บทที่ 531.1 เครื่องปั้นแห่งชะตาชีวิตของเขากับเหล่าลูกศิษย์

หญิงสาวคนหนึ่งที่เดินทางข้ามทวีปกลับคืนมายังบ้านเกิด พอออกจากท่าเรือภูเขาหนิวเจี่ยวแล้วก็เดินเท้าออกมาจากภูเขาใหญ่ มุ่งหน้าตรงไปยังเมืองเล็กที่ตั้งอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอไหวหวง ระหว่างที่เดินผ่านภูเขาเจินจูซึ่งเล็กจนมองดูเหมือนเนินดิน นางเหลือบตามองอยู่หลายครั้ง พอเข้าเมืองเล็กมาแล้วก็ไปเยือนบ้านเดิมของตัวเองที่อยู่ห่างจากภูเขาเจินจูไปไม่ไกลก่อน ปีนั้นเคยถูกสัตว์เดรัจฉานเฒ่าตัวหนึ่งของภูเขาตะวันเที่ยงเหยียบจนหลังคาพัง สี่คนในครอบครัวจึงได้แต่ย้ายไปอาศัยอยู่บ้านญาติ ภายหลังเรื่องที่ต้องควักเงินซ่อมแซมทำให้ท่านแม่บ่นอยู่เป็นนาน นางหยิบกุญแจบ้านออกมา เดินไปตักน้ำสองถังมาจากบ่อน้ำที่อยู่ใกล้เคียงแล้วทำความสะอาดทั้งในและนอกบ้านอย่างละเอียดหนึ่งรอบ แล้วถึงได้ลงกลอนประตู ไปเยือนร้านยาตระกูลหยางที่กิจการซบเซา เมื่อการค้าไม่รุ่งเรือง ในร้านจึงเหลือลูกจ้างแค่สองคน เด็กหนุ่มมีชื่อว่าสือหลิงซาน ส่วนศิษย์พี่หญิงของเขานั้นชื่อว่าซูเตี้ยน คอยทำหน้าที่ดูแลร้านยา

สือหลิงซานฟุบตัวนอนงีบหลับอยู่บนโต๊ะคิดเงิน ส่วนซูเตี้ยนนั้นนั่งเข้าฌานทำสมาธิอยู่บนม้านั่งตัวยาวเงียบๆ หลังจากฝ่าทะลุขอบเขตสามแล้ว นางก็ได้คำวิจารณ์จากศิษย์พี่เจิ้งต้าเฟิงว่า ‘คอขวดแตกหยาดสายฟ้าทะลัก ม้าเหล็กทะลวงขบวนรบ’ เป็นถ้อยคำที่ไม่ดาษดื่นสามัญแม้แต่น้อย ช่วยยกระดับขั้นของจิตแห่งวีรบุรุษในภายหลังให้สูงขึ้นได้ และยังแนะนำนางว่าหลังจากเลื่อนสู่ขอบเขตห้าแล้วควรจะไปเยือนซากปรักของสนามรบโบราณสักครั้ง ไปหล่อมหลอมจิตวิญญาณอยู่ที่นั่น เพราะจะทำให้เหนื่อยน้อยลงแต่ได้ผลเป็นเท่าตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังเหมาะแก่การฝึกตนในช่วงขอบเขตหกของนางในภายภาคหน้า แต่ซูเตี้ยนกลับไม่ได้รู้สึกปลาบปลื้มสักเท่าไร กลับกันยังมีเพียงความผิดหวังอย่างล้ำลึก เพราะนางรู้ดีอยู่แก่ใจว่า คอขวดของขอบเขตสามเป็นด่านใหญ่ ยิ่งเป็นโชควาสนาใหญ่ ทว่าคำว่าแข็งแกร่งที่สุดที่นางปรารถนาแม้ในยามหลับฝัน กลับไม่มีวาสนากับนางแล้ว จึงได้แต่ฝากความหวังไว้กับขอบเขตสี่ของตอนนี้แล้ว

