บทที่ 441.4 ยามที่หิมะตกลงมาอีกปี

หลังจากจ่ายเงินเทพเซียนเรียบร้อยแล้ว หม่าหย่วนจื้อก็พาเฉินผิงอันมาหยุดอยู่ข้างบ่อน้ำของจวนจูเสียนบ่อนั้น แล้วบอกให้เฉินผิงอันวางหอเรือนหลังนั้นลงบนพื้น

หม่าหย่วนจื้อหยิบธงเรียกวิญญาณออกมา ก้าวเท้าว่องไวราวพายุลมกรด ปากท่องคาถาโคจรปราณวิญญาณ ควันสีเขียวเป็นเส้นๆ ก็พากันล่องลอยออกมาจากธงเรียกวิญญาณ พอร่วงลงบนพื้นก็กลายมาเป็นวัตถุหยิน ในบ่อมีมือสีซีดขาวค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาที่ปากบ่อ ก่อนจะค่อยๆ คลานพ้นออกมา เห็นได้ชัดว่าบ่อน้ำแห่งนี้สามารถสยบวิญญาณหยินและภูตผีได้อย่างทรงพลัง ต่อให้ออกมาจากบ่อน้ำที่เป็นดั่งคุกคุมขังแห่งนี้แล้วก็ยังสติพร่าเลือน แม้แต่จะยืนก็ยังยากลำบาก หม่าหย่วนจื้อไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาออกคำสั่งแก่เหล่าภูตผีที่ไม่ว่าจะเดินก็ดีหรือจะคลานก็ช่าง ให้พวกมันพากันย่อร่างจนมีขนาดเล็กเท่าเมล็ดงาแล้วผลุบหายเข้าไปในตำหนักพญายมราชหลังนั้น

เฉินผิงอันยืนมองทุกอย่างนี้อยู่ด้านข้าง อันที่จริงตอนอยู่กับอวี๋กุ้ยและผู้ฝึกตนสำนักหยินหยาง เขาก็เคยเห็นภาพเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้มาสองรอบแล้ว

มองดูเหมือนเป็นชีวิตรันทดจากการถูกลมและฝนอันโหดร้าย แต่แท้จริงแล้วเป็นความทุกข์ทรมานจากการที่ต้องตากแดดแผดจ้ามากกว่า

ก่อนที่เฉินผิงอันจะไปจากจวนจูเสียน ผู้ฝึกตนผีไม่ได้เดินไปส่ง เขาที่ยืนอยู่ข้างปากบ่อพลันเอ่ยกับเฉินผิงอันด้วยเสียงทุ้มหนักว่า “เจ้าจะลำบากแบบนี้ไปไย? เหนื่อยใจเหนื่อยกาย อีกทั้งยังไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยแม้แต่น้อย”

เฉินผิงอันเอ่ยเบาๆ “แพ้ แน่นอนว่าต้องแพ้ แต่ก็ขอให้ตัวเองสบายใจ”

หม่าหย่วนจื้อเอ่ยเย้ยหยัน “แค่เพื่อความสบายใจงั้นหรือ? เงินเทพเซียนที่ควักออกจากกระเป๋าเยอะไปหน่อยไหม?”

เฉินผิงอันถามกลับ “คนที่ทำให้เจ้าสบายใจคือหลิวจ้งรุ่น เพื่อนางแล้ว เจ้าสามารถแอบไปที่ชายแดนของราชวงศ์จูอิ๋ง และยังมีแคว้นหัวเมืองที่คนผู้นั้นรับตำแหน่งเป็นไท่ซ่างหวง แม้แต่ชีวิตเจ้ายังยอมเอาไปทิ้งได้ ทำไมข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะเสียดายหรือเสียใจภายหลังเลยเล่า?”

หม่าหย่วนจื้ออึ้งตะลึง ไร้คำพูดตอบโต้

แต่แล้วเขาก็พลันยิ้มกล่าวว่า “ไม่เหมือนกัน ข้าทำแบบนี้ก็เพราะหวังให้องค์หญิงใหญ่หันมาชื่นชอบ หวังว่าจะได้ผูกสมัครเป็นคู่บำเพ็ญตนกับนาง ต่อให้เป็นความสุขแค่ชั่วครั้งชั่วยามก็ได้ ถึงอย่างไรองค์หญิงใหญ่ก็เป็นความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของคนแบกอาหารต่ำต้อยอย่างข้าอยู่แล้ว เจ้าล่ะ ทำแล้วจะได้อะไร?”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “เส้นทางต่าง ไม่จำเป็นต้องพูดมาก”

