บทที่ 456.1 ตอบแทนที่อาจารย์กลับคืนมา

ช่วงตงจื้อ (หรือวันเหมายัน เป็นวันที่ซีกโลกเหนือเส้นศูนย์สูตรมีกลางคืนยาวที่สุดและกลางวันสั้นที่สุด) แม้ว่าเวลากลางวันจะสั้นที่สุด เงาคนยาวที่สุด แต่ในความเป็นจริงกลับเป็นช่วงเริ่มต้นที่พลังหยางในฟ้าดินกลับคืนมาสูงอีกครั้ง

ฮ่องเต้ของแต่ละแคว้นในแจกันสมบัติทวีปจะต้องขึ้นภูเขาในวันนี้ ต่อให้ไม่สามารถไปเยือนได้ด้วยตัวเองก็จะต้องให้ขุนนางระดับขั้นสูงของกรมพิธีการไปจุดธูปที่ศาลเทพภูเขา

ไม่ต่างจากเขตการปกครองหลงเฉวียนสักเท่าไหร่ ทางฝั่งของแคว้นเหมยโย่วนี้ก็มีประเพณีนิยมในการฉลองปีใหม่เล็กเช่นกัน (หรือเสี่ยวเหนียน หนึ่งสัปดาห์ก่อนถึงวันตรุษจีน) แม้ว่าจะเป็นครอบครัวที่ยากจนก็ยังจัดเตรียมเกี้ยว น้ำแกงเนื้อแกะหรือไม่ก็ข้าวเหนียวเอาไว้ตามขนบธรรมเนียมของแต่ละท้องถิ่น

พวกเฉินผิงอันสามคนที่เดินทางด้วยม้ากำลังกินข้าวเหนียวปั้นที่ซื้อมาจากตลาด พวกเขากำลังเดินทางกลับจากเมืองจิงโจวที่อยู่ทางทิศใต้ที่สุดของแคว้นเหมยโย่ว

ด่านแห่งหนึ่งริมชายแดน เฉินผิงอันหยุดม้าไม่เดินหน้าต่อ แต่บอกให้เจิงเย่กับหม่าตู่อี๋ผ่านด่านกันไปก่อน ส่วนเฉินผิงอันขี่ม้าตรงไปทางเนินเขาแห่งหนึ่งเพียงลำพัง หลังจากขึ้นไปบนยอดเนินแล้วก็มีผู้ฝึกตนเฒ่าคนหนึ่งกำลังเดินลงจากเนินมาช้าๆ พอดี เฉินผิงอันพลิกตัวลงจากหลังม้า ผู้ฝึกตนเฒ่าใช้ภาษาทางการของแจกันสมบัติทวีปที่พูดได้ไม่คล่องนักเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่รู้จักข้า แต่ข้าคุ้นเคยกับเจ้ามากแล้ว”

เฉินผิงอันยิ้มบางๆ กล่าวว่า “ลำบากผู้อาวุโสที่คอยคุ้มกันมาตลอดทางแล้ว”

ผู้ฝึกตนเฒ่าก่อกำเนิดไม่สนใจน้ำเสียงเหน็บแนมในคำพูดของอีกฝ่าย ไม่ว่าใครที่ถูกจับตามองก็คงไม่มีทางรู้สึกสบายด้วยกันทั้งนั้น

ผู้ฝึกตนเฒ่ายิ้มกล่าว “ข้าเคยเป็นผู้ฝึกตนของสำนักใบถง ดังนั้นตลอดทางที่อดทนข่มกลั้นมานี้จึงยากลำบากมากจริงๆ”

เฉินผิงอันเอ่ยถาม “เคยเป็น?”

