บทที่ 594.2 มีคนร่วมปณิธานเดินทางมาจากทิศไกล

ช่วงเสี่ยวหม่าน ดวงตะวันลอยสูงกลางนภา

เฉินผิงอันที่มาร้านเหล้าแต่ไม่ได้ดื่มเหล้า แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองโดนด่าไปกี่มากน้อยหิ้วม้านั่งไปนั่งที่มุมหัวเลี้ยวของตรอก อธิบายประวัติความเป็นมาของยี่สิบสี่ช่วงฤดูกาลให้กับพวกเด็กๆ ที่กลับมารวมตัวกันใหม่และมีจำนวนเพิ่มกว่าเดิมอีกครั้ง ยกเอาถ้อยคำของบ้านเกิดอย่างประโยคที่ว่า ‘เสี่ยวหม่านเม็ดข้าวไม่เต็มเต่ง มิอาจเอาน้ำมาล้างจาน ธัญพืชอาจพาลโดนลมร้อน’ บางครั้งยังไม่ลืมโอ้อวดประโยคที่ตนจับโน่นมาผสมนี่ด้วยว่า ‘เหล่าเด็กน้อยแคว้นฉีร้องกินต้นข้าวน้อย ยามค่ำคืนพลันหลับฝันถึงกลิ่นหอมของข้าว’

น่าเสียดายที่วันนี้พวกเด็กๆ ไม่ค่อยสนใจเรื่องการอธิบายตัวอักษรหรือยี่สิบสี่ช่วงฤดูกาลอะไรทั้งนั้น ส่วนบทกวีอะไรจากเฉินผิงอันนั่นก็ยิ่งฟังไม่เข้าใจ เอาแต่ถามเสียงจอกแจกจอแจว่าภาพเหตุการณ์ยามที่พี่สาวเทพธิดาหนิงเหยาแหกกฎออกกระบี่บนถนนเสวียนฮู่นั้นเป็นอย่างไรกันแน่ เฉินผิงอันที่ในมือถือกิ่งไผ่ โบกสะบัดกิ่งไม้พลางพูดจ้อเป็นต่อยหอย เด็กตัวเท่าก้นที่ชื่อว่าคังเล่อคนนั้น ตอนนี้พ่อของเขามาทำหน้าที่เป็นพ่อครัวทำบะหมี่หยางชุนอยู่ในร้านเหล้า ทุกวันนี้พอกลับไปถึงบ้านก็ร้ายกาจนักล่ะ กล้าพูดจาเสียงแข็งกับแม่เขาแล้ว และเด็กคนนี้ก็ยังคงชอบขัดคอคนเป็นที่สุด จึงถามว่าสรุปแล้วต้องมีเฉินผิงอันกี่คนถึงจะเอาชนะพี่หญิงหนิงได้ เฉินผิงอันอึ้งเงียบตอบไม่ถูก จากนั้นก็ถูกพวกเด็กๆ กลอกตามองบนใส่

เจ้าเด็กเฝิงคังเล่อส่ายหน้า ตบหัวเข่าเฉินผิงอัน พูดอย่างแก่แดดว่า “เฉินผิงอัน เจ้าเอาแต่มาเดินเตร็ดเตร่แถวตรอกของพวกเราอยู่อย่างนี้ ไม่ตั้งใจฝึกวรยุทธฝึกกระบี่ให้ดี ข้าว่าน่ะ ไม่ช้าก็เร็วพี่หญิงหนิงต้องรังเกียจที่เจ้าไร้ความสามารถแน่ๆ เอาชนะผังหยวนจี้ได้แล้วอย่างไร ดูเข้าสิ ทำเจ้าดีใจจนหางชี้ฟ้าแล้ว ชอบมาแสร้งวางมาดเป็นนายท่านใหญ่กับพวกเรา สามวันตกปลาสองวันตากแห แบบนี้ไม่ได้หรอกนะ”

พวกเด็กๆ ที่อยู่ข้างกายพากันพยักหน้าเห็นด้วย

เฉินผิงอันวางกิ่งไผ่พาดขวางไว้บนหัวเข่า ยื่นสองมือมาบีบแก้มคังเล่อ ยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “เจ้าหุบปากเลยนะ”

เด็กน้อยตัวเท่าก้นยื่นมือมาทุบเฉินผิงอัน น่าเสียดายที่แขนสั้น เอื้อมไม่ถึง

มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่นอกสุดของวงนึกถึงมรสุมก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ จึงยิ้มหน้าเป็นเอ่ยว่า “คังเล่อ เจ้าก็พูดให้ดังๆ หน่อยว่า ข้าเฉินผิงอันที่เป็นถึงลูกศิษย์คนสุดท้ายของอาจารย์ผู้เฒ่าเหวินเซิ่ง ได้ยินไม่ชัดเจน”

เสียงหัวเราะครืนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากรอบด้าน

ตอนนี้ข่าวลือเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับเถ้าแก่รองผู้นี้ มีมากนักล่ะ

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ก็เพราะข้าเห็นว่าลูกกระต่ายอย่างพวกเจ้าอายุน้อย ไม่อย่างนั้นคงจะโดนกันคนละหมัดสองหมัด เท้าสองเท้าไปแล้ว หรือฟันกระบี่ฉับเดียว พวกเจ้าก็ต้องเผ่นแน่บแน่”

เฝิงคังเล่อนวดคลึงซีกหน้า ขยับก้นขึ้น ยืดคอยาวออกไปมอง แย่แล้ว แม่นางน้อยตรอกเหยียนชือที่หน้าตางดงามที่สุดในใต้หล้านี้กำลังยืนมองตนอยู่ห่างไปไม่ไกลจริงๆ ด้วย

จะทำอย่างไรดี?!

แรกเริ่มสุดอาศัยเรื่องเล่าขุนเขาสายน้ำจากเฉินผิงอัน ทำให้นางยอมเป็นภรรยาตัวน้อยของตนตอนเล่นพ่อแม่ลูกกัน ภายหลังก็อาศัยความหมายของชื่อตรอกเล็กเส้นนั้นที่เฉินผิงอันอธิบายให้ฟัง แล้วเขานำไปเล่าให้นางฟังต่ออีกที ตอนนี้เวลาพบเจอนางบนถนน แม้ว่านางจะยังไม่ค่อยพูดคุยกับตัวเองมากนัก แต่ดวงตาคู่นั้นก็กะพริบปริบๆ นั่นไม่ใช่ว่ากำลังทักทายเขาหรอกหรือ? นี่เป็นเรื่องที่เฉินผิงอันบอกกับเขาหลังจากได้ยินได้ฟังมา ทำให้ทุกวันก่อนที่เขาจะนอนหลับต้องนอนกลิ้งไปกลิ้งมาในผ้าห่มอย่างมีความสุข

ดังนั้นเฝิงคังเล่อจึงรีบนั่งตัวตรงทันที แอบหันไปขยิบตาให้เฉินผิงอัน จากนั้นก็พูดบ่นเบาๆ ว่า “เฉินผิงอัน ต้องโทษเจ้า วันหน้าหากนางไม่สนใจข้าแล้ว ดูสิว่าข้าจะด่าเจ้าจนตายหรือไม่”

เฉินผิงอันจึงยิ้มกล่าว “เห็นแก่บะหมี่หยางชุนของพ่อคังเล่อ วันนี้ข้าจะเล่าเรื่องประหลาดเกี่ยวกับผีพรายให้พวกเจ้าฟังมากหน่อย! รับรองว่าสนุกมากแน่ๆ!”

มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งทำสีหน้าไม่เห็นด้วย เอ่ยว่า “เฉินผิงอัน เจ้าเล่าเรื่องพระเอกที่กำจัดปีศาจปราบมาร ช่วยสวรรค์ผดุงความเป็นธรรมคนนั้นก่อนสิ สรุปว่าเขามีขอบเขตอะไรกันแน่ ไม่ใช่ว่าถึงท้ายที่สุดแล้วดันเป็นห้าขอบเขตล่างเละเทะอะไรนั่นอีกนะ ไม่อย่างนั้นตามคำบอกของเจ้า ผู้ฝึกกระบี่มากมายในกำแพงเมืองปราณกระบี่ของพวกเรา พอไปถึงบ้านเกิดของเจ้า แต่ละคนก็คือจอมยุทธใหญ่ในยุทธภพและเทพเซียนบนภูเขาแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไร”

มีคนเอ่ยคล้อยตามว่า “นั่นสิๆ ทุกครั้งที่พวกภูตผีตัวประหลาดปรากฏตัว เจ้าจงใจเล่าให้น่ากลัว ทำเอาทุกครั้งข้าต้องรู้สึกว่าพวกมันก็ไม่ต่างจากปีศาจใหญ่ของใต้หล้าเปลี่ยวร้างเลย”

