บทที่ 556.3 อาจารย์และลูกศิษย์ฝึกหมัดล้วนน่าสงสาร

ครั้งหนึ่งที่ฝึกหมัดได้อเนจอนาถที่สุด หลังจากเผยเฉียนถูกเฉินหรูชูแบกลงมาที่ชั้นหนึ่งแล้ว นางก็ต้องพักผ่อนติดกันถึงสามวันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ที่สำคัญคือยังต้องนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงแบบไม่กระดุกกระดิกถึงหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม

พอดีกับที่ได้ยินมาว่าเว่ยป้อกำลังจะจัดงานเลี้ยงเทพท่องราตรีครั้งที่สาม นี่ทำให้เผยเฉียนที่คัดตัวอักษรเสร็จแล้วอารมณ์ดีราวกับมีดอกไม้ผลิบานอยู่ในใจ

จูเหลี่ยนบอกว่านี่เรียกว่าสามวันไม่ตีขึ้นไปรื้อกระเบื้องหลังคา

เผยเฉียนอารมณ์ดี จึงไม่ถือสาพ่อครัวเฒ่า

อีกอย่างก่อนหน้านี้ในจดหมายที่อาจารย์ส่งกลับมายังภูเขาลั่วพั่ว ช่วงท้ายของจดหมายก็ได้ตอบตกลงให้เลื่อนขั้นโจวหมี่ลี่เป็นผู้พิทักษ์ฝ่ายขวาของภูเขาลั่วพั่วอย่างเป็นทางการแล้ว หลังจากที่เผยเฉียนอ่านจดหมายไปสิบเจ็ดสิบแปดรอบ นับว่าเป็นครั้งแรกที่ตอนเดินขึ้นไปฝึกหมัดบนชั้นสองที่นางเดินยืดอกตั้ง แต่ละก้าวที่เหยียบลงบนขั้นบันไดเรือนไม้ไผ่ส่งเสียงดังตึงๆ แล้วยังตะโกนเสียงดังว่าตาเฒ่าชุยรีบเปิดประตูป้อนหมัด อย่าได้เลอะเลือนเด็ดขาด

ตอนนั้นเฉินหลิงจวินที่มองดูอยู่ตรงชั้นหนึ่งรู้สึกว่าหากเผยเฉียนไม่ได้ถูกต่อยจนโง่ก็คงธาตุไฟเข้าแทรกไปแล้ว

เวลานี้ที่เรือนพักของจูเหลี่ยน เว่ยป้อกำลังเล่นหมากล้อมกับเจิ้งต้าเฟิง

เฉินหรูชูนั่งแทะเมล็ดแตงเบาๆ

เฉินหลิงจวินลงเดิมพันว่าเจิ้งต้าเฟิงจะต้องชนะ จึงเอาเงินเกล็ดหิมะกองใหญ่มาวางไว้ข้างโถเก็บเม็ดหมากของพี่น้องต้าเฟิง ผลกลับกลายเป็นว่าจูเหลี่ยนนั่งพร่ำพูดอยู่ด้านข้างว่า ตอนนี้เว่ยป้อเป็นเทพเซียนขอบเขตหยกดิบแล้ว ความสามารถในการเล่นหมากล้อมเพิ่มพูน โอกาสที่เว่ยป้อจะชนะน่าจะมีมาก และพอเฉินหลิงจวินมองเห็นทิศทางการดำเนินไปของสถานการณ์บนกระดานหมาก ก็เลยเอาเงินร้อนน้อยหนึ่งเหรียญไปวางไว้ข้างโถเก็บเม็ดหมากของเว่ยป้อ

เผยเฉียนพาโจวหมี่ลี่ที่แบกไม้เท้าเดินป่าวิ่งวนรอบโต๊ะหินที่ทุกคนนั่งกันอยู่

เผยเฉียนวิ่งเร็วจี๋ สองแขนแกว่งรัวเร็ว ปากก็ร้องโหวกเหวกเสียงดังไปด้วยว่า “ตุ้งแช่ ตุ้งแช่ ตุ้งแช่ ตุ้งๆๆ แช่…หมู่บ้านจะจัดงานเลี้ยง จัดตั้งแต่หน้าหมู่บ้านไปถึงท้ายหมู่บ้าน…ทองตระกูลหลิว เงินตระกูลหลี่ เหรียญทองแดงตระกูลหาน พากันมานอนหลับในกระเป๋าของข้าเสียดีๆ”

เว่ยป้อใช้ข้อศอกยันพื้นโต๊ะ เอานิ้วข้างหนึ่งยันกลางหว่างคิ้ว

ขึ้นมาบนเรือโจร คิดจะลงก็ยากจริงๆ

ถึงอย่างไรชื่อเสียงขององค์เทพแห่งขุนเขาเหนือของเขาก็เสียหายไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เจิ้งต้าเฟิงพูดอย่างเดือดดาล “เจ้าตัวขาดทุน หากเจ้ายังเสียงดังอยู่อย่างนี้ ทำให้ข้าแพ้ เดือดร้อนให้พี่ใหญ่หลิงจวินต้องเสียเงิน เจ้าเป็นคนชดใช้เลยนะ!”

