บทที่ 518.4 บัณฑิต คนในยุทธภพและสาวงาม

เด็กสาวเงยหน้าขึ้น กอดแขนอาหญิงของนางพลางกล่าวอย่างตกตะลึงระคนยินดี “ท่านอา คือท่านอาเฉาฟู่ที่เหวินฝ่าชอบพูดถึงคนนั้นจริงๆ หรือ?”

ฝ่ายเด็กหนุ่มสุยเหวินฝ่าก็ยิ่งมีน้ำตาร้อนๆ มาเอ่อคลอดวงตา เกี่ยวกับเรื่องราวในยุทธภพของท่านอาเฉาผู้นี้ เขาเลื่อมใสมานานมากแล้ว เพียงแต่ว่าไม่เคยแน่ใจว่าจะใช่บุรุษที่ปีนั้นจะได้แต่งงานกับอาหญิงของตนแต่ทางตระกูลกลับตกอับไปก่อนหรือไม่ ทว่าแม้แต่ในความฝันเด็กหนุ่มก็ยังคาดหวังให้เฉาฟู่เจ๋อเซียนจากแคว้นหลันฝางผู้นั้นก็คือจอมยุทธน้อยแห่งยุทธภพที่ในอดีตเกือบจะได้แต่งงานกับอาหญิงของตน

เฉาฟู่ยืดเอวขึ้นตรงแล้วก็ไปประคองจอมยุทธใหญ่หูผู้นั้นให้ลุกขึ้น

หูซินเหวยยิ้มเจื่อนเอ่ยว่า “คุณชายเฉา ต้องโทษข้าหูซินเหวย หากไม่เป็นเพราะพวกเจ้ามาถึงทันเวลา ต่อให้ต้องมอบชีวิตนี้ออกไป ข้าก็ยังไม่อาจปกป้องพี่ใหญ่สุยได้ หากกลายเป็นหายนะใหญ่ ต่อให้ตายร้อยรอบก็ยากจะชดใช้”

เฉาฟู่รีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ประสานมือคารวะอีกครั้ง “จอมยุทธใหญ่หูมีคุณธรรมน้ำใจ โปรดรับการคารวะจากผู้น้อยเฉาฟู่”

สุยซินอวี่แค่นเสียงหึในลำคอ โบกชายแขนเสื้อหนึ่งที “เฉาฟู่ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เมื่อครู่นี้ตอนที่จอมยุทธใหญ่หูประมือกับศัตรู อีกนิดเดียวก็เกือบจะไม่ทันระวังฆ่าท่านลุงสุยของเจ้าแล้ว”

เฉาฟู่ตะลึงพรึงเพริด

สุยซินอวี่ถอนหายใจ “เฉาฟู่ เจ้ายังคงใจกว้างและมีคุณธรรมมากเกินไป ไม่รู้ถึงความอันตรายของยุทธภพ แต่ก็ช่างเถิด ยามประสบภัยจึงจะเห็นน้ำใจของมิตรแท้ ถือเสียว่าเมื่อก่อนข้าสุยซินอวี่ตาบอด ถึงได้รับจอมยุทธใหญ่หูเป็นสหาย หูซินเหวย เจ้าไปซะเถอะ วันหน้าตระกูลสุยของข้าไม่อาจปีนป่ายไปตีสนิทกับจอมยุทธใหญ่หูได้ อย่าได้คบค้าไปมาหาสู่กันอีกเลย”

หูซินเหวยหันหน้าไปถ่มเลือดสดคำหนึ่งลงพื้น ก่อนกุมหมัดก้มหน้าลงต่ำ “วันหน้าหูซินเหวยจะต้องไปเยือนจวนของพี่ใหญ่สุยเพื่อขออภัยอย่างแน่นอน”

บุรุษพกดาบใช้มือหนึ่งประคองหน้าอก อีกมือหนึ่งกดดาบ เดินโซซัดโซเซจากไป แผ่นหลังของเขาให้ความรู้สึกอ้างว้างเดียวดาย

หยางหยวนยืนอยู่ตรงหน้าประตูศาลา สีหน้ามืดทะมึน กล่าวเสียงทุ้มหนัก “เฉาฟู่ อย่าคิดว่าอาศัยความสัมพันธ์กับทางสำนักแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ที่นี่คือแคว้นอู่หลิง ไม่ใช่แคว้นหลันฝาง ยิ่งไม่ใช่แคว้นชิงสือ”

สุยซินอวี่ลูบหนวดยิ้ม “คำพูดเช่นนี้ ทำไมข้าผู้อาวุโสฟังแล้วถึงได้รู้สึกคุ้นหูนักนะ”

