บทที่ 467.2 เก็บชะตาบู๊กินไข่มุก

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “หลักการเหตุผลแบบเล็กน่ะหรือ นั่นก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ตอนที่ยากจน ถูกคนนินทาว่าร้าย ก็ทำได้แค่อดทนอย่างเดียวเท่านั้น ถูกคนแทงข้างหลัง ก็ทำอะไรไม่ได้อีกเหมือนกัน ขอแค่อย่าถูกแทงจนกระดูกสันหลังหักก็พอ แต่หากร่ำรวยขึ้นมาแล้ว มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี คนอื่นอิจฉาตาร้อน จะไม่ยอมให้พวกเขาพูดจาค่อนแคะสักคำสองคำเลยหรือ? ต่างคนต่างกลับบ้านใครบ้านมัน ครอบครัวที่มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี ถูกคนนินทาแค่ไม่กี่คำ โชควาสนาจากร่มเงาบรรพบุรุษก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปแม้แต่น้อย ส่วนครอบครัวที่ยากจน ไม่แน่ว่าอาจทำให้ผลบุญที่ครอบครัวตัวเองสะสมมาหดหายไป ดั่งเพิ่มน้ำค้างแข็งลงบนหิมะ เจ้าคิดแบบนี้ก็จะไม่โกรธแล้วใช่หรือไม่?”

เผยเฉียนยกสองมือกอดอก หัวคิ้วขมวดแน่น พยายามขบคิดถึงหลักการเหตุผลเล็กๆ ข้อนี้ สุดท้ายพยักหน้ารับ “ไม่ได้โกรธขนาดนั้นแล้ว แต่ก็ยังโกรธอยู่ดี”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ความโกรธคืออารมณ์ทั่วไปของมนุษย์ แต่โกรธแล้ว เจ้าไม่ได้อาศัยความสามารถของตัวเองไปลงไม้ลงมือกับใคร ไม่ได้ใช้ความผิดใหญ่ไปจัดการกับความผิดเล็กน้อยของคนอื่น แบบนี้ดีมากเลย”

เผยเฉียนพูดอย่างลิงโลด “อาจารย์ ข้าได้ยินคำพูดไม่น่าฟังมาตั้งมากมาย แต่ไม่ได้ลงมือทำร้ายคนอื่น! ไม่เคยเลยสักครั้งเดียว!”

เฉินผิงอันพยักหน้ารับ “ถ้าอย่างนั้นอาจารย์ต้องชมเชยเจ้าสักครั้ง”

เผยเฉียนหัวเราะคิกคัก “อาจารย์ ให้เหรียญทองแดงหลายๆ เหรียญเป็นรางวัลก็ได้นะ”

เฉินผิงอันยิ้มพลางส่ายหน้า “แบบนั้นไม่ได้หรอก ลงมือทำอะไรสักอย่างควรต้องคิดถึงผลกำไรขาดทุน แต่การทำตัวเป็นคนไม่ควรทำเช่นนี้ ในเมื่อติดตามอาจารย์อย่างข้า ก็ต้องทนรับความลำบากนี้ให้ได้”

เผยเฉียนคลี่ยิ้ม “นี่จะถือเป็นความลำบากอะไรได้?”

เฉินผิงอันหันหน้าไปมอง เห็นว่าเผยเฉียนวางเปลือกเมล็ดแตงที่แทะเสร็จแล้วไว้บนฝ่ามือตลอดเวลา เหมือนกับตนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน และนี่ยังเป็นการกระทำที่เป็นไปเองโดยธรรมชาติ

เฉินผิงอันเทเปลือกเมล็ดแตงในมือตัวเองลงในมือของเผยเฉียน แล้วกล่าวว่า “สักวันหนึ่งเจ้าจะต้องได้พบเจอคนบางคนที่ขอแค่เจ้าโยนเปลือกเมล็ดแตงทิ้งลงบนพื้นในตรอกเล็ก ก็จะต้องชี้นิ้วตำหนิเจ้า คนเหล่านี้แบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือคนที่เกิดมาในตระกูลร่ำรวย ไม่เคยล้มลุกคลุกคลานอยู่ท่ามกลางดินโคลนมาก่อน คนอีกประเภทหนึ่งก็คือคนที่เมื่อเจ้าได้ออกไปจากตรอกฉีหลงแล้ว แต่พวกเขากลับถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องได้แต่อยู่ในตรอกฉีหลงไปตลอดชีวิต วันหน้าเมื่อเจ้าอยู่ในยุทธภพจะต้องระวังคนประเภทหลังให้มากกว่า เพราะคนประเภทแรกนั้นแค่มีจิตใจเย่อหยิ่ง แต่คนประเภทหลังกลับมีจิตใจชั่วช้า”

