บทที่ 596.3 สิบเซียนกระบี่บนยอดเขาของกำแพงเมืองปราณกระบี่

สมบัติอาคมหรืออาวุธกึ่งเซียนบนภูเขา ต่อให้เป็นสมบัติตระกูลเซียนที่มีระดับขั้นเหมือนกัน แต่ก็มีการแบ่งสูงต่ำ ที่มีความต่างสูงราวฟ้ากับเหว

น้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ชิ้นหนึ่งที่เป็นอาวุธกึ่งเซียนแทบจะสามารถทัดเทียมกับน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ที่มรรคาจารย์เต๋าทิ้งไว้ในปีนั้นได้เลย นี่จึงเป็นเหตุให้ถูกมองเป็นอาวุธเซียน

ตอนที่เซียนกระบี่แห่งอุตรกุรุทวีปท่านนั้นออกจากบ้านเกิดได้พาเถาน้ำเต้าต้นนั้นมาปลูกที่นี่ด้วย จวนชุนฟานได้รับการปกป้องจากภูเขาห้อยหัว ไม่ได้รับอิทธิพลจากการรบกวนของโลกภายนอก นี่ถือเป็นการกระทำที่ชาญฉลาดยิ่ง

เพียงแต่ว่าน้ำเต้าสิบสี่ลูกที่ยังไม่สุกงอมอย่างเต็มที่นี้ สุดท้ายสามารถหล่อหลอมเป็นน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ได้สักครึ่งหนึ่ง ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว มากพอจะทำให้ชื่อเสียงของเรือนชุนฟานเลื่องลือไปทั้งใต้หล้า ได้กำไรกลับมาเป็นกอบเป็นกำ ประเด็นสำคัญคือยังสามารถอาศัยน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่เจ็ดลูกหรือมากกว่านั้นไปผูกมิตรกับเซียนกระบี่อย่างน้อยก็เจ็ดคน

ไม่แน่ว่าอาศัยควันธูปเหล่านี้ เจ้าของเรือนชุนฟานอาจยังมีหวังว่าจะได้ก่อสำนักตั้งพรรคขึ้นมาในทวีปใดของใต้หล้าไพศาลแล้วกลายเป็นบรรพบุรุษบุกเบิกขุนเขาก็เป็นได้

ดังนั้นป๋ายโส่วถึงได้พะวงถึงเรือนชุนฟานตลอดเวลาเช่นนี้

แล้วนับประสาอะไรกับที่น้ำเต้าเลี้ยงกระบี่สีชาดลูกนั้นของเฉินผิงอันยังเป็นน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ในตำนานลูกหนึ่ง ตอนนั้นที่อยู่บนยอดเขาเพียนหรานก็ทำให้เด็กหนุ่มน้ำลายสออยากได้จะตายอยู่แล้ว

หากตนเองก็เป็นเหมือนพี่น้องเฉินที่เอาน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ใบหนึ่งมาบรรจุเหล้าดื่ม ออกท่องไปในยุทธภพ จะมีหน้ามีตาแค่ไหนกัน?

เพียงแต่ว่าถึงอย่างไรพี่น้องเฉินก็หน้าบางไปสักหน่อย ไม่ยอมฟังคำแนะนำของเขาที่บอกให้สลักสามตัวอักษรใหญ่ๆ ว่า ‘น้ำเต้าเลี้ยงกระบี่’ ลงไปบนกาเหล้า

ฉีจิ่งหลงพยักหน้า “ไปแน่ แต่ไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวอีกเจ็ดแห่งก่อนค่อยกว่ากัน ตอนนี้หากคนนอกคิดจะเดินทางจากภูเขาห้อยหัวไปยังกำแพงเมืองปราณกระบี่ เป็นเรื่องยากอย่างถึงที่สุด พวกเราจำเป็นต้องสานสัมพันธ์กับเรือนชุนฟานและขอให้พวกเขารับรองให้”