ผู้ฝึกตนเฒ่ายังคงระงับปราณทั่วร่างไว้ที่ขอบเขตเซียนดินโอสถทอง บนผิวของเขามีประกายแสงไหลเวียนวนเหมือนแสงจันทร์แสงตะวันที่ไหลรินอยู่ในฟ้าดินขนาดเล็กอย่างร่างกายคน เขาไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่มองประเมินคนหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าคล้ายอยากจะมองให้เห็นสายสนกลใน ว่าอาศัยอะไรกันแน่ที่ทำให้เขากับเซียนกระบี่ใหญ่ผู้นั้นกลายมาเป็น…สหายกัน? หรือเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก? ตอนนี้ยังบอกได้ยาก เพราะล้วนมีความเป็นไปได้ทั้งสิ้น แต่ว่าใต้หล้านี้ไม่มีความโชคดีใดที่ได้รับมาเปล่าๆ โดยเฉพาะบนภูเขา เพราะหากไม่ทันระวังก็อาจแพ้ทั้งกระดาน

ผู้ฝึกตนเฒ่ายืนอยู่บนยอดเขาของเนินขนาดเล็ก กวาดตามองไปรอบด้าน สายน้ำและขุนเขาของแคว้นเหมยโย่วมองดูแล้วช่างน่าเบื่อไร้รสชาติซะจริง ปราณวิญญาณก็บางเบา อยู่ไกลเกินกว่าจะเทียบทะเลสาบซูเจี่ยนได้ติด

ความลับบางอย่าง เขาไม่ได้บอกกล่าวแก่คนหนุ่มผู้นี้ ตอนนี้เขาใช้จิตหยินออกจากร่างเดินทางไกลมาถึงที่นี่ ใช้จิตหยางที่พกพาแผ่นใบถงที่สร้างขึ้นด้วยกลวิธีลับมาคอยคุ้มกันตัวเอง เพื่อใช้สิ่งนี้มาปกปิดร่องรอยที่แท้จริงของตน หลีกเลี่ยงไม่ให้การพบเจอกันครั้งนี้ถูกทางฝั่งของทะเลสาบซูเจี่ยนจับได้ การที่เขายินดีเสี่ยงอันตรายอย่างใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าต้องผ่านการคิดพิจารณาอย่างลึกซึ้งและวางแผนการอันลึกล้ำมาแล้ว คนต่างถิ่นที่ถูกหลิวเหล่าเฉิงผู้ฝึกตนอิสระขอบเขตหยกดิบมองเป็นแขกผู้ทรงเกียรติของเกาะกงหลิ่วกลุ่มนี้ สามารถถูกคัดเลือกแล้วโยนมาไว้ที่ทะเลสาบซูเจี่ยนได้ ไม่มีคนใดที่เป็นตะเกียงประหยัดน้ำมัน แน่นอนว่าตัวเขาเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เพียงแต่ว่าบนมหามรรคา คิดจะขายชีวิตให้ใคร ก็ต้องดูที่ราคาด้วย

เขารู้สึกว่าราคาต่ำไปสักหน่อย

ต่อให้เขาจะถูกสำนักหยินหยางตัดสินแล้วว่าไม่มีหวังจะเลื่อนเป็นห้าขอบเขตบน แต่จะดีจะชั่วก็ยังเป็นก่อกำเนิดผู้เฒ่าที่เชี่ยวชาญการเข่นฆ่า และยังมีอายุขัยเหลืออีกสองร้อยปี หากตัดใจทุ่มเงินก้อนใหญ่ต่อชีวิต จะมีชีวิตอยู่สักสามร้อยปีก็ยังเป็นไปได้

หลังจากที่ได้รับภารกิจลับครั้งนี้ เขาคิดไปคิดมาก็รู้สึกว่านี่คือห่วงโซ่ของการยืมมีดฆ่าคนอย่างหนึ่ง คนนำทางที่เป็นห้าขอบเขตบนผู้นั้นถูกคนอื่นนำมาทำเป็นมีด ตนเองก็ไม่ต่างกัน น่าเสียดายก็แต่แจกันสมบัติทวีปไม่ใช่ถิ่นฐานของตน ตนไม่มีรากฐานอยู่ที่นี่ ไม่มีคนให้เอามาใช้งาน ไม่อย่างนั้นก็ค่อยหามีดอีกเล่มที่ลงมือฉับไวรวดเร็วสักหน่อย สมองช้าสักหน่อย ไม่แน่ว่าตนอาจจะแสวงหาความร่ำรวยท่ามกลางความเสี่ยง สามารถคว้าทรัพย์สินก้อนใหญ่มาได้จริงๆ แน่นอนว่าก็มีความเป็นไปได้ที่จะกลายมาเป็นตั๊กแตนบนเชือกเส้นเดียวกัน ยืมมีดกันไปกันมา ทุกคนจบเห่ไปพร้อมกัน ส่วนคนเบื้องหลังที่แท้จริงที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังคาดเดาตัวตนไม่ออกผู้นั้นก็จะมีชีวิตที่อิสระเสรีเป็นสุขอยู่คนเดียว

ผู้ฝึกตนเฒ่าถาม “ข้ามีการค้าที่ต่างฝ่ายต่างก็ได้รับผลประโยชน์อยู่อย่างหนึ่ง เจ้าจะตกลงหรือไม่?”

