บทที่ 447.2 ลมหิมะสอดผสาน

เวลานี้เฉินผิงอันยืนอยู่กลางระเบียง ห้องโถงหลักด้านหลังตั้งบูชาองค์เทพหลิงกวานใบหน้าเป็นสีแดง หนวดเครายาวเฟิ้ม สวมชุดคลุมสีเหลือง ห่มเกราะสีทอง ในมือถือแส้เหล็ก ยืนอยู่ในท่าไก่ทองขาเดียว (ท่ายืนขาเดียว อีกขาหนึ่งยกงอตั้งฉาก) เปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมี

เล่าลือกันว่าคือหนึ่งในหลิงกวานดั้งเดิมจำนวนสองร้อยกว่าองค์ที่ได้รับการบันทึกชื่อของลัทธิเต๋า

และยิ่งมีข่าวลือที่ลึกลับยิ่งกว่านั้น ซึ่งเพิ่งจะมาแพร่หลายในใต้หล้าไพศาลช่วงเกือบร้อยปีที่ผ่านมา ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ฝึกตนใหญ่ห้าขอบเขตบนและเซียนดินอย่างหลิวจื้อเม่าเท่านั้นที่จะมีคุณสมบัติได้ยินเรื่องนี้

นั่นก็คือเต๋าเหล่าเอ้อร์ที่มีชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ว่าผู้ไร้ศัตรูทัดเทียมที่แท้จริง หนึ่งในเจ้าลัทธิสามท่านของลัทธิเต๋าที่เฝ้าพิทักษ์ป๋ายอวี้จิงของรุ่นก่อน ได้เสนอให้มีรายชื่อเทพหลิงกวานลัทธิเต๋าห้าร้อยองค์ ทุกคนที่อยู่ในสามใต้หล้า ต่อให้เป็นเทียนซือของภูเขามังกรพยัคฆ์ หรือแม้แต่คนที่เดิมทีไม่ใช่ลูกศิษย์ของลัทธิเต๋า ไม่ว่าจะเป็นลูกศิษย์ของอีกสองลัทธิหรือเมธีร้อยสำนักก็ล้วนมีโอกาส หากสะสมผลบุญและโชควาสนาได้มากพอก็สามารถได้รับตำแหน่ง สุดท้ายได้ถูกนำมาตั้งบูชาอยู่ในตำหนักหลิงกวาน ดื่มด่ำควันธูปอย่างไร้ขีดจำกัดอยู่ในหนึ่งในห้านครใหญ่ของป๋ายอวี้จิง

ถ้าเช่นนั้นหากตัดองค์เทพหลิงกวานที่ ‘อยู่ในลำดับเซียน’ สองร้อยกว่าองค์ทิ้งไป นี่ก็หมายความว่ายังมีตำแหน่งเทพว่างอีกถึงครึ่งหนึ่ง โชคชะตาสวรรค์กำหนด เหลือตำแหน่งว่างไว้รอคอย

เฉินผิงอันเดินลงจากขั้นบันได ปั้นหิมะเป็นก้อนกลม มือทั้งสองบีบกระชับลูกหิมะในมือให้แน่น เขาไม่ได้เดินไปที่ตำหนักหน้า เพียงแค่เดินสาวเท้าวนเวียนไปมาอยู่ในลานระหว่างตำหนักทั้งสอง

นี่คงจะเป็นความหมายประมาณว่าน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลองกระมัง

เฉินผิงอันคิดถึงเรื่องในใจบางอย่าง

ทักษินาตยทวีป ใบถงทวีปและฝูเหยาทวีป ทวีปทั้งสามที่อยู่ใกล้กับภูเขาห้อยหัวมากที่สุดมีสมบัติสำคัญเผยกายบนโลก เหล่าผู้กล้าพากันไปช่วงชิง ตู้เม่าบินทะยานล้มเหลว เศษชิ้นส่วนร่างทองแก้วใสกระจัดกระจายไปสี่ทิศ โชควาสนาใหญ่ครั้งนี้ เล่าลือกันว่าชักนำให้ผู้ฝึกตนห้าขอบเขตบนหลายคนในแจกันสมบัติทวีปกรูกันมาแย่งชิง