เฉินผิงอันกระแอมสองสามที นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ก็หันหน้ากลับไป แบฝ่ามือออก แม่นางน้อยคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างกายรีบเทเมล็ดแตงกำมือหนึ่งลงบนมือเฉินผิงอัน เฉินผิงอันยิ้มแล้วคืนให้นางครึ่งหนึ่ง แล้วถึงได้แทะเมล็ดแตงพลางพูดไปด้วยว่า “เซียนกระบี่หนุ่มที่พกกระบี่ลงจากเขาไปหาประสบการณ์ในยุทธภพที่จะเล่าถึงวันนี้ ขอบเขตของเขาเพียงพออย่างแน่นอน อีกทั้งยังหน้าตาหล่อเหลา สง่างามดุจต้นไม้หยกรับลม ไม่รู้ว่ามีจอมยุทธหญิงในยุทธภพและเทพธิดาบนภูเขากี่มากน้อยที่เลื่อมใสและแอบชื่นชอบเขา น่าเสียดายที่เซียนกระบี่ซึ่งมีแซ่ฉีนามว่าจิ่งหลงผู้นี้ไม่เคยให้ความสนใจ เพราะเขายังไม่เจอสตรีที่ตัวเองรักอย่างแท้จริง ส่วนผีพรายที่มาพบเจอเขาบนทางแคบตนนั้นก็น่ากลัวอย่างมาก น่ากลัวแค่ไหน? รอฟังจากข้าได้เลย นั่นคือไม่ว่าเจ้าเจอแอ่งน้ำขังในที่ใดก็ตาม ยกตัวอย่างเช่นแอ่งน้ำเล็กๆ แห่งใดก็ตามในตรอกหลังฝนตก และยังมีน้ำในถ้วยบนโต๊ะที่บ้านพวกเจ้า ถังน้ำใบใหญ่ที่ถูกเปิดฝาออก มันก็จะโผล่พรวดออกมา ช่างน่ากลัวนัก! อย่าว่าแต่พวกเจ้าเลย ต่อให้เป็นเซียนกระบี่ที่ชื่อฉีจิ่งหลงผู้นั้น ยามเดินผ่านลำคลองวักน้ำมาดื่มแล้วพลันเห็นใบหน้าซีดขาวที่โผล่ออกมาจากกอหญ้าน้ำ เขาเองก็ตกใจจนหน้าเผือดสีเหมือนกัน”

เด็กคนหนึ่งตกใจจนกระโดดโหยงขึ้นมา ก่นด่าหน้าเบ้ “เฉินผิงอัน ท่านปู่เจ้าเถอะ!”

มีคนคนหนึ่งพลันถามว่า “ฉีจิ่งหลงผู้นี้คือใครกัน?”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “คือเซียนกระบี่หนุ่มคนหนึ่งที่ชอบดื่มเหล้ามาก แต่กลับแสร้งทำเป็นว่าตัวเองไม่ชอบดื่มเหล้า เจ้าหมอนี่ชอบอธิบายเหตุผลเป็นที่สุด น่าเบื่อยิ่งนัก”

เฝิงคังเล่อถาม “เป็นเซียนกระบี่อายุเท่าไร?”

เฉินผิงอันเอ่ย “ไม่ถึงร้อยปีกระมัง”

เฝิงคังเล่อจุ๊ปาก “แบบนี้ก็ยังกล้าเรียกว่าเป็นเซียนกระบี่หนุ่มอีกหรือ? เจ้ารีบเปลี่ยนเลย ต้องเรียกว่าเซียนกระบี่ผู้เฒ่า”

เฉินผิงอันบิดแก้มของเจ้าเด็กน้อยตัวเท่าก้น “เขาเป็นเพื่อนสนิทของข้าเฉินผิงอันเชียวนะ เจ้ากล้าพูดจากำเริบเสิบสานแบบนี้กับเขาหรือ?”

เฝิงคังเล่อแยกเขี้ยว ขยับก้น พลิกมือทุบไหล่ข้างหนึ่งของเฉินผิงอัน “ขนาดเจ้าข้ายังไม่เกรงใจ แล้วยังต้องเกรงใจเพื่อนเจ้าด้วยหรือ?”

แม่นางน้อยผิวพรรณขาวนวลที่อยู่ห่างไปไกลคนนั้นอ้าปากค้างน้อยๆ คงเป็นเพราะคิดไม่ถึงว่ายามอยู่กับเฉินผิงอัน คังเล่อจะใจกล้าขนาดนี้ ดูท่าคังเล่อจะไม่ได้โม้ให้นางฟังจริงๆ

เฉินผิงอันขยิบตาให้เฝิงคังเล่อ เด็กน้อยผงกศีรษะรับเบาๆ เป็นอันรู้กันว่าข้าเข้าใจ

เด็กหนุ่มตาดีคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างกลอกตามองบนอย่างอดไม่ไหว เถ้าแก่รองผู้นี้ก็ว่างงานจริงๆ ทุกวันไม่ต้องตั้งใจฝึกตนหรือ มาพูดคุยไร้สาระกับพวกเขาอยู่ที่นี่ แล้วตอนนี้ยังจะทำตัวเป็นผู้เฒ่าจันทราที่ผูกด้ายแดงให้คนอื่นอีก?

