บทที่ 528.3 จิตไร้นิวรณ์ความเยือกเย็นย่อมบังเกิด

หากเป็นเวลาปกติก็ยังดี แต่พอเจอกับเรื่องเช่นนี้ ทรัพย์สมบัติของภูเขาลั่วพั่วมีไม่มากพอ อยู่ดีๆ กลับมีค่าใช้จ่ายส่วนนี้เพิ่มเข้ามา เมื่อเทียบกับการสร้างค่ายกลใหญ่ปกป้องภูเขาลั่วพั่วก่อนหน้านี้ที่ต้องเจอกับอุปสรรครอบด้านแล้ว คราวนี้อุปสรรคกลับยิ่งหนักเข้าไปอีก

ก่อนจะทุ่มเงินก้อนใหญ่ยังมีปัญหายากรออยู่อีก จะยืมเงินอย่างไร ยืมจากใคร ยืมเท่าไร

หลังจากที่ปัญหาสองข้อนี้ได้รับการแก้ไขแล้ว นั่นถึงจะเป็นปัญหาข้อที่ว่าควรจะลงนามสัญญากับฮ่องเต้แคว้นหนันเยวี่ยนและจ้งชิวอย่างไร รวมไปถึงหลังจากนั้นก็ยังมีเรื่องยิบย่อยอย่างที่ว่าควรจะแอบเอาสมบัติอาคมอาวุธวิเศษตระกูลเซียนมาแอบจัดวางเอาไว้ หรือจะกระจายวิชาลับการฝึกตนออกไปอย่างไรรออยู่อีก ต่อมาถึงจะเป็นงานพิธีการอีกชุดใหญ่ที่ต้องให้แคว้นหนันเยวี่ยนแต่งตั้งองค์เทพแห่งภูเขาแม่น้ำ รวมไปถึงข้อที่ว่าสรุปแล้วภูเขาลั่วพั่วจะได้ผลประโยชน์จากพื้นที่มงคลรากบัวได้อย่างไร เพื่อรับรองว่าจะไม่ใช่การวิดน้ำให้แห้งเพื่อจับปลา อีกทั้งยังสามารถทำให้พื้นที่มงคลระดับกลางมีหวังว่าจะได้เลื่อนเป็นพื้นที่มงคลระดับสูง และในอนาคตจะมีผู้ฝึกตนเซียนดินกลุ่มใหญ่ที่ภูเขาลั่วพั่วสามารถเรียกมาใช้งานได้ปรากฎตัว

และนี่ก็ยิ่งเป็นการบีบให้ภูเขาลั่วพั่วต้องรับสถานะ ‘เทพเทวดาบนสรวงสวรรค์’ เพื่อคอยสร้างกฎระเบียบที่รอบคอบมั่นคงให้แก่พื้นที่มงคลรากบัว

จูเหลี่ยน เจิ้งต้าเฟิงและเว่ยป้อต่างก็เสนอแผนการของตนเองอย่างละเอียด จากนั้นก็ช่วยกันตรวจสอบหาช่องโหว่และแก้ไข

จูเหลี่ยนยังส่งจดหมายไปหาหลูป๋ายเซี่ยงด้วยตัวเองหนึ่งฉบับอย่างที่หาได้ยาก เขาต้องการให้นอกเหนือจากการรวบรวมกลุ่มอำนาจแล้ว อีกฝ่ายจะเริ่มสะสมเงินเทพเซียนได้แล้ว

ส่วนจดหมายฉบับของเว่ยเซี่ยนนั้น แค่ส่งให้ชุยตงซานก็พอ อันที่จริงจะว่าไปแล้วก็ยังต้องส่งให้ชุยตงซานนั่นแหละ ถึงอย่างไรก็เป็นลูกศิษย์ของนายน้อยตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ

ทางฝั่งของสุยโย่วเปียนที่อยู่ในสำนักกุยหยกต้องใช้กระบี่บินข้ามทวีปที่ผลาญเงินก้อนใหญ่ จูเหลี่ยนจึงอดด่ามารดาอีกฝ่ายคำหนึ่งไม่ได้

เขาบอกกับสุยโย่วเปียนว่าอย่าได้ถ่วงเวลาการฝึกตนของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องมีสำนึกเสียบ้าง หมั่นคอยหาสมบัติอาคมส่งมาให้บ้านเดิมบ่อยๆ

