บทที่ 459.3 ขึ้นเขาเข้าเรือนไปพบสหายเก่า

เฉินผิงอันเคาะประตูแล้วเดินเข้าไป

ผู้เฒ่าแซ่ชุยที่นั่งขัดสมาธิอยู่ลืมตาขึ้นมองประเมินเฉินผิงอัน

เฉินผิงอันนั่งลงตรงข้ามกับผู้เฒ่า ด้านหลังสะพายเจี้ยนเซียน ตรงเอวห้อยน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่

ผู้เฒ่ารู้สึกว่ากระบี่เล่มนั้นเกะกะสายตาเล็กน้อย ส่วนน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ยังถือว่าดีหน่อย ชาวยุทธดื่มเหล้าสักนิดหน่อยจะเป็นไรไป “อาศัยแค่สิ่งของนอกกายเหล่านี้ ถึงได้มีชีวิตรอดออกมาจากพื้นที่สกปรกแห่งนั้นน่ะหรือ?”

เฉินผิงอันกล่าว “พูดว่า ‘แค่’ ไม่ได้ แต่ว่าหากไม่มีกระบี่เล่มนี้ ข้าก็คงไม่รอดมาจริงๆ เกือบจะถูกผู้ฝึกตนอิสระห้าขอบเขตบนคนหนึ่งฆ่าตายบนเกาะชิงเสียของทะเลสาบซูเจี่ยน”

ผู้เฒ่าหัวเราะหยัน “หากเขาคิดจะฆ่าเจ้าจริงๆ มีหรือไม่มีกระบี่เล่มนี้ ไม่สำคัญเลยสักนิด”

เฉินผิงอันเอ่ย “ทว่าระหว่างฆ่ากับไม่ฆ่า หากไม่มีกระบี่เล่มนี้ ความเป็นไปได้ที่จะฆ่ากลับมีสูงมาก”

ผู้เฒ่าขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์

เฉินผิงอันเอ่ยเนิบช้า “บนเส้นทางของการเรียนวรยุทธ แน่นอนว่าต้องแสวงหาคำว่าบริสุทธิ์เต็มตัว แต่หากจงใจพาตัวเองไปตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายถึงตายครั้งแล้วครั้งเล่าเพียงแค่เพราะพยายามจะทำให้ ‘บริสุทธิ์’ ได้มากที่สุดแล้วล่ะก็ ข้ารู้สึกว่าคงไม่ดีนัก เดินข้ามผ่านอันตรายมาได้ครั้งหนึ่ง ต่อให้มีครั้งที่สองครั้งที่สาม แต่ก็ต้องมีสักวันที่เจอกับหลุมที่ข้ามผ่านไปไม่ได้ ถึงเวลานั้นหากต้องตายก็คือตายจริงๆ ข้ารู้สึกว่าความบริสุทธิ์ของการฝึกหมัดต้องฝึกจิตใจให้ได้บริสุทธิ์ยิ่งกว่าผู้ฝึกตนบนภูเขาเสียก่อน ทำให้จิตใจไร้สิ่งสกปรกโสมม ถึงจะมีโอกาสกำจัดวัตถุนอกกายที่ปะปนมากับการออกหมัดหลังจบเรื่อง นี่ก็คือรากฐานของความบริสุทธิ์บนวิถีวรยุทธ ไม่เช่นนั้นเส้นทางการเรียนวรยุทธที่เดิมทีก็ขรุขระอีกทั้งยังยาวไกลอยู่แล้ว จะยิ่งเต็มไปด้วยอุปสรรคยากจะเดิน และยิ่งมีทางตันรออยู่เบื้องหน้า หากยังคงชอบบอกตัวเองว่าตายก็คือตาย แล้วจะเดินไปได้ไกลได้อย่างไร?”

ผู้เฒ่าวางสองหมัดค้ำยันไว้บนหัวเข่า ร่างโน้มเอียงมาด้านหน้าน้อยๆ แค่นเสียงหยันเอ่ยว่า “ทำไม ออกไปพเนจรอยู่ข้างนอกมาไม่กี่ปีก็รู้สึกว่าความสามารถของตัวเองมีมากแล้ว เลยมีคุณสมบัติจะพูดจาวางโตโอ้อวดกับข้าแล้ว?”

