บทที่ 468.3 เสียงนกบินผ่านประหนึ่งเสียงจูงใจ

บนโต๊ะอาหาร นักพรตเฒ่าจิบเหล้าหนึ่งคำ แล้วจึงลูบหนวดยิ้มกล่าวว่า “คุณชายเฉิน เหตุใดวันนี้คุณหนูหร่วนถึงไม่ได้อยู่ในร้านเล่า?”

ปีนั้นที่จากลากัน เฉินผิงอันบอกพวกเขาว่าหากมาถึงเมืองเล็กสามารถมาหาหร่วนซิ่วที่ร้านในตรอกฉีหลงได้ เพียงแต่ว่าตอนนั้นนักพรตเฒ่าไม่คิดจะลงหลักปักฐานอยู่ที่เมืองเล็ก จึงบอกลาจากไป คิดว่าจะลองไปเสี่ยงดวงดูที่เมืองหลวงต้าหลี หวังว่าจะร่ำรวยกับเขาบ้าง แต่ช่วยไม่ได้ที่เมืองหลวงต้าหลีเป็นดั่งสถานที่มังกรซุ่มพยัคฆ์หมอบ ด้วยตบะน้อยนิดของพวกเขาสามคน อีกทั้งนักพรตเฒ่ายังไม่ยินดีจะเปิดเผยตัวตนของจิ่วเอ๋อร์ผู้เป็นลูกศิษย์ เป็นเหตุให้ไม่อาจสร้างชื่อเสียงใดๆ ให้กับตัวเองได้ อยู่กันมานานหลายปีขนาดนั้นก็ได้แค่เงินขาวทองก้อนมาไม่กี่พันตำลึง หากนำไปวางไว้ในบ้านคนธรรมดาทั่วไปย่อมถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่สำหรับผู้ฝึกตนแล้ว เงินเกล็ดหิมะแค่ไม่กี่เหรียญจะนับเป็นอะไรได้? นี่ทำให้คนหมดอาลัยตายอยากได้ดีจริงๆ ระหว่างนี้นักพรตเฒ่าก็ได้ยินข่าวคราวของเขตการปกครองหลงเฉวียนมาอย่างไม่ปะติดปะต่อ แน่นอนว่าไม่ได้รู้จากรายงานข่าวเทพเซียนของโรงเตี๊ยมตระกูลเซียน เพราะพวกเขาไม่มีปัญญาจะไปพักอาศัย แล้วก็ซื้อข่าวพวกนี้ไม่ไหว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นข่าวลือเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่จำเป็นต้องจ่ายเงิน

ผลกลับกลายเป็นว่าถูกนักพรตเฒ่านำมาปะติดปะต่อเป็นความจริงที่ทำให้พวกเขาสามอาจารย์และศิษย์ต้องมองหน้ากันเอง หร่วนซิ่วที่ปีนั้นรอต้อนรับอยู่ในร้าน มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าอาจเป็นบุตรสาวคนเดียวของอริยะหร่วนฉง! แรกเริ่มนักพรตเฒ่าไม่มีหน้าจะกลับเมืองเล็ก แล้วก็ไม่กล้าจะกลับไปด้วย เพราะถึงอย่างไรเจ้าเป๋น้อยก็มีที่มาไม่ถูกต้อง จึงเสียเวลาอยู่ในเมืองหลวงอีกนานหลายปี ตอนนี้อยู่ต่อไม่ได้แล้วจริงๆ ถึงได้คิดว่าจะมาเสี่ยงดวงที่เขตการปกครองหลงเฉวียนดู คิดไม่ถึงว่าจะโชคไม่เลว ถึงได้มาเจอกับเจ้าของร้านอย่างเฉินผิงอัน

