บทที่ 546 เหตุใดกล้าโมโห แต่ไม่กล้าพูด

หลังจากที่แม่น้ำแห่งกาลเวลาหยุดชะงัก

ภูเขาสูงน้ำลึก ฟ้าดินเงียบสงัด

หวงซือหลบอยู่ในภูเขาลึกด้วยการขุดช่องโพรงเล็กแคบบนหน้าผาที่มี ต้นสนโบราณขึ้นบดบัง พื้นที่นั้นพอแค่ให้เขากับห่อสัมภาระใบใหญ่อยู่ได้เท่านั้น เวลานี้เขาที่ตัวแข็งค้างอยู่ท่ามกลางแม่น้ำแห่งกาลเวลาเหงื่อแตกโซมกาย ในบรรดาคนทั้งสี่ที่ขึ้นเขามาหาสมบัติ หวงซือคิดมาโดยตลอดว่าตัวเองสามารถ สังหารคนทั้งสามได้ตามใจชอบ คิดไม่ถึงว่าที่แท้เขาต่างหากที่เป็นบุคคลตัวเล็กๆ ที่สามารถตายได้ง่ายที่สุด

ชายฉกรรจ์เนื้อตัวมอมแมมที่มีชื่อว่าจินซานผู้นั้นหลบซ่อนตัวอยู่ในกอต้นกก ริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง บนร่างของเขาแปะยันต์แบกศิลา สีหน้าทึ่มทื่อ

ลูกศิษย์ผู้สืบทอดสองคนของเสิ่นเจิ้นเจ๋อแห่งนครเหนือเมฆจับมือกัน เส้นเอ็น บนหลังมือปูดโปน แสดงให้เห็นถึงจิตใจที่ไม่สงบของชายหญิงคู่นี้ในเวลานี้ได้เป็น อย่างดี

ผู้ถวายงานสวี่ขอบเขตประตูมังกรที่อยู่ห่างจากชายหญิงไปไม่ไกลสีหน้าเขียวคล้ำ สายตาคล้ายจะเลื่อนลอย

ทุกคนที่อยู่บนยอดเขา หวนอวิ๋นเจินเหรินผู้เฒ่าหลับตาลง ร่างทั้งร่างแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าสุดขีด ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่

เกาหลิงแม่ทัพบู๊สวมเสื้อเกราะน้ำค้างหวาน สองหมัดกำแน่น สีหน้าคล้ายเจ็บปวด

อู่ชวินสีหน้าอึ้งค้าง มือหนึ่งกดไว้ตรงหัวใจ น่าจะถูกเรื่องไม่คาดฝันเรื่องแล้ว เรื่องเล่าสั่นสะเทือนจนสมองว่างเปล่าไปแล้ว

ทุกคนอยู่ในสีหน้าท่าทางที่แตกต่างกันไป

หลังจากที่ไหวเฉียนตาย องค์เทพร่างทองและหุ่นเชิดก่อกำเนิดที่ช่วยรับกระบี่จากการประกบสองนิ้วง่ายๆ นั้นแทนเขาก็เปลี่ยนจากยันต์สีเขียวสองแผ่นเป็นสี่แผ่น ลูกกลมฉลุลายสีทองที่ด้านในบรรจุกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของผู้ฝึกกระบี่จำนวนมากเอาไว้ ก่อนหน้านี้ได้กลิ้งตกลงพื้น สุดท้ายนอนนิ่งแนบติดอยู่กับรั้ว บนพื้นผิวยังมีคราบเลือดเปรอะเปื้อน

ปราณกระบี่เสี้ยวนั้นแหลมคมเกินไป เป็นเหตุให้จิตวิญญาณ โอสถทองและก่อกำเนิดของไหวเฉียนล้วนแหลกสลายไปในชั่วพริบตา แม้แต่วัตถุจื่อชื่อมูลค่า ควรเมืองสองชิ้นที่อยู่บนร่างก็ยังพังคาที่ แน่นอนว่าของทุกชิ้นที่ถูกเก็บรักษาไว้ด้านในย่อมเป็นดั่งควันที่สลายหายไปตามสายลม กลายมาเป็นปราณวิญญาณเข้มข้นที่ ผสานรวมเข้ากับภูเขาสายน้ำของที่แห่งนี้

การหยุดชะงักของแม่น้ำแห่งกาลเวลา บางครั้งก็จะมีริ้วคลื่นใสเป็นประกายเจ็ดสีกระเพื่อมขึ้นเป็นระลอก ประหนึ่งหินก้อนเล็กที่ถูกโยนลงแม่น้ำ ความเคลื่อนไหว ไม่มาก แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีสะเก็ดน้ำเล็กๆ แตกตัว

บนยอดเขามีเพียงแผ่นกระเบื้องแก้วมรกตแต่ละแผ่นที่อยู่ท่ามกลางซากปรักอารามเต๋าซึ่งคล้ายว่าจะเสียดสีขัดเกลาอยู่กับแม่น้ำแห่งกาลเวลาที่หยุดชะงัก จึงส่องประกายรัศมีเป็นวงๆ ที่มีเฉพาะตัวของกระเบื้องแก้วซึ่งผ่านการหลอมจาก วิชาลับของเซียนออกมา

เฉินผิงอันเคยชินกับการตกอยู่ในสภาพการณ์เช่นนี้แล้ว ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย สามารถขัดเกลาเรือนกายของผู้ฝึกยุทธได้

เขายังเคยได้เห็นกับตาตัวเองว่า ท่ามกลางแม่น้ำแห่งกาลเวลาสามร้อยปีของพื้นที่มงคลดอกบัว ตงไห่ผู้เฒ่าเจ้าอารามกวานเต๋าคอยโยนก้อนสีทองขนาดเท่า เมล็ดข้าวสารลงไปในแม่น้ำอยู่เป็นระยะ

แต่เฉินผิงอันไม่ได้รับปราณกระบี่กลุ่มนั้นมาโดยตรง

นักพรตซุนยิ้มกล่าว “ทำไม กลัวรึ?”

