บทที่ 631.1 ลอบฆ่าอิ่นกวาน

เฉินผิงอันไปหาเยี่ยนหมิงก่อน คนทั้งสองเดินเล่นไปด้วยกัน หมี่อวี้เดินตามมาด้านหลังอยู่ไกลๆ

หนึ่งคือมาขอสมุดบัญชีจากตระกูลเยี่ยน อีกหนึ่งคือสอบถามเยี่ยนหมิงเกี่ยวกับกฎการทำการค้าระหว่างกำแพงเมืองปราณกระบี่กับภูเขาห้อยหัวอย่างละเอียด

ปัญหาที่แท้จริงคือกำลังทรัพย์ของตระกูลเยี่ยน หากปูพื้นด้วยเงินเทพเซียน ท่ามกลางการค้าขายครั้งหนึ่ง สามารถขาดทุนได้นานแค่ไหน และทางฝั่งของกำแพงเมืองปราณกระบี่ควรจะชดเชยความเสียหายให้กับตระกูลเยี่ยนอย่างไร

คนหนึ่งเป็นร้านผ้าห่อบุญ คนหนึ่งคือเจ้าประมุขผู้มีเงินทองมากมาย ทั้งสองฝ่ายคุยกันไปเกินครึ่งชั่วยาม ต่างคนต่างดีดลูกคิดของตัวเอง

ระหว่างที่เดินทาง เฉินผิงอันพูดคุยกับหมี่อวี้อย่างตรงไปตรงมา หมี่อวี้รู้สึกว่าทางฝั่งของน่าหลันเซาเหว่ยอาจจะพูดคุยได้ยาก ทางฝั่งของเยี่ยนหมิงนี้มีปัญหาไม่มาก หนึ่งเพราะเฉินผิงอันคือใต้เท้าอิ่นกวาน อีกทั้งยังได้รับหน้าที่ท่ามกลางอันตราย จึงกุมอำนาจยิ่งใหญ่ไว้ในมือ อีกอย่างคือความสัมพันธ์ระหว่างเฉินผิงอันกับนายน้อยใหญ่ตระกูลเยี่ยนนั้นดีเยี่ยม ไม่ว่าจะโดยส่วนรวมหรือส่วนตัว เยี่ยนหมิงก็ควรจะขายหม้อทุบเหล็ก ช่วยสนับสนุนเฉินผิงอัน ข้อสาม แล้วก็เป็นสาเหตุที่สำคัญที่สุด คำพูดของเฉินผิงอันใช้ได้ผลกับเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโส

เฉินผิงอันบอกลากับเยี่ยนหมิงเพื่อไปหาน่าหลันเซาเหว่ย การทำการค้ากับภายนอก ตระกูลเยี่ยนและตระกูลน่าหลันก็คือกรอบป้ายอักษรทองสองป้ายของกำแพงเมืองปราณกระบี่ หอภูษา หอกระบี่และหอโอสถมีสามตระกูลต่ง เฉิน ฉีเป็นผู้ครอบครอง สามฝ่ายข้ามผ่านเรื่องของเงินไปไม่ได้ ดังนั้นเยี่ยนหมิงและน่าหลันเซาเหว่ยสองคนจึงถือเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภเงินทองตามความหมายที่แท้จริง

หมี่อวี้ถาม “พอจะราบรื่นไหม?”

เฉินผิงอันเอ่ยเยาะเย้ยตัวเอง “โดยภาพรวมแล้วไม่มีปัญหา แต่หากลงรายละเอียดกลับมีอุปสรรคเยอะมาก เดิมทีคิดว่าการมาพูดคุยกับผู้อาวุโสสองท่านนี้จะง่ายก่อนแล้วค่อยไปยาก ดูท่าแล้วคงต้องบอกว่ายากบวกยากถึงจะถูก”

หมี่อวี้เอ่ยสัพยอก “ถ้าอย่างนั้นคำเรียกขานว่าท่านอาเยี่ยนของใต้เท้าอิ่นกวานจะไม่เรียกไปอย่างเสียเปล่าหรอกหรือ”

จากนั้นเซียนกระบี่ขอบเขตหยกดิบที่ชอบถือจอกสุราชมจันทร์ นอนเมามายอยู่ท่ามกลางเมฆเรืองรองผู้นี้ก็เอ่ยอย่างขุ่นเคืองว่า “เยี่ยนหมิงผู้นี้ไม่รู้จักกลัวตายเกินไปหน่อยไหม? ไม่เห็นแก่หน้าของสายอิ่นกวานสักนิดเลยหรือ? หลักการที่ว่าคนหนึ่งรุ่งโรจน์ก็รุ่งโรจน์ไปด้วยกัน คนหนึ่งพินาศก็พินาศกันไปหมด ขนาดข้ายังเข้าใจ แล้วเจ้าเยี่ยนหมิงผู้นี้จะมัวอิดออดอะไรอยู่? เป็นเพราะในอดีตไม่มีแขนสองข้าง ไม่ยินดีขึ้นหัวกำแพงเมือง แค่สังหารปีศาจไม่กี่ตนก็กลัวว่าใต้เท้าอิ่นกวานจะแย่งอำนาจทางด้านเงินทองของเขาอย่างนั้นหรือ?”