ป๋ายโส่วที่ตอนอยู่ภูเขาลั่วพั่วห่อเหี่ยวหม่นหมอง พอได้ยินว่าจะมีเรื่องสนุก จิตวิญญาณก็กลับเข้าร่างได้หลายส่วน เอ่ยอย่างอารมณ์ดีว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าช่วยจองน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ของเรือนชุนฟานให้ข้าลูกหนึ่งได้หรือไม่ ข้าเองก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรมากมาย เอาแค่ลูกที่ระดับขั้นต่ำสุดก็พอ ถือเป็นของขวัญรับลูกศิษย์จากเจ้า? สำนักกระบี่ไท่ฮุยเป็นสำนักใหญ่ขนาดนั้น อีกอย่างเจ้าก็เป็นผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตหยกดิบแล้ว ของขวัญรับลูกศิษย์จะแย่นักไม่ได้ เจ้าดูอย่างพี่น้องเฉินคนนั้นของข้าสิ พอศาลบรรพจารย์สร้างขึ้นสำเร็จก็ส่งมอบของขวัญให้ฝ่ายนั้นฝ่ายนี้ มีชิ้นใดบ้างที่ไม่ใช่ของที่มีมูลค่าควรเมือง? คนแซ่หลิว จะดีจะชั่วเจ้าก็ควรต้องเลียนแบบเรื่องดีๆ จากพี่น้องเฉินมาบ้างกระมัง?”

อันที่จริงเด็กหนุ่มก็พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้คิดว่าหลิวจิ่งหลงจะตกลงจริงๆ สมบัติล้ำค่าของผู้ฝึกกระบี่ที่ทองพันชั่งก็ยากจะหาซื้อได้อย่างน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ที่ระดับขั้นสูงมากพอ ต่อให้เป็นเซียนกระบี่ก็ยังไม่แน่เสมอไปว่าจะมีอยู่ในครอบครอง เพราะวัตถุดุจขนหงส์เขากิเลนอย่างน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่นี้ น่ากระอักกระอ่วนยิ่งกว่าวัตถุฟางชุ่นและวัตถุจื่อชื่อเสียอีก ผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตสูงแล้ว แต่ระดับขั้นของน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่กลับต่ำ กลับกลายเป็นว่าจะไปถ่วงรั้งการบำรุงกระบี่บินแห่งชะตาชีวิต แต่น้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ที่ทำให้เซียนกระบี่หมายตานั้นก็เรียกได้ว่าได้แต่ปรารถนาแต่ไม่อาจได้มาครอบครอง

แต่ไม่ว่าอย่างไรป๋ายโส่วก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าคนที่ดื่มชาอย่างเนิบช้าผู้นั้นจะพยักหน้าเอ่ยว่า “ข้าจะลองเปิดปากถามดู แต่จะสำเร็จหรือไม่ ข้าไม่รับรอง หากได้ยินประโยคนี้แล้วทำให้เจ้าเกิดความคาดหวังสูงเกินไป ถึงเวลานั้นผิดหวังแล้วจะมาพานโกรธใส่ข้า แต่ผลคือเก็บอารมณ์ได้ไม่ดีพอ ถูกข้ามองออก ก็ถือว่าเป็นความผิดของอาจารย์ผู้ถ่ายทอดมรรคาอย่างข้า ถึงเวลานั้นเจ้าและข้าก็มาร่วมฝึกฝนจิตใจไปด้วยกัน”

เป็นครั้งแรกที่ป๋ายโส่วไม่เกิดอคติต่อคำพูดจู้จี้จุกจิกของคนแซ่หลิว เขาปิติยินดีอย่างหนัก พูดอย่างตกตะลึงว่า “คนแซ่หลิว! ยินดีจะเปิดปากให้ข้าจริงๆ หรือ?!”

คนแซ่หลิวผู้นี้มีแต่นิสัยแย่ๆ เต็มไปหมด มีดีแค่อย่างเดียวคือพูดคำไหนคำนั้น

ฉีจิ่งหลงย้อนถาม “ตอนอยู่ในศาลบรรพจารย์ เจ้ากราบอาจารย์ ข้ารับลูกศิษย์ ในฐานะผู้ถ่ายทอดมรรคา ตามหลักแล้วควรจะมอบของขวัญรับศิษย์ชิ้นหนึ่งให้ลูกศิษย์ เจ้าคือผู้ฝึกกระบี่ผู้สืบทอดสายตรงของศาลบรรพจารย์สำนักกระบี่ไท่ฮุย ได้ครอบครองน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ลูกหนึ่งที่ไม่ธรรมดา เป็นประโยชน์ต่อมหามรรคาอย่างยิ่ง ใช้วิธีการที่ถูกต้องมาเลี้ยงกระบี่ให้เร็วยิ่งกว่าเดิม ก็จะมีเวลาเอาไปฝึกตนมากขึ้น เหตุใดข้าจะไม่ยินดีเปิดปาก? ข้าไม่ได้สร้างความลำบากใจให้คนอื่นด้วยการบีบให้เรือนชุนฟานต้องขายน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ลูกหนึ่งให้เสียหน่อย”