เพียงแต่จิตใจคนเป็นดั่งผืนน้ำ เดิมทีทั้งสองฝ่ายก็รู้จักกันเพียงผิวเผินซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ นักพรตตาบอดเองก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถอยู่ต่อในเมืองเล็กที่วันนี้ไม่เหมือนวันวานแห่งนี้ได้หรือไม่ ต่อให้ได้อยู่ต่อ แล้วจะมีอนาคตที่ดีงามรออยู่จริงๆ หรือ? เพราะถึงอย่างไรผ่านไปนานหลายปีขนาดนี้ ก็คงมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่จะรู้ว่านิสัยของเฉินผิงอันเปลี่ยนไปอย่างไรบ้างแล้ว ดังนั้นมองดูเหมือนนักพรตตาบอดดื่มสุราอย่างเบิกบานใจ ปากก็ยกเรื่องน่าอนาถในปีนั้นมาเล่าเป็นเรื่องสนุก แต่แท้จริงแล้วในใจกลับเต้นรัว พร่ำท่องไม่หยุดว่า ‘เฉินผิงอันเจ้ารีบเปิดปากรั้งพวกเราไว้สิ ต่อให้เป็นแค่คำพูดที่พูดไปตามมารยาทก็ได้ ข้าผู้เป็นนักพรตจะได้ปีนขึ้นไปบนไม้ที่เจ้ายื่นมาให้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนหนุ่มที่สามารถมีความสัมพันธ์กับบุตรสาวคนเดียวของอริยะได้จะขี้เหนียวกับเงินเทพเซียนแค่ไม่กี่เหรียญ จะตัดใจปล่อยให้คุณหนูหร่วนที่ทั้งเจ้าและข้าต่างก็ป่ายปีนไม่ถึงผู้นั้นดูแคลนเจ้าได้จริงหรือ?’

น่าเสียดายที่ตั้งแต่ต้นจนจบ แม้จะทั้งดื่มเหล้าทั้งพูดคุยเรื่องเก่าในอดีตกันก็จริง แต่สิ่งเดียวที่เฉินผิงอันไม่ได้ทำคือเปิดปากเอ่ยเช่นนั้น ไม่ได้สอบถามนักพรตเฒ่าอาจารย์และศิษย์ว่าอยากอยู่ต่อที่เขตการปกครองหลงเฉวียนหรือไม่

เผยเฉียนนั่งอยู่บนม้านั่งยาวเคียงข้างเฉินผิงอัน นางแทบไม่พูดอะไรเลยสักคำ

ตอนนั้นที่เฉินผิงอันแนะนำนาง บอกว่าเป็นลูกศิษย์ชื่อเผยเฉียน เผยเฉียนแทบจะอดใจไม่ไหวโพล่งไปว่าอาจารย์ท่านลืมสามคำว่า ‘เปิดขุนเขา’ ไปนะ

สือโหรวไม่ได้มาที่ร้านอาหารกับพวกเขา

เนื่องจากเฉินผิงอันไม่เข้าใจเรื่องทางโลก อีกทั้งนักพรตตาบอดก็อยากจะรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองเอาไว้บ้าง หลังจากดื่มเหล้ากินอาหารกันอิ่มก็ได้แค่บอกลาจากไป

ทั้งสองฝ่ายยืนอยู่บนถนนใหญ่นอกร้านอาหาร เฉินผิงอันถึงได้เอ่ยว่า “ตอนนี้ข้าพักอยู่ที่ภูเขาลั่วพั่ว ถือว่าเป็นภูเขาของตัวข้าเอง คราวหน้าหากท่านนักพรตผ่านเขตการปกครองมา สามารถขึ้นไปนั่งเล่นบนภูเขาได้ ข้าอาจจะไม่อยู่ที่นั่น แต่ขอแค่บอกชื่อแซ่ก็ย่อมต้องมีคนมาต้อนรับอย่างแน่นอน ใช่แล้ว ตอนนี้แม่นางหร่วนพักอยู่ที่ภูเขาเสินซิ่ว เพราะศาลบรรพจารย์และภูเขาของสำนักกระบี่หลงเฉวียนของนางอยู่ที่นั่น คราวนี้ข้าเพิ่งกลับมาถึงบ้านเกิดหลังจากออกเดินทางไกลมาได้ไม่นานเท่าไหร่ แต่ว่ายามที่พูดคุยกับแม่นางหร่วน นางเองก็เคยพูดถึงท่านนักพรตเช่นกัน ไม่ได้ลืมเลือนท่านไป ดังนั้นหากมีเวลาท่านนักพรตก็สามารถไปเยี่ยมชมหรือไปพูดคุยกับนางที่นั่นได้”