หม่าหย่วนจื้อทอดถอนใจหนึ่งครั้ง “พี่น้องร่วมทุกข์ร่วมยากอย่างพวกเราสองคนเสียเปรียบคนอื่นเขาก็ตรงที่มีหน้าตาอัปลักษณ์ไม่เป็นที่ชื่นชอบของสตรี มีชะตากรรมไม่ต่างกันเลย วันหน้าหากเจ้ามีเวลาว่างก็มานั่งเล่นที่จวนจูเสียนบ่อยๆ เห็นเจ้าแล้ว ข้าก็อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย”

คราวนี้เป็นเฉินผิงอันที่พูดไม่ออกบ้างแล้ว

เฉินผิงอันสะพายหีบไม้ไผ่เดินออกไปจากจวนจูเสียนที่เจ้าของจวนสายตาไม่ใคร่จะดีสักเท่าไหร่

เขาไม่ได้หน้าตาหล่อเหลา อีกทั้งตอนนี้ยังดูมอซอ แต่จะตกอยู่ในสภาพเดียวกับหม่าหย่วนจื้อได้อย่างไร?

ต่อให้เขาเฉินผิงอันยอมรับ

พ่อแม่ของเขาก็ไม่มีทางยอมรับแน่นอน

เฉินผิงอันเดินออกมาจากประตูใหญ่ของจวนแล้วก็หลุดหัวเราะ

ตอนนี้หงซูไม่ได้อยู่ในจวนจูเสียนแล้ว แต่ถูกหลิวจื้อเม่าสั่งให้พ่อบ้านรับตัวไปทำหน้าที่เป็นสาวใช้ในจวนเหิงโป ว่ากันว่านางยังมีสถานะเป็นหัวหน้าสาวใช้ที่คอยดูแล้วบ่าวหญิงสิบกว่าคนอีกด้วย

คาดว่าผู้ฝึกตนผีหม่าหย่วนจื้อคิดแล้วก็คงไม่เข้าใจ แต่ย่อมไม่มีทางกล้าปฏิเสธ ไม่ปฏิบัติตามเรื่องเล็กน้อยที่คนสนิทของเจ้าเกาะมอบหมายมาให้อย่างแน่นอน

เฉินผิงอันเคยไปพบหงซูมาครั้งหนึ่ง นั่นเป็นครั้งแรกที่เฉินผิงอันได้ไปเยือนจวนเหิงโป ตอนนั้นหงซูไม่ค่อยร่าเริงนัก เฉินผิงอันรู้ดี สาเหตุต้องเป็นเพราะนางหงซูเป็นคนนอกที่มาจากจวนจูเสียน ก็เหมือนเสมียนผู้น้อยในสถานที่เล็กๆ ไร้ชื่อเสียง แต่จู่ๆ กลับได้เลื่อนขั้นไปทำงานอยู่ในที่ว่าการอันเป็นจุดศูนย์กลางของเมืองหลวง ประเด็นสำคัญคือนางยังได้เป็นขุนนางตำแหน่งเล็กๆ แน่นอนว่าต้องถูกเพื่อนร่วมงานและผู้ใต้บังคับบัญชาต่อต้านอย่างรุนแรง

ทว่าพอได้พบกับเฉินผิงอัน หงซูก็ยังดีใจอย่างมาก

เฉินผิงอันปฏิเสธความหวังดีของผู้ดูแลใหญ่ของจวน เพียงแค่บอกให้หงซูพาตนเดินเที่ยวรอบจวนเหิงโปหนึ่งรอบ แล้วถึงได้บอกลาจากไป

หลังจากนั้นมามีวันหนึ่งที่หงซูขอลาหยุดกับผู้ดูแลหนึ่งชั่วยาม ออกจากจวนเหิงโปที่มีการแบ่งระดับชนชั้นอย่างเข้มงวด แต่ละคนล้วนวางตัวอย่างระมัดระวังรอบคอบ เพื่อไปหาท่านเฉินที่หน้าประตูภูเขา ประตูห้องปิดสนิท หงซูยืนอยู่นอกประตูครู่หนึ่ง แล้วก็วิ่งไปที่ท่าเรือ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เจอกับเงาร่างผอมบางของนักบัญชีคนนั้น

หงซูจึงได้แต่กลับจวนเหิงโปไปพร้อมกับความผิดหวัง ความซาบซึ้งและความรู้สึกขอบคุณที่อัดแน่นอยู่เต็มท้องจึงได้แต่เก็บค้างไว้ก่อน

นางไม่รู้เลยว่า แท้จริงแล้วตอนนั้นเฉินผิงอันนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือในห้องตลอดเวลา

