บทที่ 435.3 แม่นางชุดเขียวกินขนม

ทางฝ่ายของเกาะกงหลิ่วยังคงทะเลาะกันหน้าดำหน้าแดงทุกวัน

นี่เป็นภาพที่เห็นได้น้อยครั้งในทะเลสาบซูเจี่ยน ในอดีตไหนเลยจะต้องมาลับฝีปากกันเช่นนี้ ป่านนี้คงทุ่มสมบัติอาคมให้เห็นดีกันไปนานแล้ว

ในเมื่อเป็นงานประชุมเจ้าเกาะ กฎเกณฑ์ภายนอกจึงยังต้องรักษาเอาไว้ กู้ช่านและสหายอย่างพวกลวี่ไช่ซาง หยวนหยวน ฯลฯ ต่างก็ไม่ได้ไปปรากฏตัวอยู่ที่โถงซานฟู่แห่งนั้น แม้ว่าเวลาพบเห็นพวกเขา เจ้าเกาะส่วนใหญ่ล้วนมีใบหน้ายิ้มแย้มส่งให้ บางทีเรียกขานตัวเองเป็นพี่เป็นน้องกับเจ้าลูกกระต่ายสามคนนี้ก็ยังไม่รู้สึกว่าน่าอายก็ตาม ช่วงเวลานี้บนเกาะกงหลิ่วมีคนมากมายมารวมตัวกันอยู่ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนสนิทหรือคนที่เจ้าเกาะแต่ละแห่งเชื่อใจ หลังจากที่ผู้ฝึกตนหญิงซึ่งเคยดำรงตำแหน่งเจ้าแห่งยุทธภพของทะเลสาบซูเจี่ยนคนก่อนตายไปอย่างเฉียบพลันระหว่างที่เดินทางออกไปข้างนอก เกาะกงหลิ่วที่เดิมทีมีนางเป็นผู้ดูแลจึงไร้ผู้คนมาจัดการความเรียบร้อยสองร้อยกว่าปีแล้ว มีเพียงผู้ฝึกตนอิสระอายุมากบางส่วนที่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อนที่จะส่งคนมาจัดการเก็บกวาดเกาะกงหลิ่วเป็นบางครั้ง ไม่อย่างนั้นป่านนี้เกาะกงหลิ่วก็คงกลายเป็นสถานที่รกร้างเก่าโทรมที่มีหญ้าขึ้นท่วมหัว เป็นที่อยู่ของกระต่ายและหมาป่าไปนานแล้ว

อดีตเจ้าเกาะกงหลิ่วคนเก่าก็คือผู้ฝึกตนอิสระห้าขอบเขตบนเพียงหนึ่งเดียวของแจกันสมบัติทวีปอย่างหลิวเหล่าเฉิง

คนผู้นี้มีชาติกำเนิดมาจากสถานที่เล็กๆ เก่าโทรมทางตะวันออกเฉียงใต้ของแจกันสมบัติทวีปที่มีชื่อว่าตรอกหางผึ้ง สร้างโอสถได้บนสะพานไม้เส้นหนึ่งที่แขวนเชื่อมโยงระหว่างภูเขาสองลูกของตระกูลเซียนเล็กๆ สองแห่ง ชื่อเสียงจึงเลื่องระบือไปทั้งทะเลสาบซูเจี่ยน

ตอนนั้นหลังจากที่หลิวเหล่าเฉิงเลื่อนสู่ห้าขอบเขตบน เดิมทีควรต้องมีการจัดงานพิธีบนภูเขาตามกฎที่สำนักศึกษาลัทธิขงจื๊อกำหนดไว้ เขาสามารถสร้างพรรคก่อตั้งสำนักขึ้นเป็นของตัวเอง เพียงแต่ว่าหลิวเหล่าเฉิงกลับผลักผู้ฝึกตนหญิงแห่งทะเลสาบซูเจี่ยนคนหนึ่งที่สนิทสนมกับเขาขึ้นนั่งบนบัลลังก์เจ้าแห่งยุทธภพ ส่วนตัวเองก็ไปจากทะเลสาบซูเจี่ยน พเนจรร่อนเร่ไปสี่ทิศ ไม่อยู่เป็นที่เป็นทาง แล้วก็ไม่มีข่าวคราวส่งกลับมาที่ทะเลสาบซูเจี่ยนอีก นี่ถึงทำให้ทะเลสาบซูเจี่ยนที่กว่าจะความหวังว่าจะได้รวมเป็นปึกแผ่นต้องมาเจอกับสถานการณ์วุ่นวายจากการที่เหล่าผู้กล้าพยายามแบ่งแยกดินแดนกันอีกครั้ง นี่ถึงทำให้หลิวจื้อเม่าและเกาะชิงเสียลุกผงาดอย่างว่องไว ลูกกระต่ายน้อยต่างแดนที่ไร้ขื่อไร้แปอย่างกู้ช่านถึงมาสร้างคลื่นลมมรสุมอยู่ในทะเลสาบซูเจี่ยนได้

