บทที่ 466.3 ภูเขาลั่วพั่วที่มีหรือไม่มีเฉินผิงอัน

“ตอนนี้ภูเขาลั่วพั่วยังมีคนน้อย ปัญหาจึงไม่มาก กิจธุระบางอย่างนอกเหนือจากเรื่องภายในบ้าน หากเป็นเรื่องที่ใหญ่หน่อย นายน้อยก็ทำเองแล้ว เรื่องที่เล็กน้อย ยกตัวอย่างเช่นตอบแทนพระคุณเพื่อนบ้านที่ในอดีตเคยช่วยเหลือจุนเจือนายน้อย ปีนั้นแม่นางหร่วนก็ช่วยจัดการให้แล้ว บวกกับร้านทั้งสอง หลังจากที่บ่าวเฒ่ารับช่วงมาทำต่อ ก็แค่ทำไปตามลำดับขั้นตอนที่เคยมีมา ไม่ได้ซับซ้อนอะไร หลายครอบครัวพากันย้ายไปอยู่ที่เขตการปกครองหลงเฉวียน ได้ดิบได้ดีแล้ว คนบางส่วนก็พูดจาดีๆ ปฏิเสธของขวัญที่บ่าวเฒ่านำไปมอบให้ แต่ทุกครั้งที่ไปเยี่ยมเยือนช่วงเทศกาลปีใหม่ก็ยังคงมีมารยาทและเกรงใจกัน ส่วนบางคนที่ต่อให้จะมีเงินแล้ว กลับยิ่งไม่รู้จักพอ หากไม่เกินกว่าเหตุ บ่าวเฒ่าก็จะปล่อยเลยตามเลย ตามใจพวกเขาไป ถึงอย่างไรวันหน้าภูเขาลั่วพั่วก็ไม่ติดค้างอะไรพวกเขาอีกแล้ว บางคนที่ทำตัวเป็นสิงโตอ้าปากกว้างก็แค่ไม่ให้ความสนใจก็เท่านั้น ส่วนพวกตระกูลที่จนถึงทุกวันนี้ก็ยังยากจน บ่าวเฒ่าก็ไม่ได้ให้เงินทองอะไรพวกเขาไปมากนัก แต่จะไปให้เห็นหน้าเห็นตากันบ่อยๆ ไปนั่งอยู่ในบ้านของพวกเขา บางครั้งก็เปิดปากถามว่ามีเรื่องอะไรอยากให้ช่วยเหลือหรือไม่ อะไรที่ช่วยได้ก็ช่วย ช่วยไม่ได้ก็แสร้งโง่”

จูเหลี่ยนพูดจ้อไม่หยุด

หากเข้าใจชีวิตของจูเหลี่ยนในพื้นที่มงคลดอกบัวก็จะรู้ว่าในเรื่องของการจัดการเรื่องราวทางโลก หากเป็นเรื่องใหญ่ก็ใหญ่ถึงราชสำนักและสนามรบ เรื่องเล็กก็เล็กเท่าเรื่องหยุมหยิมในครัวเรือน จูเหลี่ยนล้วนจัดการได้อย่างคล่องมือ เปลี่ยนงานหนักให้เป็นงานเบาได้อย่างสบายๆ

จูเหลี่ยนยิ้มตาหยีมองคนหนุ่มชุดเขียวที่คุ้นเคยกับการคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ คิดเกี่ยวกับทุกผู้ทุกคนตรงหน้าแล้วเอ่ยว่า “นอกจากนี้ก็มีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ที่ข้าไม่สะดวกจะไปพูดแทนนายน้อย ทำแทนนายน้อย รอให้นายน้อยมาถึงภูเขาลั่วพั่ว ทุกอย่างก็เป็นดั่งควันและเมฆหมอกที่สลายจางหายไปแล้ว นี่คือคำพูดจากใจจริง ดังนั้นนายน้อย ข้ามีคำพูดจากใจจริงจะพูดอีกประโยคหนึ่ง ไม่ว่าจะจากบ้านไปไกลแค่ไหน ท่องเที่ยวอย่างเหน็ดเหนื่อยเจออุปสรรคมากเท่าไหร่ก็ต้องกลับมา ภูเขาลั่วพั่วไม่กลัวที่จะต้องรอคอย”

