บทที่ 606.1 ใจคนบนโลกนั่งแต่ลำพัง

แม้ว่าจวนหนิงจะไม่อยู่บนถนนไท่เซี่ยง ถนนเสวียนฮู้ ทว่าเรือนหลังนี้กลับไม่เล็กเลยจริงๆ

เฉินผิงอันช่วยคนทั้งสามเลือกเรือนพักสามหลัง เฉาฉิงหล่างคือผู้ฝึกลมปราณ ดังนั้นตำแหน่งเรือนพักของเขาจึงมีความพิถีพิถันมากที่สุด ปราณวิญญาณไม่อาจเบาบางเกินไป แต่ปราณกระบี่กลับไม่อาจหนักมากนัก ไม่อย่างนั้นเฉาฉิงหล่างที่เป็นผู้ฝึกยุทธคอขวดขอบเขตถ้ำสถิตและกำลังจะเลื่อนขั้นสู่ขอบเขตชมมหาสมุทร ก็คือผู้ฝึกตนต่างถิ่นที่ไม่ยินดีจะอยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่มากที่สุด ยังดีที่เฉินผิงอันเข้าใจจวนหนิงอย่างชัดเจน พวกเฉาฉิงหล่างสามคนควรจะพักอยู่ที่ไหน อีกทั้งยังต้องพิจารณาในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ และข้อพิถีพิถันใหญ่ๆ ข้อใด เรื่องพวกนี้หนิงเหยาล้วนให้เฉินผิงอันเป็นคนตัดสินใจเอง ไม่จำเป็นต้องบอกหนิงเหยาที่เป็นเจ้าของจวน แล้วก็ไม่จำเป็นต้องถามเฉินผิงอันที่ตอนนี้ยังถือว่าเป็นคนนอกชั่วคราวว่าตัดสินใจอย่างไร

เผยเฉียนเหมือนนกขมิ้นตัวน้อย นางตัดสินใจแล้วว่าจะบินวนเวียนอยู่รอบกายอาจารย์แม่

แรกเริ่มเฉินผิงอันยังเป็นกังวลว่าเผยเฉียนจะถ่วงเวลาการปิดด่านของหนิงเหยา ผลคือหนิงเหยาเอ่ยมาประโยคหนึ่งว่า บนเส้นทางการฝึกตน มีเวลาใดบ้างที่ไม่ใช่การปิดด่าน เฉินผิงอันก็หมดคำพูดแล้ว หนิงเหยาพาเผยเฉียนไปดูคลังลับที่จวนหนิงเอาไว้ใช้เก็บสมบัติอาคมตระกูลเซียนและอาวุธบนภูเขา บอกว่าจะมอบของขวัญพบหน้าให้เผยเฉียนหนึ่งชิ้น ให้เผยเฉียนเลือกเองได้เลย จากนั้นหนิงเหยาค่อยเลือกให้นางอีกหนึ่งชิ้น ถือเป็นการตอบแทนของขวัญที่ได้รับตรงหน้าประตูใหญ่ก่อนหน้านี้

จ้งชิวถามถึงกฎและข้อห้ามของจวนหนิง จากนั้นเขาก็ไปที่ศาลาบนหน้าผาสังหารมังกรเพียงลำพัง

เฉาฉิงหล่างวางห่อสัมภาระไว้ในเรือนของตัวเองเรียบร้อยก็ไปที่เรือนหลังเล็กกับเฉินผิงอัน ระหว่างที่เดินอยู่บนทาง เฉินผิงอันเอาสองมือสอดกันไว้ในชายแขนเสื้อ ยิ้มกล่าวว่า “เดิมทีอยากให้เจ้าและเผยเฉียนไปพักอยู่ในเรือนของข้า ยังจำช่วงแรกเริ่มสุดที่พวกเราสามคนเพิ่งรู้จักกันได้ไหม? แต่ตอนนี้เจ้าอยู่ในช่วงสำคัญของการฝึกตน ดังนั้นจึงยึดการฝึกตนเป็นหลัก”