สำหรับเยี่ยนหมิงที่ขอบเขตถดถอยมาสู่ก่อกำเนิด หมี่อวี้ไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย

มีเงินเทพเซียนมากมาย แต่กลับไม่เอาไปใช้กับกระบี่บินแห่งชะตาชีวิต แมลงน่าสงสารประเภทนี้เมื่อเทียบกับพวกผู้ฝึกกระบี่ที่สังหารปีศาจอย่างยากลำบาก ทุ่มสุดชีวิตเพื่อเลี้ยงกระบี่แล้วยังแย่ยิ่งกว่าเสียอีก

เฉินผิงอันส่ายหน้า “ไหนเลยจะมีเรื่องที่ง่ายดายเช่นนี้ เยี่ยนหมิงคิดบัญชีอย่างรอบคอบรัดกุมยิ่ง ในเมื่อทิศทางใหญ่พูดคุยกันรู้เรื่องแล้ว ใคร่ครวญเรื่องรายละเอียดปลีกย่อยให้มากก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องร้าย ข้าแค่มาหาเขาบ่อยๆ ก็ได้แล้ว จะว่าไปแล้วเยี่ยนหมิงทำเช่นนี้ ไม่คิดว่าอิ่นกวานมีค่ากว่าเงินเทพเซียนแม้แต่น้อย นี่ต่างหากถึงจะเป็นความรับผิดชอบที่มีต่อกำแพงเมืองปราณกระบี่ที่แท้จริง”

หมี่อวี้ถามเสียงเบา “ใต้เท้าอิ่นกวานไม่รู้สึกไม่พอใจสักนิดเลยจริงๆ หรือ?”

เฉินผิงอันกล่าว “รู้สึกเสพสุขกลับเรื่องที่ชวนให้สบายใจมากกว่า อย่างเซียนกระบี่หมี่ที่เป็นคนในกลุ่มเทพเซียนนี้ ในด้านขอบเขตก็ยากที่จะพัฒนารุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว เรื่องที่ทุกข์ทรมาน หากอดทนจนผ่านไปได้ แม้จะเป็นแค่เศษแค่เสี้ยว ก็ล้วนเป็นผลประโยชน์ทั้งสิ้น”

หมี่อวี้บื้อใบ้ไร้คำตอบโต้

ก็ยังไม่พอใจอยู่นั่นแหละ ก็แค่ไม่เอาไประบายใส่เยี่ยนหมิง ตนช่างน่าสงสารนัก

แต่หมี่อวี้รับคำพูดที่เอ่ยต่อหน้าพวกนี้ได้ สิ่งที่รับไม่ได้ก็คือเซียนกระบี่บางคนที่ทักทายด้วยรอยยิ้มอย่างมีไมตรีจิต แต่นั่นก็เป็นแค่การทักทายเท่านั้น ยกตัวอย่างเช่นหลี่ถุ่ยมี่ในอดีต หรือพวกที่คร้านจะมองเขาหมี่อวี้ให้เต็มๆ ตาสักครั้ง ยกตัวอย่างเช่นเซียนกระบี่ใหญ่เยว่ชิงที่เป็นเพื่อนสนิทกับหมี่ฮู่พี่ชายของเขา ยามที่อยู่กับเขาหมี่อวี้ อีกฝ่ายไม่เคยพูดจาไม่น่าฟัง เพราะว่าไม่เคยพูดอะไรเลย มีดทื่อที่เหมือนห่อหุ้มด้วยผ้าแพรต่วนต่างหากที่ขัดกร่อนจิตแห่งกระบี่ได้มากที่สุด

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ปิดประตูแล้วเอ่ยคำพูดไม่น่าฟังแบบคนกันเอง เซียนกระบี่หมี่อย่าได้เก็บเอาไปใส่ใจ”

พอไปเจอกับน่าหลันเซาเหว่ย เซียนกระบี่ผู้เฒ่าก็เอ่ยกับเฉินผิงอันประโยคหนึ่งว่า ข้าไม่เคยดูแลเรื่องเงินทอง ไปคุยกับน่าหลันไฉ่ฮ่วนเอาเอง

เฉินผิงอันจึงไปหาน่าหลันไฉ่ฮ่วน ผู้ฝึกกระบี่หญิงขอบเขตก่อกำเนิด ขอบเขตไม่สูง แต่ดูแลปกครองบ้านเรือนได้เป็นอย่างดี หาเงินเก่ง

คราวนี้หมี่อวี้เดือดเป็นฟืนเป็นไฟแล้วจริงๆ “ตาแก่น่าหลันวางมาดขนาดนี้เชียวหรือ?!”