เฉินผิงอันพยักหน้ารับ

จูเหลี่ยนยิ้มบางๆ “แค่นี้ก็เพียงพอมากแล้ว ในอนาคตนายน้อยเดินทางไปเยือนอุตรกุรุทวีปก็ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงภูเขาลั่วพั่วมากเกินไป มีผู้อาวุโสชุย มีบ่าวเฒ่า ตอนนี้ยังมีพี่ใหญ่เจิ้งเพิ่มมาอีกคน นายน้อยก็ยิ่งไม่ต้องเป็นห่วง”

เฉินผิงอันยังคงพยักหน้ารับ สุดท้ายถามอย่างใคร่รู้ “เหตุใดทุกวันนี้สือโหรวถึงไม่ได้มีท่าทางระแวดระวังและห่างเหินต่อเจ้าเหมือนเมื่อก่อน?”

จูเหลี่ยนยิ้มประจบ “อาจเป็นเพราะสือโหรวเห็นบ่าวเฒ่านานวันเข้าเลยรู้สึกว่าอันที่จริงหน้าตาของบ่าวเฒ่าหาใช่ทนมองไม่ได้ขนาดนั้น? ถึงอย่างไรในอดีตตอนที่บ่าวเฒ่าอยู่ในพื้นที่มงคลดอกบัวก็ถูกกล่าวขานว่าเป็นคุณชายหล่อเหลารูปงามดุจดั่งเจ๋อเซียนเชียวนะ”

เฉินผิงอันชำเลืองตามองจูเหลี่ยน ส่ายหน้ากล่าวว่า “เอาเป็นว่าข้ามองไม่ออกก็แล้วกัน”

จูเหลี่ยนสอดมือสองข้างไว้ในชายแขนเสื้อ หัวเราะตาหยีจนไหล่กระเพื่อม ราวกับกำลังหวนนึกถึงช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์ในอดีต “นายน้อยท่านรู้หรือไม่ ปีนั้นไม่รู้ว่ามีสตรีในพื้นที่มงคลดอกบัวมากน้อยแค่ไหนที่ต่อให้เพียงแค่เห็นภาพเหมือนของบ่าวเฒ่าแวบเดียวก็ยอมไม่แต่งงานแล้ว”

เฉินผิงอันยิ้มถาม “เจ้าในอดีตหน้าตาสู้ชุยตงซานที่อยู่ในรูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มได้ไหม?”

จูเหลี่ยนคิดแล้วก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “บอกตามตรง หาใช่บ่าวเฒ่าหลงตัวเองไม่ แต่รูปลักษณ์และเสน่ห์ของบ่าวเฒ่าในปีนั้นล้วนเหนือกว่าเขาทั้งสิ้น”

เฉินผิงอันกล่าวอย่างปลงอนิจจัง “ถ้าอย่างนั้นก็กวนโอ้ยน่าเตะจริงๆ”

จูเหลี่ยนยิ้มกล่าว “เพราะฉะนั้นบ่าวเฒ่าถึงต้องวิ่งโร่ไปเรียนวรยุทธอย่างไรเล่า ไม่อย่างนั้นก็ต้องกังวลว่าวันใดจะรักษาก้นเอาไว้ไม่ได้”

เฉินผิงอันอึ้งตะลึง ครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจความหมายในคำพูดของจูเหลี่ยน เขาไม่ได้หันหน้าไปมองอีกฝ่าย เพียงกล่าวว่า “แน่จริงก็ไปพูดแบบนี้ต่อหน้าผู้อาวุโสสิ”

จูเหลี่ยนแอบหัวเราะสนุกสนานอยู่กับตัวเอง โบกมือกล่าวว่า “นั่นต่างหากที่รนหาที่ตายอย่างแท้จริง”

เฉินผิงอันกล่าว “ไม่รู้ว่าหลูป๋ายเซี่ยง สุยโย่วเปียน เว่ยเซี่ยนสามคน ทุกวันนี้เป็นอย่างไรกันบ้างแล้ว”

สีหน้าของจูเหลี่ยนแฝงไว้ด้วยแววเย้ยหยัน แต่น้ำเสียงกลับเฉยเมย “ต่างคนต่างวิ่งไปบนเส้นทางอนาคตของตัวเอง เก่งกาจไม่แพ้กันเลยน่ะสิ”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “แอบฟ้องลับหลัง?”