สีหน้าของหยางหยวนเจียวแม่น้ำขุ่นยิ่งกระด้างเย็นชา คล้ายกำลังสะกดกลั้นไฟโทสะเอาไว้ แต่กลับไม่กล้าลงมือทำอะไร นี่ยิ่งทำให้รองเจ้ากรมผู้เฒ่าของแคว้นอู่หลิงรู้สึกสาแก่ใจ สมกับคำว่าชีวิตคนไม่มีอะไรแน่นอน หลิวเขียวบุปผาบานสะพรั่งพลันพบเจอหมู่บ้านกลางขุนเขาเสียจริง (เปรียบเปรยถึงสถานการณ์ที่พลิกผันกลับไปในทางที่ดี)

เด็กสาวสุยเหวินอี๋ที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของอาหญิงปิดปากหัวเราะ ดวงตาคู่นั้นหยีลงจนเป็นพระจันทร์เสี้ยว มองไปยังบุรุษที่ชื่อว่าเฉาฟู่ผู้นั้น หัวใจของนางแกว่งไกว ทว่าต่อมาสีหน้าของเด็กสาวก็หม่นหมองลง

สุยเหวินฝ่าเบิกตากว้างจ้องมองเฉาฟู่ที่ถือว่าเป็นอาเขยของตนครึ่งตัว เด็กหนุ่มรู้สึกว่าจะต้องจ้องมองจอมยุทธใหญ่แห่งยุทธภพที่เหมือนเดินออกมาจากตำราผู้นี้ไว้ให้มากๆ น่าเสียดายที่ท่านอาเฉาซึ่งลักษณะสุภาพคล้ายปัญญาชนไม่ได้พกดาบพกกระบี่มาด้วย ไม่อย่างนั้นจะยิ่งสมบูรณ์แบบมากกว่านี้

เฉาฟู่เอามือหนึ่งไพล่หลัง อีกมือหนึ่งกำเป็นหมัดวางไว้ตรงหน้าท้องยืนอยู่บนถนน แสดงถึงบุคลิกของคนมีชื่อเสียงออกมาอย่างเต็มที่ ทำเอารองเจ้ากรมผู้เฒ่าสุยที่มองอยู่แอบพยักหน้ากับตัวเอง ไม่เสียแรงที่เป็นบุตรเขยซึ่งตนคัดเลือกมาให้บุตรสาวในอดีต สมกับเป็นมังกรและหงส์ในหมู่คนจริงๆ

เฉาฟู่มองไปทางสตรีที่สวมหมวกคลุมหน้าก่อน สายตาของเขาอ่อนโยนดุจสายน้ำ ความคิดถึงอาลัยอาวรณ์ที่อธิบายได้ไม่หมดสิ้นฉายชัดในแววตา จากนั้นจึงหันหน้ามามองหยางหยวน ทว่าบุคลิกท่าทางกลับกลายมาเป็นความสง่างามที่ถูกขัดเกลามาจากในยุทธภพ เขาชักเท้าข้างหนึ่งไปไว้ด้านหลัง เข่าสองข้างงอลงเล็กน้อย ผายฝ่ามือข้างหนึ่งมาด้านหน้า ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “หยางหยวน หลายปีมานี้ตามหาเจ้าอย่างไรก็ไม่พบ ในเมื่อได้บังเอิญมาเจอกันแล้ว ก็ไม่สู้ลองประมือกันสักสองสามกระบวนท่าดีหรือไม่?”

หยางหยวนแค่นเสียงเย็น “ลำดับศักดิ์ของเจ้ายังห่างจากข้ามากนัก ให้ฟู่เจินลูกศิษย์ของข้าไปประมือกับเจ้าเถอะ เป็นตายรับผิดชอบเอาเอง ไม่เกี่ยวข้องกับอาจารย์และสำนักของแต่ละฝ่าย ตกลงไหม?”

