บทที่ 443.1 ด่านในใจคนร้อยเรียงต่อเนื่องกัน

ปราณกระบี่เฉียบคมปรี่ล้นอยู่ในห้อง นอกห้องก็มีความหนาวเหน็บของหิมะที่ตกลงมาอย่างหนัก

เจี้ยนเซียนที่แทงทะลุหัวใจถานเซวี่ยและประตูก็คือตัวที่เชื่อมโยงฟ้าดินเล็กใหญ่สองแห่งเข้าด้วยกัน

ถานเซวี่ยรู้ว่าขอร้องไปก็ไร้ประโยชน์จึงไม่พูดอะไรอีก ทั้งสองฝ่ายจมสู่ความเงียบงันอย่างยาวนาน

บุรุษที่มาจากตรอกหนีผิงเช่นเดียวกันตรงหน้าผู้นี้ นับตั้งแต่ที่เขาพร่ำพูดหลักการเหตุผลยาวเหยียดมาจนถึงการโจมตีเอาชีวิตในฉับพลัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้อยคำที่คล้ายกำลังทบทวนกระดานหมากล้อมหลังจากที่ลงมือได้สำเร็จแล้วนั้น ล้วนทำให้นางขนพองสยองเกล้าได้ทั้งสิ้น

ผู้ฝึกตนทุกคนบนเกาะชิงเสียที่รู้สึกว่านักบัญชีที่อาศัยอยู่หน้าประตูภูเขาผู้นี้นิสัยดี แล้วก็พูดง่าย

ล้วนตาบอดกันทั้งนั้น!

นางสูดลมหายใจเข้าเบาๆ หนึ่งทีก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวตรงหัวใจได้ทันที ส่วนลึกในจิตวิญญาณที่กระเพื่อมสะเทือนปั่นป่วน สาเหตุไม่ได้มีเพียงแค่เพราะอาการบาดเจ็บสาหัสที่เนื้อหนังมังสาได้รับเท่านั้น

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดล้วนกลัวตาย ชีวิตก็คือสิ่งที่เป็นจริงมากที่สุด นี่ก็คือหนึ่งเล็กที่คนตรงหน้าพูดถึง อันที่จริงถานเซวี่ยเข้าใจในข้อนี้ เพียงแค่ก่อนหน้านั้นแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

เมื่อนางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังชีวิตของตัวเองกำลังไหลหายไป ถึงขั้นสัมผัสได้ว่ามหามรรคาอันลี้ลับมหัศจรรย์กำลังสลายไปทีละนิด ก็เหมือนกับคนรวยที่ละโมบในทรัพย์สินเงินทองที่สุดในโลกต้องมาเห็นคาตาตัวเองว่าทองหยวนเป่าหล่นลงบนพื้นทีละก้อน แต่ไม่ว่าทำอย่างไรเขาก็หยิบขึ้นมาไม่ได้

นางย่อมต้องเริ่มดิ้นรนก่อนตาย ราวกับว่าต้องการก้าวออกไปหนึ่งก้าว กระชากดึงเรือนกายที่มีความแข็งแกร่งทนทานเทียบเคียงได้กับผู้ฝึกยุทธเต็มตัวขอบเขตเก้านี้ออกไปจาก ‘ผนัง’ ประตู ทิ้งกระบี่เซียนไว้เพียงเล่มเดียว

จากนั้นก็ใช้หนึ่งมือบิดลำคอของคนหนุ่มเพื่อระบายความเคียดแค้นที่อยู่ในใจ

เพียงแต่ว่าไม่นานนางก็หยุดการกระทำลง หนึ่งเพราะแค่ขยับก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีก แต่สาเหตุที่สำคัญที่สุดกลับเป็นว่า เจ้าคนที่กุมชัยชนะไว้ในมือ นักบัญชีที่ชอบวางแผนเป็นขั้นเป็นตอนผู้นั้น ไม่เพียงแต่ไม่เผยสีหน้าหวาดหวั่นเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ กลับกันยังยกยิ้มเย้ยหยัน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเฉินผิงอันกินยาวิเศษที่ตำหนักวารีเก็บไว้อย่างเป็นความลับไปทีเดียวรวดสี่เม็ด แล้วยังบังคับควบคุมอาวุธกึ่งเซียนหนึ่งเล่มซึ่งเป็นข้อต้องห้ามหรือไม่ ใบหน้าที่ซีดขาวของเขาจึงมีสีแดงก่ำซึ่งเป็นสัญญาณของอาการป่วยไข้ผุดขึ้นมาบนแก้มทั้งสองข้าง