เผยเฉียนชักเท้าวิ่งตะบึงไม่หยุด “ชดใช้อะไรกัน เจ้าโง่หรือไง”

แล้วเผยเฉียนก็ร้องเพลงพื้นบ้านของนางเพลงนั้นต่ออีกครั้ง

โจวหมี่ลี่ที่วิ่งตามก้นอยู่ด้านหลังเผยเฉียนถามอย่างสงสัยว่า “นี่เป็นเพลงของที่ไหน ทำไมข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”

เผยเฉียนหยุดวิ่ง ยกสองมือกอดอก “เป็นเพลงของบ้านเกิดข้า น่าเสียดายที่เขียนเนื้อเพลงได้ดีเกินไป เลยไม่สามารถเผยแพร่แก่คนอื่นได้”

โจวหมี่ลี่รู้สึกว่าคำพูดประโยคนี้ของเผยเฉียนฟังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผล จึงยกสองมือกอดไม้เท้าเดินป่า ขมวดคิ้วจมสู่ภวังค์ความคิด

จูเหลี่ยนได้รับจดหมายฉบับนั้นจากชุยตงซานแล้ว แต่ก็ยังต้องรอให้หลูป๋ายเซี่ยงมาถึงภูเขาลั่วพั่วก่อน หลังจากร่วมงานเลี้ยงท่องราตรีของเว่ยป้อด้วยกันแล้ว พวกเขากับหลิวจ้งรุ่นแห่งเกาะจูไชจึงจะไปตามหาตำหนักวารีและเรือมังกรด้วยกัน

ไม่ค่อยเหมือนกับที่เฉินผิงอันสั่งความไว้บนจดหมาย หลังจากจูเหลี่ยนได้รับจดหมายตอบกลับจากชุยตงซานแล้ว จูเหลี่ยนก็ไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลเรื่องกองทัพม้าเหล็กและสายลับของต้าหลี เพราะเขาชุยตงซานจะจัดการให้เอง เดิมทีก็ควรจะพาองค์หญิงสิ้นชาติผู้นั้นไปที่บ้านเกิดของนางอยู่แล้ว

ทว่าจูเหลี่ยนก็ยังบอกกับหลิวจ้งรุ่นว่าเรื่องนี้เต็มไปด้วยอันตรายรายล้อม ไม่ทำจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นอาจกลายเป็นหายนะที่ไม่เล็กครั้งหนึ่ง สรุปก็คือจูเหลี่ยนแสร้งปล่อยข่าวเขย่าขวัญชวนให้คนตกใจ

ผลคือหลิวจ้งรุ่นที่ผ่านการชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียมาดีแล้วกลับกัดฟันตัดสินใจว่าจะไม่ไปแตะต้องตำหนักวารีและเรือมังกรนั่นอีก จูเหลี่ยนถึงได้ปล่อยให้หลิวจ้งรุ่นวุ่นวายใจอยู่สองสามวัน จากนั้นเขาก็เดินเตร็ดเตร่ไปที่ภูเขาหลังอ๋าวอีกครั้ง พูดกลั้วหัวเราะว่าเรื่องนี้มีการเปลี่ยนแปลง ภูเขาลั่วพั่วของพวกเขาตัดสินใจว่าจะแบกรับความเสี่ยงส่วนหนึ่ง ดังนั้นอันที่จริงทั้งสองฝ่ายสามารถทดลองทำดูได้ เพียงแต่ว่าการแบ่งสมบัติของทั้งสองฝ่ายจะไม่ใช่ห้าต่อห้าอีกต่อไป ภูเขาลั่วพั่วจำเป็นต้องได้ส่วนแบ่งเพิ่มมาอีกหนึ่งส่วน ทั้งสองฝ่ายที่ต่อรองราคากันเรียบร้อยแล้วจึงกลายเป็นว่าภูเขาหลังอ๋าวได้สี่ส่วน ภูเขาลั่วพั่วได้หกส่วน

อันที่จริงจูเหลี่ยนไม่ได้คิดจะเอาผลกำไรที่ได้เพิ่มเติมมานี้อย่างจริงจัง รอให้เขากับหลูป๋ายเซี่ยงออกไปค้นหาสมบัติพร้อมกับหลิวจ้งรุ่นแล้ว เขาย่อมมีเหตุผลเป็นของตัวเอง จะบอกนางว่าเจ้าขุนเขาลั่วพั่วที่ออกเดินทางไกลของตนท่านนั้นตอบจดหมายกลับคืนมาแล้ว กำชับเขาจูเหลี่ยนว่าจะต้องทำตามแผนการเดิมที่วางไว้ นั่นคือได้ส่วนแบ่งกันไปคนละห้าส่วน