นักพรตตาบอดค่อยๆ คลี่ยิ้มกว้าง บอกว่าแน่นอนๆ

เฉินผิงอันยิ้มบางๆ เอ่ยกับเด็กหนุ่มขาเป๋และเด็กสาวจิ่วเอ๋อร์ที่เขามีความประทับใจที่ดีอย่างยิ่งว่า “รักษาตัวด้วย หวังว่าครั้งหน้าเมื่อพวกเราได้พบกันอีกครั้งจะไม่นานเท่าครั้งนี้”

เด็กหนุ่มขาเป๋ที่แบกธงผ้าพยักหน้ารับ

จิ่วเอ๋อร์ก็ผงกศีรษะรับด้วยรอยยิ้มบางๆ

เผยเฉียนกุมหมัด พูดเหมือนคนแก่ว่า “ภูเขาเขียวไม่เปลี่ยน สายน้ำใสไหลยาว ไว้พบกันใหม่วันหน้า!”

ทั้งสองฝ่ายจึงจากลากันไปเช่นนี้ นักพรตเฒ่าพาลูกศิษย์สองคนออกไปจากเมืองเล็ก มุ่งหน้าไปยังเมืองหงจู๋ช้าๆ

เฉินผิงอันยืนอยู่ที่เดิม

เผยเฉียนเอ่ยเรียกเบาๆ “อาจารย์?”

เฉินผิงอันลูบศีรษะของนาง เอ่ยวา “ในใจอาจารย์ย่อมอยากรั้งให้พวกเขาสามคนอยู่ต่อ เพียงแต่ว่าการทำงานหาเลี้ยงชีพนั้นไม่ง่าย หากมีขนมเปี๊ยะหล่นลงมาจากสวรรค์ คนส่วนใหญ่มักจะไม่ค่อยเห็นคุณค่า หากแม้แต่ศักดิ์ศรีเล็กน้อยแค่นี้ยังวางลงไม่ได้ นั่นก็หมายความว่าไม่ได้มีความจำเป็นต้องหาเลี้ยงชีพอยู่ที่เขตการปกครองหลงเฉวียนจริงๆ อีกทั้งหากอยู่ต่อ นั่นก็หมายความว่าจะเป็นเรื่องที่ยาวนานอย่างยิ่ง อยู่ด้วยกันนานวันเข้าก็ยิ่งไม่อาจแยกแยะจุดเริ่มต้นได้ชัดเจน ไม่สู้ให้ทั้งสองฝ่ายต่างรู้กันดีอยู่แก่ใจมาตั้งแต่ต้นจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นถึงท้ายที่สุดแล้วข้ารู้สึกว่าหวังดี แต่อีกฝ่ายกลับรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องดี ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเหตุผลเป็นของตัวเอง ถ้าอย่างนั้นยามที่ต้องตัดความสัมพันธ์กันจะยังรักษาความเป็นสุภาพชนที่ไม่พูดจาทำลายน้ำใจกันได้อย่างไร?”

เผยเฉียนพยักหน้า ฟังเข้าใจหรือไม่ ไม่สำคัญ ถึงอย่างไรทุกสิ่งที่อาจารย์พูดมาล้วนถูกต้อง แต่นางก็อดสงสัยขึ้นมาอีกได้ จึงถามว่า “อาจารย์จงใจพูดถึงพี่หญิงซิ่วซิ่วกับพวกเขา เพราะเหตุใดกัน?”

