวี๋ลู่ที่รู้จักพอในทุกสถานการณ์ผู้นี้มากที่สุด อีกทั้งนางยังไม่เคยปกปิดความรู้สึกนี้ไว้แม้แต่น้อย

อวี๋ลู่หลับตาลง “นอนที่นี่สบายดีจัง ขอข้างีบสักพัก”

เซี่ยเซี่ยลังเลอยู่เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ไล่เขาไป

อันที่จริงนางสงสัยใคร่รู้เล็กน้อย เหตุใดอวี๋ลู่ถึงไม่ได้ติดตามเกาเซวียนไปสำนักศึกษาหลินลู่

อวี๋ลู่ไปอยู่ต้าหลี อย่างน้อยที่สุดก็สามารถดูแลชาวเมืองสกุลหลูที่ประหนึ่งตกอยู่ในน้ำลึกถูกแผดเผาอยู่ท่ามกลางกองไฟได้ แล้วนับประสาอะไรกับที่อันที่จริงตอนนี้ก็มีขุนนางบุ๋นแม่ทัพบู๊ของสกุลหลูไม่น้อยที่แม้จะพึ่งพาต้าหลี แต่ก็ยังถือว่าพอจะเชื่อใจได้ แม่ทัพบู๊หลายคนก็ยิ่งติดตามกองทัพม้าเหล็กของต้าหลีมุ่งหน้าลงใต้ ว่ากันว่าพวกเขาสร้างคุณความชอบได้โดดเด่นอย่างถึงที่สุด จนเริ่มกลมกลืนเข้ากับกองทัพต้าหลีได้แล้ว

ต่อให้ไม่พูดถึงเรื่องพวกนี้ ตอนนี้อวี๋ลู่ก็ถือว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตโอสถทองที่อายุน้อยในสำมะโนครัวของต้าหลีแล้ว

พูดออกไปก็ทำให้คนตกใจตายได้

ฮ่องเต้สกุลซ่งต้าหลีนั้นไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แต่มีข้อหนึ่งที่เซี่ยเซี่ยจำเป็นต้องยอมรับ นั่นคือเขาไม่ขาดความใจกว้าง

ซ่งจ่างจิ้งอ๋องเจ้าเมืองก็เป็นเช่นนี้

ไม่ว่าจะมองอย่างไร อวี๋ลู่ก็ควรไปสำนักศึกษาหลินลู่

ทว่าอวี๋ลู่กลับเลือกจะอยู่ต่อในสำนักศึกษาซานหยา

ในบรรดาคนต่างถิ่นอย่างพวกเขาที่เข้ามาในสำนักศึกษาพร้อมกันปีนั้น นอกเหนือจากในสายตาของราชสำนักต้าสุยและบุคคลระดับสูงสุดของสำนักศึกษาแล้ว ยังคงเป็นหลินโส่วอีที่เป็นตัวอ่อนในการฝึกตนที่โดดเด่นเจิดจรัสมาโดยตลอด ความสำเร็จในอนาคตก็จะสูงที่สุด หลี่เป่าผิงแม่นางน้อยชุดผ้าฝ้ายบุนวมสีแดงน่าสนใจที่สุด ไม่ว่าใครก็รังเกียจไม่ลง เซี่ยเซี่ยเป็นคนที่มีที่พึ่งแข็งแกร่งสุด พรสวรรค์ในด้านการเรียนรู้ของหลี่ไหวธรรมดาสามัญที่สุด แต่กลับไม่ควรไปมีเรื่องด้วยมากที่สุด ส่วนอวี๋ลู่นั้น เป็นคนที่ไม่สะดุดตาที่สุดมาโดยตลอด ง่ายที่จะถูกคนลืมเลือน ต่อให้หลังจากมีองค์ชายเกาเซวียนเป็นสหายก็ยังไม่มีใครรู้สึกว่าคนหนุ่มอวี๋ลู่มีค่าพอให้จับตามอง กลับกันยิ่งทำให้คนดูแคลน มองว่าเป็นคนหนุ่มที่ชอบฉกฉวยโอกาส ดีแต่เกาะขาป่ายปีนชนชั้นสูงเท่านั้น

อวี๋ลู่พลันลืมตาโพลง “คุณชายของเจ้าบอกว่า เฉินผิงอันเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตห้าที่ใกล้จะฝ่าทะลุขอบเขตแล้ว พลังในการต่อสู้ที่แท้จริงมีแต่จะยิ่งสูงขึ้น”

เซี่ยเซี่ยกล่าวอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น “ทำไม เจ้ากลัวว่าจะถูกตามทันงั้นหรือ?”

อวี๋ลู่ส่ายหน้า “ต้องถูกตามทันอยู่แล้ว”

เซี่ยเซี่ยขมวดคิ้ว “เร็วมาก?”

อวี๋ลู่พยักหน้ารับ “เร็วจนเจ้าคาดไม่ถึงเลยล่ะ”

เซี่ยเซี่ยถามอีก “ผลจากบุญคุณแห่งโชคชะตาบู๊?”

อวี๋ลู่ส่ายหน้า “ก็เพราะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ดังนั้นข้าถึงได้รู้สึก…กลุ้มเล็กน้อย”

เซี่ยเซี่ยไร้คำพูดตอบโต้

ไม่รู้ว่าครั้งหน้าที่พบกัน เฉินผิงอันจะเป็นอย่างไร

เซี่ยเซี่ยนึกภาพไม่ออก

คงจะยังสะพายหีบไม้ไผ่ สวมรองเท้าสาน ทว่าตัวสูงขึ้นเล็กน้อยกระมัง?