เผยเฉียนเบิกตากว้างด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “แค่โยนเปลือกเมล็ดแตงทิ้งก็ยังต้องถูกคนด่า? ขี้ไก่ขี้หมาเต็มพื้น ทำไมไม่ไปด่าเล่า? นี่มันวิถีทางโลกแบบใดกัน!”

เฉินผิงอันไม่ได้พูดถึง ‘เหตุและผล’ อีกสองชนิดที่สุดโต่งยิ่งกว่า ยกตัวอย่างเช่นจุดด่างพร้อยในคุณธรรมที่อยู่บนตัวของบทความอริยะ หรือการกระทำความดีในบางครั้งของคนที่ชั่วช้าสามานย์

พูดเรื่องพวกนี้กับเผยเฉียน ยังเร็วเกินไป แล้วก็ใหญ่เกินไป ไม่มีทางทำให้เผยเฉียนมีเหตุผลมากขึ้น มีแต่จะยิ่งกลายเป็นภาระของเผยเฉียนมากขึ้น

อีกอย่างเฉินผิงอันก็ไม่ต้องการให้เผยเฉียนกลายมาเป็นตนคนที่สอง

ดังนั้นเวลาที่พูดให้เผยเฉียนฟัง เฉินผิงอันจึงพยายามทำให้หลักการเหตุผลบางอย่างที่ตัวเองใคร่ครวญออกมาได้เป็นเหมือนโจ๊กถ้วยเล็กถ้วยหนึ่ง หรือไม่ก็หมั่นโถวลูกหนึ่งที่ไม่ว่าจะกินอย่างไรก็ไม่ส่งผลร้าย ต่อให้กินมากเกินไป จนเผยเฉียนเองยังรู้สึกอิ่ม กินไม่ไหวอีก ก็ยังสามารถวางไว้ก่อน เหลือค้างไว้ก่อน เมื่ออยู่กับเผยเฉียน เฉินผิงอันหวังว่าตนจะไม่ได้ส่งยาขมถ้วยหนึ่ง เหล้าร้อนแรงถ้วยหนึ่ง หรืออาหารที่เผ็ดเกินไปให้กับนาง

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “การที่ข้าพูดเรื่องพวกนี้กับเจ้าก็เพราะกลัวว่าวันหน้าเจ้าอาจจะต้องหลบไปโมโหคนเดียวอีก ข้าแค่อยากให้เจ้ารู้ไว้ว่า บนโลกย่อมมีคนประเภทนี้อยู่เสมอ อีกทั้งคนที่เจ้าไม่ชอบเหล่านี้ ในเรื่องบางอย่างพวกเขาทำไม่ถูกใจเจ้า แต่เรื่องอื่นๆ อาจจะทำได้ดีกว่าเจ้าก็เป็นได้ ดังนั้นพวกเราจึงต้องพยายามทำความเข้าใจโลกใบนี้ให้มากขึ้นเสียก่อน”

เผยเฉียนเกาหัว “อาจารย์ ปวดกบาลแหะ”

เฉินผิงอันลูบศีรษะของนาง “แค่รู้ความหมายคร่าวๆ ของมันก็พอ วันหน้าไปท่องอยู่ในยุทธภพก็จงดูให้มาก คิดให้มาก เวลาที่ควรลงมือก็อย่าได้สับสน ไม่ใช่ว่าถูกผิดทุกอย่างล้วนสามารถปล่อยผ่านไปอย่างคลุมเครือได้”

เผยเฉียนกล่าวอย่างขลาดๆ “อาจารย์ วันหน้าหากข้าไปท่องอยู่ในยุทธภพ แต่ไม่เดินทางไปไกล ท่านก็จะไม่ซื้อลาตัวน้อยให้ข้าอีกแล้วใช่ไหม?”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “แน่นอนว่าไม่ใช่”

เผยเฉียนถึงได้วางใจลงได้

แบบนั้นก็ดี จะได้กลับมาทันกินข้าวที่ภูเขาลั่วพั่ว

เฉินผิงอันพลันถามว่า “เจ้าคิดว่าครั้งแรกที่ออกไปท่องยุทธภพ จะออกไปไกลแค่ไหน?”