นี่ทำให้ซูเตี้ยนที่มีจิตใจชอบเอาชนะอย่างถึงที่สุด และเดิมทีก็ไม่ชอบพูดคุยยิ้มแย้มอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งเงียบงันพูดน้อยเข้าไปใหญ่ ทุกวันหมกมุ่นอยู่แต่กับการฝึกตนจนแทบจะใกล้เคียงกับคำว่าบ้าคลั่ง การฝึกตนบนวิถีวรยุทธของนางแบ่งออกเป็นสามประเภท นั่นคือฝึกตอนกลางวัน ฝึกตอนกลางคืนและฝึกในความฝัน โดยมีอย่างสุดท้ายที่ลี้ลับมหัศจรรย์ที่สุด สองอย่างแรกหากฝึกในเวลาที่แสงแดดแผดเผาและค่ำคืนที่ดวงจันทร์เต็มดวงจะได้ผลดีที่สุด ส่วนเรื่องของการฝึกตนในความฝันนั้น ก็คือทุกคืนก่อนจะเข้านอน หลังจากจุดธูปสามดอกแล้วก็จะเข้าไปอยู่ในขอบเขตของความฝันประเภทต่างๆ ที่มีความประหลาดพิสดารหลากหลาย บ้างก็เป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวกับผู้อื่น บ้างก็อยู่ในสนามรบ บ้างก็ตายไปในเสี้ยววินาที บ้างก็เป็นการดิ้นรนก่อนตาย หลังจากการฝึกตนในความฝันสิ้นสุดลง ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้เช้าวันต่อมาซูเตี้ยนอ่อนระโหยโรยแรง กลับกลายเป็นว่าหลังจากฟ้าสาง ซูเตี้ยนจะมีสีหน้าสดชื่นแจ่มใสตลอดทั้งวัน ไม่ถ่วงรั้งการฝึกตนตอนกลางวันและกลางคืนของนางแม้แต่น้อย

สือหลิงซานมองดูเหมือนกำลังงีบหลับ แต่แท้ที่จริงเขาเองก็กำลังมานะฝึกตนอยู่เช่นกัน วิธีการฝึกตนของเด็กหนุ่มเมื่อเปรียบเทียบกับศิษย์พี่หญิงอย่างซูเตี้ยนแล้ว ถือว่าง่ายกว่ามาก วิธีของเขามีชื่อเรียกว่า ‘ลุยน้ำ’

เดินอยู่ท่ามกลางสายน้ำแห่งกาลเวลา ขัดเกลาเรือนกายและจิตวิญญาณ

ซูเตี้ยนไม่รู้สถานะที่แท้จริงของอาจารย์ตน ยิ่งไม่รู้ว่าอาจารย์มีตบะและขอบเขตอะไร แต่มีเรื่องหนึ่งที่ซูเตี้ยนมั่นใจอย่างยิ่ง เส้นทางการฝึกตนสองเส้นของตนกับศิษย์น้องย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ตอนนี้อำเภอไหวหวงมีเทพเซียนมากมายแวะเวียนมา ภูเขาทางแถบตะวันตกก็ยิ่งมีเหล่าภูตจำนวนมากที่เข้าๆ ออกๆ ด้วยรูปลักษณ์ของคน มีคนของเมืองเล็กหรือไม่ก็นักโทษสกุลหลูถูกผู้ฝึกตนรับตัวไปเป็นลูกศิษย์ในสำนักอย่างต่อเนื่อง ซูเตี้ยนเดาเอาว่านอกจากสำนักกระบี่หลงเฉวียนของอริยะหร่วนฉงแล้ว น่าจะไม่มีใครที่สามารถทัดเทียมนางกับน้องชายได้แล้ว

ซูเตี้ยนลืมตาขึ้นมองไปยังลูกค้าแปลกหน้าที่อยู่นอกร้าน สือหลิงซานที่ฟุบตัวอยู่บนโต๊ะคิดเงินยังคงมีลมหายใจทอดยาว แน่นิ่งไม่ขยับ