ฟู่เจินมุมปากกระตุก

ทว่าหยางหยวนกลับกล่าวเสียงหนักขึ้นมาก่อนว่า “ฟู่เจิน ไม่ว่าแพ้หรือชนะ ออกกระบี่แค่สามครั้งก็พอ”

ฟู่เจินถอนหายใจโล่งอก ยังดี อาจารย์ไม่ได้บีบให้ตนขึ้นไปบนเส้นทางแห่งความตาย

ฟู่เจินสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง ยิ้มกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องขอความรู้จากเซียนซือใหญ่เฉาสักสามกระบวนท่าแล้ว”

ฟู่เจินที่ใคร่ครวญอยู่พักหนึ่งส่งกระบี่ออกไปตรงๆ ก้าวเท้าไปด้านหน้าประหนึ่งกบแตะผิวน้ำ พลิ้วไหวแผ่วเบา

กระบี่ที่มองดูเหมือนพลังอำนาจน่าพรั่นพรึงนี้ แท้จริงแล้วกลับยั้งพละกำลังเอาไว้ค่อนข้างมาก

ด้วยคิดว่าอย่างมากก็แค่ยอมเจ็บตัวเล็กๆ น้อยๆ ด้วยน้ำมือของอีกฝ่าย แต่สามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้

ทว่าเพียงไม่นานฟู่เจินก็ต้องเสียใจจนไส้เขียว

คนผู้นั้นก้าวออกมาหนึ่งก้าว เอียงศีรษะเบี่ยงหลบ และในขณะที่ฟู่เจินกำลังลังเลว่าควรจะปาดกระบี่ออกไปให้พอเป็นพิธีดีหรือไม่นั้นเอง คนผู้นั้นก็พุ่งมาถึงด้านหน้าฟู่เจินในเสี้ยววินาที ใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งดันหน้าฟู่เจินเอาไว้ ยิ้มกล่าวว่า “อักขระแห่งห้าอสนี จงออกมาจากตำหนักเจี้ยงกง”

เสียงปังดังหนึ่งครั้ง

ประหนึ่งมีสายฟ้ามาระเบิดอยู่บนหน้าของฟู่เจิน

ร่างของฟู่เจินที่เลือดสดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ตายคาที่พุ่งกระแทกผนังของศาลาที่หันเข้าหาประตูออกไป พริบตาเดียวร่างก็หายวับไปไม่เห็นเงา

กระบี่ที่หลุดออกจากมือเล่มนั้นถูกเฉาฟู่คว้าเอาไว้ เขาโยนไปง่ายๆ มันก็ไปปักตรึงอยู่ในต้นไม้ใหญ่

สุยเหวินฝ่าเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาชมการต่อสู้ด้วยจิตใจอันฮึกเหิม เขายกมือเช็ดหน้าตัวเอง น้ำตาไหลร้องไห้ออกมาจริงๆ อย่าเรียกว่าอาเขยครึ่งตัวอะไรอยู่เลย เขาก็คืออาเขยในดวงใจของตน! เขาจะต้องขอเรียนวรยุทธมาจากอาเขยท่านนี้สักครึ่งหรือหนึ่งกระบวนท่า วันหน้าที่ตนแบกหีบตำราออกทัศนาจร…อย่างน้อยก็ไม่ต้องมีสภาพน่าเวทนาอย่างคนชุดเขียวที่ฝีมือเล่นหมากล้อมห่วยแตกก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ? ถูกคนอื่นชนแล้วยังต้องเอ่ยขออภัย ถูกคนผลักจนล้มลงไปบนโคลนแล้วยังไม่กล้าพูดแรงๆ แม้สักคำ ทว่าตอนที่เผ่นหนีฝีเท้านั่นกลับไม่ช้าเลย แถมยังแบกหีบไม้ไผ่สีเขียวใบใหญ่ขนาดนั้น น่าตลกจะตายไป

หยางหยวนเจียวแม่น้ำขุ่นรีบพาคนออกจากศาลาอย่างรวดเร็ว เฉาฟู่ยิ้มถามว่า “ท่านลุงสุย อยากให้ข้าขวางพวกเขาหรือไม่?”

ใบหน้าที่อยู่เบื้องหลังผ้าโปร่งบางของสตรีที่สวมหมวกคลุมใบหน้าไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงเท่าใดนัก

ผู้เฒ่าแซ่สุยคิดแล้วก็รู้สึกว่าอย่าให้เกิดปัญหาแทรกซ้อนจะดีกว่า เขาจึงส่ายหน้ายิ้มกล่าว “ช่างเถิด ถือว่าได้สั่งสอนพวกเขาแล้ว พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ เพราะถึงอย่างไรด้านหลังศาลาก็ยังมีศพอยู่ศพหนึ่ง”

ส่วนพวกคนชั่วร้ายในยุทธภพที่เห็นท่าไม่ดีก็พากันจากไปกลุ่มนั้นจะไปทำร้ายคนที่เดินทางอีกหรือไม่

