บทที่ 575.3 ออกจากบ้านก็ต้องต่อยตีสักรอบสองรอบ

สุดท้ายการออกจากเมืองไปสังหารศัตรูครั้งนั้น การแสดงออกของเยี่ยนจั๋วทำให้ทุกคนต้องมองเขาเสียใหม่ แม้แต่พวกคนแก่หัวโบราณในตระกูลที่ไม่ว่าจะมองเขาอย่างไรก็ล้วนไม่ถูกชะตาก็ยังไม่พูดจาระคายหูที่ชวนให้คนโมโหอีก อย่างน้อยเวลาอยู่ต่อหน้าก็ไม่พูดว่าเขาเยี่ยนจั๋วคือ ‘หมูที่ถูกตระกูลเยี่ยนตั้งใจเลี้ยงดู ไม่รู้ว่าปีศาจตนใดของใต้หล้าเปลี่ยวร้างที่โชคดีขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงมากมาย ลำพังแค่เลือดหมูก็เอาไปขายได้หลายตัง ช่างเป็นการค้าที่ดีจริงๆ’ อีก

และครั้งนั้นก็เป็นครั้งที่ท่านแม่ของตนมองดูบุตรชายที่นอนป่วยอยู่บนเตียงแล้วร้องไห้ได้สมเหตุสมผลมากที่สุด

เมื่อก่อนทุกครั้งที่ออกไปก่อเรื่องนอกบ้าน ถูกคนรังแกก็ดี ต่อให้ถูกคนต่อยตีจนหน้าบวมจมูกเขียวก็ช่าง พอกลับมาถึงบ้าน ท่านพ่อจะไม่พูดอะไร ถึงขั้นคร้านจะมองบุตรชายอย่างเขาด้วยซ้ำ ในเรื่องของการออกจากบ้านลงสนามรบของเขานี้ บุรุษที่สูญเสียแขนทั้งสองข้างมานานแล้วอย่างมากสุดก็แค่ชำเลืองตามองสตรีแต่งงานแล้วทีหนึ่งแล้วยิ้มอย่างเย็นชา แต่ครั้งนั้นที่เยี่ยนจั๋วออกจากหัวกำแพงเมือง บุรุษพูดน้อยที่ไม่มีมือสองข้างมานานกี่ปีก็ไม่เคยไปที่หัวกำแพงเมืองมานานเท่านั้นกลับพยายามค้อมเอวลงเพื่อแบกบุตรชายกลับเข้ามาในเมืองด้วยตัวเอง

ตอนนั้นกลับมาถึงตระกูลเยี่ยน นอนอยู่บนเตียง อาเหลียงยืนเอนพิงกรอบประตู ยิ้มตาหยีมองเยี่ยนจั๋วแล้วยกนิ้วโป้งให้

ตอนนี้นายน้อยใหญ่ของตระกูลเยี่ยนไม่ได้มีขอบเขตสูงที่สุด กระบี่บินก็ไม่ได้เร็วที่สุด สังหารศัตรูไม่ได้มากที่สุด แต่กลับเป็นคนที่ตอแยด้วยยากที่สุด เพราะไอ้หมอนี่มีวิชาเอาตัวรอดเยอะที่สุด

เตี๋ยจ้างที่มีแขนข้างเดียว หลังจากแยกกับพวกเพื่อนๆ แล้วก็กลับไปยังตรอกเก่าโทรมสภาพรกรุงรังแห่งหนึ่ง อาศัยเงินเทพเซียนที่สะสมมาช่วงหลายปีก่อนหน้านี้ นางจึงสามารถซื้อเรือนเล็กๆ หลังหนึ่งได้ นี่ก็คือความฝันที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้ของเตี๋ยจ้าง สามารถมีที่พักพิงให้หลบลมหลบฝนได้สักแห่ง เพราะฉะนั้นตอนนี้เตี๋ยจ้างจึงไม่มีความปรารถนาอะไรอีกแล้ว

เดิมทีเตี๋ยจ้างนึกว่าความฝันนี้คงไม่อาจเป็นจริงได้ จนกระทั่งนางได้พบกับชายฉกรรจ์เนื้อตัวมอมแมมคนนั้น เขาชื่อว่าอาเหลียง