เล่าเรื่องขุนเขาสายน้ำที่ทำให้พวกเด็กๆ อกสั่นขวัญหายจบแล้ว เฉินผิงอันก็หิ้วม้านั่งลุกขึ้นยืน

พอไปถึงที่ร้านเหล้า มีเฉินซานชิวอยู่ก็ดีอยู่อย่างหนึ่ง รับรองว่าต้องมีม้านั่งยาวให้นั่งแน่นอน

เด็กหนุ่มจางเจียเจินมาช่วยงานที่ร้าน รับผิดชอบคอยยกเหล้า ไม่ก็บะหมี่หยางชุนไปให้พวกผู้ฝึกกระบี่ เด็กหนุ่มพูดไม่เก่ง แต่ใบหน้ามีรอยยิ้ม แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

วันนี้เฉินผิงอันมานั่งที่โต๊ะเหล้า แต่กลับไม่ได้ดื่มเหล้า เพียงแค่สั่งบะหมี่หยางชุนหนึ่งถ้วยกับผักดองหนึ่งจานมาจากจางเจียเจิน สืบสาวราวเรื่องกันถึงแก่นแล้วก็ยังเป็นเพราะความสามารถในการยุให้คนดื่มเหล้าของพวกเฉินซานชิว เจ้าอ้วนเยี่ยนยังไม่เก่งกาจมากพอ

ก่อนจะกลับไปจวนหนิง เฉินผิงอันก็เอ่ยเตือนฟ่านต้าเช่อว่า “ต้าเช่ออ่า”

ฟ่านต้าเช่อที่กำลังก้มหน้าก้มตาพุ้ยบะหมี่หยางชุนรู้สึกเหมือนเจอกับศัตรูตัวฉกาจทันที เวลานี้พอเขาได้ยินเฉินผิงอันเรียกชื่อตัวเองสามคำนี้ก็จะต้องตระหนกลนลาน ฟ่านต้าเช่อจึงรีบเอ่ยว่า “ข้าเลี้ยงเหล้าราคาห้าเหรียญเงินเกล็ดหิมะไปแล้ว! เจ้าไม่ดื่มเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”

เฉินผิงอันวางตะเกียบลง พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าให้ไปจวนหนิงบ่อยๆ อย่าได้ไม่เห็นเป็นสำคัญ อย่าให้ข้าต้องคอยไปนั่งยองหน้าประตูบ้านเจ้าขอร้องให้เจ้าไปประลองฝีมือ ถึงเวลานั้นหากข้าไม่ระวังลงมือหนักไป อาจซ้อมจนเจ้าต้องคลานกลับบ้าน ผลกลับกลายเป็นว่าพ่อแม่จำเจ้าไม่ได้ เลยไล่เจ้าออกจากบ้านมาอีกรอบ”

ฟ่านต้าเช่อพยักหน้ารับ

เฉินผิงอันยิ้มมองฟ่านต้าเช่อ

ฟ่านต้าเช่อมีสีหน้ามึนงง

เฉินซานชิวหันหน้าไปมองเด็กหนุ่มที่คอยจับตามองพวกลูกค้าร้านเหล้าอยู่ตลอดเวลา ตะโกนว่า “จางเจียเจิน เอาเหล้ามาให้ข้ากาหนึ่ง เอาแบบถูกที่สุดนะ! ข้าจะจ่ายเงิน แต่จำไว้ว่าต้องเตือนข้าด้วยว่าให้ลงบัญชีชื่อของฟ่านต้าเช่อเอาไว้ คราวหน้าที่มาดื่มเหล้าเจ้าก็ถามข้าสักคำว่า ฟ่านต้าเช่อจ่ายเงินให้แล้วหรือยัง”

จางเจียเจินพยักหน้ารับอย่างแรง รีบไปหยิบเอาเหล้าถ้ำสวรรค์จู๋ไห่กาหนึ่งออกมาจากในร้าน

สำหรับเด็กหนุ่มจากตรอกเก่าโทรมผู้นี้ อาจารย์เฉินก็คือคนบนฟ้า

เฉินซานชิวคุณชายที่อยู่อาศัยบนถนนไท่เซี่ยงก็เช่นเดียวกัน