บทที่ 614.3 สิบสี่บัลลังก์ มังกรข้าเชิดหัว

บุรุษหน้าตาหล่อเหลาที่รัดน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ไว้ตรงเอวคิดว่าความทะเยอทะยานของตนนั้นน้อยที่สุดแล้ว ก็แค่ต้องการรวบรวมหนังหน้าสาวงามทั้งหมดในใต้หล้าไพศาล เพราะต่อให้ผู้ฝึกตนหญิงที่อยู่บนภูเขาไม่มีหนังบนใบหน้า ก็ใช่ว่าจะไม่มีชีวิตรอดเสียหน่อย หากแค่เสียผิวหนังบนใบหน้าไปแล้วไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือเอง เพราะย่อมมีวิธีการตายนับพันนับหมื่นรอพวกนางอยู่

ปีศาจใหญ่สิบสี่ตนก็คือผู้ที่อยู่บนยอดเขาสูงสุดของใต้หล้าเปลี่ยวร้างในทุกวันนี้

ส่วนใหญ่ถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีลที่ยาวนานจนแทบจะไม่มีขอบเขตสิ้นสุด

ส่วนหนึ่งที่ต่อให้จะฟื้นตื่นขึ้นมาแล้ว ทว่าท่ามกลางประวัติศาสตร์อันยาวนานกลับเลือกจะอยู่ในรังเดิมของตัวเองมาตลอดเวลา เลือกจะมองดูดายสงครามที่ต่อสู้กับกำแพงเมืองปราณกระบี่ ไม่เคยสอดมือเข้าแทรกการโจมตีเมืองที่ประมาณร้อยปีจะมีสักหนึ่งครั้ง

ตำแหน่งที่นั่งในตำหนักอิงหลิงใช่ว่าไม่เคยมีการเปลี่ยนแปลง และจำนวนก็ไม่ได้คงที่ บางคนตายไป บัลลังก์ก็จะแตกสลายแล้วร่วงหล่นลงสู่ก้นบ่อด้วยตัวเอง ส่วนพวกเด็กรุ่นหลังที่ผงาดขึ้นมาก็จะมีพื้นที่ให้นั่งในตำหนักอิงหลิง ไม่มีการแบ่งแยกความอาวุโสสูงหรือต่ำ ขอแค่เป็นผู้ที่มีพลังการต่อสู้สูง บัลลังก์ที่นั่งก็จะสูงตาม พวกที่อ่อนแอกว่าก็ควรต้องแหงนหน้ามองพวกเขา ประวัติศาสตร์ของใต้หล้าเปลี่ยวร้างก็คือประวัติศาสตร์ที่ผู้แข็งแกร่งส่วนหนึ่งเหยียบย่ำลงบนโครงกระดูกของมดตัวน้อยแล้วค่อยๆ เดินขึ้นสู่ที่สูง จากนั้นจึงสร้างกิจการยิ่งใหญ่ไม่เสื่อมสลายขึ้นมา แต่ขณะเดียวกันก็ยังมีราชวงศ์โลกมนุษย์ที่ก่อตั้งอยู่บนพื้นแผ่นดิน มีกฎเกณฑ์พิธีการน้อยใหญ่ไม่ต่างจากใต้หล้าไพศาล เพียงแต่ว่าสุดท้ายแล้วกลับมีจุดจบที่ไม่ดีนัก ไม่อาจดำรงอยู่ได้นาน มิอาจทนรับการเหยียบย่ำจากปีศาจใหญ่ที่เปลี่ยนจากคนกลางกลายมาเป็นศัตรู ท่ามกลางแม่น้ำแห่งกาลเวลา ราชวงศ์เหล่านี้จึงเป็นเหมือนดอกราตรีที่เบ่งบานเพียงชั่วข้ามคืน

ในทางส่วนตัวแล้ว สิ่งที่พวกเขาแสวงหาก็คือความแข็งแกร่งอย่างไร้เทียมทาน การได้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งของใต้หล้าเปลี่ยวร้างไปตลอดกาลเท่านั้น

นอกจากนี้ล้วนเป็นเพียงมายาเลื่อนลอย

ความขัดแย้งภายใน การล่มสลายของเผ่าปีศาจนับล้านเผ่า การหายไปของพวกมดตัวน้อยจำนวนนับไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นขั้นบันไดแน่นหนาที่ประคองให้ผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งก้าวเดินขึ้นสู่ที่สูงทีละขั้น