เฉินผิงอันยิ้มบางๆ “ก็อาจารย์หวังว่าพวกเขาจะได้อยู่ต่อนี่นา”

เผยเฉียนมึนงงไปหมด พยายามคิดเรื่องที่เปลืองสมองนี้ แต่สุดท้ายก็ยังไม่อาจเข้าใจความวกวนอ้อมค้อมของมันได้ จึงได้แต่ทอดถอนใจ ไม่คิดแล้ว วันนี้นางเปิดปฏิทินเหลืองดูแล้ว ไม่เหมาะแก่การใช้สมอง

เผยเฉียนพลันกดเสียงเบาเอ่ยว่า “ดวงตาคู่นั้นของนักพรตเฒ่าเหมือนจะถูกแสงสายฟ้าที่หมุนติ้วๆ อุตลุดในท้องเขาระเบิดใส่จนตาบอด”

เฉินผิงอันพยักหน้ารับ “วิชาอสนีถูกขนานนามให้เป็นผู้นำแห่งหมื่นอาคม เพียงแต่ในแจกันสมบัติทวีปของพวกเรา นอกจากสำนักโองการเทพและตระกูลเซียนขนาดใหญ่ไม่กี่แห่งแล้ว คำว่าวิชาห้าอสนีที่เรียกขานกันนั้นล้วนเป็นการสืบทอดจากสำนักนอกรีต อีกทั้งยังกระจัดกระจายไปหลายสาขา ดังนั้นการฝึกวิชานี้จึงมักจะแว้งกลับมาโจมตีผู้ฝึกบ่อยๆ นานวันเข้า หากพลังชีวิตไม่แห้งขอด มหามรรคาพังทลาย ก็ต้องใช้วิธีเสี่ยงอันตรายอย่างการใช้ช่องโพรงแห่งใดแห่งหนึ่งเป็นสถานที่ฟาดเคราะห์ ยกตัวอย่างเช่นดวงตามองไม่เห็น แล้วก็มีบางคนที่ยอมให้ท้องไส้เละเทะ บ้างก็ให้กัดกินวัตถุแห่งชะตาชีวิตบางชิ้น ฯลฯ คนที่ฝึกวิชาอสนีนอกรีตส่วนใหญ่จึงมักจะไม่ได้มีจุดจบที่ดี”

เผยเฉียนเดาะลิ้น

เฉินผิงอันเอ่ย “เรื่องของการฝึกตน ไม่ใช่ว่าจะเป็นการเสวยสุขไปเสียทั้งหมด”

เผยเฉียนพยักหน้ารับอย่างแรง “ดังนั้นข้าถึงไม่ฝึกตน แค่ฝึกวรยุทธอย่างเดียว!”

เฉินผิงอันดึงหูของนาง

เผยเฉียนร้องโอดครวญ “อาจารย์ ข้าจะต้องขยันฝึกเดินนิ่งให้มากกว่านี้! ยอมทนกับความยากลำบากมากกว่านี้!”

จากนั้นเฉินผิงอันก็พาเผยเฉียนไปที่โรงเรียนเก่า

เฉินผิงอันยืนอยู่นอกหน้าต่าง เผยเฉียนเขย่งปลายเท้าเอาหัว ‘วางพาด’ อยู่บนขอบหน้าต่าง มองเข้าไปข้างใน

เฉินผิงอันเอ่ยถาม “คิดไปถึงไหนแล้ว อยากจะไปเรียนที่โรงเรียนของสกุลเฉินหลงเหว่ยหรือไม่?”