เข้าสู่ช่วงหน้าหนาว เฉินผิงอันเริ่มไปมาหาสู่ระหว่างเรือนผู้ฝึกตนผีแซ่หม่าเกาะชิงเสีย หอไข่มุกเกาะจูไช อวี๋กุ้ยแห่งเกาะตะขอจันทร์และผู้ฝึกตนใหญ่สำนักหยินหยางผู้นั้นบ่อยขึ้น

และในขณะที่แม้แต่เฉินผิงอันก็คิดว่าการทะเลาะกันของเกาะกงหลิ่วควรจะได้เวลารู้ผลลัพธ์แล้วนั้นเอง ภูเขาพุดตานของทะเลสาบซูเจี่ยนก็เกิดอุบัติภัยสะท้านฟ้าครั้งใหญ่

เดิมทีตบะของเจ้าเกาะภูเขาพุดตานก็ไม่สูงอยู่แล้ว และแต่ไหนแต่ไรมาภูเขาพุดตานก็เป็นแค่เกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งที่พึ่งพาเกาะเทียนหมู่ ส่วนเกาะเทียนหมู่ก็เป็นหนึ่งในเกาะใหญ่ที่คัดค้านไม่ให้หลิวจื้อเม่ากลายเป็นเจ้าแห่งยุทธภพ

ภูเขาพุดตานที่มีผลิตผลเป็นหินฝูหรงซึ่งนำมาทำเป็นตราประทับได้ดีเยี่ยมที่สุดจนมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วภาคกลางของแจกันสมบัติทวีป ตั้งอยู่ริมขอบของทะเลสาบซูเจี่ยน อยู่ติดกับนครลวี่ถงหนึ่งในสี่นครใหญ่ที่อยู่ติดกับทะเลสาบ ผลกลับกลายเป็นว่าเกิดไฟไหม้ลุกโชนขึ้นในค่ำคืนหนึ่ง ชักนำให้เกิดศึกรุนแรงดุเดือดที่ไม่เป็นรองการต่อสู้ของก่อกำเนิดสองคน ผู้ฝึกตนของภูเขาพุดตานและผู้ฝึกตนไม่ทราบชื่อสิบกว่าคนที่แอบแฝงตัวเข้าไปในเกาะลงมืออย่างรุนแรง ประกายแสงเรืองรองสาดสะท้อนไปเกินครึ่งของทะเลสาบซูเจี่ยน คนหนึ่งในนั้นใช้โคมไฟขนาดใหญ่ยักษ์ที่ปานประหนึ่งตำหนักเซียนบนสรวงสวรรค์มาแขวนห้อยไว้กลางม่านราตรีเหนือทะเลสาบซูเจี่ยนซึ่งน่าตะลึงพรึงเพริดอย่างถึงที่สุด ราวกับจะส่องแสงประชันกับดวงจันทราอย่างไรอย่างนั้น

สุดท้ายก็ยิ่งมีมังกรเพลิงตัวหนึ่งที่ยาวหลายร้อยจั้งเผยกายพร้อมเสียงกู่ร้องคำราม ขดกายโอบล้อมอยู่บนยอดเขาพุดตาน แผ่นดินสะเทือนไหว น้ำในทะเลสาบเกิดคลื่นโถมตัว ทำเอาผู้ฝึกตนใหญ่บนเกาะกงหลิ่วที่เดิมทีคิดจะมุ่งหน้าไปสืบข่าวว่าเกิดอะไรขึ้นพากันล้มเลิกความคิด สายตาที่ทุกคนมองมายังหลิวจื้อเม่าสกัดคงคาเจินจวินแฝงไว้ด้วยเลศนัย รวมไปถึงความกริ่งเกรงหวาดกลัวที่มากกว่าเดิม

เจ้าเกาะภูเขาพุดตานเศร้าเสียใจประหนึ่งสูญเสียบิดา

เจ้าเกาะเทียนหมู่ก็ยิ่งเป็นเดือดเป็นแค้น ตวาดด่าหลิวจื้อเม่าว่าทำลายกฎของการประชุม ถึงขั้นลงมือกับภูเขาพุดตานอย่างอำมหิตโดยพลการ!

หลิวจื้อเม่าตอบโต้กลับไปสองสามคำ บอกว่าตัวเองไม่ใช่คนโง่สักหน่อย ถึงจะได้ทำให้ฝูงชนแค้นเคืองในเวลานี้ แล้วจะต้องไปลอบโจมตีภูเขาพุดตานที่ถือว่าเป็น ‘แดนบิน’ (หมายถึงอาณาเขตเป็นของมณฑลหนึ่ง แต่อำนาจการบริหารกลับขึ้นอยู่กับอีกมณฑลหนึ่ง) ของเกาะชิงเสียไปทำไม?

