บทที่ 463.1 ถนนสายเล็กมีฝนอีกครั้ง

ความเคลื่อนไหวทางเรือนไม้ไผ่แห่งนี้รุนแรงเกินไป เผยเฉียนที่ตกใจสะดุ้งตื่นรีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พกเตาเจี้ยนฉว่อไว้ข้างเอว ในมือถือไม้เท้าเดินป่าแล้วพุ่งตัวออกจากประตู

เด็กหญิงชุดกระโปรงสีชมพูช้ากว่านางไปครึ่งก้าว นางเองก็เปิดประตูห้องออกมา จึงทันได้เห็นแผ่นหลังที่วิ่งตะบึงออกไปนอกลานบ้านอย่างปราดเปรียวของเผยเฉียน เด็กหญิงชุดกระโปรงสีชมพูก็มองออกถึงความผิดปกติ จึงรีบพุ่งตัวตามเผยเฉียนไปติดๆ ผลกลับเห็นว่าเผยเฉียนหน้าตาบึ้งตึง ปราณสังหารเปี่ยมล้น วิ่งพลางพึมพำไปด้วย เด็กหญิงชุดกระโปรงสีชมพูพอจะรู้จักนิสัยของเผยเฉียนบ้างแล้วจึงรีบพูดโน้มน้าวว่า “อย่าวู่วามนะ ในอดีตเวลาที่นายท่านฝึกวิชาหมัดอยู่บนภูเขาก็เป็นแบบนี้มาตลอด”

ใช่ว่าเด็กหญิงชุดกระโปรงสีชมพูไม่สงสารนายท่านของตัวเอง แต่เพราะรู้หนักเบาและผลดีผลเสีย ไม่อยากให้เผยเฉียนต้องไปเสียเปรียบอยู่ที่เรือนไม้ไผ่ แล้วนับประสาอะไรกับที่ท่านผู้เฒ่าชุยก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อนายท่านจริงๆ

เผยเฉียนก้มหน้าก้มตาวิ่งห้อออกไป ในมือกำไม้เท้าเดินป่าแน่น พูดอย่างขุ่นเคืองว่า “เจ้าตะพาบเฒ่าจะก่อกบฏแล้วหรือไร ภูเขาลูกนี้เป็นของอาจารย์ข้า เรือนไม้ไผ่ก็ยิ่งเป็นของอาจารย์ข้า ตาแก่หน้าไม่อายไม่เพียงแต่ยึดครองชั้นสองของเรือน อาจารย์เพิ่งจะขึ้นเขาก็ถูกเขาต่อยให้สลบไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอลืมตามา ได้คุยกับพวกเราแค่ครู่เดียวเท่านั้นก็ต้องโดนหมัดเขาอีก ตอนนี้ก็เอาอีกแล้ว! อาจารย์กลับบ้านเกิดมาพักผ่อนเสพสุข ไม่ใช่มาให้ตาแก่รังแก!”

เผยเฉียนยิ่งพูดก็ยิ่งมีโทสะ ย้ำซ้ำไปซ้ำมาว่า “ข้าโมโหจะตายอยู่แล้ว ข้าโมโหจะตายอยู่แล้ว…”

ถึงอย่างไรเด็กหญิงชุดกระโปรงสีชมพูก็เป็นภูตงูเหลือมที่เลื่อนขั้นสู่ห้าขอบเขตกลางแล้ว นางพลิ้วกายไปยังข้างกายของเผยเฉียนอย่างแผ่วเบา พูดอย่างขลาดๆ ว่า “หากท่านผู้เฒ่าชุยคิดจะก่อกบฏจริงๆ พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้นี่นา พวกเราเอาชนะเขาไม่ได้”

เผยเฉียนหันหน้าไปถ่มน้ำลายทางหนึ่ง ไม่ได้ชะลอฝีเท้าลง เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องต่อสู้ ข้าจะไปอธิบายเหตุผลกับเจ้าตะพาบเฒ่าเอง! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าใต้หล้าจะยังมีแขกที่ไร้คุณธรรมเช่นนี้ เห็นว่าอาจารย์ข้าพูดง่ายก็เลยชอบรังแกกันนักใช่ไหม? ข้าเผยเฉียนไม่ใช่คนดีอะไร! ข้าคือลูกศิษย์ใหญ่เปิดขุนเขาของอาจารย์ คือศิษย์พี่หญิงใหญ่ของชุยตงซาน!”

