บทที่ 463.3 ถนนสายเล็กมีฝนอีกครั้ง

พอไปถึงประตูทิศใต้ของเขตการปกครองก็มีทหารบู๊ทำหน้าที่ตรวจสอบทะเบียนสำมะโนครัวอยู่ที่หน้าประตูเมือง เฉินผิงอันเองก็พกไว้ติดตัวตลอดเวลา เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าทางฝ่ายนั้นเห็นต่งสุ่ยจิ่งแล้ว ต่งสุ่ยจิ่งก็แค่หยิบเอกสารสำมะโนครัวออกมาพอเป็นพิธี หัวหน้ากลุ่มเล็กของทหารบู๊ที่เฝ้าประตูไม่แม้แต่จะรับไปดู แค่ชำเลืองตามองผ่านๆ ก็คลี่ยิ้มพูดทักทายต่งสุ่ยจิ่งสองสามคำก็ปล่อยให้คนทั้งสองเข้าเมืองไปโดยตรง

เฉินผิงอันเห็นอยู่ในสายตา แต่ไม่ได้พูดอะไร

เห็นได้ชัดว่าต่งสุ่ยจิ่งมีชีวิตได้ดีกว่าที่ตนคิดไว้เสียอีก

เจ้าเมืองอู๋ยวน ลูกศิษย์ของราชครูชุยฉาน คนหนุ่มมากความสามารถแห่งวงการขุนนางที่มีชาติกำเนิดจากตระกูลยากจน ขุนนางผู้ตรวจการเงาเตาเผา ลูกหลานสกุลเฉา นายอำเภอ ลูกหลานสกุลหยวน สิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งศาลเทพภูเขาที่ตั้งอยู่บนยอดเขาเฟิงเหลียง เศรษฐีที่รอบเอวมีเงินหมื่นกว้าน (กว้านคือพวงเงิน ประโยคนี้จึงเปรียบเปรยถึงคนที่รวยมาก) หลายคนในเขตการปกครอง

ล้วนคุ้นหน้าคุ้นตากับคนหนุ่มที่ก่อร่างสร้างตัวด้วยการขายเกี๊ยวน้ำอย่างต่งสุ่ยจิ่ง

ต่งสุ่ยจิ่งพาเฉินผิงอันไปส่งยังถนนที่ตระกูลนั้นตั้งอยู่ จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็แยกย้ายกันไป ต่งสุ่ยจิ่งบอกให้รู้ถึงที่อยู่ของตัวเอง และหากเฉินผิงอันมีเวลาว่างก็ยินดีต้อนรับตลอดเวลา

เฉินผิงอันมองแผ่นหลังสูงใหญ่ของคนหนุ่มที่อาบไล้อยู่ท่ามกลางแสงอรุณ เปี่ยมไปด้วยพละกำลังและชีวิตชีวา

อิงตามคำบอกของต่งสุ่ยจิ่ง เขตการปกครองหลงเฉวียนในตอนนี้ ขอแค่ดูว่าอาศัยอยู่บนถนนหรือตรอกอะไรก็พอจะมองออกถึงความตื้นลึกของรากฐานตระกูลนั้นได้คร่าวๆ แล้ว