เกาะเทียนหมู่ด่าหลิวจื้อเม่าเสียจนไม่เหลือชิ้นดี หลิวจื้อเม่าไม่พูดไม่จาก็เปิดฉากต่อสู้กับเจ้าเกาะเทียนหมู่ที่แม้จะไม่มีตบะเป็นก่อกำเนิด แต่กลับมีสมบัติอาคมที่หาได้ยากยิ่งชิ้นหนึ่ง

คืนนั้นกู้ช่านกับหนีชิวน้อยยืนเคียงบ่ากัน ทอดสายตามองไปยังมังกรเพลิงบนยอดเขาพุดตานที่พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวตัวนั้น

กู้ช่านถามด้วยรอยยิ้ม “เผ่าพันธุ์เดียวกัน?”

หนีชิวน้อยเช็ดปาก “หากได้กินมัน ไม่แน่ว่าอาจได้เลื่อนสู่ห้าขอบเขตบนโดยตรงเลย แล้วก็ไม่ต้องร้องหิวกับนายท่านอย่างน้อยก็หนึ่งร้อยปี”

กู้ช่านถามด้วยสายตาฉายประกายร้อนแรง “มีโอกาสชนะมากไหม?”

หนีชิวน้อยจ้องแสงเพลิงที่พร่างพราวบนยอดเขาพุดตานเขม็ง น้ำลายมันไหลย้อยออกมา จำต้องยกมืออุดปาก หัวเราะคิกคักตอบว่า “หากแค่ต่อสู้กับมัน ไม่มีผู้ฝึกตนคนใดยื่นมือเข้าแทรก ในทะเลสาบซูเจี่ยนแห่งนี้ก็หกต่อสี่ ข้ามีโอกาสชนะมากกว่าเล็กน้อย”

กู้ช่านคิดแล้วก็กล่าวว่า “เรื่องราวไม่ได้ง่ายดายเพียงนั้น ครั้งนี้พวกเราต้องเชื่อฟังเฉินผิงอัน ไม่ต้องรีบร้อน คนกลุ่มนั้นกล้าลงมือในเวลานี้ ต้องไม่ได้คิดจะพาตัวมาตายเปล่าๆ แน่นอน”

หนีชิวน้อยกล่าวอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ “ถ้าอย่างนั้นข้าจะดำลงไปที่ก้นทะเลสาบ ไปแอบมองอยู่ใกล้ๆ ภูเขาพุดตานสักครั้ง?”

กู้ช่านส่ายหน้า “ทางที่ดีที่สุดไม่ควรทำเช่นนั้น ระวังว่าจะพาตัวไปติดกับ รอให้ข่าวของทางฝั่งนั้นส่งไปถึงเกาะชิงเสียก่อน ข้าย่อมปรึกษาหารือกับหลิวจื้อเม่าเพื่อคิดหาแผนการที่รอบคอบรัดกุมแทน”

หนีชิวน้อยกล่าวอย่างน้อยใจ “จิ้งจอกเฒ่าอย่างหลิวจื้อเม่าอาจไม่ยินดีเห็นข้าฝ่าทะลุขอบเขตอีกครั้ง”

กู้ช่านหรี่ตาลง เอ่ยเบาๆ ว่า “แล้วถ้าหลิวเหล่าเฉิงของเกาะกงหลิ่วปรากฏตัวล่ะ? เจ้าคิดว่าอาจารย์ของข้าจะยังนั่งติดอีกไหม?”

หนีชิวน้อยเอียงศีรษะ “ผู้ฝึกตนอิสระขอบเขตหยกดิบคนนั้นแอบกลับมาแล้วหรือ?”

กู้ช่านกระตุกมุมปาก “ขอแค่หลังจากจบเรื่องแล้วแน่ใจว่ามีโอกาสที่จะทำให้เจ้าอิ่มท้องหนึ่งมื้อ เมื่อกินมื้อนี้แล้วจะไม่ต้องหิวไปอีกร้อยปีได้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นต่อให้หลิวเหล่าเฉิงไม่มาเกาะกงหลิ่ว ข้าก็จะต้องทำให้ ‘หลิวเหล่าเฉิง’ ปรากฎตัวที่นครแห่งใดแห่งหนึ่งของทะเลสาบซูเจี่ยนให้จงได้ เถียนหูจวิน ลวี่ไช่ซาง หยวนหยวน อวี๋กุ้ย ฯลฯ คนเหล่านี้ล้วนเอามาใช้งานได้ หากคิดจะทำก็ต้องทำการค้าที่ได้กำไรก้อนใหญ่!”

บนยอดเขาพุดตาน