บทที่ 610.2 กลัวว่าจะเป็นเพียงความฝัน

ดื่มเหล้าไปแล้วก็กลับจวนหนิง ระหว่างทางที่กลับไป ชุยตงซานหิ้วเหล้าภูเขาชิงเสินที่สองไหราคาห้าเหรียญเงินเกล็ดหิมะกลับไปด้วย แน่นอนว่าไม่ได้เชื่อกับทางร้านเหล้าเอาไว้

นี่ทำให้พวกผีขี้เหล้าทั้งหลายรู้สึกชาไปทั้งหนังศีรษะ จิตใจเยียบเย็น แม้แต่เงินเทพเซียนของลูกศิษย์ตัวเอง เถ้าแก่รองก็ยังหลอกเอาไปด้วยหรือ? แล้วคนนอกหลุม เขาจะออมมือให้หรือไร?

ได้ยินมาว่าผู้ฝึกกระบี่ก่อนกำเนิดคนหนึ่งที่บอกว่าตัวเองเชี่ยวชาญวิชาการเดิมพันเป็นอันดับหนึ่ง แม้แต่อาเหลียงก็ยังหลอกเอาเงินเขาไปไม่ได้แม้แต่เหรียญเดียว เวลานี้ได้เริ่มทำการศึกษาแล้วว่าควรจะลงเดิมพันกับเถ้าแก่รองแล้วหาเงินมาให้ตัวเองได้อย่างไร ถึงเวลานั้นก็จะเขียนหนังสือรวบรวมเป็นรูปเล่ม แล้วจะมอบตำราเล่มนี้ให้คนอื่นโดยไม่เก็บเงิน ขอแค่เป็นคนที่มาดื่มเหล้าในเหลาสุราเป่ากวงซึ่งเป็นเหลาสุราที่ใหญ่ที่สุดในกำแพงเมืองปราณกระบี่ ก็สามารถเอาไปได้เลยเล่มหนึ่ง เมื่อดูตามนี้ เหลาสุราเป่ากวงที่อยู่ในนามของตระกูลฉีก็ถือว่าตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับเถ้าแก่รองแล้ว

น่าหลันเย่สิงเปิดประตู ด้วยความดีใจที่ได้เหล้ามาสองกา คนที่เฝ้าประตูใหญ่แต่กลับควบคุมประตูเล็กอย่างปากตัวเองไม่อยู่จึงเอ่ยเรียกอีกฝ่ายว่าน้องเล็กตงซานอย่างกระตือรือร้น ชุยตงซานยิ้มตาหยี ปากก็เรียกว่าท่านปู่น่าหลัน แต่ในใจกลับคิดว่าพี่ใหญ่น่าหลันผู้นี้อายุมากแล้วก็เลยเลอะเลือนจนจำรสชาติตอนถูกตีไม่ได้แล้วสินะ อยากโดนซ้อมอีกรอบหรือไร ก่อนหน้านี้คำพูดของตนก็แค่ทำให้ในใจป๋ายหมัวมัวอึดอัดเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าครั้งนี้คงต้องลงมืออย่างโหดร้ายออกหมัดเต็มแรงใส่พี่ใหญ่น่าหลันอย่างเจ้าแล้ว ตีเพราะสนิทสนม ด่าก็เพราะรัก จงรับไว้และเสพสุขกับมันแต่โดยดี

เพื่อไม่ให้โอกาสน่าหลันเย่สิงได้ล้อมคอกเมื่อวัวหาย หลังจากที่เดินข้ามผ่านธรณีประตูใหญ่มาพร้อมกับอาจารย์ ชุยตงซานจึงพูดกลั้วหัวเราะเสียงเบาว่า “ลำบากให้พี่หญิงลั่วซานต้องคอยคุ้มกันมาส่งแล้ว”

เฉินผิงอันกล่าว “เป็นหน้าที่ของนาง ไม่จำเป็นต้องคิดมาก”