เพียงแค่ผู้เฒ่าโน้มตัวมาด้านหน้าไม่กี่ส่วน ในห้องบนชั้นสองของเรือนไม้ไผ่ก็พลันมีปณิธานหมัดที่เปี่ยมล้นทะลักทลายเหมือนน้ำท่วมทำนบที่พุ่งซัดกรากเข้าหาเฉินผิงอัน

แม้แต่สือโหรวที่อยู่นอกเรือนไม้ไผ่ก็ยังรู้สึกได้ถึงพลังอำนาจน่าพรั่นพรึงที่ปานประหนึ่งอุทกภัยทลายทำนบนี้

เฉินผิงอันนั่งนิ่งไม่สะทกสะท้านอยู่ที่เดิม เรือนกายเป็นเช่นนี้ สภาพจิตใจก็ยิ่งเป็นเช่นนี้ ทั้งร่างกายและจิตใจล้วนเป็นเหมือนกัน

ในห้องเหมือนมีพายุลมกรดพัดกระหน่ำโหมแรง

เฉินผิงอันถอยกรูดออกไปด้านหลังอย่างต่อเนื่อง เพียงแต่ว่าหลังของเขายังคงหยัดตรง ต่อให้หลังจะติดกำแพงแล้วก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงท่านั่งแม้แต่น้อย

ผู้เฒ่าถอนหายใจ ในสายตาคล้ายจะมีแววสงสาร “เฉินผิงอัน ท่องผ่านทะเลสาบซูเจี่ยนมาแล้วก็กลัวตายขนาดนี้เชียวหรือ? เจ้าไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตนเองถึงไม่สามารถฝ่าทะลุคอขวดของขอบเขตห้าดั่งน้ำมาคลองสำเร็จได้เสียที? เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเป็นเพราะตัวเองสยบมันเอาไว้? หรือเป็นเพราะเจ้าไม่กล้าสืบสาวให้ลึกลงไปกันแน่?”

เฉินผิงอันเงียบงันเป็นคำตอบ

ผู้เฒ่ามองคนหนุ่มผ่ายผอมที่นั่งหลังพิงผนังแล้วเอ่ยว่า “กลัวตายก็คือกลัวตาย เจ้าไม่กล้ายอมรับก็ช่างเถิด แน่นอนว่าเจ้าย่อมมีร้อยพันเหตุผลที่ทำให้กลัวตาย ข้าจะไม่หัวเราะเยาะเจ้าด้วยเรื่องนี้แม้แต่ครึ่งคำ แต่ว่าความคลุมเครือของเรื่องราวทางโลกก็อยู่ตรงนี้ ฝึกวรยุทธก็ดี ฝึกตนก็ช่าง ล้วนไม่สนว่าความคิดของเจ้าจะสมเหตุสมผลหรือไม่ เพราะหลักการเหตุผลของเจ้าจะถูกต้องอยู่เสมอ แต่น่าเสียดายยิ่งนัก เจ้าไม่อาจใช้หลักการเหตุผลที่ถูกต้องของเจ้ามาโน้มน้าวจิตใจของตัวเองให้เชื่อได้ ตอนนี้เจ้าอยากจะฝึกกระบี่ ความคิดนี้ยิ่งนานก็ยิ่งฝังลึก ข้าเดาเอาว่าเวลาหลายปีที่เจ้าอยู่ในทะเลสาบซูเจี่ยนมานี้ คงจะมีความคิดเช่นนี้เกิดขึ้นอยู่หลายครั้ง มันเป็นดั่งเงาที่ล่องลอยและพุ่งวูบวาบอยู่เป็นระยะ แต่เจ้ากลับไม่รู้ตัว ดูเหมือนว่าเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธจะไม่แข็งแกร่งมากพอ เซียนกระบี่ก็ช่างสง่างามยิ่งนัก นี่คือความรู้สึกทั่วไปของมนุษย์ เจ้าไม่เคยเห็นข้าลงมืออย่างแท้จริงมาก่อน แต่เจ้ากลับเดินทางผ่านกำแพงเมืองปราณกระบี่มาแล้ว เชื่อว่าเซียนกระบี่ที่เจ้าได้เห็นมากับตาตัวเองคงไม่ใช่แค่คนสองคนเท่านั้น”