จูเหลี่ยนหัวเราะหึหึ “นายน้อยอ่านใจคนได้ทะลุปรุโปร่งประดุจองค์เทพ”

เฉินผิงอันพลันกล่าวว่า “จูเหลี่ยน หากวันใดเจ้าอยากออกไปท่องเที่ยวข้างนอก แค่บอกข้าสักคำก็พอ นี่ไม่ใช่ถ้อยคำที่เอ่ยไปตามมารยาท เพราะเจ้ากับข้าไม่จำเป็นต้องมีมารยาทต่อกันจริงๆ”

จูเหลี่ยนส่ายหน้า “ความปรารถนาดีของนายน้อย บ่าวเฒ่ารับไว้แล้ว แต่บ่าวเฒ่าไม่อยากเดินทางไกลจริงๆ ตอนอยู่ในพื้นที่มงคลดอกบัวก็เดินทางมามากพอแล้ว เพื่อครอบครัวเพื่อบ้านเมือง เพื่อความกตัญญูเพื่อความจงรักภักดี เหนื่อยมากแล้ว อีกอย่างการเดินทางในยุทธภพครั้งสุดท้าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการช่วงชิงระหว่างสิบคนในใต้หล้าของแคว้นหนันเยวี่ยนปีนั้น ก็คือการเดินทางเพื่อตัวข้าเอง ไม่ว่าอย่างไรชีวิตนี้ข้าก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายและเสียใจแล้ว ผู้ที่รู้ตัวเองย่อมลำบากน้อยลง ผู้ที่รู้จักพอย่อมมีความสุข…นายน้อย ประโยคนี้พูดได้ไม่เลวกระมัง สลักไว้บนแผ่นไม้ไผ่ได้หรือไม่?”

แรกเริ่มเฉินผิงอันยังฟังอย่างตั้งใจ ผลกลับถูกประโยคสุดท้ายของจูเหลี่ยนทำลายบรรยากาศ เฉินผิงอันที่หน้าดำทะมึนลุกขึ้นยืน เดินเข้าห้องที่อยู่ชั้นหนึ่งของเรือนไม้ไผ่

จูเหลี่ยนเองก็ลุกขึ้นยืน มองส่งเฉินผิงอันจากไป หลังจากอีกฝ่ายปิดประตูลงแล้ว เขาถึงได้นั่งลงไปตำแหน่งเดิมอีกครั้ง

ผู้เฒ่าหลังค่อมทอดสายตามองทัศนียภาพยามค่ำคืนอยู่เพียงลำพัง

เสียงต้นสนในภูเขาพลิ้วโบกตามสายลม จิ้งหรีดเรไรส่งเสียงร้องระงมในพุ่มหญ้าใต้จันทรา

สมกับเป็นปลายทางแห่งโลกมนุษย์อย่างแท้จริง

ยังจะต้องการอะไรอีกเล่า?

ครู่หนึ่งต่อมา

ผู้ฝึกยุทธเดินทางไกลที่จิตใจนิ่งสงบราวกับผืนน้ำก็กวาดตามองไปรอบด้าน เมื่อไม่เห็นเงาผู้ใดก็แอบหยิบตำราเล่มหนึ่งออกมาจากสาบเสื้อ เอานิ้วแตะน้ำลาย เริ่มพลิกเปิดหน้าหนังสือ อ่านหนังสือต้องห้ามท่ามกลางแสงจันทร์คืนฤดูใบไม้ร่วงก็เป็นความบันเทิงยิ่งใหญ่เรื่องหนึ่งในชีวิตคนเหมือนกันนี่นะ

……

วันที่สองเฉินผิงอันไม่ได้ขึ้นไปถูกป้อนหมัดที่ชั้นสอง

เพราะรองเจ้ากรมพิธีการราชสำนักต้าหลีเดินทางมาถึงภูเขาพีอวิ๋น ต้องการจะลงนามทำสัญญาซื้อขายภูเขาแทนสกุลซ่งราชวงศ์ต้าหลีอย่างเป็นทางการ