ถนนเส้นนี้ที่เฉินผิงอันยืนอยู่มีชื่อว่าถนนเจียเจ๋อ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นครอบครัวของคนปกติทั่วไปที่พอมีฐานะ การซื้อเรือนของที่แห่งนี้ ราคาที่ดินไม่ต่ำ แต่เรือนไม่ใหญ่ ไม่อาจเรียกได้ว่าคุ้มค่าคุ้มราคา แล้วยังอาจตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าตบหน้าตัวเองให้กลายเป็นคนอ้วนด้วย ต่งสุ่ยจิ่งเองก็บอกแล้วว่า ถนนที่ดูโอ่อ่าหรูหราซึ่งอยู่ไปทางแถบทิศเหนือของถนนเจียเจ๋อในทุกวันนี้ ครอบครัวที่มีเรือนหลังใหญ่ที่สุดก็คือมารดาของกู้ช่านที่มาจากตรอกหนีผิง ดูจากการที่นางซื้อเรือนแถบนั้นทั้งแถบแล้ว นางย่อมไม่ขาดเงิน เพียงแต่ว่ามาถึงช้าเกินไป ที่ดินที่ฮวงจุ้ยดีๆ ของเขตการปกครอง ต่อให้สตรีแต่งงานแล้วที่สวมอาภรณ์ผ้าแพรกลับคืนบ้านเกิดจะมีเงินก็ยังซื้อไม่ได้ ได้ยินมาว่าตอนนี้นางยังพยายามไปสานสัมพันธ์กับที่ว่าการเจ้าเมือง หวังว่าจะสามารถซื้อเรือนหลังใหญ่อีกเรือนหนึ่งบนถนนเส้นที่ต่งสุ่ยจิ่งอยู่อาศัยได้

สตรีแต่งงานแล้วเคยพาสาวใช้หลายคนไปจุดธูปกราบไหว้องค์เทพบนภูเขาเฟิงเหลียง ตอนที่ผ่านร้านขายเกี๊ยวน้ำของต่งสุ่ยจิ่ง ได้ยินว่าต่งสุ่ยจิ่งเคยเรียนหนังสือในโรงเรียนมาก่อนจึงพูดคุยกับคนหนุ่มสองสามคำ เพียงแต่ความเย่อหยิ่งในคำพูดนั้น ต่งสุ่ยจิ่งที่เป็นคนทำธุรกิจ ลูกค้าแบบไหนบ้างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเปิดประตูต้อนรับลูกค้านับร้อยรูปแบบ แน่นอนว่าย่อมไม่ถือสา ทว่ากลับทำให้ลูกจ้างร้านสองคนโมโหแทบตาย ต่งสุ่ยจิ่งเองก็ปล่อยให้สตรีแต่งงานแล้ววางมาดของตัวเองอย่างเต็มที่ นางยังเป็นฝ่ายย้อนกลับมาถามต่งสุ่ยจิ่งด้วยว่ามีที่พักอยู่ในเขตการปกครองหรือไม่ หากกำลังเก็บเงิน นางสนิทกับทางจวนเจ้าเมืองอยู่มาก สามารถช่วยถามให้ได้ ต่งสุ่ยจิ่งเพียงบอกว่าเขามีที่พักแล้ว ถึงอย่างไรเขาตัวคนเดียวแค่กินอิ่มนอนหลับก็พอ บ้านหลังเล็กไปหน่อยก็ไม่เป็นไร ตอนนั้นสายตาของสตรีแต่งงานแล้วก็เผยความเวทนาออกมาให้เห็น

ภายหลังขุนนางผู้มีอำนาจซึ่งรับผิดชอบดูแลเรื่องสำมะโนครัวในเขตการปกครองของจวนเจ้าเมืองได้มาเยือนด้วยตัวเอง ถามต่งสุ่ยจิ่งว่าจะขายบ้านหลังใหญ่ที่ว่างอยู่ได้หรือไม่ บอกว่ามีสตรีแต่งงานแล้วแซ่กู้คนหนึ่งใช้จ่ายเงินอย่างมือเติบ เป็นคนจำพวกเสียเปรียบคนอื่นแล้วยังไม่รู้ตัว การค้าครั้งนี้สามารถทำได้ เพราะย่อมได้กำไรมาไม่น้อย ต่งสุ่ยจิ่งเอ่ยประโยคเดียวปฏิเสธขุนนางที่มีชนชั้นสูงในเมืองหลวงหมายตาผู้นั้นไปอย่างละมุนละม่อม หากจะขายหรือไม่ขายก็ได้ ถ้าอย่างนั้นต่งสุ่ยจิ่งก็ไม่ขายแล้ว

คิดดูแล้วไม่ว่าอย่างไรสตรีแซ่กู้คงคิดไม่ถึงเลยว่า เหตุใดทั้งๆ ที่นางให้ราคาสูงถึงเพียงนั้น แต่ก็ยังไม่อาจซื้อเรือนที่ว่างอยู่ได้

