บทที่ 613.1 ศัตรูมาถึง เซียนกระบี่อยู่

ครั้งนี้กวอจู๋จิ่วกลับไปบ้านก็ไม่ได้เดินเตร็ดเตร่เข้าถนนเส้นโน้นออกตรอกเส้นนี้ ไม่ทำตัวเป็นแมวน้อยที่กระโดดขึ้นบนหลังคาของเพื่อนบ้านใกล้เคียงบนถนนอวี้ฮู่อย่างที่เคยทำอีกแล้ว เพราะข้างกายมีอาจารย์ตามมาด้วย ดังนั้นนางจึงอยู่ในกฎระเบียบอย่างเห็นได้ชัด

มีเด็กหนุ่มคุ้นหน้าคุ้นตากันดีคนหนึ่งฟุบตัวอยู่บนหัวกำแพง ยิ้มถามว่า “ลวี่ตวน ทำไมวันนี้ถึงไม่ผ่านด่านมาสังหารแม่ทัพแล้วเล่า สองวันมานี้ข้าฝึกเวทกระบี่จนประสบผลสำเร็จ จะต้องเฝ้าด่านไว้ได้อย่างแน่นอน ส่วนเจ้าก็ด้แต่เดินอ้อมผ่านทางไปแต่โดยดี!”

กวอจู๋จิ่วเงยหน้าขึ้น พูดด้วยสีหน้าเหลอหรา “เจ้าเป็นใครกัน?”

เด็กหนุ่มเห็นว่ากวอจู๋จิ่วแอบขยับตาให้ตนก็รีบหายตัวไปทันที

และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เฉินผิงอันได้มาเยือนจวนตระกูลกวอบนถนนอวี้ฮู่ เซียนกระบี่กวอเจี้ยออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง เฉินผิงอันเพียงแค่ส่งกวอจู๋จิ่วที่ประตูหน้าบ้าน ปฏิเสธคำเชื้อเชิญของกวอเจี้ยอย่างละมุนละม่อม ไม่ได้เข้าไปนั่งในบ้าน เพราะถึงอย่างไรเซียนกระบี่ลั่วซานของสายอิ่นกวานก็จับตามองตนอยู่ จวนหนิงไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ทว่าเซียนกระบี่กวอเจี้ยกับตระกูลยังต้องสน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องทำท่าทางแสดงให้เห็นว่าตนสนใจ

กวอเจี้ยลากกวอจู๋จิ่วเดินเข้าไปในบ้าน พลางถามชวนคุยว่า “อยู่ที่นั่นคุยอะไรกับศิษย์พี่หญิงใหญ่ตัวเล็กของเจ้าบ้าง?”

กวอจู๋จิ่วเอ่ย “ท่านพ่อ ต่อให้ท่านลงทัณฑ์อย่างโหดเหี้ยม ข้าก็ไม่มีทางเอ่ยแม้แต่คำเดียว ข้ากวอจู๋จิ่วเป็นใคร คือบุตรสาวของเซียนกระบี่ใหญ่กวอเจี้ย อะไรที่ไม่ควรพูด ข้าก็จะไม่พูดแม้แต่คำเดียว”

กวอเจี้ยก้มหน้าลงมองบุตรสาวที่ยิ้มหวาน แล้วจึงตบศีรษะเล็กของนางเบาๆ “มิน่าถึงได้พูดกันว่าบุตรสาวเก็บไว้ในบ้านนานไม่ได้ บิดาต้องเจ็บปวดใจ”

กวอจู๋จิ่วถาม “แต่ท่านแม่ข้าไม่ได้เป็นแบบนี้นะ พอแต่งให้ท่านพ่อแล้วก็ยังคอยปกป้องบ้านเดิมอยู่ทุกเรื่องไม่ใช่หรือ? ท่านพ่อเองก็ด้วย ทุกครั้งที่น้อยใจท่านแม่ก็ต้องคอยไประบายความทุกข์ให้อาจารย์ตัวเองฟัง หรือไม่ก็ไปดื่มเหล้ากับสหายเซียนกระบี่ที่คุ้นเคยกัน ทว่ายามไปเยือนบ้านพ่อตากลับแกล้งทำตัวน่าสงสาร ท่านแม่น่ะรำคาญท่านจะตายอยู่แล้ว ท่านคงไม่รู้กระมังว่า ท่านตาข้าเคยมาหาข้า บอกให้ข้าช่วยเกลี้ยกล่อมท่านว่าอย่าไปที่นั่นอีกเลย ถือว่าพ่อตาอย่างเขาขอร้องลูกเขยอย่างท่านล่ะ สงสารเขาเถิด ไม่อย่างนั้นสุดท้ายแล้วคนที่ซวยที่สุดก็คือเขา ไม่ใช่ลูกเขยอย่างท่าน”