เว่ยป้อมาเยือนภูเขาลั่วพั่วด้วยตัวเอง จากนั้นก็พาเฉินผิงอันไปที่สำนักศึกษาหลินลู่ ที่นั่นมีรองเจ้ากรมผู้เฒ่าและขุนนางที่เกี่ยวข้องรอคอยอยู่ก่อนแล้ว

ขุนนางชั้นสูงของต้าหลีท่านนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเฉินผิงอัน ปีนั้นหลังจากที่ถ้ำสวรรค์หลีจูร่วงลงแล้วแนบติดกับพื้นดิน เขาก็เคยเจอกับรองเจ้ากรมผู้เฒ่าผู้นี้อยู่หลายครั้ง

แต่นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เฉินผิงอันได้มาเยือนสำนักศึกษาแห่งใหม่ที่มีขนาดสูงสุดของต้าหลี

เนื่องจากถูกเว่ยป้อกระชากไปยังจุดที่เงียบสงัดแห่งหนึ่งของสำนักศึกษาโดยตรง จึงย่นระยะทางที่ต้องเดินอ้อมระเบียงผ่านอาคารไปได้มาก

หร่วนฉงไม่ได้อยู่ที่นี่ อริยะสำนักการทหารที่เฝ้าพิทักษ์สถานที่แห่งนี้ได้แอบออกไปอย่างลับๆ แล้ว เป็นต่งกู่เซียนดินโอสถทองของสำนักกระบี่หลงเฉวียนที่เป็นตัวแทนของเขามาเข้าร่วมการลงนาม เขาถือตราประทับส่วนตัวของอาจารย์ตัวเองมาด้วย นี่คือของแทนตัวของอริยะท่านหนึ่ง ไม่ใช่วัตถุธรรมดาทั่วไป นี่จึงแสดงให้เห็นว่าหร่วนฉงเชื่อใจในตัวลูกศิษย์ที่มีชาติกำเนิดเป็นภูตคนนี้มาก

บนโต๊ะตัวหนึ่ง นอกจากหนังสือสัญญาพันธมิตรที่สำคัญที่สุดหนึ่งแผ่นแล้ว ยังวางโฉนดที่ดินภูเขาแต่ละลูกไว้อีกหลายแผ่น

ภูเขาหนิวเจี่ยวที่เดิมทีเป็นของร้านผ้าห่อบุญ ภูเขาจูซาของสกุลสวี่นครลมเย็น ภูเขาฮุยเหมิงที่อยู่ใกล้กับภูเขาลั่วพั่วมากที่สุด กินอาณาบริเวณกว้างขวางมากที่สุด ภูเขาหลังอ๋าว ภูเขาเว่ยเสีย แท่นบูชากระบี่ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของกลุ่มภูเขา รวมแล้วภูเขาน้อยใหญ่ทั้งหมดหกลูกล้วนจะอยู่ในนามของเฉินผิงอันทั้งหมด

คนที่ต้องลงนามและประทับตราลงในสัญญา นอกจากเฉินผิงอันแล้วยังมีรองเจ้ากรมผู้เฒ่าที่ถือทั้งตราลัญจกรหยกของราชสำนักต้าหลีและตราขุนนางกรมพิธีการไว้ในคราวเดียวกัน นอกจากนี้ก็มีตราประทับของหร่วนฉงที่ถืออยู่ในมือต่งกู่ และยังมีเว่ยป้อที่ปลดต่างหูสีทองชิ้นนั้นลงมา หลังจากต่างหูถูกปลดลงมาก็ไม่รู้ว่าเว่ยป้อร่ายใช้วิชาอภินิหารประเภทใด ต่างหูจึงกลายมาเป็นตราประทับทรงกลมของจริง

และยังมีรองเจ้าขุนเขาของสำนักศึกษาอีกสองคนที่แค่มาร่วมความครึกครื้นเท่านั้น

ท่านหนึ่งคือผู้รอบรู้ของต้าหลีที่มีชื่อเสียงเลื่องลืออยู่ในวงการปัญญาชน ว่ากันว่ากรอบป้ายของศาลบุ๋นบู๊และกลอนคู่มากมายในเขตการปกครองหลงเฉวียนล้วนมาจากลายมือของบัณฑิตท่านนี้