เฉินผิงอันเอ่ยเนิบช้าว่า “แม้ข้าจะยังไม่สามารถหลอมเจี้ยนเซียนเล่มนี้ได้สำเร็จ แต่สะพายมันมานานแล้ว ปราณกระบี่จึงแทรกซึมเข้ามาในจิตวิญญาณ ทำให้จิตใจเชื่อมโยงกับมันได้เล็กน้อย มันจึงเป็นเหมือนเด็กเล็กที่ยังหัดพูดไม่เป็น”

เฉินผิงอันชี้ไปยังตัวกระบี่ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งนั้น “แต่มันบอกกับข้าอย่างชัดเจนว่า เมื่อครู่ตอนที่เจ้าขอร้องข้า แท้จริงในใจเจ้าเกิดจิตสังหาร คิดจะสู้สุดชีวิตเพื่อให้ข้าพินาศวอดวายไปด้วยกัน ตอนนี้ก็แสร้งทำท่าทางให้ดูน่าสงสารไปอย่างนั้นเอง ทำไม รู้สึกว่าถูกข้าเล่นงานจนอเนจอนาถขนาดนี้น่าอายเกินไป เลยคิดจะกอบกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับคืนมาสักหน่อย?”

นางมีเพียงความเงียบงัน

ในใจเต็มไปด้วยความเศร้าทุกข์ระทม

หรือว่าตนผิดไปจริงๆ? แต่ผิดตรงไหนล่ะ?

เหมือนจะมองทะลุไปเห็นความคิดของนาง เฉินผิงอันจึงเอ่ยว่า “หากข้าจะบอกว่าเจ้าผิดที่ไม่ควรเกิดมาเป็นทายาทของมังกรที่แท้จริงที่ทำหน้าที่เป็นผู้ติดตามคนอื่น ไม่ควรใช้จิตใจและปณิธานอันแข็งแกร่งของตัวเองไปแอบผลักดันกล่อมเกลาจิตใจของกู้ช่านอย่างลับๆ ล่ะ ในความเป็นจริงแล้วหลิวจื้อเม่าไม่ถือว่าเป็นอาจารย์ของกู้ช่านเลยด้วยซ้ำ มารดาของกู้ช่านและสัตว์เดรัจฉานอย่างเจ้าต่างหากที่ใช่ เพราะกู้ช่านเชื่อใจพวกเจ้าสองคนมากที่สุด แต่กับหลิวจื้อเม่า เขากลับมีใจป้องกันและระแวงอยู่ตลอดเวลา แน่นอนว่าอิทธิพลที่หลิวจื้อเม่ามีต่อเขาก็ไม่น้อย การรับรู้ที่กู้ช่านมีต่อทะเลสาบซูเจี่ยนและวิถีทางโลกที่อยู่ในหลุมส้วมแห่งนี้ เรียกได้ว่าส่วนใหญ่แล้วล้วนแอบเรียนรู้มาจากหลิวจื้อเม่าทั้งสิ้น แต่เมื่อเทียบกับพวกเจ้าแล้วยังห่างไกลกันมาก ข้าพูดอย่างนี้ เจ้าต้องไม่ยอมรับอย่างแน่นอน ถ้าอย่างนั้นก็คิดซะว่าเจ้าผิดที่โง่เกินไปก็แล้วกัน คิดว่าข้าเองก็เป็นคนหนึ่งในทะเลสาบซูเจี่ยนที่ขอแค่ตบะไม่สูงมากพอก็ล้วนต้องถูกเจ้าใช้กำลังที่มากกว่ามาสยบกำราบ”

นางถาม “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?”

เฉินผิงอันเอ่ย “ตอนนี้ข้ากำลังคิดว่าเจ้าควรจะตายอย่างไร ตายไปแล้วควรจะเอามาใช้ให้เกิดผลประโยชน์สูงสุดอย่างไร”

นางกล่าว “ตอนนี้ข้าไม่สงสัยแล้วว่าตัวเองจะตายหรือไม่ แต่อย่าลืมล่ะว่า ถึงอย่างไรข้าก็เป็นผู้ฝึกตนก่อกำเนิดคนหนึ่ง เจ้าเองก็ต้องตายเหมือนกัน”

เฉินผิงอันมองนาง ในดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

นางเริ่มทดลองคิดพิจารณาถึงปัญหาโดยยืนอยู่ในมุมมองและจุดยืนของบุรุษตรงหน้าผู้นี้อย่างจริงจัง