เด็กหญิงชุดกระโปรงสีชมพูถอยไปอยู่ด้านหลังเผยเฉียน ชำเลืองตามองไม้เท้าเดินป่าในมือ และดาบไม้ไผ่กระบี่ไม้ไผ่ตรงเอวนาง ทำท่าจะพูดแต่ก็ชะงักไป

บริเวณใกล้เคียงกับที่พักของเผยเฉียน เด็กชายชุดเขียวนั่งอยู่บนหลังคา กำลังอ้าปากหาว เสียงดังเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ไม่นับเป็นอะไรได้ เทียบกับเมื่อปีนั้นที่เขาต้องคอยแบกเฉินผิงอันที่เลือดท่วมเต็มตัวลงจากเรือนครั้งแล้วครั้งเล่าแล้ว การ ‘ประมือ’ บนชั้นสองของเรือนไม้ไผ่ในตอนนี้จึงเหมือนการอ่านบทกวีแห่งชายแดนแล้วมาเจอกับถ้อยคำละมุนละม่อมที่ไม่มีค่าพอให้พูดถึง เจ้าถ่านดำอย่างเผยเฉียนผู้นี้ยังมีประสบการณ์ในยุทธภพตื้นเขินเกินไป

เจิ้งต้าเฟิงกำลังร่ำสุราชมจันทร์อยู่กับจูเหลี่ยนในลานบ้าน ไม่ได้พูดถึงเฉินผิงอัน พูดถึงแค่สตรี ไม่อย่างนั้นบุรุษสองคน ดึกดื่นค่อนคืนมาคุยถึงบุรุษอีกคนหนึ่ง คงไม่เข้าท่าสักเท่าไหร่

จูเหลี่ยนพูดถึงสุยโย่วเปียนที่ไปท่องเที่ยวอยู่ในใบถงทวีป พูดถึงนักพรตหญิงหวงถิงของภูเขาไท่ผิง และที่ราชวงศ์ต้าเฉียนยังมีสตรีที่งดงามดุจปีศาจจิ้งจอกอย่างเหยาจิ้นจืออยู่อีกคนหนึ่ง พูดถึงจินซู่สาวใช้ข้างกายกุ้ยฮูหยิน และยังพูดถึงฟ่านจวิ้นเม่าที่เจ้าอารมณ์คนนั้น

ส่วนเจิ้งต้าเฟิงก็พูดถึงเฮ้อเสี่ยวเหลียงที่ทรยศออกจากสำนักโองการเทพ ซูเจี้ยเทพธิดาแห่งภูเขาตะวันเที่ยงที่โชคร้ายพลัดตกลงในโคลนตม เหนียงเนียงในวังของต้าหลีที่เรือนกายเล็กเตี้ย แต่กลับอวบอิ่มเปี่ยมเสน่ห์ ภายหลังก็พูดเรื่อยเปื่อยไปไกล เจิ้งต้าเฟิงยังพูดถึงตอนที่ตัวเองเป็นคนเฝ้าประตูใหญ่ของถ้ำสวรรค์หลีจูในอดีต สตรีที่โดดเด่นซึ่งเกิดและเติบโตมาในเมืองเล็กก็มีสตรีสกุลกู้ของตรอกหนีผิง ห่างออกไปไกลกว่านั้นอีกหลายสิบปีก็ยังมีสตรีแต่งงานแล้วคนหนึ่งในตรอกซิ่งฮวา ซึ่งเมื่อไม่กี่ปีก่อนเพิ่งได้กลายเป็นแม่ย่าลำคลองของลำคลองหลงซวี หลังกลายมาเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งแม่น้ำและภูเขาแล้ว นางก็กลับคืนสู่ความเยาว์วัย มีรูปโฉมเหมือนตอนยังเป็นสาวอีกครั้ง หน้าตาของนางงดงามจริงๆ แต่กลับปากคอเราะร้าย เวลาทะเลาะกันขึ้นมาก็ร้ายกาจยิ่งกว่าพี่สะใภ้ของเขาเสียอีก

เจิ้งต้าเฟิงจิบเหล้าแล้วจุ๊ปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้ม “จันทราในยามค่ำคืน สายลมโชยเย็นฉ่ำ ร่ำสุรากับสหายรู้ใจ พูดถึงสาวงาม ช่างเป็นชีวิตดุจเทพเซียนจริงๆ”