เฉินผิงอันเงียบงันไม่ต่อคำ

และหมี่อวี้ก็กล้าแค่บ่นลับหลังเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ตอนที่พบน่าหลันเซาเหว่ย เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ

คนทั้งสองไปหาน่าหลันไฉ่ฮ่วน คือสตรีโตเต็มวัยหน้าตางดงาม เรือนกายอรชร แต่งกายประณีต บนมวยผมของนางปักปิ่นหยกสีขาว หางปิ่นหยกแกะสลักเป็นรูปแมลงปอตัวเล็กๆ ที่สวยงามเหมือนของจริง สตรีผู้นี้มีคิ้วดำเรียวยาว สวมเสื้อผ้าไหมทออ่อนนุ่มกุ๊นขอบทอง สวมรองเท้าผ้าสีแดงสด คือสาวงามที่ได้รับการยอมรับจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ท่านหนึ่ง

มองดูเหมือนสตรีแต่งงานแล้วชนชั้นสูงที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ทว่าพอมาถึงหัวกำแพงเมืองกลับออกกระบี่อย่างอำมหิตดุดัน วิธีการที่ใช้พอๆ กับฉีโซ่ว

ความคิดของหมี่อวี้ซับซ้อน จงใจตีหน้าเย็นชา

น่าหลันไฉ่ฮ่วนกับหมี่อวี้เป็นคนรุ่นเดียวกัน อย่าเห็นว่าในสายตาของพวกเซียนกระบี่ หมี่อวี้คือห้าขอบเขตบนที่เป็นดั่งหมอนปักลายบุปผา แต่ในความเป็นจริงแล้วสตรีที่ชื่นชอบหมี่อวี้มีเยอะมาก และพวกสตรีที่ปรารถนาแต่มิได้มาครอบครอง ยามที่ด่าหมี่อวี้ก็มักจะดุเดือดกว่าพวกบุรุษเสียอีก น่าหลันไฉ่ฮ่วนผู้นี้ก็คือคนหนึ่งในนั้น ก่อนที่หมี่อวี้จะกลายเป็นเซียนกระบี่ขอบเขตหยกดิบ ชีวิตของเขาราบรื่นจนน่าเหลือเชื่อ นี่ถึงทำให้มีวลีติดปากที่บอกว่า ‘นับแต่โบราณมาความรักมิอาจรั้งหมี่อวี้ได้อยู่’ ในความเป็นจริงแล้วมิใช่ว่าหมี่อวี้รั้งใครไม่อยู่ แต่เป็นเพราะสตรีที่มีความรักลึกล้ำซึ่งมีทั้งคนของกำแพงเมืองปราณกระบี่และคนของใต้หล้าไพศาลต่างหากที่กลับไม่มีใครรั้งหมี่อวี้ไว้ได้ก็เท่านั้น

หมี่อวี้มองเห็นตัวคน

แต่สิ่งที่เฉินผิงอันมองเห็นคือภูเขาเงินภูเขาทองของน่าหลันไฉ่ฮ่วนและของตระกูลนางเท่านั้น

ประโยคแรกที่เฉินผิงอันพูดนับแต่เจอหน้ากันเกือบทำให้หมี่อวี้ขึงหน้าไว้ไม่อยู่

“น่าหลันฮูหยิน เจ้าประมุขของพวกเจ้าคุยกับข้ารู้เรื่องแล้ว เซียนกระบี่ผู้อาวุโสใจกว้างเห็นแก่ส่วนรวม ยินดีสละผลประโยชน์ของตระกูลก็ต้องช่วยให้กำแพงเมืองปราณกระบี่ข้ามผ่านด่านยากไปให้ได้ แต่ก่อนจะจากมาเซียนกระบี่ผู้อาวุโสก็เอ่ยเตือนข้าว่า ตระกูลน่าหลันมีฮูหยินเป็นคนตัดสินใจ ดังนั้นทางที่สุดข้าก็ควรมาบอกฮูหยินสักคำ”

และต่อจากนั้นน่าหลันไฉ่ฮ่วนก็เก็บความคิดทั้งหมด เริ่มพูดคุยรายละเอียดของสถานการณ์ต่อจากนี้กับใต้เท้าอิ่นกวานที่ได้รับ ‘พระราชโองการจากบรรพบุรุษ’

คนทั้งสองย้อนกลับไปยังทางเดินม้าที่สายอิ่นกวานอยู่กัน

หมี่อวี้หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ถามเสียงเบาว่า “วันหน้าหากน่าหลันไฉ่ฮ่วนไปคุยกับน่าหลันเซาเหว่ย จะไม่เป็นการเผยพิรุธของใต้เท้าอิ่นกวานหรือ?”

เฉินผิงอันกล่าว “คนขายเปิดราคาสูงเทียมฟ้า คนซื้อหั่นราคา ล้วนอาศัยความสามารถของใครของมัน ข้าพูด น่าหลันเซาเหว่ยไม่ยินดีจะฟัง ถ้าอย่างนั้นก็ให้น่าหลันไฉ่ฮ่วนไปพูดแทน”

สุดท้ายเฉินผิงอันเอ่ยหยอกล้อว่า “หากน่าหลันฮูหยินซักไซ้เอาความผิด คาดว่าเซียนกระบี่หมี่คนเดียวก็ขัดขวางไว้ได้แล้ว แต่หากน่าหลันเซาเหว่ยถือกระบี่มาฟันข้าด้วยตัวเอง พี่ใหญ่หมี่ก็ต้องปกป้องข้าด้วยนะ”