เฉินผิงอันพยักหน้ารับ “ค่อนข้างกลัวอยู่บ้าง”

นักพรตซุนเอ่ย “คือโชควาสนาที่เจ้าสมควรได้รับ ไม่ได้เกี่ยวกับว่า ‘นักพรตซุน’ ที่รู้จักเจ้าคนนั้นเห็นว่าเจ้าเป็นคนดีหรือคนเลว แค่รับไปอย่างสบายใจก็พอ คนทุกคนในใต้หล้าที่ไม่ไปรนหาที่ตายด้วยตัวเองล้วนไม่สมควรตาย อย่างน้อยที่สุดกับข้า ผู้เป็นนักพรตก็เป็นเช่นนี้ ส่วนพวกที่รนหาที่ตายเอง จะโทษก็โทษที่ที่พึ่งไม่สูงมากพอ ชื่อของบรรพบุรุษในบ้านตัวเองไม่น่าตกใจมากพอ”

นักพรตซุนพูดมาถึงตรงนี้ก็ชำเลืองตามองศพนั้น

สิบอันดับแรกของทวีปแดนเทพแผ่นดินกลาง

สามารถเทียบกับสิบอันดับแรกของตลอดทั้งใต้หล้ามืดสลัวได้หรือ?

หากคิดจะงัดข้อกับข้าผู้เป็นนักพรต ข้าผู้เป็นนักพรตล่ะกลัวจริงๆ ว่าด้วยแขนขาเล็กๆ ของบรรพบุรุษเจ้านั่น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่กล้ายื่นส่งออกมา

แต่วิชากระบี่และร่างจริงแห่งชะตาชีวิตของนักพรตซุนล้วนถูกทิ้งไว้ในอารามเต๋าของใต้หล้ามืดสลัว อีกทั้งในใต้หล้าไพศาลยังมีกฎของลัทธิขงจื๊อคอยกำราบเอาไว้ ดังนั้นนักพรตซุนในเวลานี้จึงอยู่ห่างจากสภาวะที่พรั่งพร้อมสุดขีดมากนัก

เฉินผิงอันถึงได้หยิบน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ออกมา เก็บเศษซากปราณกระบี่ที่บริสุทธิ์อย่างหาที่เปรียบไม่ได้นั้นเข้าไปในน้ำเต้า น้ำเต้าเลี้ยงกระบี่พลันหนักอึ้ง

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ผู้อาวุโสมอบให้ มิกล้าปฏิเสธ”

นักพรตซุนยิ้มรับ แล้วถอนสายตากลับมา ไม่เห็นว่าเขาจะมีท่าทางเช่นไร แต่ตี๋หยวนเฟิง จานชิงและหลิ่วกุยเป่าสามคนพลันตื่นคืนสติ อยู่ท่ามกลางแม่น้ำ แห่งกาลเวลาที่หยุดชะงักไม่เดินหน้า พวกเขารู้สึกเวียนหัวตาลายเล็กน้อย โดยเฉพาะจานชิงที่รู้สึกเพียงว่าอวัยวะภายในแทบจะแหลกสลายหมดแล้ว ร่างทั้งร่างจึงโงนเงนจะล้มมิล้มแหล่ เพียงแต่กัดฟันเอาไว้ ไม่ให้ตัวเองล้มลง

ไม่เพียงเท่านี้ นักพรตซุนยังทำให้โอสถทองสองคนอย่างซุนชิงและป๋ายปี้ กลับคืนมาเป็นปกติเหมือนเดิมด้วย

นักพรตซุนเอ่ย “ข้าผู้เป็นนักพรตคิดจะรับพวกเจ้าสามคนเป็นลูกศิษย์ที่ได้รับการบันทึกชื่อ แต่ข้าผู้เป็นนักพรตจะไม่ทำให้ใครลำบากใจ พวกเจ้ายินดีจะเปลี่ยนสำนักหรือไม่ ก็สามารถเลือกเองได้ แต่จำไว้ว่าโอกาสมีแค่ครั้งเดียว แค่ถามจิตใจดั้งเดิม ของตัวเองก็พอ”

จานชิงท่านโหวน้อยแห่งแคว้นเป่ยถิงคุกเข่าโขกหัวขอบคุณอย่างไม่ลังเล น้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตาของเขา

เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองพี่หญิงป๋ายของเขาด้วยซ้ำ

ป๋ายปี้เสียใจกับการที่ต้องจากลา นางจะพูดก็ได้ แต่นางไม่ได้เปิดปากพูดคำใด

เพราะนางไม่รู้ว่าควรจะแสดงความยินดีกับเขา หรือควรจะเสียใจกับตัวเอง

ตี๋หยวนเฟิงที่ตลอดทางมานี้สวมรองเท้าสานถือไม้เท้าเดินป่าแบมือประสานคารวะเทพเซียนผู้เฒ่าท่านนี้เลียนแบบคนของลัทธิเต๋า ในใจเหมือนมีแม่น้ำ มหาสมุทรพลิกคว่ำ ความรู้สึกนับร้อยประดังประเดเข้ามาหา

คิดดูแล้วก็คงรู้สึกว่าการทำความเคารพเช่นนี้ไม่ยิ่งใหญ่มากพอ จึงคุกเข่าลงบนพื้น โขกหัวสามครั้ง เนิ่นนานก็ยังไม่กล้าลุกขึ้นมา

ระหว่างที่หมอบกราบอยู่กับพื้น ตี๋หยวนเฟิงรู้สึกราวกับว่าฝันไป

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในห้องหนังสือของถ้ำ ผู้เฒ่าร่างสูงใหญ่ที่มองดูเหมือนมี วิชาอภินิหารค้ำฟ้าเป็นฝ่ายเผยกายออกมาพบตน บอกว่าจะรับเขาเป็นลูกศิษย์ใหญ่เปิดขุนเขา

ต่อมาเจ้าหมอนั่นก็ตายไปแล้ว เปลี่ยนมาเป็น ‘นักพรตซุน’ ตรงหน้านี้ที่จะรับตนเป็นลูกศิษย์แทน

เมื่อชาติก่อนเขาตี๋หยวนเฟิงทำความดีสะสมบุญกุศลมากี่มากน้อยกันแน่?