บนโต๊ะมีเครื่องกระเบื้องสีเขียวซึ่งเป็นอุปกรณ์ในการดื่มสุราวางอยู่ชุดหนึ่ง ค่อนข้างจะเก่าแล้ว แค่มองก็รู้ว่าผลิตมาจากเตาเผามังกรแห่งหนึ่งของเมืองเล็ก แทบจะเรียกได้ว่างดงามสมบูรณ์แบบ ในฐานะเครื่องบรรณาการที่เชื้อพระวงศ์สกุลซ่งต้าหลีนำไปใช้ ตามกฎที่กำหนดเอาไว้ หากเป็นของชั้นรองที่มีตำหนิเล็กน้อยก็จะต้องถูกขุนนางที่ประจำอยู่ในที่ว่าการผู้ตรวจการงานเตาเผาคัดเลือกออกมาอย่างเข้มงวด หลังจากทุบให้แตกแล้วก็โยนไปไว้ที่ภูเขาเครื่องกระเบื้อง เจิ้งต้าเฟิงชอบดื่มเหล้า อีกทั้งยังเป็นคนฉลาด จึงแอบนำภาชนะที่เดิมทีควรถูกตั้งวางอยู่ในวังหลวงต้าหลีออกมาบางส่วน นี่ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา สำหรับการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีความสำคัญพวกนี้ของเจิ้งต้าเฟิง คาดว่าปีนั้นหยางเหล่าโถวในร้านยาคงไม่คิดจะขยับเปลือกตาแลด้วยซ้ำ

จูเหลี่ยนกำลังยกกาเหล้าขึ้นรินลงในจอกเหล้าที่ว่างเปล่า แต่แล้วจู่ๆ กลับหยุดชะงัก วางกาเหล้าลง กลับยกจอกเหล้าขึ้นมาวางไว้ข้างหูแทน เขาเอียงศีรษะ เงี่ยหูตั้งใจฟัง หรี่ตาลง พูดเสียงเบา “ตระกูลชนชั้นสูงที่มีฐานะร่ำรวย บางครั้งจะฟังเสียงเครื่องกระเบื้องปริแตก ซึ่งมันไม่แพ้ให้กับเสียงเร่ขายดอกซิ่งตามตรอกซอกซอยของชาวบ้านร้านตลาดเลย”

จูเหลี่ยนฟังเสียงที่แผ่วเบาเสียงนั้นแล้วก็ใช้สองนิ้วคีบจอกเหล้า พึมพำด้วยรอยยิ้ม “ภาชนะเล็กรอยแตกใหญ่ คล้ายกับดรุณีน้อยบ้านป่าที่เพิ่งเข้าใจความรัก หอมกลิ่นกล้วยไม้กลิ่นต้นหญ้า ภาชนะใหญ่รอยแตกเล็ก ประดุจโฉมสะคราญงามล่มเมืองที่โบยแส้ควบม้าอย่างเสรี”

เจิ้งต้าเฟิงได้ฟังคำประพันธ์ที่ค่อนข้างจะเข็ดฟันประโยคนี้แล้ว กลับไม่รู้สึกพิกลแม้แต่น้อย หนำซ้ำเขายังมีความสุขชื่นมื่นร่วมไปกับจูเหลี่ยนด้วย

ตามหลักแล้ว พ่อครัวเฒ่าคนหนึ่ง กับคนเฝ้าประตูคนหนึ่งควรจะพูดถึงเรื่องหยุมหยิมยิบยิบย่อยในชีวิตประจำวันถึงจะถูก

แสงจันทร์กระจ่าง สายลมเย็นพัดโชย

คนทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน จิตใจเชื่อมโยงได้ถึงกัน

เรื่องราวงดงามในโลกมนุษย์ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องนี้

เจิ้งต้าเฟิงยิ้มกล่าว “จูเหลี่ยน เจ้าบอกกับข้ามาตามตรง ตลอดหลายปีที่อยู่ในยุทธภพของพื้นที่มงคลดอกบัว เคยชอบสตรีคนใดจากใจจริงหรือไม่?”

จูเหลี่ยนวางจอกเหล้าลงเบาๆ เอ่ยอย่างปลงอนิจจังว่า “ตอนที่ชอบสตรี จะไม่จริงใจได้หรือ จะกล้าไม่ตั้งใจได้หรือ เพียงแต่ว่าอยู่ในยุทธภพของบ้านเกิด ทุกเรื่องล้วนไม่เป็นดังใจปรารถนา ยามเยาว์ จิตใจสูงใหญ่ยิ่งกว่าแผ่นฟ้า มักจะรู้สึกว่าความรักระหว่างชายหญิง แม้จะงดงามอย่างถึงที่สุด แต่ก็ยังรังเกียจว่าเล็กน้อยเกินไป กลยุทธสร้างประโยชน์และแตกสามัคคี คุณูปการล้ำโลก กอบกู้สถานการณ์ ทิ้งชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ ในอดีตพอเห็นถ้อยคำพวกนี้ในตำรา ก็เหมือนกับ…”

