บทที่ 598.2 ยังไม่ทันได้ถามหมัดก็อันตรายแล้ว

ขู่เซี่ยเซียนกระบี่กำลังนั่งอยู่บนเบาะ ผู้ฝึกกระบี่เด็กรุ่นหลังหลายคนซึ่งมีหลินจวินปี้เป็นหนึ่งในนั้นกำลังหลับตาเพ่งสมาธิ สูดลมหายใจเข้าออก พยายามที่จะดึงดูดปณิธานกระบี่บริสุทธิ์ที่ล่องลอยไม่หยุดนิ่ง ว่องไวปานกระบี่บินของเซียนกระบี่ที่อยู่ท่ามกลางฟ้าดินมา ไม่ใช่ดูดดึงปราณวิญญาณ ไม่อย่างนั้นจะเป็นการทิ้งแตงโมเพื่อหยิบเมล็ดงา การเดินทางมากำแพงเมืองปราณกระบี่ครั้งนี้นับว่าเสียเที่ยว เพียงแต่ว่านอกจากหลินจวินปี้ที่เห็นได้ชัดว่าได้รับผลเก็บเกี่ยวมามากแล้ว นอกจากนี้ต่อให้เป็นเหยียนลวี่ก็ยังไม่อาจค้นพบต้นสายปลายเหตุ ได้แต่อาศัยการเสี่ยงดวง ระหว่างนี้หากมีคนโชคดีเก็บปณิธานกระบี่กลุ่มหนึ่งมาได้แล้วเผยสีหน้าลิงโลดออกมาเพียงเล็กน้อย พอจิตวิญญาณไม่มั่นคง ปณิธานกระบี่กลุ่มนั้นก็จะเริ่มพลิกนทีคว่ำมหาสมุทร เซียนกระบี่ขู่เซี่ยก็จะต้องเรียกกระบี่ออกมาขับไล่ปณิธานกระบี่บรรพกาลที่เล็กจ้อยอย่างถึงที่สุดเสี้ยวนั้นให้ออกไปจากฟ้าดินเล็กเรือนกายมนุษย์ของผู้ฝึกกระบี่คนนั้น

ผู้ฝึกกระบี่รุ่นเยาว์ที่รากฐานมหามรรคาเกือบถูกทำลายตกใจจนหน้าซีดขาว

เซียนกระบี่ขู่เซี่ยใช้เสียงในใจพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก ช่วยให้คนหนุ่มสร้างความมั่นคงแก่จิตกระบี่ ส่วนปราณวิญญาณในช่องโพรงลมปราณที่วุ่นวายนั้น ถือเป็นเรื่องเล็ก ไม่จำเป็นต้องให้เซียนกระบี่ท่านหนึ่งลงมือปลอบประโลม

สามารถกลายเป็นคนที่โดดเด่นท่ามกลางกลุ่มเด็กรุ่นเยาว์ผู้มากพรสวรรค์มากมายของราชวงศ์เส้าหยวน และเดินทางมาเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่ได้ หากแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังจัดการเองไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นวันพรุ่งนี้ก็สามารถออกจากจวนซุนกลับไปยังภูเขาห้อยหัวได้แล้ว ไปรอคอยทุกคนอยู่ที่นั่นอย่างว่าง่าย ถึงอย่างไรสวนดอกเหมยก็รับรองแขกได้รอบคอบรัดกุมมาโดยตลอดอยู่แล้ว

เซียนกระบี่ขู่เซี่ยพลันลุกขึ้นยืน หันหน้ามองไป พอจำอีกฝ่ายได้ เซียนกระบี่ที่เกิดมามีชีวิตขมขื่นยากลำบากท่านนี้ก็เผยรอยยิ้มอย่างที่หาได้ยาก ครั้นจึงหมุนตัวเดินตรงไปรับสตรีผู้นั้นทันที

ไม่ว่าเด็กรุ่นหลังที่ชอบท่องเที่ยวในยุทธภพคนนี้จะมีฉายามากน้อยแค่ไหนยามอยู่ข้างนอก หรือเคยชินให้คนอื่นเรียกว่าอะไร แต่ชื่อของนางบนทำเนียบศาลวงศ์ตระกูลบ้านของตัวเองกลับเป็นชื่อที่ไม่ใกล้เคียงกับความเป็นสตรีเลยแม้แต่น้อย