ทว่านักพรตซุนกลับไม่ได้เปิดเผยความลับให้เขารู้ เรื่องวาสนาแห่งเต๋าของสายเขานั้น ยิ่งเป็นโอกาสที่ได้มายากก็ยิ่งต้องรีบไขว่คว้า ไม่ควรปล่อยให้เวลาล่วงเลย จนตัวเองกลายเป็นฝ่ายที่ถูกกระทำ

ศิษย์น้องคนนั้นของเขา ปีนั้นก็สวมรองเท้าสานถือไม้เท้าเดินป่าออกท่องไปทั่ว ใต้หล้าเช่นกัน

เพียงแต่ว่ามหามรรคายากจะคำนวณ ต้องมาโดนกระบี่ที่โจมตีอย่างเต็มกำลังของเต๋าเหล่าเอ้อร์แห่งป๋ายอวี้จิง สุดท้ายกายดับมรรคาสลาย

ตลอดทั้งใต้หล้าไพศาลต่างก็พูดกันว่า แม้ศิษย์น้องของเขาจะตาย แต่ก็ตาย อย่างสมเกียรติ สามารถทำให้เต๋าเหล่าเอ้อร์ลงมืออย่างเต็มกำลัง เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นตลอดสามพันปี

นักพรตซุนไม่คิดจะสนใจคำพูดระยำที่ฟังเหมือนไพเราะพวกนี้

ปีศาจตนนั้นโปรดปรานตี๋หยวนเฟิง สาเหตุก็มาจากเรื่องนี้ ไม่ใช่ว่าเห็นแก่บุญคุณในอดีตของผู้ที่มีรูปปั้นตั้งบูชาอยู่ในอารามเต๋าจริงๆ แต่เป็นเพราะหวังจะให้เป็น นิมิตหมายที่ดี

ส่วนเด็กสาวหลิ่วกุยเป่านั้นก็ไม่ต่างจากจานชิง เป็นเวทอำพรางตาที่นักพรตซุนคิดขึ้นมาได้กะทันหัน แต่ว่าสำหรับพวกเขาแล้ว วาสนาแห่งเต๋าก็ยังคงเป็นวาสนา แห่งเต๋า อีกทั้งยังไม่ถือว่าเล็ก วันหน้าต่างคนต่างก็มีโชคแตกต่างกันไป ก็หนีไม่พ้น คำว่าอาจารย์พาเข้าสำนัก ฝึกตนอยู่ที่ตัวเอง ต่อให้เป็นตี๋หยวนเฟิงก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ในความเป็นจริงแล้ว ท่าเรือดอกท้อและน้ำชาดอกท้อของจวนไช่เฉวี่ย อันที่จริงนั้นพอจะมีความเกี่ยวข้องกับสายเซียนกระบี่ของนักพรตซุนอยู่บ้าง วาสนาแห่งเต๋า บนโลกจะเล็กแค่ไหน ก็ยังคงเป็นวาสนาแห่งเต๋า

จิตแห่งเต๋าของสามคนนี้ สามารถค่อยๆ ขัดกลึงไปได้ วันนี้ขอบเขตเป็นอย่างไร หรือถึงขั้นที่ว่าตบะของชีวิตนี้จะสูงหรือต่ำ หากมองในระยะไกล บางทีก็อาจ ไม่ต่างจากอิฐเขียวก้อนหนึ่งบนบันไดที่ใช้ขึ้นเขา

เด็กสาวคนนั้นลังเลตัดสินใจไม่ได้

ซุนชิงพยายามจะใช้เสียงในใจบอกกับลูกศิษย์ผู้นี้ว่า โชควาสนาบนมหามรรคา อยู่ใกล้ในระยะประชิด หากยังไม่ยื่นมือออกไปคว้า ไม่แน่ว่านาทีถัดมานึกเสียใจก็ สายไปแล้ว!

เพียงแต่ว่าร่างของซุนชิงพลันกระเด็นหวือออกไป เลือดสดไหลออกจากทวาร ทั้งเจ็ด หัวใจสั่นกระเพื่อมไม่หยุด จิตวิญญาณได้รับความทรมานทำให้ซุนชิงเจ็บปวดจนพูดไม่ออก!

นักพรตซุนมองไปยังหลิ่วกุยเป่าแล้วส่ายหน้า “คุณสมบัติดีกว่าจานชิง น่าเสียดายที่จิตใจไม่สอดคล้องกับมรรคาสายข้า ช่างเถิด”

นาทีนั้นในใจเด็กสาวพลันวูบโหวง

น้ำตาไหลอาบเต็มใบหน้าอย่างที่ไม่อาจห้ามตัวเองได้

แต่นางก็ยังกัดฟันไม่พูดไม่จา ยืนอยู่ตรงนั้นไม่เอ่ยอะไรสักคำ

ซุนชิงดิ้นรนลุกขึ้นยืน อยากจะเกลี้ยกล่อมลูกศิษย์สักคำสองสาม อยากจะบอกเด็กโง่ผู้นี้ว่าเป็นเจ้าจวนไช่เฉวี่ยอย่างนางที่ขับไล่นางออกจากศาลบรรพจารย์ หาใช่นางทรยศออกจากสำนักไม่

ต่อให้หลอกลวงอาจารย์ลบล้างบรรพชนแล้วอย่างไร บนมหามรรคา โชควาสนาที่เป็นเช่นนี้ ต่อให้เจ้าได้ไปเกิดใหม่ร้อยรอบพันรอบ จะยังได้พบเจอเป็นครั้งที่สองหรือ?

บนเส้นทางการฝึกตน โชควาสนาใหญ่เทียมฟ้าที่ลี้ลับมากมาย มีเพียงแค่ครั้งเดียว ในชาตินี้ภพนี้จริงๆ หากพลาดไปครั้งหนึ่ง ก็ไม่มีทางได้พบเจออีกในชีวิตนี้

นักพรตซุนชำเลืองตามองโอสถสาวผู้นั้นแล้วยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “สภาพจิตใจเจ้านับว่าไม่ธรรมดา น่าเสียดายที่คุณสมบัติแย่เกินไป หากโชคดีหน่อย อย่างมากก็ หยุดอยู่ที่ก่อกำเนิดเท่านั้น”

บางทีคำพูดอาจจะไม่น่าฟัง

แต่กลับเป็นความจริง

นักพรตซุนเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นก็พาไปแค่สองคน ตี๋หยวนเฟิง จานชิง ลุกขึ้นมา วันหน้าเมื่ออยู่กับข้าผู้เป็นนักพรต ไม่จำเป็นต้องมีมารยาทพิธีการระหว่างอาจารย์และลูกศิษย์พวกนี้”

นักพรตซุนคิดแล้วก็หอบเอาปีศาจขอบเขตหยกดิบที่ถูกฟันออกเป็นสองท่อนมาที่ยอดเขา “ชอบแกล้งตายนักรึ? ให้ข้าผู้เป็นนักพรตไปส่งเจ้าดีไหม?”