กวอเจี้ยเคยชินกับคำพูดทิ่มแทงใจดำของบุตรสาวแล้ว แค่ชินก็ดีไปเอง แค่ชินก็ดีไปเองนั่นแหละ ดังนั้นพ่อตาของตนก็น่าจะเคยชินได้แล้ว คนครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องเกรงใจกัน

เดิมทีอารมณ์ของกวอเจี้ยเต็มไปด้วยพยับเมฆ เวลานี้กลับเหมือนเมฆเคลื่อนหายแสงจันทร์ส่องสว่างได้หลายส่วน ก่อนหน้านี้จั่วโย่วมาหาเขาครั้งหนึ่ง เป็นเรื่องดี เพราะมาพูดคุยด้วยเหตุผล ไม่ได้ออกกระบี่ ตนโชคดีกว่าเซียนกระบี่ใหญ่เยว่ชิงผู้นั้นมากนัก แน่นอนว่าถึงแม้จะไม่ได้ออกกระบี่ แต่จั่วโย่วก็ยังพกกระบี่มา อันที่จริงส่วนลึกในใจของกวอเจี้ยซาบซึ้งใจอย่างยิ่งที่ผู้ที่เวทกระบี่สูงสุดในโลกผู้นี้พกกระบี่มาเยือนถึงบ้าน กับคนหนุ่มคนเมื่อครู่ กวอเจี้ยก็ชื่นชมมากเหมือนกัน ดูเหมือนว่าลูกศิษย์สายของเหวินเซิ่งจะเชี่ยวชาญการใช้เหตุผลนอกเหนือจากการพูดจา อีกทั้งยังพูดให้คนอื่นนอกจากกวอเจี้ยและตระกูลกวอฟังอีกด้วย

กวอเจี้ยหวังมาโดยตลอดว่าลวี่ตวนผู้เป็นบุตรสาวจะได้ออกไปดูภูเขาห้อยหัวที่อยู่ด้านนอก เลียนแบบหนิงเหยาที่ได้ออกไปชมทัศนียภาพห่างไกลยิ่งกว่า กลับมาช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร เพียงแต่อย่าเห็นว่าบุตรสาวของตนชอบความครึกครื้นมาตั้งแต่เด็ก แต่นางกลับไม่เคยแอบไปเยือนภูเขาห้อยหัวเลยสักครั้ง กวอเจี้ยเคยบอกให้ภรรยาบอกบุตรสาวเป็นนัยๆ ทว่าบุตรสาวกลับบอกเหตุผลที่ทำให้คนมิอาจตอบโต้ได้

กวอจู๋จิ่วบอกว่าตอนที่นางยังเด็กต้องเปลืองแรงอย่างมากกว่าจะปีนไปถึงหลังคาบ้านของตัวเองได้ เห็นดวงจันทร์วางอยู่บนหัวกำแพงของกำแพงเมืองปราณกระบี่ก็คิดว่าสักวันจะไปลูบมันดู ผลคือรอจนนางโตขึ้น อาศัยความสามารถของตัวเองเดินขึ้นไปบนหัวกำแพงได้แล้ว ถึงได้ค้นพบว่าแท้จริงแล้วไม่ได้เป็นอย่างที่นางคิด ดวงจันทร์อยู่ห่างจากหัวกำแพงเมืองไปไกลแสนไกล เอื้อมมือคว้าไม่ถึง ดังนั้นนางจึงไม่ยินดีจะเดินทางไปไหนไกลๆ อีกแล้ว หัวกำแพงของกำแพงเมืองปราณกระบี่สูงขนาดนั้น ต่อให้นางเขย่งสุดปลายเท้าเอื้อมมือออกไปก็ยังจับดวงจันทร์ไม่ได้ ไปถึงภูเขาห้อยหัวก็ยิ่งคว้าไม่ถึง ไม่น่าสนใจสักนิด

ครั้งนี้จั่วโย่วมาเยือนเพราะหวังว่ากวอจู๋จิ่วจะได้เป็นลูกศิษย์ของเฉินผิงอันศิษย์น้องเล็กของเขาอย่างเป็นทางการ ขอแค่ตระกูลกวอตอบตกลงเป็นพอ ประเด็นสำคัญคือต้องการให้กวอจู๋จิ่วติดตามเหล่าศิษย์พี่ชายหญิงร่วมสำนักเดินทางไปเยือนศาลบรรพจารย์ภูเขาลั่วพั่วในแจกันสมบัติทวีป ไปกราบไหว้อาจารย์ปู่ หลังจากนั้นก็สามารถอยู่ต่อที่ภูเขาลั่วพั่ว หรือจะไปท่องเที่ยวที่อื่นก็ได้ หากแม่นางน้อยคิดถึงบ้านจริงๆ ก็สามารถกลับมายังกำแพงเมืองปราณกระบี่ช้าหน่อยก็ได้

