บทที่ 490.1 รีบเดินทางไปยังเมืองจิงกวาน

ทางเข้าหุบเขาผีร้ายคือซุ้มป้ายประตูขนาดใหญ่ยักษ์แห่งหนึ่ง ซุ้มด้านหน้าสุดคือซุ้มหกเสาห้าห้องสิบเอ็ดยอดซึ่งนับว่าเป็นขนาดที่โอ่อ่าจนน่าตกใจ ใช้แก้วไสสีเขียวและสีเหลืองที่มีชื่อเสียงและล้ำค่าฝังเลื่อมติดกับผนัง บนตัวมังกรทุกตัวที่เลื้อยพันอยู่บนเสาล้วนแกะสลักเป็นภาพปราบมารของบรรพบุรุษสำนักพีหมาแต่ละยุคสมัย ส่วนกรอบป้ายนั้นก็ค่อนข้างจะ ‘ยิ่งใหญ่ตระการตา’

ผู้ฝึกตนและผู้ฝึกยุทธเต็มตัวมักจะมีสายตาที่ดีเยี่ยมเสมอ เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้หลังจากที่เฉินผิงอันมองไปยังซุ้มป้ายกลับมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของทางเส้นนี้เลย ราวกับว่ายังมีเวทบังตาอำพรางอยู่

แต่เมื่อเทียบกับประตูที่เชื่อมโยงระหว่างภูเขาห้อยหัวและกำแพงเมืองปราณกระบี่แล้ว ความลี้ลับมหัศจรรย์ของซุ้มป้ายแห่งนี้จึงไม่อาจทำให้เฉินผิงอันตื่นตะลึงได้

เฉินผิงอันหาที่นั่งใกล้ๆ กับซุ้มประตูเพื่ออ่านหนังสือมาหนึ่งชั่วยามกว่าแล้ว เพราะว่าอ่านอย่างละเอียด ไม่ยอมให้พลาดรายละเอียดเล็กน้อยใดๆ ไป ถึงได้ใช้เวลาอ่านไปเกือบครึ่งวัน แล้วก็คิดว่าวันนี้จะพักค้างแรมในโรงเตี๊ยมของตลาดที่ห่างจากที่นี่ไปไม่ไกลนัก พรุ่งนี้ค่อยตัดสินใจใหม่ว่าจะไปชื่นชมทัศนียภาพริมอาณาเขตของหุบเขาผีร้ายหรือเดินผ่านซุ้มป้ายนั้นเข้า ไปหาประสบการณ์กลางหุบเขากันแน่ เขาไม่ได้รีบร้อน

เฉินผิงอันเก็บหนังสือ เดินไปทางตลาดที่คึกคักแห่งนั้น สถานที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ที่สำนักพีหมาให้ผู้ฝึกตนสำนักเล็กๆ แห่งหนึ่งของชายหาดโครงกระดูกเช่าแล้วจัดการเอาเอง กิจการส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นเช่นเดียวกันนี้ นั่นคือผู้ฝึกตนสำนักพีหมาจะไม่เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องหรือดูแลด้วยตัวเอง เพราะถึงอย่างไรเมื่อนับรวมกันแล้วผู้ฝึกตนของสำนักพีหมาก็มีไม่ถึงสองร้อยคน อีกทั้งกิจการบ้านเรือนยังใหญ่โต หากจะให้ลงมือทำเองไปเสียทุกเรื่องย่อมถ่วงรั้งการฝึกตนบนมหามรรคา ได้ไม่คุ้มเสีย

เพียงแต่ว่าก่อกำเนิดแซ่ซูที่เฝ้าพิทักษ์เรือข้ามทวีป กับโอสถทองแซ่หยางที่ตรวจตรานครปี้ฮว่ากลับเป็นข้อยกเว้น เพราะว่าสองเรื่องนี้เกี่ยวพันไปถึงหน้าตาและเรื่องภายในของสำนักพีหมา