หนึ่งศพที่ร่างแบ่งออกเป็นสองนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น มีเพียงความเงียบงัน

นักพรตซุนหัวเราะหยัน “ในอดีตศิษย์น้องของข้าผู้เป็นนักพรตนำพาเจ้าเดินไปบนเส้นทางของการฝึกตน แม้จะบอกว่าสายของข้าผู้เป็นนักพรตไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องบุญคุณความแค้น แต่สัตว์เดรัจฉานอย่างเจ้ากลับไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเลยแม้แต่น้อย นี่เป็นเรื่องสองเรื่องที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง”

ร่างของปีศาจใหญ่ตัวนั้นสั่นสะท้านไม่หยุด

นักพรตซุนพยักหน้ารับ “ปีนั้นข้าผู้เป็นนักพรตช่วยศิษย์น้องไม่ได้ แต่กลับสามารถช่วยให้เขาตัดขาดความพัวพันของวาสนาแห่งเต๋าครั้งนี้ได้”

เล่นกับจิตใจคน? สนุกนักหรือ? จิตใจดั้งเดิมของตัวเองยังไม่รู้ แต่ดันไปหยิบ ก้อนโคลนมาจากกองโคลนเละๆ ไม่กลัวว่าจะทำให้คนหัวเราะจนฟังร่วงหรืออย่างไร

อยู่ข้างกายศิษย์น้องมานานหลายปีขนาดนั้น ผลกลับกลายเป็นว่าอ่านตำราของสามลัทธิร้อยสำนักมากมายมาอย่างเสียเปล่า

รู้แค่คำว่า ‘แสวงหาความจริง’ อย่างผิวเผิน แต่กลับไม่รู้แก่นแท้ของสองคำว่า ‘ระวัง’

นักพรตซุนยื่นมือไปวางบนศีรษะของปีศาจใหญ่แล้วตบเบาๆ ฝ่ายหลังไม่ทัน ได้ดิ้นรน ดวงจิตก็พลันดับสลาย แม้แต่เสียงร้องโหยหวนก็ยังไม่ทันได้ปล่อยออกมา แต่กลับมีของสองชิ้นหลุดออกมาแล้วร่วงลงสู่พื้น

ตำราผุๆ เล่มหนึ่ง กับวัตถุจื่อชื่อชิ้นหนึ่งที่เป็นแผ่นป้าย

นักพรตซุนชำเลืองตามองครั้งเดียวแล้วก็ไม่มองอีก เขาหัวเราะแล้วกวักมือไปยังทิศทางหนึ่ง

ขณะเดียวกันนั้น ในบรรดาคนทั้งห้าซึ่งร่วมถึงตัวตี๋หยวนเฟิงเองต่างก็หวนกลับคืนมาในแม่น้ำแห่งกาลเวลาอีกครั้งโดยที่ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

เฉินผิงอันรู้ได้ในทันใดว่าตัวเองถูกร่ายวิชาอภินิหารย่อพื้นที่ ทำให้มาถึงยอดเขาของพื้นที่แห่งนี้ในชั่วพริบตา เขาพลิ้วกายยืนนิ่ง แล้วก็ไม่ได้ปิดบังอำพรางใดๆ อีก เพราะไม่มีความจำเป็น

นักพรตซุนรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย “เคยเดินทางผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลามา หลายครั้งแล้ว?”

เฉินผิงอันตอบกลับไปตามตรง “ไม่ถือว่าบ่อย แต่ระยะเวลาไม่สั้น”

นักพรตซุนยิ้มกล่าว “ในเมื่อเคยเห็นทัศนียภาพในจุดที่สูงกว่ามาก่อนแล้ว ก็ต้องหัดเห็นค่าและทะนุถนอม อย่าได้เลียนแบบไหวเฉียนผู้นั้นที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ครอบครัวคนทั่วไปยังรู้จักแปะภาพเทพทวารบาลปัดเป่าเสนียดจัญไร เจ้าเด็กคนนั้นกลับดีนัก ดันแปะคำว่าอยากตายไว้บนหน้าผากตัวเอง ปราณกระบี่เสี้ยวนั้นที่ใคร บางคนทิ้งไว้หมายตาเขาไหวเฉียน ข้าผู้เป็นนักพรตก็ยังพอจะอดทนข่มกลั้นได้ มีเพียงพวกคนที่ใจคิดแต่จะอยากตายเท่านั้นที่ข้าไม่เคยคิดจะทำให้พวกเขาได้สมใจปรารถนา”

เฉินผิงอันลังเลเล็กน้อย

นักพรตซุนเอ่ย “หวงซือผู้นั้น? ไม่ถือว่าดิ้นรนหาความตาย แต่ดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่ ในสายตาของข้าผู้เป็นนักพรต เจ้ากับหวงซือมีวิชาเอาตัวรอดเหมือนกัน เพียงแค่วิธีการไม่เหมือนกันเท่านั้น ส่วนเส้นทางของพวกเจ้ามีความสูงต่ำต่างกันหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งที่ข้าผู้เป็นนักพรตจะพูดได้ เส้นทางไม่ได้อยู่ที่ความสูง แต่อยู่ที่ความยาวไกล”