ถึงเวลานั้นมองดูเหมือนทุกอย่างกลับคืนไปเป็นเหมือนเดิม กลับสู่จุดเริ่มต้น

แต่แน่นอนว่าการที่จูเหลี่ยนเสียเวลายุ่งวุ่นวายกับเรื่องนี้ เขาต้องไม่เสียเวลาเปล่า

รอจนภูเขาพีอวิ๋นจัดงานท่องราตรีอย่างเป็นทางการ

เผยเฉียนและจูหมี่ลี่ต่างก็ไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงท่องราตรีครั้งนั้น เผยเฉียนยุ่งอยู่กับการคัดตัวอักษร หลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองติดหนี้มากเกินไปเพราะเรื่องของการฝึกหมัด

ประหลาดมาก คราวนี้แม้แต่เฉินหลิงจวินก็ยังไม่ไปร่วมวงความครึกครื้น

กลับเป็นพี่น้องเทพวารีแม่น้ำอวี้เจียงคนนั้นของเขาที่หลังจบเรื่องยังมาหาเขาที่ภูเขาลั่วพั่วโดยเฉพาะ ถามเฉินหลิงจวินว่าเหตุให้ถึงไม่ได้ปรากฎตัว

หลังจากนั้นมาจูเหลี่ยนและหลูป๋ายเซี่ยงก็ลงจากเขาไปทำธุระ ขณะเดียวกันหลิวจ้งรุ่นที่เต็มไปด้วยความกังวลใจก็รู้กสึกว่าอนาคตยากจะคาดเดา โชคมาพร้อมกับเคราะห์ เพราะถึงอย่างไรสิ่งที่พวกเขากำลังทำก็คือการขุดหาสมบัติภายใต้เปลือกตาของกองทัพม้าเหล็กต้าหลี

ลูกศิษย์สองคนของหลูป๋ายเซี่ยงอย่างหยวนไหลหยวนเป่าสองพี่น้องต่างก็รออยู่ที่ภูเขาลั่วพั่ว

คนทั้งสองนับว่าพอจะคุยกับเฉินยวนจีที่จูเหลี่ยนพาขึ้นเขาได้ถูกคออยู่บ้าง

เล่นสนุกอยู่นอกเรือนไม้ไผ่สามวัน

และพอสามวันผ่านไป การฝึกหมัดในเรือนไม้ไผ่ก็ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

โจวหมี่ลี่แบกไม้เท้าเดินป่าเฝ้าอยู่บนทางสายเล็กที่มุ่งหน้าไปยังเรือนไม้ไผ่ ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปที่นั่น

นี่คือเรื่องที่จูเหลี่ยนผู้ดูแลใหญ่กำชับมา โจวหมี่ลี่จึงไม่กล้าละทิ้งหน้าที่โดยพลการ แต่ขอแค่เฉินหรูชูทำงานในมือเสร็จแล้วก็จะวิ่งมาแทะเมล็ดแตงกินขนมอยู่กับโจวหมี่ลี่ พอถึงเวลาควรจะไปทำเรื่องอะไรต่อ เฉินหรูชูก็ค่อยจากไป

โจวหมี่ลี่จึงเฝ้าอยู่ในอาณาเขตวงกลมที่เผยเฉียนวาดไว้ให้นางก่อนหน้านี้อย่างเชื่อฟัง

แรกเริ่มโจวหมี่ลี่ยังรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง คิดว่าวงกลมที่เผยเฉียนวาดให้เล็กเกินไป เห็นได้ชัดว่าเขตอิทธิพลของผู้พิทักษ์ฝ่ายขวาของภูเขาลั่วพั่วอย่างนางไม่ใหญ่มากพอ

เผยเฉียนจึงถามนางว่าท่านเทพทวารบาลแต่ละองค์ที่แปะอยู่บนหน้าประตูของตรอกฉีหลงล่างภูเขามีอาณาเขตเล็กๆ แค่กระดาษแผ่นเดียวเท่านั้น ใหญ่เท่าวงกลมที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของนางได้หรือ? เคยเห็นเหล่าเทพทวารบาลบ่นหรือไม่พอใจบ้างไหม? สุดท้ายเผยเฉียนตีหน้าเคร่งถามว่า โจวหมี่ลี่ ผู้พิทักษ์ฝ่ายขวาอย่างเจ้าเริ่มจะหลงระเริงตนแล้วใช่หรือไม่?

โจวหมี่ลี่รีบส่ายหน้าอย่างแรง