ภูเขาลั่วพั่วในทุกวันนี้เริ่มมีเค้าโครงของเรือนใหญ่บนภูเขาบ้างแล้ว จูเหลี่ยนและสือโหรวก็เหมือนแยกกันดูแลเรื่องภายในและภายนอกเรือน คนหนึ่งทำกิจธุระอยู่นภูเขา อีกคนหนึ่งดูแลกิจการอยู่ในตรอกฉีหลง

จนกระทั่งออกมาจากเขตการปกครองหลงเฉวียนอย่างแท้จริง บางครั้งระหว่างที่ฝึกหมัดอยู่บนเรือข้ามทวีปลำนั้น เฉินผิงอันก็จะย้อนนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ถึงได้รู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างน่าสนใจ คนสองคนที่มีลักษณะเหมือนผู้ดูแลนี้ คนหนึ่งเป็นถึงผู้ฝึกยุทธขอบเขตเดินทางไกล ส่วนอีกคนก็เป็นผีสาวโครงกระดูกที่สวมคราบร่างเซียน ใครเล่าจะจินตนาการได้ถึง?

ก่อนที่เฉินผิงอันจะออกมาจากภูเขาลั่วพั่วก็ได้บอกกล่าวแก่จูเหลี่ยนเรียบร้อยแล้วว่าตนจะไม่ใช้กระบี่บินส่งข่าวกลับมาที่ภูเขาหนิวเจี่ยวง่ายๆ ส่วนกระบี่บินสองเล่มที่ซ่อนอยู่ในเนินกระบี่ขนาดเล็กนั้นก็ไม่อาจข้ามทวีปได้ ดังนั้นการเดินทางไกลมาเยือนอุตรกุรุทวีปครั้งนี้คือการมาอย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง ไร้พันธนาการใดๆ อย่างแท้จริง

เพราะถึงอย่างไรภูเขาลั่วพั่วในทุกวันนี้ก็มั่นคงปลอดภัยอย่างมาก

คนที่ต้องกริ่งเกรง ควรจะเป็นคนอื่นมากกว่า

เฉินผิงอันเดินอยู่บนถนน ยกมือประคองงอบแล้วหัวเราะอยู่กับตัวเอง ร้านผ้าห่อบุญร้านนี้ของตนก็น่าจะหาเงินมาเพิ่มบ้างได้แล้ว

ชายหาดโครงกระดูกคือสถานที่ที่ไม่ใช้หลักพิธีการของลัทธิขงจื๊อ ตลาดเล็กไม่มีชื่อถูกคนในพื้นที่เรียกว่าด่านไน่เหอ (หมดปัญญา/ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร/จนใจ) หลังจากเรียกจนติดปาก ไปๆ มาๆ ทุกคนก็ให้การยอมรับชื่อนี้