เฉินผิงอันพยักหน้า “ไหนลองว่ามาสิ”

ผู้ฝึกตนเฒ่าคลี่ยิ้ม “แต่ข้าต้องได้รับคำสัญญาจากเจ้าก่อนว่า อย่างน้อยภายในเวลาหนึ่งร้อยปี เจ้าเฉินผิงอันจะไม่บอกให้ใครรู้ถึงข้อตกลงระหว่างพวกเรา”

เฉินผิงอันถาม “ต่อให้ข้ารับปาก ปัญหาก็คือเจ้ากล้าเชื่อหรือไม่?”

ผู้ฝึกตนเฒ่าพยักหน้ารับ “ข้าไม่เชื่อทั้งหมด แต่ก็จะต้องลองเดิมพันดูสักครั้ง ข้ายืนอยู่ตรงนี้ มาปรากฏตัวตรงหน้าเจ้าก็เป็นข้อพิสูจน์อย่างหนึ่งแล้ว การฝึกตนบนภูเขา ขอแค่ตบะสูงกว่าข้า ต่อให้ข้ามองตื้นลึกไม่ออก แต่การที่ใช้เวลากับคนคนหนึ่งมานานขนาดนี้ การจะมองนิสัยของเขาให้ออกก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องยาก คนอย่างเจ้า ข้าเองก็เคยพบเจอมาไม่น้อย ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนที่รู้จักในวัยหนุ่ม ผลกลับพบว่าคนอย่างพวกเจ้ามักจะตายกันเร็ว ตายไปกลางทาง ดังนั้นข้าจึงบอกว่านี่เป็นสัญญาที่ใช้เวลาแค่หนึ่งร้อยปีเท่านั้น”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ใกล้จะปีใหม่แล้ว รบกวนผู้อาวุโสพูดประโยคที่เป็นมงคลสักหน่อย”

ผู้ฝึกตนใหญ่ก่อกำเนิดท่านนี้ยิ้มบางๆ “หากข้าพูดกับเจ้าด้วยถ้อยคำที่มีมารยาทพิธีรีตอง เจ้าจะยิ่งไม่คลางแคลงใจหรอกหรือ? ไม่สู้มาทำการค้ากันดีกว่า?”

เฉินผิงอันรู้สึกว่าประโยคนี้กล่าวได้ไม่ผิด

ประมาณหนึ่งก้านธูปต่อมา เฉินผิงอันก็ขี่ม้าลงจากเนิน สีหน้าที่เดิมทีก็ไม่ค่อยน่าดู เวลานี้ยิ่งเหมือนกระดาษสีทอง ตัวเขาที่นั่งอยู่บนหลังม้าร่างโอนเอนเหมือนจะร่วงลงมา คล้ายคนที่เพิ่งผ่านหายนะครั้งใหญ่ที่ตัดสินเป็นตายมา เรือนกายและจิตใจที่เดิมทีก็อ่อนแออยู่แล้ว เวลานี้ยิ่งแทบเหมือนตะเกียงที่น้ำมันแห้งขอด

ทำเอาเจิงเย่กับหม่าตู่อี๋ที่หยุดม้ารอหลังจากผ่านด่านมาแล้วตกใจอกสั่นขวัญหาย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

ก่อนหน้านี้คนทั้งในและนอกด่านล้วนมองเห็นแสงกระบี่โชติช่วงตรงตำแหน่งที่เฉินผิงอันหายตัวไป

เฉินผิงอันโบกมือ “ไม่มีอะไร จบเรื่องแล้ว พวกเราเดินทางกันต่อ การเดินทางกลับครั้งนี้จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทางอีก ยังคงเป็นกติกาเดิม ถึงเวลานั้นพวกเจ้าไม่ต้องกลับไปทะเลสาบซูเจี่ยนพร้อมกับข้า”