กวอเจี้ยรู้สึกว่าเป็นไปได้

จั่วโย่วที่พกกระบี่มาเยือนถึงบ้านเปิดปากเอ่ยเช่นนนี้ กวอเจี้ยผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตหยกดิบไม่กล้าไม่ตอบตกลงนี่นา และเซียนกระบี่คนอื่นๆ ก็ไม่สามารถหาเหตุผลอะไรมาตำหนิเขาได้ หากหาเหตุผลที่ว่านั้นเจอก็ไปพูดกับจั่วโย่วเองเลย

แต่จู่ๆ กวอจู๋จิ่วกลับเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ระหว่างที่เดินมา อาจารย์ถามข้าว่าอยากไปบ้านเกิดของเขา ติดตามพวกศิษย์พี่หญิงใหญ่ตัวเล็กไปยังใต้หล้าไพศาลหรือไม่ ข้าเสี่ยงตายละเมิดคำสั่งของอาจารย์ ปฏิเสธไปแล้ว ท่านว่าข้าใจกล้าหรือไม่ สมกับเป็นวีรสตรีผู้ยิ่งใหญ่หรือไม่?!”

กวอเจี้ยถอนหายใจอยู่ในใจ ยิ้มถามว่า “ทำไมถึงไม่ตอบตกลงไป? ใต้หล้าไพศาลมีกฎการกราบไหว้อาจารย์เข้าสำนักอยู่หลายข้อ ที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ของพวกเราไม่อาจเปรียบเทียบด้วยได้ ไม่ใช่ว่าผู้ถ่ายทอดมรรคาพยักหน้าตอบตกลงแล้วก็ไม่ต้องคุกเข่าโขกหัว แค่ดื่มสุราคารวะง่ายๆ ก็พอแล้ว เจ้ายังต้องไปกราบภาพเหมือน จุดธูปไหว้ในศาลบรรพจารย์ มีพิธีการยิบย่อยมากมาย หากเจ้าอยากเป็นลูกศิษย์ผู้สืบทอดที่แท้จริงของเฉินผิงอัน เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม”

กวอจู๋จิ่วส่ายหน้า “เมื่อใดที่อาจารย์จะกลับบ้านเกิด ข้าค่อยตามเขาไป หากข้าจากไปแล้ว ใครจะช่วยดูแลสวนดอกไม้ของท่านพ่อ?”

กวอเจี้ยพยายามขึงหน้าให้เครียดขรึม พูดโน้มน้าวอย่างหวังดีว่า “คราวหน้าที่ตีพวกแมลงก็ออมวิชากระบี่เอาไว้หน่อย ไม่ใช่ว่าฟันต้นไม้ดอกไม้ไปพร้อมกันด้วย”

กวอจู๋จิ่วกล่าวอย่างเสียดาย “น่าเสียดายที่ศิษย์พี่หญิงใหญ่ไม่ยอมมอบไม้เท้าเดินป่าให้ข้า ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่สวนดอกไม้ของท่านพ่อเลย หากในจวนตระกูลกวอยังมีแมลงสักตัวบินได้ ท่านพ่อก็มาซักไซ้เอาความผิดจากข้า มาตัดหัวสุนัขของข้าได้เลย”

หลังแยกกับบุตรสาว กวอเจี้ยก็ไปดูสวนดอกไม้ หลังจากที่บุตรสาวกราบอาจารย์ก็ไปเยือนจวนหนิงทุกวัน ไม่มีอารมณ์มาดูแลสวนดอกไม้แล้ว ดังนั้นต้นไม้ดอกไม้ในสวนจึงเจริญงอกงามเป็นพิเศษ กวอเจี้ยยืนอยู่ในศาลาที่ห้อมล้อมด้วยช่อบุปผาเพียงลำพัง มองทัศนียภาพที่ดอกไม้ชูช่อบานสะพรั่งจับกลุ่มกันเป็นช่อเป็นพวงอย่างงดงาม แต่อารมณ์ของเขากลับไม่ได้ชื่นบานนัก หากบุปผางาม ดวงจันทร์ก็กลมโต ทุกเรื่องสมบูรณ์แบบไปหมด คนจะยังมีชีวิตเป็นอมตะได้อย่างไร

ดังนั้นกวอเจี้ยจึงยินดีให้บุปผาโรยราคนอยู่กันครบหน้ามากกว่า

……

ทางฝั่งของจวนหนิง หนิงเหยายังคงปิดด่าน

เผยเฉียนเรียนวิชาหมัดจากป๋ายหมัวมัว