เฉินผิงอันจึงไม่มีคำถามเล็กๆ อยากจะถามอีก

แต่เฉินผิงอันกลับมีคำถามใหญ่ที่อยากถามอย่างมาก

นักพรตซุนเอ่ยอีกว่า “เจ้าให้ความสำคัญกับความดีเลวของใจคนและผลกรรม บนโลกมากเกินไป แต่ก็ยังมองอย่างตื้นเขินเกินไป ดังนั้นถึงได้เหนื่อยใจอย่างตอนนี้ หลายๆ เรื่อง ทำไปแล้ว สุดท้ายก็ยังไร้ประโยชน์ ฟ้าดินไม่ได้ไร้ชีวิต ย่อมต้องแก้ไขปรับเปลี่ยนเรื่องราวทางโลกให้ถูกต้องเอง แต่ว่ารอจนขอบเขตสูงมากพอ ก็ยังพอจะ มีโอกาสพร่าเลือนที่จะแก้ไขตัวแปรบางอย่างได้อย่างแท้จริง พอคิดมากเข้าหน่อย ก็รู้สึกว่าทุกเรื่องล้วนน่าเบื่อแล้วใช่ไหม? ไม่ผิดหรอก คนเราถือกำเนิดบนฟ้าดิน นับตั้งแต่วันแรกเป็นต้นมา ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจสักเท่าไร แต่คนของสามใต้หล้า ในทุกวันนี้ มีคนน้อยนักที่ยินดีจะจดจำเรื่องนี้”

สีหน้าเฉินผิงอันหม่นหมอง

นักพรตซุนกลับเอ่ยสัพยอกว่า “ดูเหมือนว่าสหายเฉินยังฝึกฝนจิตใจได้ไม่มากพอนะ”

นักพรตซุนสะบัดชายแขนเสื้อ วัตถุดิบวิเศษและอาวุธตระกูลเซียนมากมาย ล้วนสลายกลายเป็นเมล็ดงาหลายเมล็ดที่ผลุบหายเข้าไปในจักรวาลอย่างชายแขนเสื้อของเขา

ต่อให้เป็นสิ่งของที่อยู่ในวัตถุฟางชุ่นของหวนอวิ๋นและในมือของผู้ถวายงานเฒ่านครเหนือเมฆก็ยังต้องยอมจากมาแต่โดยดี เป็นฝ่ายเข้ามาในชายแขนเสื้อของ นักพรตซุนด้วยตัวเอง

แต่ ‘นักพรตซุน’ ที่ล้มกองอยู่กับพื้นกลับร่างปลิวสลายกลายเป็นผุยผง

จิตหยางกายนอกกายที่จงใจหลอมให้เสียเปล่านี้ก็เป็นแค่เนื้อหนังมังสา ที่ไร้ประโยชน์ร่างหนึ่งเท่านั้น

ผลกรรมมากมายที่พัวพันตลอดหลายปีที่อยู่ในใต้หล้าไพศาลล้วนอยู่บน เนื้อหนังมังสานี้ทั้งหมด

เขาไม่มีทางพาไปด้วย

และ ‘ภูเขาสมบัติ’ ที่อยู่ข้างซากปรักของอารามเต๋าบนยอดเขาก็เหลือแค่ ห่อสัมภาระหร็อมแหร็มไม่กี่ใบเท่านั้น

จากนั้นนาทีถัดมาทุกคนก็พากันออกมาจากยอดเขา มาถึงบนพื้นที่ว่างเปล่านอกสะพานโค้งหยกขาว

ส่วนภูเขาเขียวน้ำใส รวมไปถึงภูเขามากมายที่ปีศาจใหญ่ตนนั้นตั้งใจหล่อหลอมมา ก็ล้วนถูกนักพรตซุนเก็บไว้ในชายแขนเสื้อทั้งหมด ราวกับว่าอยู่ดีๆ ที่แห่งนี้ก็กลายเป็นฟ้าสูงแผ่นดินกว้างที่มองไปมีแต่หมอกขาวโพลน

นักพรตซุนคลี่ยิ้มเอ่ยเนิบช้าว่า “นอกจากที่เจ้าได้ไปครองอยู่ในมือแล้ว โชควาสนาหนึ่งส่วนในภูเขา ข้าผู้เป็นนักพรตจะทิ้งไว้ที่นี่ รอให้พวกเขาคืนสติกลับมา ควรตีควรฆ่า จะเป็นทุกข์หรือยินดี ทุกอย่างก็ปล่อยไปตามยถากรรม”

ศพของไหวเฉียน ยันต์กระดาษสีเขียว และยังมีลูกกลมสีทองลูกนั้น ต่างก็หายไปไม่อยู่แล้ว

ตำราเต๋าที่มีรัศมีแสงเอ่อล้นลอยออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กสาวหลิ่วกุยเป่า “ไม่อาจเป็นอาจารย์และศิษย์ ข้าผู้เป็นนักพรตก็จะยังมอบตำราลัทธิเต๋าให้เจ้า หนึ่งเล่ม”

ซุนชิงโอสถทองแห่งจวนไช่เฉวี่ยก็ได้รับโชควาสนาอย่างหนึ่ง คือวัตถุจื่อชื่อที่เป็นป้ายคำสั่งแผ่นนั้น

เฉินผิงอันทำท่าจะพูด แต่ก็ไม่ได้พูด

นักพรตซุนมองคนหนุ่มตรงหน้าผู้นี้แล้วคลี่ยิ้ม

นักพรตซุนเหมือนอ่านใจคนออก หรือไม่ก็ล่วงรู้อนาคต จึงเอ่ยว่า “สหายเฉิน เจ้านี่เป็นทั้งผู้ฝึกตนอิสระและร้านผ้าห่อบุญ สองสถานะที่สำคัญนี้ต่างก็ราบรื่นดีเลยนะ?”

จากนั้นห่อสัมภาระที่เฉินผิงอันฝังไว้กลางภูเขาก็มาร่วงลงที่ข้างเท้าของเขา

ต่อให้จะเป็นคนที่หน้าไม่บางอย่างเฉินผิงอันก็ยังรู้สึกอายจนหน้าแดง เพียงแต่นี่ ก็ไม่ได้ถ่วงเวลาการค้อมเอวลงไปหยิบห่อผ้ามาสะพายไว้บนร่างของเขา

หลังจากของกลับคืนสู่เจ้าของเดิม เฉินผิงอันก็รีบพูดว่า “ขอให้สมพรปาก นักพรตซุน!”