ตอนเป็นเด็กนางชอบช่วยวิ่งไปซื้อเหล้าให้เขามากที่สุด ไม่ว่าจะตรอกเล็กหรือถนนใหญ่นางก็ล้วนไปมาหมดเพื่อซื้อเหล้าหลากหลายชนิดมาให้เขา อาเหลียงบอกว่า คนคนหนึ่งในช่วงเวลาที่อารมณ์แตกต่างกันก็จะต้องดื่มเหล้าที่แตกต่างกัน เหล้าบางอย่างช่วยทำให้ลืมความทุกข์ได้ ทำให้จากที่ไม่สบายใจกลายเป็นสบายใจ แล้วก็มีเหล้าบางอย่างที่ช่วยเพิ่มความสนุกสนาน ทำให้อารมณ์ที่ดีอยู่แล้วยิ่งดีขึ้นไปอีก เหล้าที่ดีที่สุดก็คือเหล้าที่ทำให้คนดื่มโดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ดื่มเหล้าก็คือแค่ดื่มเหล้า

ตอนนั้นเตี๋ยจ้างอายุยังน้อยเกินไป นางจึงไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แล้วก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย สนใจแต่ว่าทุกครั้งที่ตนวิ่งไปซื้อเหล้าให้เขาจะสามารถเก็บสะสมเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ ได้หรือไม่ แน่นอนว่าก็มีบางครั้งที่ต้องติดค้างค่าเหล้าเอาไว้ก่อน พอสนิทสนมกับอาเหลียงแล้ว อาเหลียงก็บอกว่าเป็นสตรีคนหนึ่ง ในเมื่อเติบใหญ่แล้ว อีกทั้งยังหน้าตาดีขนาดนี้ ก็ควรต้องมีความรับผิดชอบ เพราะฉะนั้นค่าเหล้าบางส่วนก็ให้บันทึกลงบัญชีของเตี๋ยจ้าง เขาอาเหลียงเป็นคนอย่างไร จะชักดาบไม่จ่ายเงินหรือ? วันหน้าหากมีโอกาสก็ลองไปถามใต้หล้าไพศาลดู ลองถามใครดูก็ได้ ถามสิว่ารู้จักบุรุษที่ชื่ออาเหลียงหรือไม่ ถามดูว่าอาเหลียงเคยติดหนี้ใครแล้วไม่จ่ายเงินไหม เด็กสาวเตี๋ยจ้างที่ตอนนั้นยังไม่ถูกปีศาจตัดแขนไปข้างหนึ่งมองอาเหลียงที่ตกอบเสียงดังสนั่นฟ้า ก็หลงเชื่อ

อันที่จริงชื่อเตี๋ยจ้างนี้ ยังเป็นอาเหลียงที่ช่วยตั้งให้ เขาบอกว่าทัศนียภาพของใต้หล้าไพศาลงดงามกว่าสถานที่ที่นกไม่มาขี้แห่งนี้มากนัก โดยเฉพาะขุนเขาที่ทับซ้อนกัน (เตี๋ยจ้าง) สีเขียวมรกตราวกับจะคั้นน้ำได้นั้น งดงามเกินคำบรรยาย ภูเขาเขียวแต่ละลูกก็คล้ายกับสตรีแต่ละคนที่เรือนกายสะโอดสะองบอบบาง พวกนางตัวสูงขนาดนั้น ต่อให้บุรุษคิดจะไม่มองพวกนาง ก็ยังยาก

เตี๋ยจ้างเปิดประตูเรือน มานั่งอยู่ในลานบ้าน บางทีอาจเป็นเพราะได้เห็นพี่หญิงหนิงได้กลับมาพบเจอกับคนที่ตัวเองชอบหลังจากจากลากันไปนานอีกครั้ง

นางจึงนึกถึงบัณฑิตลัทธิขงจื๊อที่เอา ‘ฮ่าวหรันชี่’ (ปราณแห่งความเที่ยงธรรม) เล่มนั้นไป ปีนั้นเป็นนักปราชญ์ที่มาฝึกประสบการณ์ในกำแพงเมืองปราณกระบี่ พอกลับไปก็ได้เป็นวิญญูชนของสถานศึกษาแล้ว

ไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่เจ้าของเรือนหลังนี้จะจากโลกนี้ไป จะยังมีโอกาสได้พบกับเขาอีกครั้งหรือไม่ ความในใจบางอย่าง ไม่ว่าพูดไปแล้วจะมีประโยชน์หรือไม่ ก็ควรจะให้เขารู้สักหน่อย

ต่ง เฉิน คือแซ่ใหญ่ที่แท้จริงของกำแพงเมืองปราณกระบี่

ตระกูลของเจ้าอ้วนเยี่ยนอาจจะอาศัยเงินเทพเซียนที่มากมายดุจภูเขาเงินภูเขาทอง แต่ตระกูลของต่งฮว่าฝูและเฉินซานชิวสองคนนี้กลับอาศัยเซียนกระบี่รุ่นแล้วรุ่นเล่า