แซ่อวี้ นามเจวี้ยนฟู

ตระกูลอวี้ของแผ่นดินกลาง คือตระกูลชั้นสูงลำดับต้นที่มีประวัติศาสตร์มายาวนาน

เคยประคับประคองราชวงศ์ต้าเช่อที่แข็งแกร่งทรงอิทธิพลยิ่งกว่าราชวงศ์เส้าหยวนในทุกวันนี้เสียอีก หลังจากที่ราชวงศ์ต้าเช่อล่มสลายลง เวลาเพียงแค่ร้อยปี พวกเขาก็ประคับประคองราชวงศ์เสวียนมี่ที่มีขนาดใหญ่ยิ่งกว่าขึ้นมาอีก

อวี้เจวี้ยนฟูกับว่าที่สามีอย่างไหวเฉียนล้วนเป็นคนหนุ่มสาวจำนวนเพียงหยิบมือที่อยู่ระดับบนสุดของทวีปแดนเทพแผ่นดินกลาง เพียงแต่ว่าคนทั้งสองต่างก็ค่อนข้างน่าสนใจ เพื่อหนีการแต่งงาน อวี้เจวี้ยนฟูจึงไปยังซากปรักบรรพกาลแห่งหนึ่งในทวีปเกราะทอง ฝึกหมัดอยู่เพียงลำพังมานานหลายปี ไหวเฉียนเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร หนีไปอยู่อุตรกุรุทวีป ว่ากันว่าไปเพื่อล่าและเก็บรวบรวมเอากระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของผู้ฝึกกระบี่เซียนดินโดยเฉพาะ เพียงแต่ได้ยินมาว่าเมื่อปีก่อนบรรพจารย์ตระกูลไหวได้เผยโฉมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เดินทางไปหาสหายหนึ่งในสิบคนของทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางเช่นเดียวกับตน ส่วนสาเหตุนั้นกลับไม่มีใครรู้

โจวเสินจืออาจารย์ลุงของเซียนกระบี่ขู่เซี่ยก็เหมือนกับบรรพบุรุษตระกูลไหวที่ต่างก็อยู่ในอันดับสิบคนเหมือนกัน อีกทั้งลำดับยังอยู่ช่วงต้นๆ อีกด้วย เคยมีคนเอ่ยวิจารณ์ซึ่งเป็นประโยคที่ติดปากผู้คนว่า ‘สายตามองสูงไม่เห็นหัวใคร แต่ถึงอย่างไรวิถีกระบี่ก็สูงยิ่งกว่า’ ในทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางที่อาณาบริเวณกว้างขวางแห่งนั้น โจวเสินจือขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ที่คบค้าด้วยยาก ต่อให้จะเป็นขู่เซี่ยผู้เป็นศิษย์หลาน เซียนกระบี่ใหญ่ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งใต้หล้าแห่งนี้ก็ไม่เคยมีสีหน้าดีๆ ให้เห็น

สายของพวกเขานี้สนิทสนมกับตระกูลอวี้มาหลายยุคหลายสมัย

อวี้เจวี้ยนฟูก็ยิ่งเป็นเด็กรุ่นหลังที่ที่อาจารย์ลุงของเซียนกระบี่ขู่เซี่ยชื่นชอบมากที่สุด ถึงขั้นที่ว่าไม่มีคำว่าหนึ่งใน

โจวเสินจือพูดกับคนอื่นอย่างตรงไปตรงมาว่าลูกหลานตระกูลข้าล้วนมีแต่เศษสวะ ไม่มีใครคู่ควรกับอวี้เจวี้ยนฟู

ต้องรู้ว่าลูกหลานของโจวเสินจือนั้นมีชื่อเสียงว่าเป็นวีรบุรุษผู้มากความสามารถ เป็นเทพเซียนก่อนกำเนิดกันทั้งนั้น