เฉาฉิงหล่างพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์ อันที่จริงนับตั้งแต่ตอนนั้นข้าก็กลัวเผยเฉียนอย่างมากแล้ว เพียงแต่กลัวว่าจะถูกอาจารย์ดูแคลน จึงพยายามแสร้งทำเป็นว่าไม่กลัวเผยเฉียน แต่ขณะเดียวกันส่วนลึกในใจก็นับถือเผยเฉียนมาก มักจะรู้สึกว่าหากเปลี่ยนข้าไปเป็นนาง ต้องตกอยู่ในสภาพการณ์แบบเดียวกัน คงไม่มีทางเอาชีวิตรอดอยู่ในเมืองหลวงแคว้นหนันเยวี่ยนได้ แต่ตอนนั้นบนร่างของเผยเฉียนมีเรื่องมากมายที่ข้าไม่เข้าใจ และตอนนั้นข้าก็ไม่ค่อยชอบจริงๆ แต่ข้าหรือจะกล้าติติงนาง อาจารย์อาจจะไม่รู้ ปีนั้นที่อาจารย์ออกจากบ้านเดินทางไกล เผยเฉียนเล่าให้ข้าฟังถึงเรื่องราวและทัศนียภาพมากมายตอนที่นางออกผจญยุทธภพ ความนัยในถ้อยคำของนาง ข้าย่อมฟังออกอยู่แล้ว”

เฉินผิงอันยิ้มถาม “ตอนที่ข้าไม่ได้อยู่ในบ้านบรรพบุรุษของเจ้า เผยเฉียนเคยแอบตีเจ้าหรือไม่?”

เฉาฉิงหล่างพยักหน้ารับอย่างแรง แต่กลับไม่กล้าเล่าอย่างละเอียด

เฉินผิงอันเองก็ไม่ได้ซักถาม

เฉินผิงอันจินตนาการถึงภาพการอยู่ร่วมกันระหว่างเขากับเผยเฉียนตอนที่ตนไม่อยู่ในบ้านบรรพบุรุษของเฉาฉิงหล่างได้อย่างชัดเจน

แน่นอนว่ายามที่คนทั้งสามอยู่ด้วยกัน เฉินผิงอันก็จะทำเรื่องบางอย่างที่เฉาฉิงหล่างและเผยเฉียนในตอนนั้นต่างก็ไม่ตั้งใจคิดลึกซึ้ง บางทีอาจเป็นคำพูด บางครั้งก็เป็นเรื่องเล็กน้อย

แต่หลายๆ เรื่องก็ได้แต่ให้เฉาฉิงหล่างไปเผชิญหน้าด้วยตัวเอง ใหญ่ถึงความเป็นความตายของผู้อาวุโส เล็กเท่าคำพูดจุกจิกยิบย่อยที่ทิ่มแทงใจคน ซุกซ่อนอยู่ระหว่างการแทะเมล็ดแตง ซุกซ่อนอยู่ท่ามกลางการคุยเล่นบนม้านั่งตัวเล็ก ซ่อนอยู่ในจานอาหารบนโต๊ะตัวใหญ่ในบ้านเพื่อนบ้าน

ในความเป็นจริงแล้ว เด็กอย่างเฉาฉิงหล่างก็อาศัยแค่คำว่าอดทนเท่านั้น อดทนรอให้เมฆทะมึนเคลื่อนหายแสงจันทร์ส่องสว่าง กลางคืนไปกลางวันมา

เฉาฉิงหล่างในเวลานั้นเอาชนะเผยเฉียนไม่ได้จริงๆ แม้แต่จะตีนางคืนก็ยังไม่กล้า ประเด็นสำคัญคือบนร่างของเผยเฉียนในเวลานั้นนอกจากความไม่แยแสแล้ว ยังแฝงพลังอำนาจราวกับหัวหน้าโจรผู้เหี้ยมหาญเอาไว้ หนึ่งเท้ากระทืบรังมด หนึ่งฝ่ามือตบให้แมลงบินกระเด็น เฉาฉิงหล่างไม่กลัวก็คงไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีอยู่ครั้งหนึ่งเผยเฉียนถือม้านั่งตัวเล็กจ้องเขาเขม็ง แต่กลับไม่เอ่ยถ้อยคำอาฆาตแม้แต่ครึ่งคำซึ่งถือว่าผิดจากปกติ ตอนนั้นเฉาฉิงหล่างที่ยังเป็นเด็กร่างผอมบางกลัวมากจริงๆ เป็นเหตุให้หลายๆ ครั้งที่เฉินผิงอันไม่อยู่บ้าน เฉาฉิงหล่างจึงได้แต่ถูกเผยเฉียนไล่ให้ไปเป็นเทพทวารบาลอยู่หน้าประตู

