บทที่ 632.4 สายลมบางเบาแสงจันทร์ใสกระจ่าง

นับแต่โบราณมา แก่นแท้ของการทะเลาะถกเถียงนั้นอยู่ที่ว่า ไม่ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรก็ล้วนผิดไปหมด ถูกก็ไม่ยอมรับ ดังนั้นเพียงไม่นานจึงมีคนเอ่ยว่าผู้ฝึกกระบี่ของกำแพงเมืองปราณกระบี่ล้วนเป็นพวกจิตใจคับแคบ สรุปก็คือพวกเขาไม่รู้จักทำการค้า เรือข้ามทวีปแทบทั้งหมดที่ไปเยือนล้วนได้เงินก้อนใหญ่กันมาทุกคน ยกตัวอย่างเช่นสำนักอวี่หลงที่เหตุใดร่ำรวยเงินทองขนาดนั้นแล้วยังหาเงินจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ทางอ้อมได้อีก ยิ่งมีเด็กหนุ่มหัวเราะเสียงหยันบอกว่ารอให้ตนเติบใหญ่เมื่อไหร่ก็จะต้องไปหากำไรเงินเทพเซียนจากกำแพงเมืองปราณกระบี่เหมือนกัน จะขุดเอาเงินจนในกระเป๋าของพวกเซียนกระบี่ผายลมสุนัขไม่เหลือแม้แต่เหรียญเกล็ดหิมะเดียว

ผู้ฝึกตนเฒ่าคนหนึ่งที่ผ่านทางมาด่ายิ้มๆ ว่าพวกเจ้าแต่ละคนก็เหลือแค่ความสามารถในการด่าคนอื่นนี่แหละ รีบไสหัวไปฝึกตนเดี๋ยวนี้เลย

พวกเด็กรุ่นหลังไม่เพียงแต่ไม่ทำตามคำสั่ง คนทั้งสองกลุ่มยังลากเอาผู้ฝึกตนเฒ่าที่มีชื่อเสียงดีงามท่านนี้ให้มาร่วมวิพากษ์วิจารณ์ด้วย

ผู้เฒ่ามีชื่อเสียงบนเกาะหลูฮวาว่าเป็นคนที่มีเรื่องเล่ามากมาย บวกกับที่ไม่เคยวางมาด ไม่ว่ากับใครก็ล้วนสามารถพูดคุยด้วยได้ เวลาที่อารมณ์ดียังมอบเหล้าให้ดื่ม ไม่สนว่าเจ้าจะใช่เด็กตัวเท่าก้นหรือไม่ ไม่ว่าใครก็ล้วนดื่มเหล้าได้หมด

ผู้เฒ่าคือเซียนดินโอสถทอง มีเก้าอี้อยู่ตัวหนึ่งในศาลบรรพจารย์ บนเกาะเขาก็มีเรือนส่วนตัวโอ่อ่าที่กินอาณาเขตกว้างขวางอย่างยิ่ง บนถนนเส้นที่ตั้งอยู่ตรงตีนเขาหน้าผาหมีลู่ของภูเขาห้อยหัวก็ยิ่งมีสหายบนภูเขาไปเปิดร้านอยู่ แม้แต่ทักษินาตยทวีป นครมังกรเฒ่าของแจกันสมบัติทวีป ชายหาดโครงกระดูกของอุตรกุรุทวีป เขาก็ล้วนไปเยือนมาก่อน มีความรู้กว้างขวาง คือเทพเซียนผู้เฒ่าที่ไม่ว่าคลื่นลมมรสุมอะไรก็เคยเห็นมาหมดแล้ว

ดังนั้นพวกเด็กรุ่นหลังของของเกาะหลูฮวาจึงอยากได้ยินเรื่องเล่าสนุกสนานจากเทพเซียนผู้เฒ่าท่านนี้

พอดื่มเหล้าหนักเข้า ไม่ว่าเรื่องน่าสนใจอะไรก็ล้วนพูดออกจากปากได้ ลำพังเพียงแค่ขนบธรรมเนียมประจำท้องถิ่นของใต้หล้าไพศาลก็สามารถเล่าได้หลายร้อยรูปแบบ อย่างเช่นขายความง่วงในวันลี่ชุน (ลี่ชุนคือหนึ่งในยี่สิบสี่ช่วงฤดูกาล ถือเป็นวันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ เนื่องจากวันลี่ชุนเป็นวันผลัดเปลี่ยนฤดูกาล อากาศเปลี่ยนแปลงง่ายจะทำให้คนรู้สึกเหนื่อย ง่วง อยากนอน จึงมีการพูดแก้เคล็ดว่าขายความง่วง เพื่อให้ตัวเองรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้น) อย่างเช่นในหอโคมเขียวจะมีพวกราชินีบุปผาที่เชื้อเชิญให้เด็กน้อยที่สวมกางเกงเปิดเป้ามากระโดดข้ามเตียงเพื่อขับไล่ความอัปมงคล หรืออย่างเช่นเรื่องที่สำนักศึกษาลัทธิขงจื๊อไม่สนับสนุนให้เผากระดาษเงินกระดาษทอง และสองลัทธิอย่างพุทธเต๋าก็ไม่ยอมรับว่าขนบธรรมเนียมนี้แพร่หลายมาจากฝ่ายตัวเอง จากนั้นก็ทะเลาะกันโหวกเหวกมานานหลายปี ทำเอาพวกเด็กๆ ที่เติบใหญ่บนเกาะหลูฮวาพากันฝันใฝ่อยากเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหลายเหล่านี้

