บทที่ 431.1 บนโต๊ะมีข้าวอีกถ้วย

ชุดหม่างสีหมึกทำมาจากหนังที่หนีชิวน้อยลอกคราบครั้งแรกหลังเลื่อนเป็นก่อกำเนิด คือชุดคลุมอาคมที่สกัดคงคาเจินจวินต้องทุ่มเงินก้อนใหญ่ขอให้ยอดฝีมือสร้างขึ้นอย่างลับๆ

กู้ช่านไม่สอดมือสองข้างไว้ในชายแขนเสื้ออีก ไม่ใช่มารร้ายที่ทำให้ผู้ฝึกตนอิสระจำนวนนับไม่ถ้วนของทะเลสาบซูเจี่ยนรู้สึกว่าสูงส่งลึกล้ำเกินคาดเดาอีกต่อไป เขากางมือออกกว้าง กระโดดโหยงอยู่ที่เดิม “เฉินผิงอัน เจ้าตัวสูงขนาดนี้แล้วหรือ ข้ายังนึกว่าพอพวกเราได้เจอกันอีกครั้ง ข้าจะสูงได้เท่าเจ้าแล้ว!”

เพียงแต่ว่าบุรุษวัยกลางคนผู้นั้นไม่เอ่ยอะไรสักคำ

ทุกคนในนครน้ำบ่อที่ชมความครึกครื้นอยู่ริมถนนล้วนไม่กล้าหายใจเสียงดัง ต่อให้เป็นลวี่ไช่ซางที่นิสัยร้ายกาจพอๆ กับกู้ช่านก็ยังรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจอย่างน่าประหลาด

กู้ช่านยกมือเกาหัว

ในที่สุดเฉินผิงอันก็เปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ท่านอาหญิงยังสบายดีไหม?”

กู้ช่านพยักหน้ารับอย่างแรง “สบายดี!”

เฉินผิงอันกล่าว “ข้าอยากไปพบท่านอาหญิง ได้ไหม?”

กู้ช่านพูดอย่างน้อยใจ “มีอะไรได้ไม่ได้กันเล่า ท่านแม่ของข้าก็ชอบพูดถึงเจ้าบ่อยๆ เฉินผิงอัน ทำไมเจ้าถึงต้องทำตัวห่างเหินแบบนี้ด้วย?”

เฉินผิงอันกล่าว “ข้าจะรอเจ้าที่ท่าเรือ เจ้าไปกินปูกับเพื่อนให้เสร็จก่อนแล้วค่อยพาข้าไปที่เกาะชิงเสีย”

กู้ช่านหัวเราะหึหึ “จะต้องสนใจพวกเขาทำไม ปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้นแหละ ไปๆๆ ข้าจะพาเจ้าไปที่เกาะชิงเสียเดี๋ยวนี้เลย ตอนนี้ข้ากับท่านแม่มีเรือนหลังใหญ่มาก รวยกว่าตอนที่อยู่ตรอกหนีผิงเยอะนักล่ะ อย่าว่าแต่รถม้าเลย ขนาดหนีชิวน้อยยังสามารถเข้าออกได้ เจ้าว่านั่นต้องเป็นถนนที่ใหญ่แค่ไหน เป็นเรือนที่โอ่อ่าเท่าไหร่ ใช่ไหม?”

เฉินผิงอันถาม “ไม่ไปบอกกับพวกฟ่านเยี่ยน หยวนหยวนสักคำหรือ?”

กู้ช่านส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก เพื่อนกินพวกนี้ จะนับเป็นผายลมอะไรได้”

เฉินผิงอันไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่ชำเลืองตามองมันที่อยู่ด้านหลังกู้ช่าน ‘หนีชิวน้อย’ ที่ปีนั้นถูกตนตกมาจากร่องน้ำในคันนา

ตอนนี้มันปรากฏกายอยู่บนโลกด้วยรูปลักษณ์ของมนุษย์ คือดรุณีน้อยหน้าตาธรรมดา เพียงแต่หากมองอย่างละเอียด ดวงตาดำสีทองที่ตั้งตรงของมันคู่นั้นกลับสามารถทำให้พวกผู้ฝึกตนจับเบาะแสบางอย่างได้

พอเฉินผิงอันชำเลืองมองมาทางมัน หนึ่งในทายาทของมังกรที่แท้จริงห้าตัวสุดท้ายบนโลกในถ้ำสวรรค์หลีจูที่แม้แต่หลิวจื้อเม่าแห่งทะเลสาบซูเจี่ยนก็ยังไม่เห็นอยู่ในสายตา คราวนี้มันไม่ได้ก้าวถอยหลังอย่างเมื่อครั้งที่เพิ่งพบกัน แต่กระนั้นก็ยังหลุบเปลือกตาลงต่ำ ราวกับไม่กล้ามองสบตาเฉินผิงอัน