เด็กชายนั่งอัดอั้นอยู่บนขั้นบันไดอย่างเดียวดาย ไม่กล้าเข้าไปอยู่ในบ้านของตนเอง เด็กคนนั้นได้แต่มองตาปริบๆ ไปตรงหัวเลี้ยวของตรอก รอคอยให้คุณชายเฉินที่สวมชุดขาวสะพายกระบี่ รัดน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่สีชาดไว้ตรงเอวกลับมาบ้าน มีเพียงเขามาถึงในตรอกแล้ว มองเห็นเรือนกายนั้นแล้ว เฉาฉิงหล่างถึงจะสามารถกลับบ้านของตัวเองได้เสียที แล้วยังไม่อาจพูดอะไรได้ ยิ่งไม่อาจฟ้องเขา

เพราะเผยเฉียนฉลาดมากจริงๆ ความฉลาดนั้นเป็นสิ่งที่เฉาฉิงหล่างในเวลานั้นซึ่งเป็นคนวัยเดียวกันไม่อาจจินตนาการได้ถึง แรกเริ่มนางก็เตือนเฉาฉิงหล่างไว้ก่อนแล้วว่า หากคนที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่ แต่มีไอ้จ้อนอย่างเจ้ากล้าฟ้อง เจ้าฟ้องหนึ่งครั้ง ข้าก็จะตีเจ้าหนึ่งครั้ง หากข้าถูกเจ้าตะพาบที่มีเงินแต่ไม่ยอมเอาเงินให้ใครใช้ผู้นั้นไล่ออกไป กลางดึกก็จะยังปีนกำแพงเข้ามาที่นี่ มาทุบถ้วยไหจานชามของบ้านเจ้าให้แตก เจ้าขวางได้หรือ? เจ้านั่นแสร้งทำตัวเป็นคนดี คอยช่วยเจ้าห้ามข้าได้วันสองวัน แต่จะห้ามได้เป็นปีสองปีเลยหรือ? เขาเป็นใคร แล้วเจ้าเป็นใคร เขาจะอยู่ที่นี่ไปตลอดจริงๆ งั้นหรือ? อีกอย่างเขานิสัยเป็นอย่างไร ข้าก็รู้ดีว่าคนโง่อย่างเจ้ามากนัก ไม่ว่าข้าทำอะไร เขาก็ไม่มีทางตีข้าจนตาย ดังนั้นเจ้าก็หัดรู้อะไรควรไม่ควรเสียบ้าง ไม่อย่างนั้นหากผูกปมแค้นกับข้า ข้าก็สามารถตอแยเจ้าได้นานหลายปี วันหน้าทุกครั้งที่ถึงวันปีใหม่ ถึงอย่างไรครอบครัวของเจ้าก็ต้องสิ้นตระกูลแล้ว ภาพเทพทวารบาลและกลอนคู่ก็ซื้อใหม่ไม่ได้แล้ว ข้าก็จะแอบเอาถังน้ำของบ้านเจ้าไปใส่ขี้เยี่ยวของคนอื่นแล้วเอามาสาดให้เต็มประตูบ้านของเจ้า ทุกวันเวลาเดินผ่านบ้านของเจ้าก็จะขว้างก้อนหินใส่ ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะจ่ายเงินคอยซ่อมแซมกระดาษหน้าต่างได้เร็วกว่า หรือข้าจะเก็บก้อนหินมาปาได้เร็วกว่ากันแน่

ปีนั้นเรื่องที่เผยเฉียนทำให้เฉาฉิงหล่างทุกข์ทรมานที่สุดยังไม่ใช่การข่มขู่ที่ตรงไปตรงมา ไม่ใช่ถ้อยคำที่เผยเฉียนคิดว่าไม่น่าฟังและน่ากลัวมากที่สุดเหล่านี้ แต่เป็นถ้อยคำอื่นๆ ที่เผยเฉียนพูดด้วยรอยยิ้มอย่างผ่อนคลาย