ชุยตงซานสะบัดชายแขนเสื้อ “แน่นอน เพียงแต่ว่าในใจศิษย์กระวนกระวาย ไม่แน่ใจว่าการแต่งกายวันนี้จะเข้าตาพี่หญิงลั่วซานหรือไม่”

น่าหลันเย่สิงยิ้มกล่าว “ตงซานอ่า เจ้าคือเด็กหนุ่มผู้หล่อเหลาที่ยากจะพานพบได้ เซียนกระบี่ลั่วซานจะต้องจดจำเจ้าได้อย่างแน่นอน”

ชุยตงซานพยักหน้ารับ “นั่นสิๆ”

ทางฝั่งของลานประลองยุทธฟ้าดินเล็กเมล็ดงา เผยเฉียนกำลังถูกป๋ายหมัวมัวป้อนหมัดให้

เฉินผิงอันไม่ได้อยู่ด้วย เพราะทนมองไม่ไหว

หากตัวเฉินผิงอันเป็นคนถูกป้อนหมัดเอง รสชาติการถูกผู้ฝึกยุทธขอบเขตสิบป้อนหมัดเป็นอย่างไร ต่อให้อนาถแค่ไหนก็ไม่เป็นไร แต่กลับทนเห็นลูกศิษย์ของตนถูกป้อนหมัดไม่ได้

สาเหตุที่แท้จริงก็คือ เฉินผิงอันกลัวว่าหากตัวเองมองมากหน่อย แล้ววันหน้าเผยเฉียนทำความผิด ตนจะตัดใจตำหนินางไม่ลง แล้วจะกลายเป็นว่าใช้เหตุผลกับนางน้อยลง

เพราะถึงอย่างไรตลอดเวลาหลายปีที่อยู่ในทะเลสาบซูเจี่ยน เฉินผิงอันก็เจอความยากลำบากบนเส้นทางหัวใจสายนี้มาจนเกินพอแล้ว

ตัดขาดความสำคัญกับคนอื่น ต่อให้ยากแค่ไหนก็ไม่ยากอีกต่อไป มีเพียงตัดขาดความสัมพันธ์กับตัวเองคนเมื่อวานเท่านั้นที่ลำบากสุดแสน ยากดั่งเดินขึ้นสวรรค์

……

ในคฤหาสน์หลบร้อนหลังหนึ่งของใต้เท้าอิ่นกวานที่ตั้งอยู่นอกเมือง

ใต้เท้าอิ่นกวานนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ลอยอยู่กลางอากาศ มือทั้งสองของนางจับผมแกละสองข้างของตัวเอง ก้มหน้ามองลงไป จุดที่สายตานางมองเห็นคือภาพแผนที่ของนคร แต่มีขนาดใหญ่ยิ่งกว่าอีกทั้งยังละเอียดกว่าแผนที่ปกติทั่วไป ต่อให้เป็นสวนดอกไม้ หอเก๋งศาลาส่วนตัวของเรือนใหญ่ทั้งหลายซึ่งรวมถึงเรือนบนถนนไท่เซี่ยง ก็ล้วนเห็นชัดเจนครบถ้วน

เพียงแต่ว่าตอนนี้บนแผนที่กลับเป็นเส้นทางทั้งหลายที่วาดด้วยพู่กันสีชาด เส้นทางสีแดงสด ฝั่งหนึ่งคือจวนหนิง อีกฝั่งหนึ่งกลับไม่มีเป้าหมายแน่นอน มากสุดก็คือร้านเหล้าของเตี๋ยจ้าง รวมไปถึงมุมหัวเลี้ยวของตรอกเส้นนั้น ตำแหน่งที่นักเล่านิทานมักจะเอาม้านั่งตัวเล็กมาวางไว้ รองลงมาก็คือจุดที่จั่วโย่วฝึกกระบี่ ส่วนที่เหลือก็คือร่องรอยเส้นทางต่างๆ ที่มีน้อยจนนับนิ้วได้ สรุปก็คือเถ้าแก่รองเดินไปที่ไหนก็จะมีคนวาดภาพบนแผนที่ไปถึงที่นั่น

