บทที่ 532.2 หมัดของขอบเขตยอดเขาค่อนข้างหนัก

ตรงต้นป่ายโบราณ กิ่งไม้ส่ายไหวระริก

ภูตไม้โบราณที่ใกล้จะได้กลายร่างเป็นคนตนนั้นอัดอั้นตันใจจนเกือบจะน้ำตาไหล นึกอยากจะกดหัวทึ่มๆ ของเด็กประจำศาลผู้นั้นเอาไว้แล้วเขกมะเหงกลงไปแรงๆ ปลุกให้อีกฝ่ายคืนสติ

เจ้าเด็กโง่เง่า เหตุใดถึงได้สมองทึบแบบนี้ รู้หรือไม่ว่าเจ้าทำให้ศาลเสียโชควาสนาที่ใหญ่ขนาดไหนไป?

หากเชื้อเชิญให้เซียนกระบี่ท่านนั้นเขียนบทกวีบทนั้นลงบนผนังของศาลได้ ไม่แน่ว่ามันอาจจะได้เดินขึ้นสวรรค์ในก้าวเดียว! ส่วนควันธูปและฮวงจุ้ยของศาล แน่นอนว่าต้องเป็นดั่งเรือที่ลอยสูงตามน้ำขึ้นได้อย่างไม่รู้จบรู้สิ้น

เหล่าขุนนางระดับสูงในราชสำนักแคว้นฝูฉวีสิบคนสามารถเทียบเคียงกับน้ำหมึกที่ตวัดอย่างง่ายๆ จากมือคนผู้นี้งั้นหรือ?

เพียงแต่ว่าเมื่อครู่นี้เซียนท่านนั้นส่ายหน้าให้มัน มันจึงไม่กล้าพูดอะไร หลีกเลี่ยงไม่ให้เป็นการทำให้เซียนที่ข้ามดินแดนมาท่านนี้เกิดเดือดดาล กลับกลายเป็นว่าจะไม่ดี

กลางดึกของคืนนี้ เฉินผิงอันยังคงฝึกท่าเดินนิ่งหกก้าว ขณะเดียวกันก็ยังฝึกท่ายืนนิ่งเจี้ยนหลูและท่านอนนิ่งเชียนชิวไปพร้อมกันด้วย

ระหว่างที่กึ่งหลับกึ่งตื่น ปณิธานหมัดก็ไหลรินไปทั่วทั้งร่าง

ในฟ้าดินขนาดเล็กอย่างร่างคนก็มีการฝึกตนอีกแบบหนึ่งเกิดขึ้น

ฝึกทั้งร่างกายและจิตใจไปพร้อมกันโดยไม่เสียเวลา

จิตของเฉินผิงอันขยับไหวเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้ลืมตาขึ้น ยังคงพาจิตใจจมจ่อมอยู่กับการฝึกเดินนิ่งต่อไป

วันนี้ผู้เฒ่าเฝ้าศาลได้พบบุรุษชุดเขียวคนหนึ่งในความฝัน ด้านหลังของเขาสะพายกิ่งของต้นป่ายโบราณกิ่งหนึ่ง ประหนึ่งจอมยุทธพเนจรที่พกกระบี่ คนผู้นี้บอกตัวตนของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา เขาก็คือร่างจำแลงของแม่ทัพป่ายต้นที่อยู่ในเรือนด้านหลังของศาล เขาขอร้องให้คนเฝ้าศาลบอกให้คนหนุ่มชุดเขียวผู้นั้นทิ้งบทประพันธ์บทหนึ่งเอาไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขอร้องให้เซียนซือที่เดินผ่านมาค้างแรมที่ศาลท่านนั้นทำเรื่องนี้ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยเดินทางต่อ ถ้อยคำที่ใช้เต็มไปด้วยความจริงใจ บุรุษชุดเขียวแทบจะหลั่งน้ำตาระหว่างที่พูด