เว่ยป้อที่พอถึงช่วงทำการค้าก็พูดคุยภาษาการค้า บอกว่าเขายินดีจะไปขอยืมเงินจากกองกำลังฝ่ายต่างๆ ที่สนิทสนมคุ้นเคยกับราชสำนักต้าหลี แต่ส่วนแบ่งหลังจากที่พื้นที่มงคลรากบัวได้เลื่อนขั้นเป็นพื้นที่มงคลระดับกลางแล้ว จะต้องให้เหมือนกับส่วนแบ่งของท่าเรือภูเขาหนิวเจี่ยว ที่จำเป็นต้องมี จะขาดไปไม่ได้

ดังนั้นจูเหลี่ยนจึงเริ่มเปลี่ยนสีหน้าไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ในเวลาปกติ เขายืนกรานหนักแน่นว่านอกจากที่เว่ยป้อจะต้องเอาเงินฝนธัญพืชในจำนวนที่มากพอออกมาแล้ว ผลประโยชน์ของพื้นที่มงคลรากบัว เขาเว่ยป้อจะได้ไปแค่ส่วนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่สองส่วนอย่างที่ตัวเว่ยป้อเสนอมา ไม่เพียงเท่านี้ จูเหลี่ยนยังคิดจะขีดเส้นจำกัดเวลาด้วย โดยมีระยะเวลาอยู่ที่หนึ่งพันปี หากหลังจากนั้นเว่ยป้อยังต้องการส่วนแบ่งก็ต้องจ่ายเงินฝนธัญพืชส่วนต่างมาเพิ่ม ส่วนจำนวนที่แน่ชัด ถึงเวลานั้นค่อยปรึกษากันอีกที

แน่นอนว่าเจิ้งต้าเฟิงย่อมช่วยจูเหลี่ยน

ในขณะเดียวกันกับที่เว่ยป้ออาศัยช่องทางต่างๆ ของตนไปขอยืมเงินติดหนี้ผู้อื่นจำนวนมหาศาล ก็ค่อยๆ รับมือกับเจ้าสองคนนี้ไปช้าๆ ด้วย

การกระทำนี้ของเว่ยป้อ ทั้งจูเหลี่ยนและเจิ้งต้าเฟิงต่างก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเว่ยป้อทำอะไร ย่อมต้องรู้หนักรู้เบาอยู่แล้ว

เมื่อปรึกษากันถึงความเป็นไปได้รูปแบบต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นหลังจากได้รับจดหมายจากชุยตงซาน คนทั้งสามกลับมีความคิดสอดคล้องต้องกัน นั่นคือไม่ว่าคนผู้นี้จะออกเงินเทพเซียนมากน้อยเท่าไร ก็จะไม่ยอมอนุญาตให้เขามามีส่วนแบ่งด้วยเด็ดขาด ต่อให้ชุยตงซานจะใช้ข้ออ้างว่าขอยืมเงินมาเจรจากับภูเขาลั่วพั่วก็ไม่ได้

วันนี้คนทั้งสามมารวมตัวกันอีกครั้งในลานบ้านขนาดเล็กของจูเหลี่ยน เว่ยป้อถอนหายใจ เอ่ยเนิบช้าว่า “คำนวณผลลัพธ์ออกมาแล้ว อย่างน้อยที่สุดต้องใช้เงินฝนธัญพืชสองพันเหรียญ อย่างมากที่สุดก็คือเงินฝนธัญพืชสามพันเหรียญ ถึงจะพอเลื่อนขั้นเป็นพื้นที่มงคลระดับกลางได้อย่างถูไถ ยิ่งถ่วงเวลาล่าช้าเท่าไรก็ยิ่งเผาผลาญเงินมากเท่านั้น”

จูเหลี่ยนกล่าว “ยังไม่ได้รับจดหมายตอบกลับจากตระกูลฟ่านและตระกูลซุนของนครมังกรเฒ่า”