ผังหยวนจี้เคยถามว่า “เฉินผิงอันไม่ใช่สายของเผ่าปีศาจเสียหน่อย เหตุใดอาจารย์ต้องสนใจการเดินทางของเขาขนาดนี้ด้วย”

ใต้เท้าอิ่นกวานตอบกลับมาว่า “ไม่ได้ต่อสู้ ไม่มีเหล้าดื่ม อาจารย์เบื่อมากนี่นา”

ผังหยวนจี้จึงไม่ถามให้มากความอีก เพราะเหตุผลข้อนี้ของอาจารย์มีเหตุผลอย่างมาก

ตามคำบอกของอาจารย์เขา สายของอิ่นกวานในประวัติศาสตร์ของกำแพงเมืองปราณกระบี่ เมื่อสืบทอดมาถึงมือของนาง ต่อให้จะไม่ถือว่าทำได้ดีนัก แต่ก็ถือว่าผ่านเกณฑ์และได้มาตรฐานอย่างแน่นอน ไม่เพียงแต่ผ่านเกณฑ์ ยังทำเรื่องอย่างอื่นเพิ่มเติมหลายต่อหลายเรื่อง คุณความชอบไม่ถือว่าน้อยเลยจริงๆ แต่เซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสก็ยังชอบยั่วยุนางอยู่ร่ำไป รังแกกันเกินไปแล้วจริงๆ ผู้มีความสามารถมากก็ต้องเหนื่อยกว่าคนอื่น แต่ไม่เห็นต้องมีชะตาชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยวุ่นวายขนาดนี้เลยนี่นา

ลั่วซานเซียนกระบี่หญิงยังคงสวมชุดผ้าฝ้ายคอกลม รูปแบบยังคงเดิม แต่เปลี่ยนสีใหม่ อีกทั้งยังปักปิ่นดอกไม้ไว้บนมวยผม

อยู่ที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ ลั่วซานที่อยู่ในสายของอิ่นกวาน รวมไปถึงโจวเฉิงสตรีวิปลาสที่โล้ชิงช้าอยู่บนหัวกำแพงเมืองผู้นั้น ล้วนถือว่ามีรูปโฉมโดดเด่นอย่างถึงที่สุดแล้ว

พอมาถึงห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์หลบร้อน ลั่วซานที่ถือพู่กันด้ามหนึ่งก็เดินมาวาดเส้นทางสีแดงอีกเส้นหนึ่งลงไปบนแผนที่

เซียนกระบี่จู๋อานขมวดคิ้ว “คราวนี้ทำไมถึงได้พาชุยตงซานไปยังที่พักของเถาเหวิน? เขาต้องการสิ่งใด?”

ลั่วซานกล่าว “เจ้าถามข้า? ถ้าอย่างนั้นจะให้ข้าไปถามเฉินผิงอันหรือถามชุยตงซานดีล่ะ?”

เซียนกระบี่จู๋อานร้องอ้อหนึ่งที “คิดจะไปก็ไปเถอะ ข้ารั้งไว้ไม่อยู่สักหน่อย”

ลั่วซานถลึงตาใส่

จู๋อานกลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย

ใต้เท้าอิ่นกวานเอ่ย “น่าจะไปเกลี้ยกล่อมเถาเหวินว่าให้ขยันหาเงินมากๆ อย่ารนหาที่ตายกระมัง เถ้าแก่รองผู้นี้ยังใจอ่อนไปหน่อย มิน่าเล่าครั้งแรกที่ข้าเห็นหน้าเขาถึงไม่ชอบเขาทันทีเลย”

ใต้เท้าอิ่นกวานบิดผมแกละของตัวเอง เบ้ปากเอ่ย “บางทีอาจเป็นเพราะเถ้าแก่รองผู้นี้ยังได้เห็นมาน้อยนัก เวลาสั้นเกินไป หากได้มองนานกว่านี้แล้วยังมีจิตใจเช่นนี้ได้ ข้าก็คงนับถือเขาจริงๆ น่าเสียดายนัก…”

น่าเสียดายที่ใต้เท้าอิ่นกวานไม่ได้เอ่ยประโยคต่อไป ลั่วซานและเซียนกระบี่จู๋อานต่างก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