ซูเตี้ยนเคยเป็นคนงานครึ่งตัวและลูกศิษย์ครึ่งตัวของเตาเผามังกร แต่อันที่จริงกลับต้องทำงานหนักที่ต้องใช้แรงกาย การเผาเครื่องปั้นของเตาเผามังกรคือเรื่องใหญ่อันดับหนึ่งของเมืองเล็กมานับแต่โบราณ อีกทั้งเครื่องปั้นที่เผานี้ยังเป็นของทางการสกุลซ่งต้าหลี ถือเป็นเครื่องกระเบื้องที่ใช้ในหมู่เชื้อพระวงศ์ ในอดีตซูเตี้ยนที่มีชื่อเล่นว่าแยนจือก็แค่อาศัยสถานะของท่านอาถึงได้ไปทำงานหาเลี้ยงชีพอยู่ที่นั่นได้ งานเผาเครื่องปั้นที่แท้จริงมีข้อห้ามและกฎเกณฑ์มากมาย นางเป็นสตรีคนหนึ่งก็หนีไม่พ้นต้องใช้แรงงานทำเรื่องอย่างงการตัดฟืนเผาถ่าน ย้ายดินขนวัสดุก็เท่านั้น ทุกครั้งที่มีการเปิดเตาเผา นางไม่สามารถเข้าใกล้พวกมันได้ด้วยซ้ำ เพราะไม่อย่างนั้นก็จะต้องถูกขับไล่

ดังนั้นซูเตี้ยนจึงไม่คุ้นเคยกับชาวบ้านในท้องถิ่นของเมืองเล็กเท่าไรนัก ส่วนศิษย์น้องสือหลิงซานนั้น ถึงอย่างไรก็เป็นลูกหลานของครอบครัวที่พอมีจะกินในตรอกเถาเย่ นับตั้งแต่เด็กก็ชอบเล่นกับคนวัยเดียวกันที่เป็นเพื่อนบ้านใกล้เคียงหรือไม่ก็คนในครอบครัวใหญ่ของถนนฝูลวี่ สำหรับตรอกที่มีแต่ขี้หมาขี้ไก่อย่างพวกตรอกหนีผิงตรอกซิ่งฮวาอะไรนั่น เขาเองก็ไม่คุ้นเคยเช่นกัน อย่างมากสุดก็แค่คุ้นเคยกลับสถานที่ที่มีร้านขายของเบ็ดเตล็ดมากมายอย่างตรอกฉีหลงเท่านั้น

หญิงสาวเรือนกายบอบบางสะโอดสะองมองซูเตี้ยนแวบหนึ่ง แล้วจึงยิ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าคงจะเป็นซูเตี้ยนกระมัง”

ซูเตี้ยนรู้สึกดีกับลูกค้าคนนี้อย่างมาก ท่าทางนุ่มนิ่มบอบบาง เหมือนกับพวกผงชาดเครื่องประทินโฉมที่ยามมีชีวิตอยู่ท่านอามักจะนึกถึงเสมอ

ซูเตี้ยนพยักหน้ารับ ลุกขึ้นยืนแล้วตอบว่า “ลูกค้าจะมาซื้อยาหรือ?”

สตรีส่ายหน้า “ข้ามาหาคน ท่านพ่อข้าเคยเป็นลูกจ้างอยู่ที่นี่ น้องชายข้าชื่อหลี่ไหว ตอนเด็กๆ เขาก็มักจะมาเล่นที่นี่เป็นประจำ เจ้าเคยได้ยินหรือไม่?”

ซูเตี้ยนหน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย

หลี่ไหว? เด็กหนุ่มสวมชุดลัทธิขงจื๊อที่เหมือนกินดีหมีหัวใจเสือไปร้อยดวงคนนั้นน่ะหรือ?