สนกับมารดามันเถอะ ไม่แน่ว่าเทพเซียนผู้เฒ่าแห่งลัทธิเต๋าอาจจะมีวิชาอภินิหารในการพยากรณ์ ตนตอบรับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ไม่มีขาดทุน มีแต่กำไรเหนาะๆ !

นักพรตซุนรู้สึกว่าน่าสนใจไม่น้อย จึงยิ้มเอ่ยว่า “เป็นผู้ฝึกตน แต่สภาพจิตใจ กลับผุพังไม่มีชิ้นดีขนาดนี้ เทียบกับสะพานแห่งความเป็นอมตะที่ต้องซ่อมแซมใหม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ เจ้าเป็นชาวนาที่ซ้ายขุดดินขวาใส่ปุ๋ย หรือเป็นผู้ฝึกลมปราณที่ฝึกวิชา เป็นอมตะกันแน่? ไม่ใช่ว่าข้าผู้อาวุโสมีขอบเขตสูงกว่าเจ้าแล้วจะเจ้ากี้เจ้าการกับเจ้า เพียงแต่ว่าเส้นทางในหัวใจของเจ้านี้ เส้นทางกว้างใหญ่ก็จริง แต่ทางแยกกลับมากเกินไป เลื้อยลดคดเคี้ยวเกินไป หากเจ้ายังเดินไปแบบนี้ต่อ ต่อให้ได้เป็นเซียนกระบี่ของใต้หล้าไพศาลก็ยากที่จะใช้หนึ่งกระบี่สะบั้นผลกรรมได้ ยิ่งตัดยิ่งวุ่นวาย”

เฉินผิงอันยิ้มเจื่อนอย่างจนใจ “ได้แต่ค่อยเป็นค่อยไป”

นักพรตซุนถาม “ในใจไม่รู้สึกไม่สาแก่ใจบ้างหรือ?”

เฉินผิงอันคิดแล้วก็ตอบว่า “ตามหลักแล้วควรเป็นเช่นนี้”

นักพรตซุนส่ายหน้า “เจ้าควรจะอ่านตำราลัทธิเต๋าให้มากจริงๆ เรียนรู้ให้เข้าใจว่าอะไรที่เรียกว่าเรือกลวงล่องไปบนความว่างเปล่า”

นักพรตซุนโบกมือง่ายๆ เมฆหมอกก็สลายหายไป ก่อนจะค่อยๆ หยุดะงัก จากนั้นก็ถามว่า “วิถีทางโลกเปลี่ยนไปแล้วหรือยัง?”

เฉินผิงอันเงียบงันไม่ตอบคำถาม แต่ใคร่ครวญถึงความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่

นักพรตซุนกระทืบเท้า แผ่นดินพลันสั่นสะเทือน “แล้วคราวนี้รู้สึกว่าวิถีทางโลกควรเปลี่ยนได้สักนิดแล้วไหม?”

เฉินผิงอันนึกถึงคำพูดของนักพรตซุนก่อนหน้านี้ที่บอกว่า ฟ้าดินย่อมเปลี่ยนแปลงแก้ไขเรื่องราวทางโลกเอง จึงถามย้อนกลับว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราควรทำอย่างไร?”

หลักการใหญ่ที่นักพรตซุนแสดงให้เห็น อันที่จริงตรงข้ามกับความคิดบางอย่าง อันเป็นรากฐานที่เฉินผิงอันเชื่อมั่นมาโดยตลอด แต่เฉินผิงอันก็ยังยินดีที่จะถามให้มาก คิดให้มาก

นักพรตซุนเผยสีหน้าชื่นชม เขาพยักหน้าเอ่ยว่า “ถูกต้องแล้ว”

เฉินผิงอันมึนงง ไม่เข้าใจว่าตัวเองถูกต้องตรงไหน

แต่นักพรตซุนกลับเปลี่ยนหัวข้อพูดแล้ว “ไม่ถามหรือว่ากระบี่นั้นมาจากฝีมือของใครกันแน่ ถึงได้สามารถทำให้ศิษย์น้องของข้าผู้เป็นนักพรตกายดับมรรคาสลายได้?”

เฉินผิงอันส่ายหน้า “ไม่กล้าถาม ต่อให้นักพรตซุนบอก ข้าเองก็ไม่กล้าฟัง”

นักพรตซุนพยักหน้ารับ “ดีมาก เจ้าไม่ถาม ถ้าอย่างนั้นข้าผู้เป็นนักพรตก็จะถามเจ้าเอง เป็นผู้ฝึกตน อะไรคือคำว่าระวัง?”

คราวนี้เฉินผิงอันไม่มีความลังเล เขาตอบเสียงทุ้มหนักว่า “ใจที่มีความเคารพ ยำเกรงต่อฟ้าดิน มองตัวเองเป็นศัตรูที่ใหญ่ที่สุดของชีวิต”

นักพรตซุนเงียบไปครู่หนึ่งก็หัวเราะร่าเอ่ยว่า “ดีมาก ด้านนอกคือฟ้าดินใหญ่ ร่างกายมนุษย์คือฟ้าดินเล็ก เจ้าล้วนมีครบถ้วนแล้ว ใครเป็นคนสอนหลักการ เหตุผลยิ่งใหญ่นี้ให้เจ้า?”

เฉินผิงอันตอบ “ใคร่ครวญออกมาด้วยตัวเอง ก็เหมือนอย่างที่นักพรตซุนพูด หลักการเหตุผลใหญ่เกินไปก็จะเลื่อนลอยเกินไป เรื่องเล็กๆ มากมายที่ช่วยประคับประคองหลักการเหตุผลข้อนี้ ข้ายังทำได้ไม่ดีพอ”