เจิ้งต้าเฟิงรับคำต่อ “เหมือนกับชายโสดอายุมากที่แอบมองภาพสาวงามอาบน้ำในป่าลึก แค่มองเลือดร้อนๆ ก็พุ่งขึ้นหัว”

จูเหลี่ยนรีบรินเหล้าให้พวกเขาทั้งสองคนจนเต็มจอก ลำพังแค่ประโยคนี้ก็ควรจะดื่มหมดจอกสักครั้ง

คนทั้งสองชนจอกเหล้ากันเบาๆ จูเหลี่ยนกระดกดื่มจนหมด แล้วเช็ดปากยิ้มกล่าวว่า “เสียงชนจอกเหล้าของสหาย น่าประทับใจยิ่งกว่าเสียงถอดอาภรณ์อาบน้ำของสตรีชนชั้นสูงเสียอีก”

เจิ้งต้าเฟิงถาม “เสียงสวรรค์เช่นนี้ เจ้าเคยได้ยินมาก่อนจริงๆ หรือ?”

จูเหลี่ยนพยักหน้ารับ “เมฆหมอกลอยผ่านหน้า ล้วนเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว”

เจิ้งต้าเฟิงยกนิ้วโป้งให้อีกฝ่ายด้วยความรู้สึกเลื่อมใสจากใจจริง “ยอดฝีมือ!”

เด็กชายชุดเขียวกลอกตามองบน คิดแล้วก็ไม่เข้าใจจริงๆ ผู้ฝึกยุทธสองคน เหตุใดขอแค่ได้อยู่ด้วยกัน กลับไม่พูดคุยเรื่องการฝึกยุทธ แล้วก็ไม่กินเนื้อชิ้นโตดื่มสุราถ้วยใหญ่ ดันมาพูดคุยถึงเรื่องสตรีที่จะกินก็กินไม่ได้ แถมยังเผาผลาญเงินทองที่สุดเสียได้ ต่อให้สตรีจะหน้าตาดีแค่ไหน แต่แล้วอย่างไรล่ะ? คนธรรมดา ต่อให้งดงามดุจบุปผาดุจหยก แต่บุปผาจะผลิบานได้นานเท่าใดกัน? คนแก่ไข่มุกเหลืองล่ะต้องใช้เวลากี่ปี? ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนหญิงบนภูเขา ต่อให้งดงามแค่ไหน แต่ความงามเอามากินแทนข้าวได้หรือ? เอามาซื้อสมบัติอาคมแทนเงินเทพเซียนได้หรือ? เด็กชายชุดเขียวรู้สึกว่ายุทธภพของสองคนนี้ช่างน่าเบื่อและดาษดื่นสามัญยิ่งนัก

ประเด็นสำคัญคือเจิ้งต้าเฟิงก็ดี จูเหลี่ยนก็ช่าง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างก็เป็นผู้ฝึกยุทธเต็มตัวที่โดดเด่นที่สุดในแจกันสมบัติทวีป หลงใหลในความงามของสตรีเช่นนี้ ทว่าข้างกายกลับไม่มีสาวงามเคียงกายสักคน

ยุทธภพในโลกมนุษย์ คำว่าปรมาจารย์ในยุทธภพ ต่อให้เป็นแค่ขอบเขตหกขอบเขตเจ็ด คิดจะแนบชิดกับสตรีสักคน ยังไม่ใช่เรื่องง่ายอีกหรือ?

เด็กชายชุดเขียวทิ้งตัวนอนหงายไปด้านหลัง สองมือสอดรองใต้ท้ายทอยต่างหมอน

เขาคิดแล้วก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเฉินผิงอันถึงเป็นเพื่อนกับพวกเขาได้

อีกทั้งยังเป็นเพื่อนที่แท้จริงอีกด้วย

ทางฝั่งของเรือนไม้ไผ่ เผยเฉียนมาเจอกับผู้เฒ่าเปลือยเท้าที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง

ผู้เฒ่ายิ้มถาม “ทำไม จะมาทวงความเป็นธรรมแทนอาจารย์ของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

เผยเฉียนกะพริบตาปริบๆ “ท่านผู้เฒ่า พวกเราต่างก็เป็นวีรบุรุษชายชาตรีที่อาศัยอยู่ในยุทธภพ ควรต้องมีคุณธรรมน้ำใจ รู้จักตอบแทนบุญคุณของผู้อื่น ถูกไหม?”