เผยเฉียนยืนนิ่งไม่ขยับ กล่าวอย่างอัดอั้นว่า “หากอาจารย์อยากให้ข้าไป ข้าก็จะไป ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีทางถูกใครรวมกลุ่มกันมารังแก ไม่มีทางถูกใครด่าว่าข้าเป็นถ่านดำ รังเกียจที่ข้าตัวเตี้ย…”

เฉินผิงอันไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “หากเจ้าไม่อยากไปจริงๆ วันหน้าก็เรียนหนังสืออยู่บนภูเขากับจูเหลี่ยน และเจิ้งต้าเฟิงก็ได้ อันที่จริงความรู้ของเจิ้งต้าเฟิงสูงมาก แต่ข้าแนะนำว่าไม่ว่าตอนนี้เจ้าจะชอบหรือไม่ชอบก็ควรไปลองเรียนที่โรงเรียนดูสักพักหนึ่ง ไม่แน่ว่าถึงเวลานั้นกระชากลากถูเจ้า เจ้าอาจจะไม่ยอมกลับเลยก็ได้ แต่หากถึงเวลานั้นยังรู้สึกว่าปรับตัวไม่ได้ ค่อยกลับภูเขาลั่วพั่วก็แล้วกัน”

เผยเฉียนถาม “ข้าสามารถห้อยเตาเจี้ยนฉว่อไปที่โรงเรียนด้วยได้ไหม?”

เฉินผิงอันส่ายหน้า “ไม่ได้ เรียนหนังสือก็ควรจะมีลักษณะของคนที่เรียนหนังสือ”

เรื่องนี้ไม่มีที่ว่างให้ปรึกษากัน

เขาที่เป็นอาจารย์ ต่อให้จะรักและเอ็นดูเผยเฉียนแค่ไหน กฎระเบียบที่ควรจะมีก็ไม่ควรขาดเด็ดขาด

เด็กคนหนึ่งบริสุทธิ์ไร้เดียงสา มีจิตใจรักสนุกของเด็ก คนที่เป็นผู้อาวุโส ต่อให้ในใจจะชื่นชอบแค่ไหนก็ไม่ควรปลอยให้เด็กเป็นดั่งม้าที่ถูกปลดบังเหียน ไร้พันธนาการในช่วงเวลาที่ควรต้องตั้งกฎเกณฑ์มากที่สุด

เผยเฉียนไม่เอ่ยอะไร

เฉินผิงอันจึงพูดขึ้นว่า “เรื่องนี้ไม่รีบร้อน คิดให้ดีก่อนอาจารย์จะลงจากภูเขาก็พอ”

เผยเฉียนยังคงยืนนิ่งไม่ขยับ “หากข้ายอมไปโรงเรียน อาจารย์ไม่จากไปแล้วได้ไหม?”

เฉินผิงอันยื่นมือไปกดศีรษะของเผยเฉียน มองเข้าไปในโรงเรียน เขาเองก็เงียบงันไปเช่นกัน

ความกลัดกลุ้มเสียใจเล็กๆ ของเด็กมักจะเหมือนสายลมและน้ำค้างเสมอ

รอจนกระทั่งเฉินผิงอันซื้อถังหูลู่ให้เผยเฉียนหนึ่งไม้ จากนั้นคนทั้งสองกลับภูเขาลั่วพั่วไปด้วยกัน เผยเฉียนก็พูดคุยกลั้วเสียงหัวเราะ ถามนู่นถามนี่อย่างมีความสุขไปตลอดทางแล้ว

นักพรตตาบอดอารมณ์ดีอย่างมาก เขาพูดกับเจ้าเป๋น้อยและจิ่วเอ๋อร์เป็นการส่วนตัวว่า พวกเราแค่ต้องเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกสักปีครึ่งปีก็สามารถกลับมาลืมตาอ้าปากที่เขตการปกครองหลงเฉวียนได้แล้ว

หลังจากที่อาจารย์และศิษย์สามคนไปจากเขตการปกครองหลงเฉวียนได้ไม่นานเท่าไหร่ ก็มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินทางมาเยือนภูเขาลั่วพั่ว