นักพรตซุนทอดถอนใจอย่างปลงอนิจจังเล็กน้อย

ศิษย์น้องของตนในปีนั้นก็มีความคิดพอๆ กันนี้ มักจะบอกว่ามรรคกถาสูงส่งและยิ่งใหญ่ จำเป็นต้องลงมือจากจุดที่เล็กละเอียดก่อน ไม่อย่างนั้นเมื่อวิถีทางโลกเปลี่ยนแปลงไป ขนบธรรมเนียมประเพณีถูกเปลี่ยนแปลง อย่าว่าแต่รากฐานของมรรคกถาในสายจะต้องสั่นคลอนเลย ต่อให้เป็นนครป๋ายอวี้จิงแห่งนั้นก็ยังไม่อาจ ทนรับการเคาะตีได้ สร้างได้สูงเท่าไร ตอนที่ถล่มลงมาก็ยิ่งเป็นภัยร้ายมากเท่านั้น แต่ไม่ว่าศิษย์น้องคนนี้คิดอย่างไร ถึงอย่างไรก็มีรากฐานมรรคกถาที่ ‘ฝึกตนปลูกฝังคุณธรรม’ อยู่ ไม่มีใครสามารถตำหนิกล่าวโทษได้แม้แต่น้อย ดังนั้นนี่จึงไม่ถือว่า เป็นปัญหา ประเด็นสำคัญคือในฐานะบุคคลสำคัญของสายเซียนกระบี่ลัทธิเต๋า ศิษย์น้องได้เขียนบทความบนหน้ากระดาษที่เขาไม่ควรทำเอาไว้มากมาย นอกจากวีรกรรมยิ่งใหญ่ในสายตาของคนในใต้หล้าแล้ว ระหว่างนี้อันที่จริงศิษย์น้องของเขา ยังทำเรื่องเล็กๆ เรื่องหนึ่งอยู่ตลอดเวลา ในความเป็นจริงแล้วปีศาจที่ชอบหลอมภูเขาตนนั้นได้ถูกเทวบุตรมารนอกโลกตนหนึ่งสิงร่าง แต่กลับไม่รู้ตัว ศิษย์น้องจึงพยายามจะใช้เต๋าหล่อหลอมขัดเกลาเทวบุตรมารนอกโลกตนนี้

น่าเสียดายก็แต่คนผู้นั้นในนครอวี้จิงนิสัยไม่ค่อยดี เขาถึงได้สวมชุดคลุมอาคม พกกระบี่มาเยี่ยมเยียนอารามเต๋า

ไม่เพียงเท่านี้ ในอดีตศิษย์น้องแอบรับซ่งเหมาหลูเป็นลูกศิษย์คนสุดท้าย เขาคือบุคคลหนึ่งที่อยู่ดีๆ ก็โผล่มา ต่อให้เป็นในสายตาของอาจารย์ลุงอย่างเขาก็ยังรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นบุคคลที่มีพรสวรรค์เลิศล้ำคนหนึ่ง เขาได้สร้างสายลัทธิเต๋าที่คล้ายคลึงกับภูเขามังกรพยัคฆ์ของแผ่นดินกลาง มีชื่อเสียงยิ่งใหญ่รุ่งโรจน์ ทว่าจุดจบสุดท้าย กลับไม่ได้ดีไปยังไง

โชคดีที่ตอนที่นักพรตซุนออกมาจากใต้หล้ามืดสลัว ลูกศิษย์หลายคนของ ศิษย์หลานผู้นี้ถือว่ามีชีวิตที่ไม่เลว ต่างคนต่างสืบทอดลัทธิเต๋าสายรองของตนออกไป

ในใต้หล้ามืดสลัวที่เป็นบ้านเกิด เจ้าลัทธิสามท่านของป๋ายอวี้จิงภายใต้ การปกครองของมรรคาจารย์เต๋ารับผิดชอบผลัดกันดูแลป๋ายอวี้จิง ส่วนใหญ่แล้วเวลาที่ลูกศิษย์ใหญ่ของมรรคาจารย์เต๋าเฝ้าพิทักษ์ ใต้หล้าจะสงบสุข ปัญหาความขัดแย้ง มีไม่มาก

ยามที่ลู่เฉินลูกศิษย์คนเล็กของมรรคาจารย์เต๋าเฝ้าพิทักษ์นครป๋ายอวี้จิง มักจะมีเหล่าผู้กล้าถือกำเนิด ความวุ่นวายมีทั่วทุกหนแห่ง ทว่าวุ่นวายก็ส่วนวุ่นวาย แต่ในความเป็นจริงแล้วกลับเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา

พอมาถึงคราวที่เต๋าเหล่าเอ้อร์กลับมาจากฟ้านอกฟ้า ดียิ่งนัก ผู้ฝึกตนห้าขอบเขตบนตายกันไปเร็วมากและเยอะมาก ไม่เพียงแต่ด้านนอกป๋ายอวี้จิงเท่านั้นที่ไก่บิน หมากระโดด แม้แต่ในป๋ายอวี้จิงเองก็มีคนตายเช่นกัน

นักพรตซุนกวาดตามองไปรอบด้านแล้วยื่นฝ่ามือออกมา แสงไฟสีเขียวจุดหนึ่งบินออกมาจากหว่างคิ้วของทุกคน ประหนึ่งไฟกลางน้ำในตำนาน

นอกจากเฉินผิงอัน ตี๋หยวนเฟิงและจานชิงแล้ว ต่อให้เป็นหลิ่วกุยเป่า ซุนชิงและป๋ายปี้ต่างก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

นักพรตซุนยิ้มกล่าว “เรื่องบางอย่างรู้ไปก็ไม่ดี ตอนที่ไหวเฉียนเปิดปากขอความตาย ถือเป็นเส้นแบ่งอาณาเขตเส้นหนึ่ง หลังจากนั้นทุกสิ่งที่ได้พบเห็นและได้ยิน คนเหล่านี้จะลืมความทรงจำพวกนั้นไป สมบัติและโชควาสนาที่ข้าผู้เป็นนักพรตทิ้งไว้ให้พวกเจ้าต่อจากนี้ ไม่มากไม่น้อย ถือเสียว่าเป็นโชควาสนาที่คนเหล่านี้สมควรได้รับ คาดว่า ข้าผู้เป็นนักพรตคงต้องงัดข้อกับจิตใจคนอีกครั้งหนึ่งแล้ว”

นักพรตซุนถาม “เจ้าจะห้ามปรามสักหน่อยไหม? ช่วยให้ทุกคนหาเงินทอง อย่างปรองดอง”

เฉินผิงอันส่ายหน้า “จะแค่มองดูเท่านั้น เพราะว่าไม่มีความจำเป็นต้องห้าม”