เขตการปกครองหลงเฉวียนในทุกวันนี้ ยิ่งนานวันต่งสุ่ยจิ่งก็ยิ่งมีทรัพย์สมบัติมากขึ้นเรื่อยๆ และเครือข่ายคนรู้จักก็ยิ่งกว้างขวางมากขึ้น แต่ที่น่าประหลาดอย่างยิ่งก็คือ ชื่อเสียงของ ‘ต่งครึ่งเมือง’ กลับค่อยๆ จางหายไป เวลาสั้นๆ เพียงปีสองปี ดูเหมือนว่าเขตการปกครองจะไม่มีเจ้าของที่ดินรายใหญ่ผู้นี้อยู่อีกแล้ว

อันที่จริงนี่ต่างหากจึงจะอธิบายได้ว่า ต่งสุ่ยจิ่งมีเงินจริงๆ แล้ว

กลับมาที่เรือนหลังขนาดไม่ใหญ่นักแห่งนั้น เฉินผิงอันอธิบายเรื่องราวให้คนเฝ้าประตูฟังอย่างชัดเจน บอกว่าตัวเองมาจากภูเขาลั่วพั่ว ชื่อเฉินผิงอัน มารับตัวเฉินยวนจี

คนเฝ้าประตูเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เฉินผิงอันจึงได้แต่เอาเอกสารผ่านด่านฉบับนั้นออกมา เพียงแต่ว่าไม่ได้ยื่นส่งให้กับคนเฝ้าประตู แค่เปิดออกให้อีกฝ่ายเห็นชื่อแซ่และสัญชาติของตัวเองชัดๆ เท่านั้น ไม่อย่างนั้นหากอีกฝ่ายได้เห็นตราทางการของหลายแคว้นในสองทวีป อาจจะตกใจก็เป็นได้

คนเฝ้าประตูถึงได้เข้าไปรายงานด้านใน

เพียงไม่นานก็มีคนสี่คนเร่งรุดมาทางประตูใหญ่

เห็นเฉินผิงอันที่ยืนจูงม้าอยู่นอกประตู พวกเขาก็รีบข้ามธรณีประตูออกมา

ชายสามหญิงหนึ่ง ชายวัยกลางคนกับบุตรชายสองคนบุตรสาวหนึ่งคนของเขายืนอยู่ด้วยกัน แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ชายวัยกลางคนเองก็ถือว่าเป็นบุรุษรูปงามคนหนึ่ง ส่วนสองพี่น้องที่อายุประมาณห้าหกปีก็ดูหล่อเหลาสง่างามเช่นกัน ตามคำบอกของจูเหลี่ยน เด็กสาวเฉินยวนจีผู้นี้ ตอนนี้เพิ่งจะอายุสิบสามปี ทว่าเรือนกายของนางกลับสะโอดสะอง อรชรอ้อนแอ้น มองแล้วเหมือนสตรีอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี ความงามก็เริ่มฉายชัด อีกทั้งหน้าตาก็มองดูคล้ายสุยโย่วเปียนจริงๆ เพียงแต่ว่าไม่ได้เย็นชาอย่างสุยโย่วเปียน กลับกันคือมีความงามเย้ายวนตามธรรมชาติมากกว่าอีกฝ่ายหลายส่วน มิน่าเล่าอายุน้อยๆ ก็ถูกคนปรารถนาในความงาม เดือดร้อนให้คนทั้งตระกูลต้องย้ายออกมาจากเมืองหลวง

เฉินผิงอันบอกชื่อแซ่ของตนอีกครั้ง เขาใช้ภาษาทางการต้าหลี ไม่ได้ใช้ภาษาถิ่นของหลงเฉวียน

บุรุษวัยกลางคนผู้นั้นประสานมือคารวะ “เฉินเจิ้งคารวะเซียนซือเฉินแห่งภูเขาลั่วพั่ว”