หลังจากที่ผู้เฒ่าคนเฝ้าศาลสะดุ้งตื่นจากความฝันก็ถอนหายใจหนึ่งที ราวกับไม่ต้องการจะทำให้คนอื่นลำบากใจ รู้สึกว่ายากเกินกว่าจะเปิดปากขอตัวอักษรจากบัณฑิตหนุ่มผู้นั้นได้ แต่ใคร่ครวญอยู่นาน นึกถึงว่าต้นป่ายอยู่เคียงข้างศาลมานานเป็นพันปี และในประวัติศาสตร์ก็เคยแสดงความศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้ผู้คนเล่าลือกันไปว่ามันให้การปกป้องคุ้มครองศาลมามากมาย ดังนั้นผู้เฒ่าจึงสวมเสื้อสวมรองเท้า เดินออกจากห้องท่ามกลางม่านตรี เพียงแต่ว่าพอไปถึงห้องรับรองแขกเขาก็เดินวนเวียนอยู่อีกนาน สุดท้ายผู้เฒ่าก็ไม่ได้เคาะประตู แต่หมุนตัวเดินไปทางต้นป่ายโบราณแล้วพูดเบาๆ ว่า “เซียนป่าย ขอโทษที่ข้าไม่ได้เปิดปากขอร้องคนเขาอย่างที่ท่านบอก การกระทำของเซียนยากจะคาดการณ์ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ยินดีทิ้งผลงานเอาไว้ด้วยตัวเอง คิดดูแล้วก็คงเป็นเพราะศาลแห่งนี้สะสมบุญมาไม่มากพอ โชควาสนาจึงยังไม่ได้รับการเติมเต็ม”

ต้นป่ายโบราณเงียบงัน มีเพียงเสียงถอนหายใจที่ดังลอยมา แต่กระนั้นก็ไม่ได้บังคับให้ผู้เฒ่าคนเฝ้าศาลเปลี่ยนความคิด

จนกระทั่งบัดนี้ เฉินผิงอันถึงได้หยุดท่าหมัด แล้วยิ้มอย่างเข้าใจ

เฉินผิงอันเชื่อมาโดยตลอดว่า สถานที่แห่งหนึ่งหากลมและน้ำไม่ถูกต้องเที่ยงตรง สาเหตุนั้นก็ยังคงอยู่ที่คน ไม่ได้อยู่ที่ความขลังของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ยังต้องเอาเรื่องของลำดับขั้นตอนมาพูดกัน สมกับคำที่คนในโลกกล่าวว่าภูเขาเขียวยังอยู่ก็ไม่ต้องกลุ้มว่าจะไม่มีฟืนให้เผาไฟ

และคำว่าภูเขาเขียวนั้นก็หมายถึงใจคน

นี่จึงเป็นเหตุให้มีคนชุดเขียวพลิ้วกายล่องลอยไปดุจสายลม พริบตาเดียวก็มาหยุดยืนอยู่ข้างกายคนเฝ้าศาล แล้วยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “แค่เรื่องง่ายๆ ไม่ต่างจากการยกมือ”

ภูตต้นป่ายโบราณที่ฝึกตนมาเป็นพันปี แต่ก็ยังไม่อาจจำแลงร่างเป็นคนได้อย่างสมบูรณ์ปรากฎกายด้วยรูปลักษณ์ของบุรุษชุดเขียว ร่างกายและจิตวิญญาณยังคงล่องลอยไม่หยุดนิ่ง เขาคุกเข่าลงโขกหัวคำนับ “ขอบพระคุณท่านเซียนที่มีเมตตา”

ผู้เฒ่าคนเฝ้าศาลก็รู้สึกหวั่นเกรงเล็กน้อย เตรียมจะค้อมเอวคำนับขอบคุณ

แต่เฉินผิงอันที่รับการกราบไหว้จากภูตไม้โบราณตนนั้นอย่างเปิดเผย

กลับยื่นมือออกไปขัดขวางการคารวะขอบคุณของผู้เฒ่า

นี่ไม่ใช่เพราะว่าภูตไม้ไม่ใช่คน จึงต่ำต้อยกว่าคนหนึ่งระดับ

แต่เป็นเพราะเมื่ออยู่บนมหามรรคาแล้วได้รับความเมตตากรุณา การกราบไหว้แสดงการขอบคุณของภูตพืชหญ้าทั้งหลาย แท้จริงแล้วก็มีสำหรับโชควาสนาบนมหามรรคาที่ได้มาไม่ง่ายนั้น

ก่อนหน้านี้ได้ฟังการไต่สวนยามราตรีของศาลเทพอภิบาลเมือง เฉินผิงอันจึงเข้าใจเรื่องหนึ่งได้อย่างกระจ่างแจ้งเหมือนเมฆหมอกที่บดบังเคลื่อนออกเผยให้เห็นแสงจันทร์

ผู้ฝึกตน ยิ่งคาดหวังให้ความคิดใสกระจ่างมากเท่าไร ก็ยังจำเป็นต้องมีต้นกำเนิดที่ใสสะอาดเสียก่อน