จู่ๆ ใต้เท้าอิ่นกวานก็ทอดถอนใจ สีหน้ายิ่งแสดงความเสียดาย “เยว่ชิงไม่ถูกฆ่าตาย ไม่สนุกเลยสักนิด”

คราวนี้เซียนกระบี่จู๋อานใคร่รู้ขึ้นมาจริงๆ แล้ว เพราะถึงอย่างไรเฉินผิงอันที่เป็นผู้ฝึกยุทธขอบเขตร่างทองคนหนึ่ง เขาก็ไม่ค่อยสนใจสักเท่าไร แต่จั่วโย่วที่เป็นผู้ฝึกกระบี่เหมือนกัน เขากลับสนใจอย่างยิ่ง จึงถามว่า “ใต้เท้าอิ่นกวาน สรุปแล้วเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสเอ่ยอะไรกันแน่ ถึงทำให้จั่วโย่วยอมหยุดมือเก็บกระบี่?”

ใต้เท้าอิ่นกวานยื่นฝ่ามือข้างหนึ่งออกมา

เซียนกระบี่จู๋อานจึงโยนเหล้าหมักเซียนชั้นเลิศของเหลาสุราเป่ากวงไปให้นางกาหนึ่ง

ใต้เท้าอิ่นกวานเก็บไว้ในชายแขนเสื้อ เอ่ยว่า “คงจะพูดกับจั่วโย่วว่า ศิษย์หลานพวกนั้นของเจ้ากำลังมองดูอยู่ ปล่อยกระบี่ออกไปมากขนาดนั้นกลับยังฆ่าใครไม่ได้ นี่ก็น่าขายหน้ามากพอแล้ว ไม่สู้ล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าเยว่ชิงไปซะ ถือเสียว่าเป็นการประลองฝีมือไปดีกว่า หากฆ่าอีกฝ่ายตายไปจริงๆ จะเป็นการลดเกียรติของอาจารย์ลุงใหญ่อย่างเจ้าเอาได้กระมัง”

ลั่วซานกับเซียนกระบี่จู๋อานมองสบตากัน รู้สึกว่าคำตอบนี้ยากจะทำให้คนเชื่อได้

ใต้เท้าอิ่นกวานกระโดดขึ้นไปยืนบนที่เท้าแขนเก้าอี้ มองแผนที่นั้นจากมุมที่สูงกว่าเดิมอีกหน่อย พูดพึมพำกับตัวเองว่า “คนที่ใกล้จะตายมีค่อนข้างเยอะนะเนี่ย คนที่รอดชีวิตได้ก็มีอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แพ้เสียเงินชนะได้เงิน หาเงินคืนเงิน มีคนทำการค้าแบบนี้ด้วยหรือ? ในอนาคตใครเล่าจะจดจำเงินขายชีวิตน้อยนิดของเจ้าเถาเหวินได้ ใครจะจำเรื่องเล็กน้อยเท่าเมล็ดงาที่เจ้าเฉิงผิงอันทำลงไปได้? ภายใต้สถานการณ์ใหญ่ ทุกคนต่างก็ยากจะหลบหนีได้พ้น เป็นเรื่องที่ไร้ความหมายสิ้นดี แต่กลับยังตั้งใจทำขนาดนี้? เฮ้อ ไม่รู้จริงๆ ว่ามือกระบี่ที่เรียนหนังสือพวกนี้ทำอะไรอยู่ แล้วยังเป็นอย่างนี้มาโดยตลอด ดันดื่มเหล้าไม่ได้อีก ข้าล่ะกลุ้มจะตายอยู่แล้ว จู๋อาน เจ้ารีบดื่มเข้าสิ ให้ข้าได้ดมกลิ่นเหล้าก็ยังดี”

……

กำแพงเมืองปราณกระบี่ในวันนี้

จั่วโย่วไม่ใช่แค่รู้สึกไม่ค่อยชินสักเท่าไร แต่ไม่ชินอย่างถึงที่สุด