ป๋ายโส่วอึ้งตะลึงไป ก่อนจะพึมพำว่า “ก็ข้าเห็นว่าเจ้าออกจากบ้านไม่เคยพกเงิน ดูไม่เหมือนคนใจกว้างเลยสักนิดนี่นา”

ฉีจิ่งหลงยิ้มกล่าว “คนคนหนึ่งใจกว้างหรือไม่ ไม่ได้เห็นนิสัยกันแค่เรื่องของเงินทองเสียหน่อย ความหมายนอกเหนือจากตามตัวอักษรของประโยคนี้ กุญแจสำคัญอยู่ที่คำว่า ‘แค่’ หลักการเหตุผลบนโลก หากเดินไปบนทางสุดโต่ง ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอะไร ที่ข้าพูดเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อหาข้ออ้างให้ตัวเอง แต่ต้องการให้ยามที่เจ้าพบเจอทุกคนนอกเหนือจากข้า จะต้องคิดให้มากขึ้น หลีกเลี่ยงไม่ให้วันหน้าเมื่ออยู่บนเส้นทางของการฝึกตน แล้วเจ้าจะต้องพลาดสหายบางคนที่ไม่ควรพลาด คบหากับสหายบางคนที่ไม่ควรคบหาเป็นมิตร”

ป๋ายโส่วกล่าวอย่างสงสัย “เจ้ารู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าทางเรือนชุนฟานไม่มีทางขายน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ให้เจ้า เพียงแต่ว่าจะอาศัยโอกาสนี้มาพร่ำพูดหลักการเหตุผลใหญ่พวกนี้กับข้า!”

ฉีจิ่งหลงยิ้มกล่าว “ผู้ฝึกตน โดยเฉพาะคนที่เดินอยู่บนมรรคา กาลเวลามักจะยาวนานเสมอ ขอแค่ยินดีลืมตาไปมอง จะได้เห็นน้ำลดหินผุดกี่มากน้อย? หากข้าตั้งใจทำเช่นนี้ เจ้าจำเป็นต้องถามด้วยหรือ? ข้าพูดกับเจ้า แล้วเจ้าจะยิ่งเชื่อหรือ?”

ป๋ายโส่วใช้สองมือกุมศีรษะ พูดโอดครวญว่า “ปวดกบาล ไม่ฟังๆ ตะพาบท่องคัมภีร์”

ตอนที่อยู่บนภูเขาลั่วพั่ว เด็กหนุ่มได้เรียนภาษาท้องถิ่นมาหลายประโยค

ฉีจิ่งหลงก็ไม่โกรธ เพียงยิ้มรับแล้วดื่มชา

ป๋ายโส่วพลันถามว่า “คนแซ่หลิว วันหน้าจะยังต้องไปเดินเที่ยวกับพวกแม่นางจินซู่อีกหรือ? น่าเบื่อยิ่งนัก ยามที่พี่สาวพวกนี้เดินเที่ยวขึ้นมา ไม่กลัวลำบากไม่กลัวเหนื่อยยิ่งกว่าพวกเราฝึกตนเสียอีก ข้าล่ะกลัวจริงๆ”

ฉีจิ่งหลงกล่าว “เรือข้ามฟากของตระกูลฝูนครมังกรเฒ่าก็มาจอดเทียบท่าอยู่ที่ภูเขาห้อยหัวพอดีเหมือนกัน กุ้ยฮูหยินน่าจะกังวลว่าพวกนางมาเที่ยวเล่นที่ภูเขาห้อยหัวแล้วจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ลูกศิษย์ตระกูลฝูทำอะไรกำเริบเสิบสาน คิดว่าขนบธรรมเนียมประจำบ้านก็คือกฎของเมือง ตอนอยู่นครมังกรเฒ่าพวกเราก็เคยเห็นกับตาตัวเองมาก่อน ครั้งนี้พวกเรามาพักอยู่ในเรือนเล็กกุยม่าย ข้ามมหาสมุทรเดินทางไกล ทั้งเรื่องกินเรื่องอยู่ล้วนไม่ต้องจ่ายแม้แต่เหรียญเกล็ดหิมะเดียว ก็ควรจะต้องปฏิบัติคืนคนเขาอย่างมีมารยาท”

ป๋ายโส่วยกสองมือกุมหัว เอ่ยว่า “หากเป็นแบบนี้ข้าก็จะอยู่เป็นเพื่อนพวกพี่สาวให้มากหน่อยแล้วกัน หากมีคนของตระกูลฝูแอบมาหาเรื่องจริงๆ ก็อย่าโทษว่าข้าเผยมาดของเซียนกระบี่ล่ะ”