บ้านของต่งฮว่าฝูอยู่ใกล้กับบ้านของเฉินซานชิวมาก จวนทั้งสองตั้งอยู่บนถนนเส้นเดียวกัน

เด็กสาวหลายคนที่พอเติบใหญ่ ใบหน้ากลมๆ ก็แปรเปลี่ยนตามกาลเวลาไปเป็นใบหน้าเรียวเล็ก คางแหลมกันตามธรรมชาติ แต่พี่สาวของต่งฮว่าฝูกลับไม่เหมือนกัน ผ่านมานานหลายปีขนาดนี้แล้ว นางกลับยังมีใบหน้ากลมเกลี้ยง เพียงแต่ต่งปู้เต๋อที่เป็นเช่นนี้กลับยังมีคนมากมายที่มาชื่นชอบทั้งอย่างโจ่งแจ้งและทั้งแอบรักอย่างลับๆ เพราะวิชากระบี่ของต่งปู้เต๋อสูงมาก พลังพิฆาตก็ยิ่งโดดเด่นกว่าใคร ยามที่สังหารศัตรูต่งปู้เต๋อชอบเดิมพันด้วยชีวิตเป็นที่สุด เพราะฉะนั้นจึงสามารถตัดสินเป็นตายได้อย่างรวดเร็ว เป็นบุคคลที่ขนาดตัวอ่อนเซียนกระบี่ใหญ่ที่หยิ่งทระนงอย่างหนิงเหยาก็ยังต้องเคารพนับถือ

ต่งฮว่าฝูไม่สนใจเรื่องความรักระหว่างชายหญิง แล้วก็ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย แต่เขาก็รู้ว่าเฉินซานชิวสหายรักของตนชอบต่งปู้เต๋อพี่สาวของเขามาโดยตลอด คนทั้งสองอายุห่างกันไม่มาก ได้ยินมาว่าตอนเป็นเด็กยังเป็นเพื่อนเล่นเติบโตมาด้วยกัน น่าเสียดายที่พี่สาวไม่ชอบเฉินซานชิว แล้วก็เคยพูดกับน้องชายอย่างเขาเป็นการส่วนตัวว่า นางรังเกียจที่เฉินซานชิวหน้าตาดีเกินไป แม้แต่ต่งฮว่าฝูที่เป็นดั่งตอไม้ทึ่มทื่อก็ยังรู้สึกว่าเหตุผลนี้ไม่มีน้ำหนักเอาเสียเลย ต่งฮว่าฝูถึงขั้นกลัวว่าหากวันใดพี่สาวจะต้องแต่งงานออกเรือนไปจริงๆ เฉินซานชิวจะเสียใจจนกลายไปเป็นผีขี้เหล้า เฉินซานชิวชอบตามก้นอาเหลียงไปขอเหล้าดื่มมาตั้งแต่เด็ก วิชากระบี่เรียนรู้จากเขามาได้ไม่มาก ทว่านิสัยเสียๆ กลับเอามาหมด แต่พูดไปแล้วก็แปลก เฉินซานชิวชอบพี่สาวตน ชอบอย่างสุดจิตสุดใจ ปรารถนาแต่ไม่ได้มาครอง แต่เวลาอยู่กับสตรีมากมายที่เห็นได้ชัดว่างดงามกว่าพี่สาวเขา เฉินซานชิวก็ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยเฉพาะช่วงหลายปีมานี้ที่ดูเหมือนว่าขอแค่สตรีโตเต็มวัยขายเหล้าพวกนั้นได้เห็นเฉินซานชิว ดวงตาก็จะเป็นประกาย ปล่อยให้เฉินซานจิวค้างค่าเหล้าได้ตามใจ

หน้าประตูจวนตระกูลต่งมีต่งปู้เต๋อพี่สาวของเขา และยังมีสตรีออกเรือนแล้วที่ท่าทางตื่นเต้นคนหนึ่งยืนอยู่ ซึ่งก็คือมารดาแท้ๆ ของพวกเขาสองพี่น้องนั่นเอง

ต่งฮว่าฝูรู้สึกหัวโตเล็กน้อย เขารู้ดีว่าพวกนางสองแม่ลูกต้องได้ยินข่าวแล้ว ก็เลยคิดจะมาถามว่าตนรู้เรื่องเกี่ยวกับเฉินผิงอันมากน้อยแค่ไหน หรือว่าสตรีใต้หล้านี้ล้วนชอบเรื่องหยุมหยิมยิบย่อยแบบนี้กันทุกคน?