เฉินผิงอันบอกให้ผู้เฒ่าคนเฝ้าศาลและภูตต้นป่ายโบราณรอคอยสักครู่ เขากลับไปที่ห้องพักรับรอง หยิบเอากระดาษยันต์สีทองแผ่นหนึ่งออกมา ทรุดตัวนั่งอย่างสำรวม กลั้นหายใจทำสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถึงได้ขีดเขียนบทกวีบทนั้นลงไปบนกระดาษยันต์ หลังจากสะพายหีบไม้ไผ่เรียบร้อยก็ย้อนกลับมายังที่ตั้งของต้นป่ายในตำหนักหลังของศาล มอบมันให้กับบุรุษชุดเขียวแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “สามารถนำยันต์แผ่นนี้ไปฝังไว้ตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างรากต้นไม้กับรากภูเขา วันหน้าก็แค่ค่อยๆ หล่อหลอมมันไป บนมหามรรคา โชคและเคราะห์ไม่แน่นอน ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับจิตใจดั้งเดิม การฝึกตนวันหน้าก็จงปฏิบัติตนให้ดี เรื่องดีๆ ก็จะถือกำเนิด”

บุรุษชุดเขียวใช้สองมือประคองรับยันต์สีทองแล้วคำนับขอบคุณอีกครั้ง ซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล พูดจาสะอื้นไม่เป็นคำ

เฉินผิงอันจึงบอกลาจากมา ไม่ได้พักค้างแรมอยู่ที่ศาลอีก แสงจันทร์กระจ่าง แสงดาวบางตา แสงจันทราอยู่บนไหล่แล้วก็อยู่บนหีบไม้ไผ่

หันกลับไปมอง ผู้เฒ่าคนเฝ้าศาลและภูตไม้ชุดเขียวยังคงยืนมองส่งตนอยู่ตรงนั้น เฉินผิงอันจึงโบกมือแล้วออกเดินทางไกลต่ออีกครั้ง

ดีเลย ได้ประหยัดค่าธูปค่าน้ำมันไปก้อนหนึ่ง

ไม่ขาดทุน

เฉินผิงอันหัวเราะพลางเร่งเดินทางต่อ ยามดึกสงัดไร้เงาผู้คน เขาใช้ท่าเดินนิ่งหกก้าวเดินไปเบื้องหน้าช้าๆ

ไม่แบ่งแยกกลางวันกลางคืน ไร้ข้อต้องห้ามใดๆ

เรื่องราวทางโลกก็เป็นเช่นนี้ เรื่องของโชควาสนา ต่างก็มีจำนวนที่คงที่

ศาลแห่งนี้ได้พบเจอกับเขาเฉินผิงอัน บางทีนี่อาจจะเป็นโชควาสนาอย่างหนึ่งของพวกเขา

แต่ศาลแห่งอื่นที่ต่อให้จะมีฮวงจุ้ยแตกต่างไปจากที่แห่งนี้ แต่เมื่อเจอกับผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ที่นิสัยแตกต่าง การมองโลกแตกต่าง ก็อาจได้เจอกับโชควาสนาที่เหมาะสมได้เช่นกัน กลับกลายเป็นว่าเจอกับเขาเฉินผิงอัน อาจได้แค่เดินสวนไหล่ผ่านกันไป

บนมหามรรคามีเส้นทางนับพันนับหมื่น ทุกเส้นทางล้วนมุ่งขึ้นสู่ที่สูง

ดังนั้นคนบนเส้นทางเดียวกันถึงได้มีน้อยและยากจะพานพบเช่นนี้

จากนั้นเฉินผิงอันก็มาหยุดอยู่ริมลำน้ำสายใหญ่ที่เป็นอาณาเขตของขุนเขากลางแคว้นฝูฉวี นั่งตกปลาอยู่ข้างผู้เฒ่าคนหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าฝ่ายหลังก็เป็นผู้ฝึกลมปราณคนหนึ่งเช่นกัน เพียงแต่ว่าขอบเขตไม่สูง มีขอบเขตแค่ประตูมังกรเท่านั้น ทว่ากลับจัดขบวนยิ่งใหญ่เอิกเกริก ข้างกายมีสาวใช้และเด็กรับใช้มากมาย คันเบ็ดตกปลาไผ่เขียววางเรียงรายเป็นแถว ส่วนเหยื่อตกปลาก็ยิ่งเตรียมมานับไม่ถ้วน ถาดใหญ่ๆ วางเรียงติดกัน คาดว่าต่อให้เป็นปลาที่ตัวใหญ่แค่ไหนในลำน้ำใหญ่แห่งนี้ก็สามารถถูกป้อนให้อิ่มหนำได้ ผู้เฒ่าตกปลาเห็นว่าคนหนุ่มชุดเขียวน่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธเต็มตัวขอบเขตสี่ห้าคนหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นคนที่ชอบตกปลา จึงสั่งให้สาวใช้คนหนึ่งยกเหยื่อถาดใหญ่มาให้ สาวใช้ยิ้มเอ่ยว่าคุณชายไม่ต้องเกรงใจ นายท่านของตนมักใจกว้างกับสหายนักตกปลาที่พบเจอกันโดยบังเอิญเสอ และยังพูดอีกประโยคหนึ่งว่า หากไม่ปั้นเหยื่อถาดใหญ่ก็ยากที่จะตกปลาตัวใหญ่ได้ ตอนที่สาวใช้วางถาดใบใหญ่แล้วเอ่ยประโยคเหล่านี้กับเฉินผิงอัน เฉินผิงอันพยักหน้ารับอย่างแรง พูดคล้อยตามไปว่ามีเหตุผล ท่านผู้เฒ่าจะต้องเป็นยอดฝีมือด้านการตกปลาคนหนึ่งอย่างแน่นอน แรกเริ่มเฉินผิงอันยังรู้สึกไม่สบายใจที่ตนรับเหยื่อล่อตระกูลเซียนถาดใหญ่ขนาดนี้มาจากคนอื่น จึงตะโกนเสียงดังสอบถามฉายาของเซียนซือผู้เฒ่าคนนั้น