ตามข้อสรุปที่ได้หลังจากการปรึกษากันของคนทั้งสาม หากสองตระกูลนี้ยินดีให้ภูเขาลั่วพั่วยืมเงิน ทางที่ดีที่สุดควรจะคิดดอกเบี้ยมาด้วย แล้วภูเขาลั่วพั่วก็จะใช้เงินคืนให้พวกเขาตามกำหนดสัญญา แต่หากทั้งสองตระกูลต่างก็ยินดีจะควักเงินฝนธัญพืชก้อนใหญ่ ก็สามารถแบ่งผลประโยชน์ส่วนหนึ่งไปจากพื้นที่มงคลรากบัวได้ หรือไม่ก็ใช้วิธีที่ภูเขาลั่วพั่วนำผลเก็บเกี่ยวครึ่งหนึ่งบวกกับเงินต้นปลอดดอกเบี้ยอีกครึ่งหนึ่งค่อยๆ ใช้คืนให้พวกเขา เพียงแต่ว่าคนทั้งสามก็ได้คิดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้แล้ว นั่นคือทั้งสองตระกูลต่างก็รู้สึกว่าผลประโยชน์น้อยเกินไป หรือไม่ก็ช้าเกินไป จึงเลือกจะปฏิเสธภูเขาลั่วพั่วอย่างละมุนละม่อม

ตอนนี้หร่วนฉงกลับจากขุนเขาใหม่แห่งหนึ่งของต้าหลีมาถึงเขตการปกครองหลงเฉวียนแล้ว แต่กับสำนักกระบี่หลงเฉวียนที่เป็นเพื่อนบ้านกันนี้ คนทั้งสามไม่แม้แต่จะคิดถึง ใครก็ไม่ยินดีจะเป็นคนเอ่ยถึง เพราะทั้งสองฝ่ายไม่ควรจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกันมากเกินไป ถึงอย่างไรเฉินผิงอันต่างหากที่ถึงจะเป็นเจ้าของภูเขาลั่วพั่วที่แท้จริง แผนการต่างๆ จึงจำเป็นต้องพิจารณาถึงสภาพการณ์ของเฉินผิงอันเป็นหลัก

เจิ้งต้าเฟิงยิ้มกล่าว “งั้นก็ให้เว่ยป้อจัดงานเลี้ยงท่องราตรีอีกสักครั้งไปเลยสิ ขายุงอย่างไรก็ยังเป็นเนื้อ พอผ่านไปอีกสองวันเลื่อนเป็นขอบเขตหยกดิบแล้วก็จัดอีกครั้ง แบบนี้ก็เท่ากับว่าได้ขายุงมาสองขาแล้ว”

เว่ยป้อกล่าวอย่างระอาใจ “หน้าไม่อายขนาดนี้ ไม่ค่อยเหมาะเท่าไรกระมัง?”

เจิ้งต้าเฟิงหันหน้าไปมองจูเหลี่ยน ยิ้มกล่าว “เจ้าคิดว่าเหมาะหรือไม่?”

จูเหลี่ยนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าคิดว่าเหมาะอย่างมาก”

เว่ยป้อหัวเราะ “เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะจัดงานเลี้ยง เก็บรวบรวมเอาเงินเทพเซียนและอาวุธวิเศษรูปแบบต่างๆ มาอีกสักครั้ง”

เจิ้งต้าเฟิงกล่าว “แต่ว่าหากถึงเวลานั้นแล้วร้านใหม่ที่เปิดบนภูเขาหนิวเจี่ยวเอาของขวัญกราบภูเขาที่ยังไม่ทันหายร้อนออกมาขายในราคาสูง ข้าว่านั่นต่างหากที่เรียกว่าหน้าไม่อายจริงๆ”

จูเหลี่ยนหัวเราะร่า “ข้าขายเอง เดี๋ยวข้าจะเป็นเถ้าแก่ให้เอง ไม่ต้องให้เทพภูเขาเว่ยป้อออกหน้าเสียหน่อย จะต้องกลัวอะไร อย่างมากก็แค่ให้ภูเขาพีอวิ๋นป่าวประกาศออกไปว่าโจรปล้นบ้านเทพภูเขาเว่ย ของถูกขโมยไปเกลี้ยง”

เว่ยป้อนวดคลึงหว่างคิ้ว “เปิดร้านตั้งแต่ก่อนจัดงานเลี้ยงท่องราตรีไปเลยดีกว่า ถึงอย่างไรก็หน้าไม่อายอยู่แล้ว ก็ให้พวกเขารู้กันไปเลยว่าตอนนี้ข้าขาดเงินอย่างมาก”

เจิ้งต้าเฟิงจุ๊ปากพูด “ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าจำเป็นต้องใช้เงินเทพเซียนมาช่วยเพิ่มโอกาสในการฝ่าทะลุขอบเขต การจัดงานเลี้ยงท่องราตรีครั้งที่สองนี้ก็จะมีความนัยอย่างลึกซึ้งแล้ว ไม่แน่ว่าของขวัญกราบภูเขาอาจจะไม่แย่กว่าครั้งแรกเลยก็ได้”