โจวเสินจือรักและเอ็นดูอวี้เจวี้ยนฟูถึงขั้นไหน? ก็ถึงขั้นที่ช่วงสามปีแรกสุดที่อวี้เจวี้ยนฟูท่องเที่ยวอยู่ในทวีปแดนเทพแผ่นดินกลาง โจวเสินจือก็คอยให้การคุ้มกันนางอย่างลับๆ มาโดยตลอด ผลคืออวี้เจวี้ยนฟูที่นิสัยตรงไปตรงมาไม่ทันระวังไปก่อเรื่องใหญ่เข้า ทำให้ผู้ฝึกตนใหญ่ขอบเขตเซียนเหรินคนหนึ่งแอบเล่นงานนางอย่างลับๆ ภายหลังจึงถูกโจวเสินจือตัดมือข้างหนึ่ง พอหนีกลับไปถึงศาลบรรพจารย์ได้ก็อาศัยถ้ำสวรรค์ขนาดเล็กแห่งหนึ่ง เลือกที่จะปิดด่านไม่ออกมาอีก โจวเสินจือสะกดรอยตามอีกฝ่ายไปอย่างเชื่องช้า สุดท้ายคนทั้งสำนักของเขาก็ต้องนั่งคุกเข่าให้ โจวเสินจือเดินตั้งแต่หน้าประตูภูเขาไปถึงยอดเขา ตลอดทางนั้นหากมีใครกล้าพูดคำใด ตาย ใครกล้าเงยหน้าขึ้น ตาย ใครกล้าแสดงท่าทางเดือดดาลออกมา ตาย

และอวี้เจวี้ยนฟูใจใหญ่ถึงขอบเขตไหน? นางถึงขั้นบ่นโจวเสินจือว่าแค่ทำให้ศัตรูล่าถอยไปก็พอ น่าจะมอบครอบครัวของศัตรูให้นางเป็นคนจัดการเอง คิดไม่ถึงว่าโจวเสินจือไม่เพียงแต่ไม่โกรธ กลับกันยังคุ้มกันแม่หนูอวี้เจวี้ยนฟูไปตลอดทาง จนกระทั่งนางออกจากทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางไปถึงทวีปเกราะทองแล้ว เขาถึงได้ย้อนกลับ

เห็นว่าเซียนกระบี่ขู่เซี่ยเดินมารับตน อวี้เจวี้ยนฟูก็หยุดเดินพร้อมกุมหมัดคารวะ “คารวะผู้อาวุโสขู่เซี่ย”

เซียนกระบี่ขู่เซี่ยยิ้มพยักหน้ารับ “มาที่นี่ได้อย่างไร?”

อวี้เจวี้ยนฟูเอ่ย “มาฝึกหมัด”

พูดแล้วก็เหมือนไม่ได้พูด

เซียนกระบี่ขู่เซี่ยกลับหัวเราะ แล้วเอ่ยประโยคที่จืดชืดแห้งแล้งหนึ่งประโยค “เป็นขอบเขตร่างทองแล้ว พยายามให้มากอีกหน่อย”

จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็พากันเงียบงัน เพียงแต่ว่าคนทั้งสองกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรที่ไม่เหมาะสม

เซียนกระบี่ขู่เซี่ยไม่ใช่คนที่ถนัดเรื่องการเอาใจผู้มีอำนาจ ยิ่งไม่หวังว่าการที่ตนดูแลอวี้เจวี้ยนฟูจะทำให้อาจารย์ลุงของตนรู้สึกดีด้วย แต่เป็นเพราะตัวของขู่เซี่ยเองเห็นดีในตัวอวี้เจวี้ยนฟูจริงๆ

ส่วนอวี้เจวี้ยนฟูก็ยิ่งถูกหัวเราะเยาะว่าเป็นคนตระกูลอวี้ที่ ‘วาสนาด้านผู้อาวุโสทุกคนล้วนถูกโจวเสินจือกินไปคนเดียวจนเกลี้ยง’

เมื่อกาลเวลาผันผ่าน การหมั้นหมายตั้งแต่เด็กระหว่างทายาทของตระกูลไหวและตระกูลฟู อันที่จริงบรรพบุรุษตระกูลไหวไม่ได้ชอบเด็กที่ทั้งนิสัยร้ายกาจและแข็งกระด้างอย่างอวี้เจวี้ยนฟูเท่าใดนัก ดังนั้นภายหลังที่อวี้เจวี้ยนฟูออกท่องยุทธภพเพื่อหนีการแต่งงาน คนทั้งตระกูลไหวจึงไม่มีคำตำหนิใดๆ ผู้อาวุโสของตระกูลไหวส่วนใหญ่ยังหันกลับมาเป็นฝ่ายปลอบใจสหายอย่างตระกูลอวี้ บอกว่าคนหนุ่มสาวเดินทางท่องเที่ยวมากๆ ย่อมดี เรื่องงานแต่งงานนั้นไม่ต้องรีบร้อน ไหวเฉียนคือผู้ฝึกตน แม้ว่าอวี้เจวี้ยนฟูจะเป็นผู้ฝึกยุทธเต็มตัว ด้วยคุณสมบัติบนวิถีวรยุทธของนาง อายุขัยก็ถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องยืนยาว ให้เด็กทั้งสองค่อยๆ ใช้เวลาศึกษานิสัยใจคอกันไปก็พอ