หลังจากยืดเอวขึ้นตรง บุรุษก็เอ่ยขออภัย “นี่เป็นเรื่องใหญ่เกินไป เฉินเจิ้งมิกล้าเอ่ยถึงนามของเซียนซือกับคนอื่นๆ ในตระกูลโดยพลการ”

เฉินผิงอันส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”

เฉินผิงอันหันหน้าไปมองทางเด็กสาวคนนั้น “มีอะไรจะพูดกับคนในครอบครัวหรือไม่? พอไปถึงภูเขาลั่วพั่วแล้ว เจ้าจะไม่สามารถลงเขาเข้าเมืองมาได้ตามใจชอบอีก ต่อให้มีการเขียนจดหมายถึงกันก็จะต้องเคารพกฎของบนภูเขา ดังนั้นหากเจ้ามีเรื่องจะพูด ข้าสามารถรอให้เจ้าพูดจบก่อนได้”

เฉินยวนจีส่ายหน้า

เฉินผิงอันจึงจูงม้าหมุนตัวกลับ “ถ้าอย่างนั้นก็ไปเถิด”

ทั้งไม่ได้เข้าไปดื่มน้ำร้อนน้ำชาในเรือน แล้วก็ไม่ได้มอบยาสงบใจใดๆ ให้แก่บุรุษตระกูลเฉิน เฉินผิงอันพาเด็กสาวออกมาจากถนนทั้งอย่างนี้

พอไปถึงถนนอีกเส้นหนึ่ง ในที่สุดเฉินผิงอันก็เปิดปากพูดประโยคแรก เขาบอกให้เด็กสาวเฝ้าม้ารออยู่ข้างนอก

เด็กสาวพยักหน้ารับเงียบๆ จวนแห่งนี้มีชื่อว่าจวนกู้

ตอนนี้มีชื่อเสียงในเขตการปกครองหลงเฉวียนมาก ได้ยินว่าเป็นสตรีแต่งงานแล้วที่มีเงินมากคนหนึ่ง อีกทั้งยังมีที่พึ่งที่ใหญ่มากอยู่ในต้าหลีด้วย

พอคนเฝ้าประตูได้ยินชื่อ ‘เฉินผิงอัน’ ก็รีบพาคนหนุ่มชุดเขียวที่หน้าตาไม่สะดุดตาเดินเข้าไปในจวนทันที

เฉินผิงอันได้พบกับสตรีแต่งงานแล้วที่มีชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายคนนั้น เขาดื่มชาร้อนหนึ่งถ้วย แล้วก็ถูกสตรีแต่งงานแล้วรั้งตัวไว้ นางบอกให้อดีตสาวใช้ของจวนชุนถิงที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพหวาดเกรงรินชาให้อีกถ้วย ละเอียดดื่มชาช้าๆ จนหมดพลางเล่าประสบการณ์การเดินทางไปยังกลุ่มเทือกเขาทางทิศใต้ของทะเลสาบซูเจี่ยนของกู้ช่านอย่างละเอียด นี่ทำให้สตรีแต่งงานแล้วสบายใจขึ้นมาก แล้วถึงลุกขึ้นยืนบอกลาจากมา สตรีแต่งงานแล้วเดินมาส่งถึงหน้าประตูจวนใหญ่ด้วยตัวเอง เฉินผิงอันจูงม้าแล้ว สตรียังถึงขั้นเดินข้ามธรณีประตูออกมา เดินลงบันไดมาอีก เฉินผิงอันจึงยิ้มกล่าวว่าท่านอาหญิงไม่ต้องมาส่งแล้วจริงๆ สตรีแต่งงานแล้วถึงได้ยอมหยุดแต่โดยดี