จูเหลี่ยนและเจิ้งต้าเฟิงหันหน้ามายิ้มให้กัน

จากนั้นคนทั้งสามก็เริ่มทบทวนรายละเอียดในการที่จะทำให้พื้นที่มงคลเลื่อนขั้นเป็นระดับกลางกันอีกครั้ง

คราวก่อนหลังจากที่จูเหลี่ยนกับเผยเฉียนเข้าไปในแคว้นหนันเยวี่ยนของพื้นที่มงคลดอกบัวด้วยกัน จูเหลี่ยนก็กลับไปเพียงลำพังอีกครั้ง การเปิดปิดประตูของพื้นที่มงคลไม่ใช่ว่าจะทำได้ง่ายตามใจชอบ เพราะปราณวิญญาณจะไหลหายไปมหาศาล ง่ายที่จะสร้างบาดแผลสะเทือนถึงเส้นเอ็นและกระดูกให้กับพื้นที่มงคลรากบัว ดังนั้นการเข้าไปในพื้นที่มงคลแห่งใหม่ทุกครั้งล้วนจำเป็นต้องระมัดระวังแล้วระมัดระวังอีก จูเหลี่ยนไปหาราชครูจ้งชิว และภายใต้การแนะนำของจ้งชิว เขาก็ได้พบกับฮ่องเต้แคว้นหนันเยวี่ยน การพูดคุยกันไม่นับว่าน่าอภิรมย์นัก แต่ก็ไม่ถือว่าตึงเครียดมากเกินไป ภายหลังเป็นจ้งชิวที่เอ่ยประโยคหนึ่งซึ่งช่วยทำให้สถานการณ์ดีขึ้น เป็นคำถามที่คล้ายจะถามถึงตัวตนของจูเหลี่ยน ด้วยการหยั่งเชิงถามว่าเขาใช่จูเหลี่ยนคุณชายผู้สูงศักดิ์ในตำนานคนนั้นหรือไม่ จูเหลี่ยนไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ ทว่าฮ่องเต้แคว้นหนันเยวี่ยนกลับหน้าเปลี่ยนสีไปทันที ความลังเลใจลดน้อยลงไปหลายส่วน

ตอนนี้จูเหลี่ยนเป็น ‘เจ๋อเซียน’ ผู้นั้น ฮ่องเต้แคว้นหนันเยวี่ยนย่อมกริ่งเกรงอยู่มาก

แต่หากเจ๋อเซียนที่หล่นลงมาจากฟ้าผู้นี้ คือจูเหลี่ยนคนนั้น ฮ่องเต้หนันเยวี่ยนก็เหลือเพียงความหวาดกลัวแล้ว

เหตุผลก็เรียบง่ายมาก ในประวัติศาสตร์มีคนบ้าวรยุทธคนใดบ้างที่ใช้กำลังของคนคนเดียวสังหารคนทั้งเก้า ฆ่าปรมาจารย์ใหญ่เก้าคนเสียสิ้นซาก สนามรบก็อยู่ที่เมืองหลวงแคว้นหนันเยวี่ยนนี่เอง!

พูดคุยเรื่องการค้ากับคนแบบนี้ ใครบ้างจะไม่กลัว?

สุดท้ายจูเหลี่ยนจึงพูดกับฮ่องเต้แคว้นหนันเยวี่ยนประโยคหนึ่งว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า วิชาแห่งความเป็นอมตะของด้านนอกไม่ใช่สิ่งที่พื้นที่มงคลดอกบัวของพวกเจ้าสามารถเทียบเคียงได้ ฮ่องเต้หลายพระองค์ที่ฝึกหลอมโอสถเพื่อให้กลายเป็นเซียนต้องตายไป ก็เพียงแค่เพราะใช้วิธีการไม่ถูกต้องเท่านั้น

ดังนั้นสายตาของฮ่องเต้พระองค์นั้นจึงเปลี่ยนจากหวาดกลัวมาเป็นเร่าร้อน

แม้ว่าราชครูจ้งชิวจะเต็มไปด้วยความกังวลใจ ทว่าตอนนั้นเขากลับไม่ได้เอ่ยอะไรมาก

คนทั้งสามในลานเรือนหลังเล็กพูดคุยเรื่องใหญ่กันเสร็จแล้ว อันดับต่อมาก็มีเรื่องใหญ่อีกเรื่องหนึ่ง

เรื่องการฝึกวรยุทธของเผยเฉียน