คนทั้งสองพากันเดินกลับไปยังจุดที่เซียนกระบี่ขู่เซี่ยสอนกระบี่ ขู่เซี่ยบอกเป็นนัยให้อวี้เจวี้ยนฟูนั่งลงบนเบาะ นางเองก็ไม่ได้เกรงใจ ปลดห่อสัมภาระลงแล้วก็หยิบเอาแผ่นแป้งย่างมากินคู่กับน้ำอีกครั้ง

หลินจวินปี้ลืมตาขึ้น คลี่ยิ้มบางๆ

ทั้งๆ ที่อวี้เจวี้ยนฟูมองเห็นแล้ว แต่กลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

……

บนถนนเส้นที่อยู่นอกประตูใหญ่ของจวนหนิง เซียนกระบี่หนุ่มชุดเขียวคนหนึ่งพาลูกศิษย์ของตัวเองเดินไปช้าๆ

เด็กหนุ่มกดเสียงลงต่ำเอ่ยว่า “คนแซ่หลิว ข้าได้ยินมาว่าตอนนี้เฉินผิงอันร้ายกาจนักล่ะ มีฉายาว่าเถ้าแก่รองผู้เลื่องชื่อ โดยเฉพาะภรรยาของเขาคนนั้นที่อยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่ก็ยิ่งเก่งกาจ เซียนกระบี่ลี่มาคุยกับข้าเป็นการส่วนตัวบอกว่านางไม่อยากไปพบหนิงเหยาผู้นั้น ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถ”

ฉีจิ่งหลงไม่ได้เอ่ยอะไร

เคาะประตู คนที่มาเปิดประตูก็คือน่าหลันเย่สิง

ฉีจิ่งหลงบอกกล่าวชื่อแซ่ของตัวเอง

อันดับแรกน่าหลันเย่สิงมีสีหน้าปั้นยากก่อน จากนั้นก็รีบคลี่ยิ้มนำพาสองอาจารย์และศิษย์ไปยังแท่นสังหารมังกร

เฉินผิงอันที่เดิมทีกำลังมานะฝึกลมปราณได้เดินออกจากศาลา เดินลงมาจากแท่นสังหารมังกร ยิ้มตาหยีโบกมือให้แล้ว

เดิมทีพอได้เห็นพี่น้องเฉินผิงอันของตน ในที่สุดป๋ายโส่วก็พอจะหายใจคล่องคอได้บ้าง ไม่อย่างนั้นอยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่แห่งนี้ ทุกวันคงจะไม่เป็นตัวของตัวเองนัก เพียงแต่ว่าป๋ายโส่วเพิ่งจะดีใจได้ไม่นาน ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่าคนผู้นั้นคืออาจารย์ของใครบางคน เขาไหล่ห่อคอตก รู้สึกว่าชีวิตช่างไร้รสชาติ

น่าหลันเย่สิงขอตัวเดินจากไปแล้ว

เฉินผิงอันพาคนทั้งสองเดินเข้ามาในศาลา ยิ้มถามว่า “หลังการถามกระบี่สามครั้งผ่านไป รู้สึกว่าโอ้อวดตัวเองอยู่แค่ที่อุตรกุรุทวีปแห่งเดียวคงไม่พอ ก็เลยมาแสดงบารมีที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ของพวกเราอย่างนั้นหรือ?”

ฉีจิ่งหลงเอ่ย “อยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ ก็เลยมาพบเจ้าสำนักกับเซียนกระบี่ลี่ แล้วก็ถือโอกาสนี้มาพบเจ้าด้วย”

เฉินผิงอันสอดมือสองข้างไว้ในชายแขนเสื้อ เอนตัวพิงราวระเบียง ชำเลืองตามองป๋ายโส่วที่มีท่าทางอัดอั้นไม่มีความสุขอย่างที่หาได้ยาก?

มาถึงศาลา เด็กหนุ่มก็นั่งแปะลงข้างกายเฉินผิงอัน

ฉีจิ่งหลงกลับไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ลูกศิษย์คนนี้ของตนสนิทสนมกับเฉินผิงอันมากกว่าจริงๆ