ผู้เฒ่าจึงหัวเราะร่าเอ่ยว่า “สหายบนภูเขาล้วนชอบเรียกข้าผู้อาวุโสว่าเถียนไห่เจินเหริน!” (เถียนไห่แปลว่าถมทะเล/เติมทะเลให้เต็ม)

เฉินผิงอันชำเลืองตามองถาดใบใหญ่เงียบๆ ในใจคิดว่าอยู่ในยุทธภพก็ดี อยู่บนภูเขาก็ช่าง มีแต่พ่อแม่ที่ตั้งชื่อผิด ไม่มีฉายาที่ตั้งผิดจริงๆ

ผู้เฒ่าตกปลาได้อย่างต่อเนื่อง เพียงแต่ว่ายังตกปลาประหลาดของลำน้ำใหญ่ชนิดหนึ่งที่เขาต้องการไม่ได้

เข้าสู่ช่วงสนธยา มีเรือหอเรือนขนาดยักษ์ลำหนึ่งล่องเลียบชายฝั่งของลำน้ำใหญ่ผ่านมา บนเรือมีคนสวมเสื้อเกราะยืนเรียงรายอย่างน่าเกรงขาม เรือหอเรือนแล่นทวนกระแสน้ำ ความเคลื่อนไหวรุนแรง ทำให้คลื่นลูกยักษ์ตีกระทบชายฝั่ง คันเบ็ดตกปลาที่วางไว้บนฝั่งล้มระเนระนาดไปเจ็ดแปดอัน

ผู้เฒ่าจึงสบถด่าเสียงดังด้วยพลังเสียงเต็มเปี่ยม

มีแม่ทัพบู๊ร่างกำยำสวมเสื้อเกราะน้ำค้างหวานคนหนึ่งเดินออกมาจากในเรือหอเรือน ในมือถือทวนเหล็ก พลังอำนาจน่าครั่นคร้าม เขาจ้องมองมายังผู้เฒ่าที่นั่งตกปลาอยู่ริมชายฝั่งเขม็ง

สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยเตือนอย่างระมัดระวังว่า “นายท่าน ดูเหมือนว่าจะเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นฝูฉวีคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อเกราะเทพรับน้ำค้างที่หาได้ยากมาก”

“คือเกาหลิงแม่ทัพใหญ่ของแคว้นฝูฉวี!”

ผู้เฒ่าเพ่งสายตามองไปให้เห็นชัดๆ แล้วก็ต้องกระทืบเท้าพูดอย่างรีบร้อนว่า “มารดามันเถอะ ดันไปเหยียบขี้หมาที่แข็งเหมือนเหล็กเข้าเสียแล้ว ได้ยินมาว่าไอ้หมอนี่นิสัยไม่ค่อยดีเท่าไร พวกเรารีบเก็บคันเบ็ดแล้วถอยกันเร็วเข้า!”

ทางฝั่งของเรือหอเรือน ข้างกายของแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แคว้นฝูฉวีมีสตรีคนหนึ่งเดินออกมา เกาหลิงก้มหน้าลงกระซิบข้างหูนาง ฝ่ายหลังพยักหน้ารับ แล้วจึงทะยานตัวเบาๆ ขึ้นไปยืนอยู่บนราวระเบียงของเรือ ตั้งท่าเตรียมพร้อม

เฉินผิงอันเก็บคันเบ็ดช้าๆ

บทสนทนาระหว่างแม่ทัพบู๊ร่างกำยำกับสตรีผู้นั้นบนเรือหอเรือน ดังเข้าหูเขาอย่างชัดเจน