จากนั้นก็มีข่าวลือเกี่ยวกับตำแหน่งเทพหลิงกวานห้าร้อยองค์นี่อีก

นี่ก็คือสถานการณ์ใหญ่ในใต้หล้าที่แท้จริง

หนึ่งในนั้นคือเหตุการณ์วุ่นวายในใบถงทวีปที่เฉินผิงอันประสบพบเจอมากับตัว และก็ติดร่างแหเดือดร้อนไปด้วย โชคดีที่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ก็ถูก ‘นักพรตหนุ่ม’ ที่มอบป้ายสงบสุขปลอดภัยแผ่นหนึ่งของศาลบรรพจารย์ให้เล่นงานเสียจนอ่วม

จงขุยก็ยิ่งต้องกลายเป็นผี สูญเสียสถานะวิญญูชนของสำนักศึกษาด้วยสาเหตุนี้

บนมหามรรคาเต็มไปด้วยอันตรายใหญ่หลวง แต่ก็ลี้ลับเกินจะหยั่ง นี่ก็เพราะอันตรายและโอกาสล้วนดำรงอยู่คู่กัน จะจับปลาในน้ำขุ่นจนได้ผลประโยชน์ ถึงขั้นได้เป็นเศรษฐีร่ำรวยภายในค่ำคืนเดียว เหนือกว่าการเก็บหอมรอมริบสะสมมานานเป็นร้อยปี หรือมหามรรคาจะเกิดความเสียหาย ล้มแล้วลุกไม่ขึ้นอีก สืบสาวราวเรื่องกันแล้วก็ยังต้องดูว่าความสามารถของผู้ฝึกตนสูงหรือไม่ เมื่อสถานการณ์ใหญ่ม้วนหอบเข้ามา จงขุยแห่งภูเขาไท่ผิงเป็นเช่นนี้ ตู้เม่าแห่งใบถงทวีปก็เป็นเช่นเดียวกัน ไม่มีการแบ่งแยกว่าดีหรือเลว

เรื่องเหล่านี้รู้แล้วก็ไม่แน่เสมอไปว่าจะมีประโยชน์ แต่เมื่อเทียบกับการถูกปิดหูปิดตาตั้งแต่ต้นจนจบ การที่พอจะรู้เส้นสายในเรื่องราวบ้างก็ย่อมดีกว่า

เนื่องจากการเดินทางครั้งนี้ต้องผ่านมณฑลและเมืองทั้งเหนือและใต้ของแคว้นสือหาว ดังนั้นเฉินผิงอันจึงทำความเข้าใจราชสำนัก ยุทธภพและขนบธรรมเนียมประเพณีพื้นบ้านของแคว้นสือหาวมาตั้งแต่ตอนอยู่บนเกาะชิงเสีย

แคว้นสือหาวเลื่อมใสในลัทธิเต๋า ยกย่องเจินเหรินเซียนอิสระของลัทธิเต๋าท่านหนึ่งเป็นราชครู คำว่าเซียนอิสระนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นนักพรตเต๋านอกเหนือจากสี่สายใหญ่ของลัทธิเต๋า ซึ่งสามสายที่อยู่ใต้บัญชาการณ์ของมรรคาจารย์เต๋า รูปแบบชุดเต๋าที่สวมใส่ก็แตกต่างกันออกไป แต่กวานเต๋าที่สวมไว้บนศีรษะสามารถแยกได้ง่ายที่สุด เพราะแบ่งเป็นกวานพุดตาน กวานหางปลาและกวานดอกบัว ระดับขั้นของนักพรตเต๋าในลัทธิสูงหรือต่ำ กวานเต๋าก็มีรายละเอียดที่ต้องพิถีพิถันอยู่มากเช่นกัน นอกจากนี้ก็คือสายของภูเขามังกรพยัคฆ์ในทวีปแดนเทพแผ่นดินกลาง ที่ถือเป็นกองกำลังลัทธิเต๋าท้องถิ่นของใต้หล้าไพศาล