นี่ก็เหมือนเวลาต้มยาในช่วงวัยเยาว์ นอกจากวัตถุดิบดีหรือแย่แล้ว สิ่งที่สำคัญมากที่สุดเลยก็คือแรงไฟ

แรงไปก็ไม่ดี

ความซาบซึ้งใจของหงซู แน่นอนว่าเฉินผิงอันย่อมรับไว้

แต่เขาไม่อาจไม่พิจารณาถึงสถานะของตัวเองและสภาพการณ์ที่หงซูต้องเผชิญ

วันนั้นที่หลิวจื้อเม่ามาเยี่ยมเยือน ได้จงใจพูดถึงแม่นางเปิดสาบเสื้อที่กู้ช่านเป็นผู้สร้างขึ้น ในสายตาของเฉินผิงอัน นั่นคือการกระทำที่ไม่ถูกต้องตามหลักมาตรฐานอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงใช้เรื่องที่เคยได้ยินมาว่าเจินจวินชงชาเก่งมาเตือนหลิวจื้อเม่าว่าอย่าได้คิดใช้อุบายกับเรื่องนี้อีก

แน่นอนว่าชี้แนะแค่นิดเดียวหลิวจื้อเม่าก็กระจ่าง จึงไม่กระพือไฟระหว่างความสัมพันธ์ของเฉินผิงอันกับกู้ช่านคล้ายตั้งใจแต่ก็คล้ายไม่ได้เจตนาอีก

อยู่ที่ทะเลสาบซูเจี่ยนแล้วได้มีสหายที่ปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจเพิ่มมาหนึ่งคน จะต้องเปลืองแรงกับสิ่งที่ได้เพิ่มเติมมานี้ และในอนาคตต้องจ่ายค่าตอบแทนมากเท่าไหร่

เฉินผิงอันรู้ดี

แต่เฉินผิงอันยิ่งรู้ชัดเจนดีว่า มีเพื่อนอย่างหงซูอยู่ที่เกาะชิงเสีย สำหรับสภาพจิตใจของตัวเองแล้วถือเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างมาก

ประหนึ่งน้ำในคูที่ถูกแสงจันทร์สาดส่อง สายน้ำเส้นเล็กไหลเอื่อยเฉื่อย สำหรับผืนนาหัวใจที่แห้งขอดแล้วย่อมไม่มีประโยชน์ใดๆ แต่มีหรือไม่มีคูน้ำที่น้ำตื้นเขินใสกระจ่างเส้นนี้กลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ปีนั้นเพื่อตอบแทนบุญคุณ เฉินผิงอันจึงทำเรื่องเล็กๆ มากมายเพื่อกู้ช่าน หนึ่งในนั้นก็คือไปแย่งน้ำกลางดึก รู้ดีว่าต่อให้เช้าตรู่ของทุกวันจะแย่งน้ำจากชายฉกรรจ์ร่างกำยำที่ออกลาดตระเวนกลางดึกเพื่อจับตาดูคนที่จะมาขโมยน้ำไม่ได้ แต่ขอแค่ในคูน้ำยังมีสายน้ำไหล

ก็มีความหวัง

ในช่วงเวลาที่คนอื่นผ่อนคลาย ต้องการกลับบ้านไปนอน เวลานั้นเฉินผิงอันที่ซุ่มหลบอยู่ในมุมมืดจะวิ่งตะบึงออกไปขุดคันดินเล็กๆ ริมผืนนาที่อยู่ติดกับต้นน้ำตอนบน ฟังเสียงน้ำไหลดังซู่ๆ เลียบไปตามผืนนาเบื้องล่างอย่างลิงโลด จนกระทั่งมาถึงข้างคันนาของบ้านกู้ช่าน เขาก็จะทรุดตัวลงนั่งยอง สร้างคันกั้นน้ำเล็กๆ ขึ้นมา น้ำที่ไหลมาจากคูส่งน้ำก็จะกรูเข้าไปในผืนนาผืนนั้น มองระดับน้ำที่ค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ เฝ้ารอไปอย่างช้าๆ รอจนน้ำเต็มแล้วก็ค่อยขุดเอาคันกั้นน้ำเล็กๆ นั่นออก แล้วปล่อยให้น้ำไหลลงสู่เบื้องล่างต่อไป

ในช่วงเวลาหลายปีนั้น ครอบครัวของกู้ช่านแทบจะไม่เคยต้องกลัดกลุ้มเรื่องแย่งน้ำจากคนอื่น ไม่เคยต้องทะเลาะกับชาวนาที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงหน้าดำหน้าแดง