เฉินผิงอันทำท่าจะพูดคล้ายต้องการโต้แย้ง แต่ก็หยุดชะงักไป

ผู้เฒ่ายิ้มเอ่ย “การป้อนหมัดปีนั้นของข้า ออกหมัดมากเกินไป ทุกหมัดล้วนกะแรงอย่างเหมาะสม ปูเส้นทางของวิถีวรยุทธขอบเขตสามให้เจ้าอย่างราบเรียบเกินไป ดังนั้นถึงแม้ว่าเจ้าจะได้รับความเจ็บปวดทุกข์ทรมานมากก็จริง แต่เส้นทางของเจ้ากลับ…ราบเรื่อย นี่ย่อมเป็นความร้ายกาจของตัวข้าเอง ไม่ทำร้ายจิตวิญญาณและพลังต้นกำเนิดดั้งเดิมของเจ้าแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ทำลายจิตใจของเจ้า แต่เซียนกระบี่ผู้สง่างามที่เจ้าเคยได้เห็นมากลับไม่มีทางจะสนใจความรู้สึกนึกคิดของผู้ฝึกยุทธตัวเล็กๆ อย่างเจ้า ปณิธานกระบี่ตัดสลับยาวไกลร้อยพันลี้ พลังอำนาจพุ่งทะยานแหวกชั้นฟ้า ราวกับว่าเพียงแค่เงื้อมือตบอย่างไม่ใส่ใจหนึ่งครั้งก็สามารถตบให้เส้นทางบนหัวใจของเจ้าเกิดหลุมขนาดใหญ่ได้หลุมแล้วหลุมเล่า แล้วเจ้าก็ยังชอบบอกว่าตัวเองเป็นบัณฑิตครึ่งตัว ไม่ว่าจะทำอะไรก็มักจะชอบหันหลังกลับไปมองว่าตัวเองเดินแยกออกมาจากเส้นทางหรือไม่ ไม่เคยคิดเลยว่าทุกครั้งที่หันกลับก็เท่ากับเป็นการได้เห็นหลุมเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่ไม่รู้ตัว ประหนึ่งคนจ้องเหวลึก จ้องมองบ่อลึกแล้วจมลงไปโดยที่ไม่อาจถอนตัวได้”

เฉินผิงอันพยักหน้ารับ “ตอนอยู่ที่นครมังกรเฒ่า ข้าตระหนักได้ถึงข้อนี้แล้ว การออกกระบี่ของเซียนกระบี่จั่วโย่วที่ร่องเจียวหลงสร้างอิทธิพลให้แก่ข้าอย่างใหญ่หลวง บวกกับที่ก่อนหน้านั้นเคยเห็นเว่ยจิ้นใช้หนึ่งกระบี่แหวกม่านฟ้า และยังมีการออกกระบี่บนทะเลเมฆของฟ่านจวิ้นเม่าแห่งนครมังกรเฒ่าที่บินเข้าหาเกาะกุ้ยฮวา…”

กล่าวมาถึงตรงนี้ เฉินผิงอันก็มีสีหน้าเคร่งเครียด “แต่หลังจากเข้าไปอยู่ในทะเลสาบซูเจี่ยน ก็ใช่ว่าข้าจะไม่รู้สึกตัวเลยอย่างที่ท่านผู้อาวุโสพูด ในความเป็นจริงแล้วกลับตรงข้ามกันเลยด้วยซ้ำ ข้าตระหนักได้แล้วว่าควรจะค่อยๆ ลดทอนอิทธิพลนี้ไป”

ผู้เฒ่าหัวเราะเสียงดัง “ทุกครั้งที่โยนก้อนหินลงไปในบ่อน้ำยังต้องระมัดระวัง พยายามไม่ทำให้น้ำในบ่อสาดกระเซ็น เจ้าเติมมันให้เต็มได้หรือ?”

เฉินผิงอันพลันกระจ่างแจ้ง เขายื่นมือมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ถามว่า “ขอถามผู้อาวุโส ถ้าอย่างนั้นข้าควรทำอย่างไร?”

ผู้เฒ่าเอ่ยเสียดสี “ดูท่าการเดินทางไปเยือนทะเลสาบซูเจี่ยนจะไม่เพียงแต่ทำให้เจ้าอิดโรยทั้งกายและใจ แม้แต่สมองที่เดิมทีนับว่าพอจะฉลาดเฉลียวก็ยังเกิดสนิมไปด้วย”

เฉินผิงอันทำเพียงแค่จ้องมองผู้เฒ่านิ่งๆ

ผู้เฒ่าเงียบคิดไปครู่หนึ่ง “ยังดีที่ของบางอย่างยังไม่ได้โยนทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง ไม่อย่างนั้นก็ไร้ทางเยียวยาแล้วจริงๆ”

ผู้เฒ่ายกหมัดข้างหนึ่งขึ้นมา “เรียนวรยุทธ”

แล้วก็ยกหมัดอีกข้างขึ้นตาม ประกบนิ้วสองนิ้วเข้าด้วยกัน “ฝึกกระบี่”