เหมือนกับว่าเพิ่งจะเห็นเขาเป็นคู่แข็งที่มีฝีมือสูสีกันเป็นครั้งแรก และตอนนี้จึงเริ่มคิดถึงสถานการณ์หมากและหลักการในการเล่นหมากล้อมของเขา

นางเอ่ยถาม “ข้าเชื่อว่าเจ้ามีวิชาที่จะรักษาตัวรอด หวังว่าเจ้าจะสามารถบอกข้า ข้าจะได้ตัดใจได้อย่างสิ้นเชิง ไม่ต้องคิดจะเอากระบี่บินสองเล่มนั้นมาหลอกข้า ข้ารู้ว่าพวกมันไม่ใช่”

เฉินผิงอันเอ่ยเนิบช้า “นครมังกรเฒ่ามีเรือข้ามฟากลำหนึ่งที่ชื่อว่าเกาะกุ้ยฮวา คือเรือเก่าแก่ที่มีตำแหน่งฐานะและความเป็นมายิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ ในอดีตมีไม้พายตีมังกรที่สลักสี่คำว่า ‘ควรทำก็ทำ’ สืบทอดกันมา ถือเป็นหนึ่งในวิธีที่ช่วยให้เรือข้ามฝากสามารถเคลื่อนผ่านร่องเจียวหลงไปได้อย่างปลอดภัย ตอนนั้นข้านั่งเรือข้ามฟากมุ่งหน้าไปยังภูเขาห้อยหัวก็เคยได้เห็นกับตาตัวเอง เพียงแต่ว่าผู้ฝึกตนรุ่นหลังของเกาะกุ้ยฮวาล้วนไม่รู้ว่า แท้จริงแล้วนั่นคือยันต์ตัดโซ่ที่บันทึกไว้ในตำราโบราณเล่มหนึ่ง มีไว้เพื่อกำราบเผ่าพันธุ์เจียวหลงโดยเฉพาะ เมื่อเสริมสี่คำว่า ‘คำสั่งเทพพิรุณ’ เข้าไป ก็จะกลายเป็นยันต์ที่สมบูรณ์แบบ ไม่บังเอิญเลยก็คือ ข้าสามารถเขียนยันต์ประเภทนี้ได้พอดี อานุภาพก็ไม่เลว หากไม่มีเจี้ยนเซียนเล่มนี้ตรึงเจ้าไว้กับประตู ข้าก็คงยังสังหารเจ้าไม่ได้ คิดจะกักขังเจ้าอาจจะค่อนข้างยาก แต่ตอนนี้คิดจะเล่นงานเจ้ากลับเหลือเฟือ ถึงอย่างไรเพื่อเขียนยันต์ตัดโซ่ที่จิตของยันต์เปี่ยมไปด้วยพลังแผ่นหนึ่ง กลางดึกของคืนหนึ่งก่อนหน้านี้ ข้าก็ต้องใช้เวลาไปนานมาก”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ก่อนหน้านี้บอกให้เจ้าไปนั่งที่ข้างโต๊ะ ตอนนี้เสียใจแล้วใช่ไหมที่ไม่ยอมทำตามข้า? อันที่จริงไม่จำเป็นต้องเจ็บใจ เพราะเส้นทางในหัวใจของเจ้านั้นเรียบง่ายมาก ข้ารู้ชัดเจนดี แต่เจ้ากลับไม่รู้เส้นทางในหัวใจของข้า ปีนั้นเจ้ากับกู้ช่านไปจากตรอกหนีผิงและถ้ำสวรรค์หลีจูค่อนข้างเร็ว ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าตอนที่ข้ายังไม่ได้ฝึกหมัด ข้าสังหารไช่จินเจี่ยนแห่งภูเขาตะวันเที่ยง และเกือบจะสังหารฝูหนันหัวแห่งนครมังกรเฒ่าได้อย่างไร”

เฉินผิงอันยื่นนิ้วชี้ไปที่หัวของตัวเอง “ดังนั้นเจ้าจำแลงกายเป็นคน ก็มีแค่รูปลักษณ์เท่านั้นที่เหมือน เพราะเจ้าไม่มีสิ่งนี้”

แผ่นหลังที่แนบติดกับประตูของถานเซวี่ยแสบร้อนขึ้นมาเป็นระลอก นางพลันหวีดร้องเสียงแหลมอย่างตื่นตระหนก “เจ้าเขียนยันต์แผ่นนั้นไว้บนประตู!”