จากนั้นกลุ่มบุคคลที่มีจำนวนน้อยนิดเพียงหยิบมือนี้ก็จะคานอำนาจกันเอง หลีกเลี่ยงไม่ให้เดินเข้าหาการล่มสลาย นี่ก็คือกฎเกณฑ์เพียงหนึ่งเดียวของใต้หล้าเปลี่ยวร้างแห่งนี้ การดำรงอยู่ของตำหนักอิงหลิง การเพิ่มการลดของบัลลังก์ทั้งใหม่และเก่าทุกบัลลังก์ในบ่อโบราณแห่งนี้ ล้วนเป็นผลมาจากกฎเกณฑ์ข้อนี้ทั้งสิ้น

ปีศาจใหญ่สิบสี่ตนพลันพลิ้วกายลงพื้น

ผู้เฒ่าสวมชุดสีเทาคนหนึ่งที่ในมือจับจูงเด็กน้อยคนหนึ่งเดินออกมาจากพื้นที่แถบใจกลางช้าๆ

ส่วนในมือของเด็กน้อยก็จิกผมของศีรษะหนึ่งเอาไว้ บุรุษตายตาไม่หลับ ก่อนจะตายก็ยังเบิกตาค้าง เพียงแต่ไม่มีความหวาดกลัวใดๆ มีเพียงความเคียดแค้นที่มิอาจสงบเท่านั้น

ด้านหลังผู้เฒ่าชุดเทาและเด็กน้อยตามมาด้วยปีศาจใหญ่ขอบเขตบินทะยานตนหนึ่งที่ก้มหน้าค้อมเอว ก็คือปีศาจใหญ่ที่รับผิดชอบควบคุมสงครามโจมตีกำแพงเมืองครั้งก่อนหน้านี้ ซึ่งก็เป็นคนเดียวกับที่ถูกจั่วโย่วเซียนกระบี่ใหม่ของหัวกำแพงเมืองไล่ฆ่า ปีศาจใหญ่ตั้งชื่อให้ตนเองว่าฉงกวง คือบุคคลที่อยู่มายาวนานซึ่งได้รับความเคารพนับถือจากใต้หล้าเปลี่ยวร้าง

แน่นอนว่าปีศาจใหญ่ฉงกวงย่อมไม่กล้าเปิดเผยร่างจริงมาเดินอาดๆ อยู่ด้านหลังผู้เฒ่าชุดเทา

หลังจากที่ผู้เฒ่าชุดเทาหยุดเดิน ฉงกวงก็ทำตามคำสั่งที่ได้รับจากอีกฝ่ายด้วยการก้าวยาวๆ เดินไปข้างหน้า ขยับเข้าใกล้กำแพงเมืองปราณกระบี่เพียงลำพัง แล้วเอ่ยเสียงดังกังวานว่า “สงครามใหญ่ครั้งถัดไป เซียนกระบี่ที่ไม่ออกกระบี่อย่างเต็มกำลัง วันที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ถูกบุกทะลวง ไม่ต้องตาย! จากนั้นจะมาท่องเที่ยวในใต้หล้าเปลี่ยวร้าง หรือไปชมทัศนียภาพของใต้หล้าไพศาลก็ตามแต่ใจ ส่วนผู้ฝึกกระบี่ห้าขอบเขตล่างคนอื่นๆ ที่ตัวอยู่บนหัวกำแพง แต่กลับไม่ยินดีออกกระบี่ เมื่อออกมาจากหัวกำแพงแล้วล้วนถือเป็นแขกผู้มีเกียรติสูงสุดของใต้หล้าเปลี่ยวร้างข้า!”

บนหัวกำแพงเงียบสงัดไร้สรรพสำเนียง

ต่งซานเกิงหัวเราะเสียงหยัน “สัตว์เดรัจฉานห้าขอบเขตบนทางทิศใต้ ใครที่ขึ้นหัวกำแพงมาก่อนก็ตายก่อน”

ฉงกวงหันหน้ามามอง เพราะถึงอย่างไรต่อให้คิดจะเอ่ยคำอาฆาต ก็ยังไม่ใช่เขาที่มีสิทธิ์สอดปาก

ผู้เฒ่าชุดเทาตบศีรษะของเด็กคนนั้นเบาๆ “ไป พวกเจ้าล้วนเคยเป็นคนรู้จักกัน ตอนนี้ก็จงใช้ตัวตนของลูกศิษย์ผู้สืบทอดของภูเขาทัวเยว่ไปคารวะเฉินชิงตูเสีย”