เผยเฉียนทำท่าเหมือนเจอกับศัตรูตัวฉกาจ กลอกตาล่อกแล่ก เพียงแต่คิดหาวิธีดีๆ ไม่ออก อีกทั้งไม่อยากโกหกอาจารย์ นางจึงรู้สึกรับมือไม่ถูกอยู่บ้าง

เฉินผิงอันกล่าวอย่างจนใจ “จะดีจะชั่วก็ควรไปให้ถึงเมืองหงจู๋กระมัง?”

เผยเฉียนเหมือนยกภูเขาออกจากอก ยังดี อาจารย์ไม่ได้เรียกร้องให้นางไปยังสถานที่ไกลๆ อย่างแคว้นหวงถิง หรือเมืองหลวงต้าหลีอะไรพวกนั้น จึงพูดรับรองว่า “ไม่มีปัญหา! ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะพกอาหารแห้งและเมล็ดแตงไปให้พอ!”

เฉินผิงอันเขกมะเหงกลงไป

เผยเฉียนรีบข่มกลั้นความเจ็บปวด ไม่ลืมเอามือกุมเข้าด้วยกัน หลีกเลี่ยงไม่ให้เปลือกเมล็ดแตงพวกนั้นหล่นลงบนพื้น

เฉินผิงอันลุกขึ้นยืน ลงกลอนประตูแล้วพาเผยเฉียนออกไปจากตรอกด้วยกัน

เขาเก็บกิ่งไม้ขึ้นมาจากข้างทาง

ยามที่รอบกายไร้ผู้คน เฉินผิงอันก็ยิ้มแล้วบอกเผยเฉียนว่าให้นางเป็น ‘เทพธิดาโปรยดอกไม้’

เผยเฉียนพยักหน้ารับรัวๆ ราวกับไก่จิกเมล็ดข้าวเปลือก มือสองข้างยังคงกุมกันเก็บเปลือกเมล็ดแตงเอาไว้ “อาจารย์ ข้าเริ่มแล้วนะ!”

เฉินผิงอันเอามือหนึ่งไพล่หลัง มืออีกข้างถือกิ่งไม้ พยักหน้ารับ

เผยเฉียนตวาดเบาๆ แล้วโยนเปลือกเมล็ดแตงในมือขึ้นสูง

ร่างของเฉินผิงอันไม่ขยับ กิ่งไม้ในมือก็ไม่ขยับ เพียงแต่ชายแขนเสื้อและชายผ้าของชุดสีเขียวกลับโบกสะบัดเองโดยไร้ลม

เฉินผิงอันก้าวออกไปหนึ่งก้าว ทันใดนั้นตำแหน่งเดิมที่เขายืนอยู่ก็เหลือเพียงเงาสีเขียวเลือนรางที่ทิ้งค้างเอาไว้

เปลือกเมล็ดแตงแต่ละชิ้นที่ถูก ‘ปลายกระบี่’ จิ้มก็พากันระเบิดแตก

เมื่อเฉินผิงอันกลับมายืนนิ่งอีกครั้ง ในรัศมีหนึ่งจั้งที่ปรากฎอยู่ในสายตาของเผยเฉียนก็ราวกับว่าได้แขวนภาพการออกกระบี่ที่สูงเท่าตัวของอาจารย์ภาพแล้วภาพเล่าเอาไว้

เผยเฉียนใช้หมัดทุบฝ่ามือ “อาจารย์ วิชากระบี่ล้ำโลกที่สะท้านฟ้าดินเทพผีร่ำไห้นี้ของท่าน เหนือกว่าวิชากระบี่มารคลั่งของข้าไปอีกระดับหนึ่งเลย! ร้ายกาจ ร้ายกาจยิ่ง!”

เฉินผิงอันทิ้งกิ่งไม้ ยิ้มกล่าวว่า “นี่ก็คือวิชากระบี่มารคลั่งของเจ้านี่นา”

เผยเฉียนกะพริบตาปริบๆ “ใต้หล้านี้ยังมีวิชากระบี่มารคลั่งที่ตีไม่โดนตัวเองด้วยหรือ?”