ว่ากันว่าสิ่งที่ทำให้การกรีฑาทัพลงใต้ของกองทัพม้าเหล็กคนเถื่อนต้าหลีจากทางเหนือต้องหยุดชะงัก ก็เพราะเจินเหรินผู้ปกป้องแคว้นคอยเรียกลมเรียกฝน โปรยเมล็ดถั่วเป็นทหารอยู่เบื้องหน้า ปกป้องให้เมืองหลวงไม่ถูกตีแตก คุณความชอบใหญ่หลวงยิ่ง

นอกจากข่าวบนหน้ากระดาษรายงานตระกูลเซียนที่มาจากเกาะปุยหลิวเหล่านี้แล้ว เฉินผิงอันยังตั้งใจจัดงานเลี้ยงสุราที่นครน้ำบ่อ หาโอกาสเหมาะๆ เชิญพี่น้องสองคนของกู้ช่านมา ซึ่งก็คือหันจิ้งหลิงองค์ชายแคว้นสือหาวที่หนีภัยพิบัติมาอยู่ที่นี่เป็นเวลาเกือบหนึ่งปี รวมไปถึงหวงเฮ้อบุตรชายของแม่ทัพใหญ่ชายแดนแคว้นสือหาว

เฉินผิงอันถามหลายอย่าง แต่พูดคุยกันด้วยเรื่องที่ไม่ลึกซึ้งนัก วางตัวอย่างมีมารยาทเกรงอกเกรงใจ

แม้ว่าหันจิ้งหลิงจะเป็นองค์ชายแคว้นสือหาว เป็นหนึ่งในทายาทสายตรงของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน คือเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ตัวจริงเสียงจริง ออกจากเมืองหลวงมาอยู่พื้นที่ศักดินาหลายปี แต่ยังไม่เคยทำสงครามก็หาข้ออ้างออกจากเขตการปกครองของตน เดินทางลงใต้หนีภัยพิบัติมาอย่างรวดเร็ว นิสัยของเขาจะเป็นเช่นไรคงคาดเดาได้ไม่ยาก แต่เรื่องราวบนโลกยากจะคาดการณ์ กองทัพม้าเหล็กต้าหลีเดินทางลงใต้ ทุกที่ที่ผ่าน แถบทางเหนือของแคว้นสือหาวที่พยศดื้อดึงล้วนถูกพังราบเป็นหน้ากลอง ไม่เหลือพืชหญ้าสักต้น ไฟสงครามลามปะทุดุเดือด กลับกลายเป็นว่าเขตการปกครองของหันจิ้งหลิงที่เนื่องจากเป็นฝูงมังกรไร้หัว ถึงได้รอดผ่านหายนะครั้งนี้มาได้ ไม่ถูกกองทัพเหยียบย่ำ ในเขตการปกครองนั้น หันจิ้งหลิงจึงได้รับชื่อเสียงดีงามว่า ‘ท่านอ๋องผู้มีคุณธรรม’ มาอย่างน่าประหลาดใจ แต่เฉินผิงอันก็รู้ดีว่า นี่มีความเป็นไปได้เกินครึ่งว่าจะเป็นแผนการที่เหล่ากุนซือผู้ประคับประคองมังกรข้างกายหันจิ้งหลิงช่วยวางแผนให้

เมื่อหันจิ้งหลิงเผชิญหน้ากับนักบัญชีแห่งเกาะชิงเสียผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ แน่นอนว่าต้องพูดทุกอย่างที่รู้ เขาแทบจะควักหัวใจ ควักตับไตออกมาให้ท่านเฉินที่สร้างชื่อกระฉ่อนอยู่ในทะเลสาบซูเจี่ยนหลายต่อหลายครั้งดูด้วยซ้ำ ส่วนหวงเฮ้อทายาทแม่ทัพใหญ่แคว้นสือหาว ก่อนหน้านี้ได้ออกจากทะเลสาบซูเจี่ยนไปพบบิดาที่สวามิภักดิ์ต่อกองทัพม้าเหล็กต้าหลี ร่วมกันวางแผนสนับสนุนให้หันจิ้งหลิงขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ของแคว้นสือหาว ว่ากันว่าเขาเคยได้พบหน้าซูเกาซานมาแล้วด้วย ดังนั้นการเดินทางกลับนครน้ำบ่อแห่งทะเลสาบซูเจี่ยนครั้งนี้ก็เพื่อนำข่าวดีมาบอกกล่าวแก่หันจิ้งหลิง

เฉินผิงอันไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาเรียกตัวเองเป็นพี่เป็นน้อง แน่นอนว่าทั้งหันจิ้งหลิงและหวงเฮ้อเองก็ไม่มีความกล้านี้เช่นกัน ทว่านิสัยของคนทั้งสองมีความต่างกันอยู่เล็กน้อย ฝ่ายแรกเป็นเพราะตกอับ ความทะเยอทะยานจึงไม่มาก ส่วนในข้อที่ว่าหากเขาได้กลายเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ของแคว้นสือหาวได้สำเร็จ จะมีชีวิตอย่างไร จะเสียใจภายหลังที่ตอนนั้นเคยทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตนอยู่ในงานเลี้ยงสุรานครน้ำบ่อหรือไม่ หันจิ้งหลิงน่าจะยังไม่คิดไปถึงก้าวนั้น เฉินผิงอันเองก็ไม่สนใจ ส่วนฝ่ายหลังยามที่เผชิญหน้ากับเฉินผิงอัน ภายใต้สีหน้าที่มองดูเหมือนนอบน้อมถ่อมตนยิ่งกว่าหันจิ้งหลิง หวงเฮ้อกลับซุกซ่อนความคิดที่เหมือนกับสายธนูซึ่งค่อยๆ ถูกขึงจนตึงแน่นเอาไว้ เพราะแม่ทัพใหญ่ซูเกาซานคือภูเขาลูกใหญ่ตระหง่านง้ำที่เป็นดั่งยาสงบใจเม็ดใหญ่สำหรับสกุลหวงกองทัพชายแดน วันใดที่พึ่งพาภูเขาลูกใหญ่นี้ได้จริงๆ ก็อย่าว่าแต่มารน้อยกู้ช่านที่ไม่เหลือความพยศอยู่อีกเลย ต่อให้เป็นเฉินผิงอัน เกรงว่าในอนาคตหากต้องมาเจอกันอีกครั้งก็ต้องปฏิบัติต่อเขาหวงเฮ้ออย่างมีมารยาท

ความกระเหี้ยนกระหือรือที่เล็กน้อยและละเอียดอ่อนเช่นนี้ในจิตใจคน เฉินผิงอันเพียงแค่มองดูอยู่เงียบๆ

ส่วนรายงานของเกาะปุยหลิวที่บอกว่า ฮ่องเต้แคว้นสือหาวออกพระราชโองการ ป่าวประกาศแก่คนในราชสำนัก โดยมีประโยคหนึ่งกล่าวว่า ‘กำเริบเสิบสานไม่สมกับเป็นขุนนาง ใช้อำนาจทางการทหารทำร้ายประชาชน’ ซึ่งเป็นการให้ข้อสรุปแบบตอกปิดฝาโลงแก่บิดาของหวงเฮ้อผู้ที่เคยได้รับการแต่งตั้งว่าเป็น ‘โหวผู้จงรักภักดี’ จากฮ่องเต้องค์ก่อนนั้น

หวงเฮ้อที่เพียงแต่ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเฉินผิงอันกับหันจิ้งหลิงโดยที่แทบไม่เอ่ยอะไร ก็มีเพียงตอนที่พูดถึงเรื่องนี้เท่านั้นที่แสดงความลับบางส่วนออกมาทางสีหน้า เขาแย้มยิ้มพูดว่าหลังจากบิดาได้ฟังพระราชโองการฉบับนี้แล้วก็ไม่โกรธแม้แต่น้อย กล่าวเพียงว่า ‘ลนลานไปมีแต่จะทำให้เรื่องเลวร้าย’