เหตุใดเด็กหนุ่มที่โผงผางแบบนั้นถึงได้มีพี่สาวที่อ่อนโยนดุจสายน้ำเช่นนี้ได้? สตรีที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ลักษณะราวกับกิ่งหลิวในฤดูใบไม้ผลิอย่างไรอย่างนั้น พูดจาน้ำเสียงก็ไพเราะน่าฟัง หน้าตาก็ยิ่งอ่อนโยนเป็นมิตร ไม่ได้งามล้ำอย่างที่แค่มองปราดๆ ก็ทำให้จิตใจบุรุษสะท้านไหว แต่เป็นยิ่งพิศยิ่งชวนมอง นี่ทำให้สตรีที่งดงามอย่างซูเตี้ยนยังรู้สึกว่านางงดงามมาก

ซูเตี้ยนถามเสียงเบา “มาหาอาจารย์ข้าหรือ?”

สตรีผู้นั้นพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

ซูเตี้ยนรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

และเวลานี้เอง หยางเหล่าโถวก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าประตูระหว่างร้านยากับเรือนหลังอย่างที่หาได้ยาก ใช้กระบอกยาสูบเลิกผ้าม่านขึ้น ยิ้มกล่าวว่า “มาถึงแล้วหรือ เข้ามาสิ”

หลี่หลิ่วจึงเดินเข้าไปในเรือนหลัง

หยางเหล่าโถวนั่งอยู่บนขั้นบันได สูบยาพ่นควันขโมงต่อไป ส่วนสตรีก็เลือกหาม้านั่งแล้วนั่งลงง่ายๆ

หยางเหล่าโถวกล่าว “เรื่องพื้นที่มงคลที่ภูเขาลั่วพั่วได้รับมาใหม่นั่น อะไรที่ควรพูดก็พูดไป ไม่ต้องกริ่งเกรง มองดูเหมือนจะเกี่ยวพันเป็นวงกว้าง แต่อันที่จริงยังถือเป็นเรื่องที่สอดคล้องกับกฎเกณฑ์ ก็บุคคลยิ่งใหญ่เทียมฟ้านี่นะ ความใจกว้างเล็กน้อยแค่นี้ควรยังต้องมีบ้าง สถานะและเนื้อหนังมังสาของพวกเจ้าในเวลานี้แม้จะเป็นพันธนาการ แต่จะดีจะชั่วก็ถือว่าพอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง”

หลี่หลิ่วพยักหน้ารับ “ให้เจิ้งต้าเฟิงเรียกตัวข้ามา คงไม่ได้มีแค่เรื่องนี้กระมัง?”

หยางเหล่าโถวอืมรับหนึ่งที “หร่วนฉงเพิ่งจะมาหาข้าพอดี เกี่ยวข้องกับเรื่องของถ้ำสวรรค์พื้นที่มงคลเหมือนกัน เจ้าก็สามารถอธิบายให้เขาฟังไปพร้อมกันได้ ของยังอยู่ที่ข้า หลังจากนี้เจ้าไปที่ภูเขาลั่วพั่วแล้วก็แวะไปที่ภูเขาเสินซิ่วด้วย”

สายตาของหลี่หลิ่วมืดลึก

หยางเหล่าโถวยิ้มกล่าว “แม้แต่มรรคายังไม่เหลือแล้ว ยังจะเอาคำว่าการช่วงชิงบนมหามรรคามาเกี่ยวข้องอะไรด้วยอีก? บุญคุณความแค้นเก่าเก็บของเจ้ากับนาง ข้าว่าปล่อยให้มันผ่านๆ ไปเถอะ แต่ข้าว่าพวกเจ้าคงไม่มีใครยอมฟัง ไม่อย่างนั้นตอนแรก…ช่างเถอะ เรื่องของปีมะโว้แล้ว ไม่พูดถึงก็ช่าง หากจะคิดเล็กคิดน้อยจริงๆ ไม่ว่าใครก็มีความผิดด้วยกันทั้งนั้น ถึงอย่างไรหากพวกเจ้าสองคนคิดจะงัดข้อกันจริงๆ ขึ้นมา ก็ยังไม่ใช่ตอนนี้อยู่ดี”

คนหนึ่งคือผู้ร่วมครองยุทธภพ

อีกคนหนึ่งคือเทพอัคคีประทับบัลลังก์สูง