ตอนที่อยู่บนเนินเขาแห่งนั้น ผู้ฝึกตนก่อกำเนิดได้ถอนวิชาอภินิหารอำพรางตาออกไปแล้ว ตัวตนที่แท้จริงของนางเป็นสตรีวัยกลางคนที่รูปโฉมธรรมดาคนหนึ่ง กลางหว่างคิ้วมีเลือดซึมออกมาหนึ่งเม็ด ถูกนางใช้ปลายนิ้วปาดทิ้งเบาๆ เพียงแต่ว่าร่องรอยเล็กน้อยแค่นั้น ไม่ว่าปรากฏอยู่ในสายตาของผู้ฝึกตนห้าขอบเขตกลางคนใดที่ตั้งใจมองสักหน่อยก็ถือว่าเป็นการดำรงอยู่ที่ชัดเจนสะดุดตาอย่างถึงที่สุด

ทำการค้ากับคนหนุ่มผู้นั้น นับว่าวางใจได้ หลังจากทั้งสองฝ่ายตัดสินใจจะทำการค้ากันแล้วก็ปรึกษาในเรื่องรายละเอียดอย่างรอบคอบรัดกุม การหยั่งเชิงในหลายๆ ครั้ง คนหนุ่มล้วนถือว่ารับมือได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ

นางแหงนหน้ามองม่านฟ้าแล้วประสานมือคารวะ พูดด้วยเสียงอันสั่นเทาที่ทั้งจริงใจทั้งหวาดกลัวว่า “หลี่ฝูฉวีต่ำช้าไร้ยางอาย ได้แต่ล่วงเกินวิญญูชน ไม่กล้าล่วงเกินคนถ่อย เสียมารยาทแล้ว”

ครู่หนึ่งต่อมา ฟ้าดินยังคงเงียบสงัด

สตรีวัยกลางคนหลุดหัวเราะพรืด น่าจะเป็นตนที่คิดมากเกินไป

แจกันสมบัติทวีปในทุกวันนี้วุ่นวาย บุคคลและเหตุการณ์ที่อริยะผู้มีรูปปั้นตั้งบูชาท่านนั้นต้องจับตามองมีมากเกินไป เซี่ยสือเทียนจวินแห่งอุตรกุรุทวีป ซ่งจ่างจิ้งอ๋องเจ้าเมืองต้าหลี ฮ่องเต้ราชวงศ์จูอิ๋ง ฯลฯ ไม่ว่าอย่างไรก็มาไม่ถึงคราวของนางกับเฉินผิงอันผู้นั้น ต่อให้หลิวจื้อเม่าที่ถูกจับขังอยู่ในคุกน้ำระดับล่างสุดจะบอกว่า ตอนนี้เฉินผิงอันพกหยกอริยะ ‘ข้าเชี่ยวชาญการบ่มเพาะจิตใจที่ซื่อตรงและยิ่งใหญ่’ แผ่นนั้นไว้ติดกาย แต่เกี่ยวกับอริยะผู้มีรูปปั้นตั้งบูชาที่เฝ้าพิทักษ์ม่านฟ้าแห่งหนึ่ง นางพอจะรู้เรื่องวงในมาไม่มากก็น้อย ขอแค่โลกมนุษย์ใต้ฝ่าเท้าไม่มีการเข่นฆ่าที่เกินสมควรปรากฎขึ้น เขาก็ไม่มีทางย้ายสายตามาชำเลืองมองแม้แต่แวบเดียว ส่วนเรื่องที่คล้ายคลึงกับการที่บรรพจารย์ภูเขาไท่ผิงลงมือไล่ล่าสังหารวานรสะพายกระบี่ด้วยตัวเองนั้น สร้างความอึกทึกครึกโครมมากเกินไป ย่อมต้องถูกอริยะของใบถงทวีปสังเกตเห็นในทันที

แต่ระมัดระวังย่อมขับเรือได้นานหมื่นปี

มารยาทบางอย่างที่สมควรต้องมี ถึงอย่างไรมีมากก็ดีกว่ามีน้อย มีดีกว่าไม่มี