นักพรตซุนพยักหน้า ตำราผุๆ เล่มที่วางอยู่บนพื้นจึงลอยมาหยุดอยู่เบื้องหน้า เฉินผิงอัน “ถ้าอย่างนั้นก็มองดูใจคนให้มากอีกหน่อย ใช้หินของภูเขาลูกอื่นมาขัดกลึงหยกของตัวเอง ตำราเล่มนี้ หากตกอยู่ในมือของคนอื่น จะแค่ถูกนำมาอ่านฆ่าเวลาเท่านั้น แต่สำหรับเจ้าแล้วกลับมีประโยชน์ไม่น้อย”

เฉินผิงอันรับตำราเล่มนั้นมาเก็บไว้ในชายแขนเสื้อ เอ่ยขอบคุณหนึ่งคำ

นักพรตซุนยิ้มกล่าว “ผู้ฝึกตน ผู้ฝึกตน ใต้หล้านี้จะมีใครมีคุณสมบัติพูดถึงผู้ฝึกตนได้มากกว่านักพรตเต๋า? (ผู้ฝึกตนใช้คำว่า ซิวเต้าเหริน ส่วนนักพรตเต๋า ภาษาจีนใช้ คำว่าเต้าเหริน) เจ้าหนุ่ม มรรคถานั้นสูงมาก ควรค่าแก่การอ่านให้มาก”

เฉินผิงอันพยักหน้ารับ “ตกลง”

นักพรตซุนลูบหนวดยิ้ม “สหายเฉิน ต่อจากนี้ยังจะขึ้นเขา ขยันไปเก็บตกของดีอีกหรือไม่?”

สีหน้าของเฉินผิงอันไม่ค่อยดีนัก เขาลูบหน้าตัวเองแรงๆ “ตอนนี้ยังไม่มีความคิดนั้น”

คราวนี้ไหวเฉียนได้เจอกับนักพรตซุน ไม่แน่ว่าคราวหน้าเฉินผิงอันอาจได้ไปเจอกับใคร

นักพรตซุนเอ่ย “เมื่อข้าผู้เป็นนักพรตจากไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องคิดมาก ควรทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น ผู้ฝึกตนอิสระก็ดี ร้านผ้าห่อบุญก็ช่าง ต่างคนต่างก็อาศัยความสามารถของตัวเอง โชคและเคราะห์ล้วนเป็นเราที่เรียกหามันมาเอง”

เฉินผิงอันจึงเริ่มใคร่ครวญว่าควรจะปิดฉากจบอย่างไรดี

นักพรตซุนยิ้มมองเฉินผิงอัน

เฉินผิงอันสับสนเล็กน้อย

นักพรตซุนจึงเอ่ยประโยคที่เคยพูดไปก่อนหน้านี้ด้วยน้ำเสียงสัพยอก “ดูท่าการฝึกฝนจิตใจของสหายเฉินจะยังไม่มั่นคงมากพอนะ”

เฉินผิงอันเข้าใจได้ในฉับพลัน หลุดปากพูดออกไปว่า “ท่านนักพรตมรรคายาวไกล”

เป็นคำที่ออกเสียงเหมือนกัน แต่ความหมายไม่เหมือนกัน (ภาษาจีนประโยคบนเฉินผิงอันพูดว่า เต้าจ่างเต้าฉาง คำว่าจ่างกับฉางเขียนเหมือนกัน แต่อ่านคนละแบบคนละความหมาย ถ้าไม่อ่านออกเสียง สองคำนี้จะเขียนเหมือนกัน 道长道长 )

นักพรตซุนลูบหนวดยิ้ม พยักหน้ารับเบาๆ ด้วยความพึงพอใจ แล้วเอ่ยเตือนว่า “อีกครึ่งก้านธูป แม่น้ำแห่งกาลเวลาจะกลับคืนมาไหลรินเหมือนเดิมอีกครั้ง”

นักพรตซุนเก็บทั้งตี๋หยวนเฟิงและจานชิงใส่ไปไว้ในชายแขนเสื้อ จากนั้นก็ กลายร่างเป็นรุ้งยาว แหวกอากาศจากไป

นี่ก็คงเป็นดั่งคำกล่าวที่ว่า หนึ่งคนได้ดี ไก่และหมาก็พลอยได้ขึ้นสวรรค์กระมัง

พอถูกสายรุ้งพร่างพราวเส้นนั้นชนกระแทก ม่านฟ้าของจวนเซียนฟ้าดิน ขนาดเล็กก็แตกดังปังแล้วเกิดเป็นประตูบานใหญ่ จากนั้นช่องโพรงก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ ตราผนึกภูเขาสายน้ำค่อยๆ สลายหายไป แต่หลังจากที่รุ้งขาวออกไปจากฟ้าดิน ขนาดเล็กแห่งนี้แล้ว เพียงชั่วพริบตาประตูนั้นก็หายวับไป เงียบเชียบไร้สรรพสำเนียง

เฉินผิงอันอึ้งตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่จากนั้นก็ถอนสายตากลับแล้วชักเท้าเผ่นหนี

ออกไปให้ห่างจากพื้นที่อันตรายแห่งนี้ชั่วคราว

ส่วนห่อสัมภาระที่มีสมบัติอยู่ด้านในพวกนั้น เฉินผิงอันไม่แม้แต่จะชายตามอง ทว่ารอให้เรื่องราวยุติลงเมื่อไหร่ อันที่จริงเขายังมีแผนการที่สามารถทำได้ อย่างระมัดระวังอีกอย่างหนึ่ง

ครึ่งก้านธูปต่อมา เงาร่างของเฉินผิงอันก็หายไปแล้ว

เทือกเขาสูงสลับสล้างกลับคืนมาเป็นปกติอีกครั้ง

เพียงแต่ไม่รู้ว่าหวงซือกับจินซานอยู่ที่ไหน

แต่ระหว่างทางที่วิ่งไปนั้น เฉินผิงอันได้ ‘ถือโอกาส’ ผ่านไปทางฝ้าเพดานชิ้นนั้น มันยังคงอยู่ที่เดิม และปราณวิญญาณก็ยังเปี่ยมล้น น่าเสียดายที่ไม่อาจเคลื่อนย้ายพามันไปด้วยกันได้

เดี๋ยวนะ