เฉินผิงอันไม่ได้พูดอะไร หมุนตัวได้ก็เดินไปทางท่าเรือทันที

กู้ช่านก้าวเร็วๆ ตามไป มองแผ่นหลังเฉินผิงอันแวบหนึ่ง คิดแล้วก็หันไปบอกให้ลวี่ไช่ซางไปแจ้งพวกฟ่านเยี่ยนให้รับรู้ แล้วจึงบอกให้หนีชิวน้อยพาสตรีแต่งงานแล้วที่เป็นนักฆ่าเซียนดินโอสถทองผู้นั้นตามมาด้วย

ลวี่ไช่ซางทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดชะงัก เห็นว่าสายตาของกู้ช่านเย็นชา ลวี่ไช่ซางก็แค่นเสียงดังหึแล้วเดินไปจากที่แห่งนี้

กู้ช่านถึงได้เดินอาดๆ ตามเฉินผิงอันไปอย่างอารมณ์ดี ชายแขนเสื้อกว้างใหญ่สองข้างของชุดหม่างสะบัดดังพรึ่บพั่บไปตามลม

หากไม่เป็นเพราะได้เจอเฉินผิงอัน วันนี้สตรีแต่งงานแล้วต้องตายอย่างแน่นอน คำว่าประหารเก้าชั่วโคตรก็ยิ่งไม่ได้ล้อเล่น นางจะต้องได้กลับไปอยู่ร่วมกับคนทั้งตระกูลอย่างพร้อมหน้าในปรโลกแน่ๆ

กู้ช่านเห็นว่าตอนที่เฉินผิงอันเดินผ่านรถม้าก็ยังไม่หยุดเท้า จึงตะโกนเรียก “เฉินผิงอัน ไม่นั่งรถม้าหรือ?”

เฉินผิงอันไม่ได้หยุดเดิน แล้วก็ไม่ได้หันตัวกลับมา “ข้ามีขาเดินเองได้ อีกอย่างถึงจะเดินก็ตามรถม้าได้ทัน”

กู้ช่านจึงบอกให้หนีชิวน้อยนำตัวนักฆ่าขึ้นรถม้า ตัวเองเดินตามเฉินผิงอันมุ่งหน้าไปยังเรือหอเรือนเกาะชิงเสียที่จอดอยู่ตรงท่าเรือ

ตลอดทางที่เดินกันมา กู้ช่านทั้งไม่ได้ถามเฉินผิงอันว่าทำไมต้องตบตนสองที แล้วก็ไม่ได้เล่าถึงความมีบารมีอำนาจของตัวเองในทะเลสาบซูเจี่ยน แค่คุยเรื่องน่าสนใจของเขตการปกครองหลงเฉวียนที่ตัวเองได้ยินได้ฟังจากคนอื่นมาอีกที

เพียงแต่ว่ายิ่งขยับเข้าใกล้ทะเลสาบซูเจี่ยน กู้ช่านก็ยิ่งผิดหวัง

เพราะก็เหมือนกับที่เขาไม่แยแสเพื่อนจิ้งจอกสหายสุนัขกลุ่มนั้น ระยะทางที่เดินกันมา ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เฉินผิงอันไม่ยอมพูดอะไรกับเขาสักคำ แต่สิ่งที่ทำให้กู้ช่านรู้สึกประหลาดใจมากที่สุดก็คือ ดูเหมือนว่าเฉินผิงอันไม่ได้กำลังสะกดกลั้นไฟโทสะที่อัดแน่นอยู่เต็มท้อง แต่เป็นใจลอย จะพูดให้ถูกก็คือจิตใจของเฉินผิงอันจมจ่อมอยู่กับเรื่องของตัวเอง นี่พอจะทำให้กู้ช่านคลายใจลงได้บ้าง

กู้ช่านกลัวที่สุดก็คือ เฉินผิงอันไม่พูดไม่จาสักคำ พบหน้าตนแล้วตบบ้องหูตนสองที จากนั้นก็จากไปโดยไม่เอ่ยอะไร

ไม่ได้พบกันอีกชั่วชีวิต ต่อให้ในอนาคตได้เจอกันโดยบังเอิญก็เป็นได้แค่คนแปลกหน้าต่อกัน

ตอนที่ขึ้นเรือ หนีชิวน้อยพาสตรีแต่งงานแล้วคนนั้นเดินตามมาด้านหลังด้วย กู้ช่านถามอย่างระมัดระวัง “เฉินผิงอัน ไม่อย่างนั้นให้ข้าปล่อยนักฆ่าคนนี้ไปดีไหม? วันนี้ข้าอารมณ์ดี ปล่อยนางไปก็ไม่เป็นไร”

ฝีเท้าของเฉินผิงอันชะงักเล็กน้อย แต่ยังคงก้าวไปข้างหน้า ไม่หยุดเดิน

เพียงแต่กู้ช่านสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าชั่วขณะนั้นเฉินผิงอันโกรธและ…ผิดหวัง