เฉินผิงอันกลั้นหัวเราะไม่ไหว คิดดูแล้วเขาก็นึกสนุกขึ้นมา จึงยิ้มกล่าวว่า “ดูให้ดีล่ะ ยังมีอีกกระบวนท่าหนึ่ง”

เผยเฉียนรีบสูดลมหายใจเข้าลึกทันที คว่ำฝ่ามือสองข้างลงแล้วค่อยๆ กดลงสู่เบื้องล่าง ตั้งเป็นท่าลมปราณจมสู่จุดตันเถียน “เชิญอาจารย์ออกกระบวนท่า!”

เฉินผิงอันชำเลืองตามองกิ่งไม้บนพื้นแวบหนึ่ง สองนิ้วประกบกัน จากนั้นร่างก็พลันบิดหมุนไปเบื้องหน้า ชายแขนเสื้อโบกสะบัด กิ่งไม้ที่อยู่บนพื้นประหนึ่งกระบี่บินที่ถูกลมปราณบังคับ จึงวาดวงโค้งพุ่งขึ้นมา พอเฉินผิงอันหยุดยืนนิ่งแล้วชี้นิ้วไปยังจุดหนึ่งพร้อมกล่าวว่า “เจ้าไปได้!”

กิ่งไม้กิ่งนั้นก็เหมือนกระบี่ยาวเล่มหนึ่งที่ปักตรึกลงบนผนังที่ห่างไปไกล

เผยเฉียนกุมท้องหัวเราะก๊าก

นี่อาจารย์แอบเลียนแบบนางไม่ใช่หรือ

มีอาจารย์ที่ไหนขโมยเรียนวิชาประจำตัวของลูกศิษย์ตัวเองบ้างเล่า

เฉินผิงอันหัวเราะฮ่าๆ เสียงดัง พาเผยเฉียนที่กระโดดโลดเต้นกลับไปยังตรอกฉีหลง เผยเฉียนพลันวิ่งกลับไปดึงกิ่งไม้กิ่งนั้นออกมาจากผนัง บอกว่านี่คือศาสตราวุธร้ายกาจ นางต้องเก็บรักษาเอาไว้ให้ดี

พอส่งเผยเฉียนไว้ที่ร้านยาสุ้ยแล้ว เฉินผิงอันก็ไปบอกลาหญิงชราและสือโหรว ก่อนจะเตรียมกลับไปยังภูเขาลั่วพั่ว

เผยเฉียนบอกว่าจะไปส่ง จึงเดินออกจากตรอกฉีหลงมาด้วยกัน

เฉินผิงอันเดินมาถึงปากตรอกแล้วก็บอกให้เผยเฉียนกลับไป

เผยเฉียนวิ่งปรู๊ดกลับไปทันที พอไปถึงหน้าประตูร้าน เห็นว่าอาจารย์ยังยืนอยู่ที่เดิมก็โบกมืออย่างแรง พอเห็นอาจารย์ผงกศีรษะให้แล้ว นางถึงได้เดินอาดๆ กลับเข้าไปในร้าน ชูกิ่งไม้ที่อยู่ในมือขึ้นสูง ยิ้มพูดกับสือโหรวที่อยู่ด้านหลังโต๊ะคิดเงินว่า “พี่หญิงสือโหรว มองออกหรือไม่ว่านี่คือสมบัติอะไร?”

สือโหรวมองเด็กหญิงตัวดำเป็นถ่านที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ไม่รู้ว่านางต้องการอะไรกันแน่ จึงส่ายหน้า “โปรดอภัยที่ข้าสายตาไม่ดี มองไม่ออก”

เผยเฉียนทำสีหน้าเวทนา ทอดถอนใจอย่างเศร้าสร้อย “พี่หญิงสือโหรว แค่นี้ก็มองไม่ออก นี่ก็คือกิ่งไม้อย่างไรล่ะ”

สือโหรวไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

นางแน่ใจเลยว่า หากตนบอกว่าเป็นกิ่งไม้ เผยเฉียนก็จะต้องบอกว่ามันเป็นอย่างอื่น

สุดปลายทางของตรอกเล็ก

หลังจากร่างของเผยเฉียนหายไป เฉินผิงอันก็เดินไปข้างหน้าต่อ เพียงแต่ว่าจู่ๆ เขาก็หันกลับไปมอง