……

หลี่เป่าผิงเองก็พักอยู่ในหอเพียงลำพัง

นี่คือเรื่องเดียวที่ศัตรูคู่แค้นสองคนอย่างชุยตงซานกับเหมาเสี่ยวตงไม่ได้ทะเลาะถกเถียงกัน

เพราะในหอพักมีที่นอนของคนสี่คน ตามหลักแล้วแม่นางน้อยชุดผ้าฝ้ายบุนวมสีแดงพักอยู่เพียงลำพัง ในหอพักก็ควรจะว่างเปล่า

แต่ในความเป็นจริงแล้ว นอกจากเตียงนอนของนาง เตียงที่เหลืออีกสามหลังล้วนเต็มแน่น กระดาษกองกันเป็นพะเนิน แต่ละปึกถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

ด้วยเรื่องนี้อาจารย์สอนหนังสือยังอดไปบ่นกับเจ้าขุนเขาทั้งหลายไม่ได้ แม่นางน้อยคัดหนังสือที่มากพอสำหรับการถูกลงโทษร้อยกว่าครั้งไว้เรียบร้อยแล้ว ทีนี้จะยังลงโทษนางอย่างไร?

พวกอาจารย์ที่ลาดตระเวนยามค่ำคืนก็ยิ่งไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แทบทุกคนล้วนได้เห็นภาพที่แม่นางน้อยจุดตะเกียงคัดหนังสือทุกคืน นางตวัดพู่กันรวดเร็วราวกับบิน ออกจะขยันเกินเหตุไปบ้าง

ตอนแรกยังมีอาจารย์ผู้เฒ่าบางส่วนรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนแม่นางน้อย เข้าใจผิดคิดว่าเพื่อนร่วมงานหลายคนที่มีหน้าที่ถ่ายทอดความรู้ให้กับแม่นางน้อยอคติกับนางเกินไป เข้มงวดกับนางมากไป พวกเขายังเคยแอบมานินทากันเป็นการส่วนตัว ผลกลับกลายเป็นว่าคำตอบทำให้คนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี อาจารย์เหล่านั้นบอกว่านี่ก็คืองานอดิเรกของแม่นางน้อย ไม่จำเป็นต้องให้นางคัดลอกบทความอริยะปราชญ์มากมายถึงเพียงนั้น มีบางครั้งที่หลี่เป่าผิงขาดเรียนไปนั่งเหม่ออยู่บนยอดเขาตงซาน หรือไม่ก็ออกจากสำนักศึกษาไปเดินเล่น หลังจากนั้นต้องถูกลงโทษให้คัดหนังสือตามกฎของสำนักศึกษาก็จริง แต่ต้องคัดมากขนาดนี้เสียที่ไหน ปัญหาก็คือแม่นางน้อยชอบคัดหนังสือ พวกเขาจะห้ามได้อย่างไร? ลูกศิษย์คนอื่นของสำนักศึกษา โดยเฉพาะพวกคนวัยเดียวกันที่นิสัยร่าเริงซุกซน พวกอาจารย์ต้องใช้ไม้บรรทัดและไม้เรียวบีบให้พวกเขาคัดตำรา แต่แม่นางน้อยกลับดีนัก นางคัดจนได้ภูเขาหนังสือลูกหนึ่งแล้ว

ยังดีที่แม่นางน้อยที่อาจารย์ของสำนักศึกษาทุกคนต่างรู้จักผู้นี้ นอกจากจะทำให้อาจารย์มีโทสะยามที่นางโดดเรียนแล้ว ยังมีจุดที่ทำให้คนรู้สึกว่าหาได้ยาก แน่นอนว่าไม่นับรวมคำถามประหลาดพิลึกทั้งหลายที่มักจะทำให้เหล่าอาจารย์หัวโต ในหัวสมองเล็กๆ นั่น เหตุใดถึงได้บรรจุความคิดที่น่าเหลือเชื่อไว้มากมายปานนั้น เหตุใดแม่น้ำลำคลองในใต้หล้าถึงชอบบิดไปบิดมา ท่านอาจารย์ท่านรู้คำตอบไหม? เวลาฝนตกหนัก ยุงที่อยู่นอกหอพักจะถูกเม็ดฝนกระแทกจนตายหรือไม่ ท่านอาจารย์ท่านรู้หรือไม่? แต่พอท้องฟ้าสดใสแล้วข้าออกไปหาดูบนพื้นอยู่ตั้งนานกลับหาศพของยุงไม่เจอเลยสักตัว ทำไมพวกปลาในทะเลสาบดื่มน้ำไปตั้งมากมายขนาดนั้นแล้วยังไม่ท้องแตกตาย ท่านอาจารย์ท่านคงไม่รู้อีกแล้วสินะ ในตำรามีบอกไว้ไหม ข้าไปเปิดอ่านเองก็ได้…

และนอกเหนือจากที่อาจารย์ทั้งหลายซึ่งสอนหนังสือให้กับแม่นางน้อยจะปวดหัวแล้ว พวกเขายังพูดคุยสัพยอกกันเองว่า คงต้องหาเวลามารวบรวมคำถามของหลี่เป่าผิงไว้สักบทแล้วกระมัง