ต่อให้ดวงอาทิตย์จะลอยสูงเหนือหัว ตรอกซอกซอยของตลาดแห่งนี้ก็ยังคงมีบรรยากาศอึมครึม เยียบเย็นอย่างเห็นได้ชัด ตามคำบอกของตำรา ‘รวมเล่มวางใจ’ ฉบับที่สำนักพีหมาจัดพิมพ์เล่มนี้ สาเหตุที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะปราณหยินในหุบเขาผีร้ายแผ่ออกมาภายนอก ดังนั้นคนที่มีร่างกายอ่อนแอจึงไม่อาจอยู่ใกล้ ทว่าปราณหยินที่ฟังดูแล้วน่ากลัวอย่างมากพวกนี้กลับมีบันทึกไว้บนกระดาษอย่างชัดเจนว่าได้ถูกค่ายกลภูเขาแม่น้ำของสำนักพีหมาหล่อหลอมจนค่อนข้างจะบริสุทธิ์และสมดุลแล้ว เหมาะให้ผู้ฝึกตนดูดซับไปโดยตรงในระดับหนึ่ง ดังนั้นขอแค่ผู้ฝึกลมปราณทะยานลมลอยตัวกลางอากาศมองไปก็จะพบว่าไม่เพียงแต่บริเวณโดยรอบตลาดแห่งนี้เท่านั้น เส้นชายแดนรอบหุบเขาผีร้ายก็มีผู้ฝึกลมปราณจำนวนมากมาสร้างกระท่อมฝึกตนอยู่ที่นี่ กระท่อมที่เรียบง่ายแต่ไม่สามัญแต่ละหลังกระจายตัวกันเหมือนดวงดาว ถี่ห่างอย่างเหมาะสม กระท่อมเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ฝึกตนของสำนักพีหมาที่เชี่ยวชาญศาสตร์ฮวงจุ้ยเชิญให้คนมาสร้างไว้บน ‘ตาน้ำพุ’ ที่มีปราณหยินเข้มข้นเหล่านั้น อีกทั้งกระท่อมทุกหลังยังวางเบาะที่ศาลซานหลางทำขึ้นด้วยวิธีการลับ ผู้ฝึกตนสามารถยืมใช้กระท่อมหลังหนึ่งในช่วงเวลาสั้นๆ ได้ พวกที่มีเงินมากหน่อยก็สามารถกว้านซื้อเอาไว้ได้เลย ใน ‘รวมเล่มวางใจ’ เล่มนั้นก็มีราคาระบุไว้อย่างละเอียด

นี่คงจะเป็นวิธีการหาเงินของสำนักพีหมา

วันหน้าภูเขาลั่วพั่วต้องเรียนรู้จากพวกเขาให้ดีๆ ซะแล้ว

หลังจากเข้ามาในตลาด เฉินผิงอันก็เดินเล่นไปตลอดทาง พบว่าร้านค้าแทบทุกร้านคล้วนขายกระดูกขาวชนิดหนึ่งที่ใสแวววาวเหมือนหยก นี่คืออัญมณีหลังกำเนิดชนิดหนึ่งที่ ‘รวมเล่มวางใจ’ อธิบายไว้อย่างละเอียดในบทดำเนินการค้า ค่อนข้างจะล้ำค่า แรกเริ่มเดิมทีเหล่าภูตผีจำนวนมากที่ถือกำเนิดในซากปรักสนามรบโบราณของหุบเขาผีร้ายกรูกันมารวมกัน ครึ่งหนึ่งในนั้นถูกผู้ฝึกตนสำนักพีหมาจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลขับไล่มาถึงที่นี่ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกมันสร้างหายนะให้แก่ทั้งชายหาดโครงกระดูก

ภายหลังวัตถุหยินเหล่านี้ส่วนหนึ่งก็ขอบเขตเลื่อนสูงเหมือนกับผู้ฝึกลมปราณ ภายใต้โชควาสนาในรูปแบบต่างๆ ก็ได้กลายมาเป็นวิญญาณวีรบุรุษเหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาและแม่น้ำ แต่ส่วนที่มากกว่านั้นกลับกลายไปเป็นผีร้ายพยาบาทที่กระทำการอย่างกำเริบเสิบสาน ท่ามกลางกาลเวลาอันยาวนานก็ได้มีวิญญาณหยินแข็งแกร่งที่ ‘กินผีเป็นอาหาร’ ปรากฏขึ้น ทั้งสองฝ่ายรบราเข่นฆ่ากันเอง ฝ่ายที่พ่ายแพ้ก็จิตวิญญาณแหลกสลาย กลายไปเป็นปราณหยินของหุบเขาผีร้าย สูญเสียโอกาสในการไปจุติเกิดใหม่ ส่วนกระดูกขาวโพลนระดับขั้นสูงต่ำไม่เท่ากันก็กระจัดกระจายไปทั่วสี่ทิศ โดยทั่วไปแล้วจะถูกผู้ชนะเก็บสะสมไว้เป็นผลงานแห่งชัยชนะ