ทั้งสองฝ่ายที่ในอดีตเกือบจะได้เป็นพ่อตาลูกเขยกันอาจจะรู้กันดีอยู่ในใจ หรืออาจจะไม่ทันได้คิดถึง สรุปก็คือไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาต้องไปสนใจแล้ว

หลังจากได้พูดคุยกันพักหนึ่งก็รู้ว่าคราวนี้เฉาฟู่เพิ่งเดินทางมาจากแคว้นหลันฝาง ชิงสือและจินเฟย อันที่จริงเคยไปเยือนที่จวนตระกูลสุยในแคว้นอู่หลิงมาแล้ว แต่พอได้ยินว่ารองเจ้ากรมผู้เฒ่าสุยกำลังเดินทางไปเยือนราชวงศ์ต้าจ้วน ก็เร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน สอบถามร่องรอยของพวกเขาไปตลอดทาง ถึงได้มาเจอกันที่ศาลาของถนนชาม้าโบราณแห่งนี้โดยบังเอิญ เฉาฟู่ยังหวาดผวาอยู่ไม่คลาย เอาแต่พูดว่าตนมาช้าเกินไป รองเจ้ากรมผู้เฒ่าหัวเราะเสียงดังไม่หยุด บอกไปตามตรงว่ามาเร็วไม่สู้มาถูกเวลา ไม่ช้าๆ ตอนที่เอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ ผู้เฒ่าที่บุคลิกสุภาพสง่างามก็หันไปมองลูกสาวของตน น่าเสียดายที่สตรีสวมหมวกคลุมหน้าไม่เอ่ยอะไรสักคำ รอยยิ้มของผู้เฒ่ายิ่งกดลึก ดูท่าลูกสาวของตนจะเขินอายเสียแล้ว บุตรเขยดีๆ ที่มีเพียงหนึ่งไม่มีสองอย่างเฉาฟู่นี้ หากพลาดไปจะเป็นความเสียดายที่ใหญ่เทียมฟ้า ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเฉาฟู่สวมชุดแพรกลับคืนบ้านเกิดแล้ว และยังไม่ลืมสัญญาหมั้นหมายในปีนั้น นี่เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งกว่า เขาจะไม่มีทางยอมพลาดโอกาสนี้ไปอีกเด็ดขาด งานชุมนุมพืชหญ้าของราชวงศ์ต้าจ้วนนั่นไม่ต้องไปแล้วก็ได้ กลับไปบ้านเกิดจัดการเรื่องงานแต่งงานนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อนจึงจะเป็นเรื่องใหญ่อันดับหนึ่ง

ก่อนหน้านี้คำเรียกขานว่า ‘เซียนซือใหญ่เฉา’ ที่ลูกศิษย์ของหยางหยวนหัวหน้ามารร้ายกลุ่มนั้นเอ่ยเรียก

สุยซินอวี่จดจำได้ขึ้นใจ

เดิมทีเฉาฟู่คิดจะคุ้มกันผู้เฒ่าไปส่งที่เมืองหลวงต้าจ้วน บอกว่ายินดีจะติดตามไปด้วยตลอดทาง เพียงแต่พอได้ยินผู้เฒ่าบอกว่าจะกลับบ้านเกิด งานชุมนุมพืชหญ้าอยู่ไกลเกินไป กระดูกของเขาอาจจะทนรับการโยกคลอนเช่นนั้นไม่ไหว เฉาฟู่จึงเปลี่ยนใจตามไปด้วย บอกว่าทุกวันนี้เมืองหลวงต้าจ้วนมีเจียวน้ำออกอาละวาด ไม่ไปก็ดีเหมือนกัน

คนทั้งกลุ่มเดินออกมาจากศาลา ต่างคนต่างขี่ม้าของตัวเอง เดินเลียบเส้นทางชาม้าโบราณสายนั้นลงเขาไปช้าๆ กลับไปยังเมืองอันเป็นที่ตั้งของจวนตระกูลสุยในแคว้นอู่หลิง ยังเหลือระยะทางอีกไม่น้อย อีกทั้งยังต้องเดินทางผ่านเมืองหลวง อันที่จริงนี่ทำให้สุยซินอวี่อารมณ์ดีอย่างมาก คิดว่าเดินทางอ้อมไปสักเล็กน้อย ได้ไปเจอกับสหายเก่าที่เมืองหลวงก็ดีเหมือนกัน

ตอนที่สตรีสวมหมวกคลุมหน้าพลิกตัวขึ้นหลังม้า หางตาของนางชำเลืองมองไปยังสุดปลายทางถนนเส้นเล็กแล้วทำท่าครุ่นคิด