หนึ่งชายหนึ่งหญิงค่อยๆ จากไปไกล สตรีแต่งงานแล้วมองแผ่นหลังของเด็กสาวที่นางไม่รู้จักคนนั้นก็ทำท่าคล้ายกระจ่างแจ้ง หันหน้าไปชำเลืองตามองสาวใช้หน้าตางดงามที่นางพามาจากเกาะชิงเสียซึ่งยืนอยู่ตรงประตูใหญ่ด้านหลังนาง ก่อนนางจะเดินนวยนาดกลับเข้าไปในประตูใหญ่ บิดหูสาวใช้หนึ่งที สบถยิ้มๆ ว่า “เจ้าเด็กไม่ได้เรื่อง สู้เด็กสาวบ้านป่าคนหนึ่งไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”

อันที่จริงสาวใช้อายุน้อยผู้นี้ก็มีรูปโฉมโดดเด่น เวลานี้จึงรู้สึกคล้ายได้รับความอยุติธรรมอยู่บ้าง

เฉินผิงอันพาเด็กสาวจากเมืองหลวงที่มีชื่อว่าเฉินยวนจีเดินทางลงใต้กลับไปที่กลุ่มเทือกเขาด้วยกัน ระหว่างทางไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก

อันที่จริงเด็กสาวคอยแอบลอบมอง ‘เจ้าของภูเขาลั่วพั่ว’ ตามคำบอกของเทพเซียนผู้เฒ่าจูผู้นี้อยู่ตลอดเวลา

เพียงแต่นางมองไปมองมาก็ยังมองอะไรไม่ออกอยู่ดี

จึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เดิมทีนึกว่าจะเป็นเทพเซียนผู้เฒ่าที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งเซียนท่านหนึ่ง หรือไม่ก็เป็นบุรุษท่าทางสุภาพสง่างามมีมาดแห่งปัญญาชน

ไหนเลยจะคิดว่าจะเป็นคนหนุ่มสีหน้าท่าทางอิดโรยคนหนึ่ง ดูแล้วน่าจะอายุมากกว่านางแค่ไม่กี่ปี

ตลอดทางที่ผ่านมา เฉินผิงอันเดินนำอยู่ด้านหน้า เขาปล่อยเชือกจูงม้า ทบทวนเนื้อความในจดหมายที่ชุยตงซานทิ้งไว้ให้ตนฉบับนั้นซ้ำไปซ้ำมา

เรื่องนี้สำคัญอย่างยิ่ง บวกกับมีเรื่องบางอย่างที่หากไล่ตามเส้นสายเบาะแสบางอย่างไปก็จะสามารถทอดยาวไปได้ไกลนับพันนับหมื่นลี้ เป็นเหตุให้เขาลืมเด็กสาวด้านหลังที่กำลังเท้าอ่อนด้อยไปอย่างสิ้นเชิง

รอจนเฉินผิงอันคืนสติกลับมา พวกเขาก็มาอยู่ในภูเขาใหญ่แล้ว เฉินผิงอันหันหน้าไปมองก็เห็นว่าเด็กสาวเดินกะโผลกกะเผลก หัวคิ้วขมวดแน่น ทว่ากลับไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

เฉินผิงอันหยุดเดิน หันกลับไปเอ่ยขออภัย “ขอโทษด้วย ข้ามัวคิดเรื่องบางอย่างจนใจลอยไปหน่อย”

เฉินยวนจีเม้มปาก ยังคงไม่เอ่ยอะไร

ในใจนางขุ่นเคือง คิดว่าเจ้าหมอนี่ต้องใช้วิธีการเฮงซวยอย่างการถอยเพื่อรุกเช่นนี้จงใจมาเหยียบย่ำตนก่อน จะได้แสร้งวางตัวว่าตัวเองแตกต่างจากพวกอันธพาลเหล่านั้นได้

นางต้องระวังตัวให้มาก! พอไปถึงภูเขาลั่วพั่วแล้วต้องพยายามอยู่ข้างกายเทพเซียนผู้เฒ่าจูเท่านั้น อย่าได้หลงกลตกหลุมพรางชั่วร้ายของคนหนุ่มแซ่เฉินผู้นี้เด็ดขาด!

ขอแค่ได้เจอกับเทพเซียนผู้เฒ่า นางก็น่าจะปลอดภัยแล้ว