เด็กคนนั้นถือศีรษะที่เบิกตากว้างเลือดสดแห้งกรังเดินออกไปช้าๆ ยิ่งเดินก็ยิ่งเร็ว พลังอำนาจดุจสายฟ้า สุดท้ายเมื่อหยุดยืนนิ่งก็ขว้างศีรษะนั้นออกไปอย่างแรง ศีรษะกลิ้งหลุนๆ อยู่บนพื้น

เจ้าของศีรษะนั้นก็คือเซียนกระบี่ใหญ่ท่านหนึ่งของกำแพงเมืองปราณกระบี่ที่แฝงตัวอยู่ในใต้หล้าเปลี่ยวร้างมานานถึงหกร้อยปี ไม่เพียงแต่เวทกระบี่สูง ยังเชี่ยวชาญศาสตร์การยุแยงให้ศัตรูขัดแย้งกันเอง การกระทบกระทั่งและการต่อสู้ระหว่างปีศาจใหญ่หลายๆ ครั้งก็ล้วนเป็นแผนการของคนผู้นี้

เด็กน้อยหันหน้ามาพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ “อาจารย์ ตอนนี้ข้าขอบเขตต่ำเกินไป แถมคนบนหัวกำแพงเมืองก็มีมากเกินไป ข้าโยนไปได้ไม่ถึงบนหัวกำแพงขอรับ”

ผู้เฒ่าชุดเทายิ้มกล่าว “แค่แสดงเจตจำนงได้ก็พอแล้ว แล้วนับประสาอะไรกับที่สายตาของเหล่าผู้ฝึกกระบี่ล้วนดีเยี่ยมกันทั้งนั้น”

เด็กคนนั้นยิ้มกว้าง ย้ายสายตามองไปยังคนหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายชายฉกรรจ์เคราดก ในสายตาแฝงไว้ด้วยแววท้าทายเล็กน้อย

คนหนุ่มไม่เอ่ยคำใด เพียงแต่กระบี่มากมายที่อยู่ในชั้นวางกระบี่ด้านหลังกลับพากันขยับออกจากฝักมาชุ่นกว่า

ผู้เฒ่าชุดเทาแหงนหน้ามองไปยังหัวกำแพงเมือง ในสายตามีเพียงเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสอย่างเฉินชิงตู

เฉินชิงตูเอาสองมือไพล่หลัง ก้มหน้าลงมองผืนแผ่นดิน สบตากับอีกฝ่าย ผายมือออกมา ศีรษะของปีศาจใหญ่ขอบเขตบินทะยานตนหนึ่งที่ถูกขังอยู่ในคุกทางทิศใต้ของหัวกำแพงเมืองก็หลุดออกจากร่างแล้วบินมาอย่างง่ายดาย จากนั้นเฉินชิงตูก็ถือเอาไว้ในมือ ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ศีรษะนี้เก็บไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะมานานหลายปี คือผู้สืบทอดของภูเขาทัวเยว่เช่นเดียวกัน”

ผู้เฒ่าชุดเทายิ้มบางๆ “เฉินชิงตู ไม่เจอกันหมื่นปี ร้ายกาจขนาดนี้แล้วหรือ?”

หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สุดท้ายผู้เฒ่าก็ถามว่า “ถ้าอย่างนั้นก็จะให้เจ้าตายอีกครั้งดีไหม?”

เซียนกระบี่ต่างถิ่นหลายคนที่อยู่บนหัวกำแพงต่างก็ฉงนสนเท่ห์

เฉินชิงตูเอ่ยว่า “ไม่เสียแรงที่เป็นความแค้นซึ่งเก็บซ่อนไว้ใต้ดินมานานเป็นหมื่นปี เปิดปากที คำพูดคำจาถึงได้ใหญ่โตเพียงนี้”

ผู้เฒ่าชุดเทาส่ายหน้า “ได้ยินมาว่ากระบี่เล่มใหม่ชื่อปราณยาว ใช้ไม่ได้เท่าไร ไม่ถูกสิ ใช้ไม่ได้เลยต่างหาก”

เฉินชิงตูเอาสองมือไพล่หลังอยู่ตลอดเวลา ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “เจ้าต้องเป็นสตรีถึงจะมีปัญญารู้ว่า ข้าใช้ได้หรือไม่ได้กันแน่”

เสียงผิวปากหวือดังระงมอยู่บนหัวกำแพง

ดูท่าไม่เพียงแต่ผู้ฝึกกระบี่ในนครที่ชอบเรื่องพวกนี้

อันที่จริงเซียนกระบี่ก็ไม่ต่างกันสักเท่าไร