ลำพังเพียงแค่เรื่องมหัศจรรย์มากมายของเจียงซ่างเจินแห่งสำนักกุยหยก ผู้ฝึกตนเฒ่าก็สามารถพูดได้เป็นนาน

อันที่จริงผู้ฝึกตนเฒ่าชอบเล่าเรื่องของเจียงซ่างเจินเป็นที่สุด เพราะผู้ฝึกตนเฒ่ามักจะบอกว่าตนกับบุคคลบนยอดเขาของใบถงทวีปที่มีชื่อเสียงเลื่องลือผู้นี้เคยได้ดื่มเหล้าร่วมโต๊ะกันมาก่อน

เพียงแต่ว่าไม่มีคนเชื่อก็เท่านั้น

วันนี้ผู้ฝึกตนเฒ่าถูกพวกเด็กรุ่นหลังลากตัวเอาไว้ไม่ยอมให้จากไป เขาจึงพูดถึงผู้ฝึกกระบี่ที่มีพรสวรรค์ดีเยี่ยมของสำนักอวี่หลงในแง่ดี แล้วก็พูดดีๆ ถึงกำแพงเมืองปราณกระบี่ด้วย นี่ถึงทำให้โล่งหูไปได้บ้าง

ผู้เฒ่าเดินเลียบทางภูเขากว้างขวางลงจากภูเขาไป สองข้างทางคือต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า พุ่มใบเป็นสีเขียวชอุ่มดกหนา ผู้เฒ่าไม่มีอะไรทำ และคนแก่ก็มักจะมีความเคยชินที่เก่าๆ อยู่เสมอ จึงนับขั้นบันไดเงียบๆ กระทั่งเดินไปถึงชายฝั่งของเกาะหลูฮวา ลูกคลื่นกระทบฝั่งเป็นระลอก มองไปไม่เห็นจุดสิ้นสุด อารมณ์ของผู้เฒ่าไม่เลว สองปีนี้กิจการของหน้าผาหมีลู่ไม่เลว ได้เงินร้อนน้อยมาไม่น้อย ประเด็นสำคัญคือผู้เฒ่ารู้สึกว่าเงินที่ตนหามาได้นี้เป็นเงินสะอาด มีมโนธรรม บางครั้งเวลาดึกสงัดรอบกายไร้ผู้คน พอจิตสำนึกบังเกิด ผู้ฝึกตนเฒ่ายังถึงขั้นนึกอยากจะมอบเงินส่วนหนึ่งให้กับกำแพงเมืองปราณกระบี่ แค่คิดถึงเรื่องตลกนี้ก็ทำให้ผู้เฒ่าหัวเราะจนหุบปากไม่ลงได้เป็นนาน เจ้าซ่งสุ้ยนับเป็นตัวอะไรได้ จำเป็นต้องให้เจ้ามอบเงินเล็กน้อยแค่นี้ให้กำแพงเมืองปราณกระบี่ด้วยหรือ? เจ้ารู้จักเซียนกระบี่หรือไร?

ผู้เฒ่าเกาหัว รู้สึกกลัดกลุ้มเล็กน้อย ตนที่ชีวิตนี้คงไม่มีทางได้ดิบได้ดีไปมากกว่านี้ หากเคยได้ดื่มเหล้ากับเจียงซ่างเจินผู้นั้นจริงๆ ก็ดีน่ะสิ

วันหน้ายามที่เอามาคุยโวกับพวกเด็กๆ ตบอกดังสนั่นฟ้าก็ยังไม่รู้สึกเหมือนวัวสันหลังหวะแม้แต่น้อย

ผู้เฒ่ามองกลับไปบนภูเขา หวังว่าจะมีชีวิตสงบสุขมั่นคงแบบนี้ตลอดไป มีแค่เรื่องหงุดหงิดเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีเรื่องกลัดกลุ้มที่ยิ่งใหญ่

ผู้เฒ่าคืนสติกลับมา แล้วก็พลันหลุดหัวเราะพรืด เขาส่ายหน้า เดินย้อนกลับขึ้นเขาไปอีกครั้ง นับขั้นบันไดซ้ำอีกรอบ ฝีเท้าเนิบช้า ไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย

หวนนึกถึงอดีตที่ห่างไกล ข้างกายเด็กหนุ่มมีเด็กสาวที่ดวงหน้าเป็นสีขาวนวลอมชมพูคอยติดตาม เด็กหนุ่มไม่หล่อเหลา และอันที่จริงเด็กสาวก็ไม่งดงาม ทว่าพวกเขาชอบกันและกัน เมื่อเป็นผู้ฝึกตน เดินแค่ไม่กี่ก้าว แน่นอนว่าย่อมไม่เหนื่อย แต่นางกลับต้องการหยุดพักบ่อยๆ เด็กหนุ่มจึงนั่งอยู่บนขั้นบันไดกลางทางเป็นเพื่อนนาง ทอดสายตามองไปยังดวงจันทร์กระจ่างเหนือมหาสมุทรด้วยกัน

ผู้เฒ่าหยุดเดิน หันหน้ามามองดวงจันทร์บนมหาสมุทร

คนปัจจุบันมองดูดวงจันทร์ในวันวาน ดวงจันทร์วันนี้เคยสาดส่องคนในอดีต ต่างก็ล้วนเคยพบเจอนางมาก่อน

ผู้เฒ่าพลันยกมือขึ้นกุมขมับ ทำจิตใจให้มั่นคง เบิกตากว้างเพ่งตามองแสงจันทร์ที่อยู่บนขั้นบันได รู้สึกว่าเมื่อครู่นี้เกิดเรื่องประหลาดขึ้นในเสี้ยววินาที เพียงแต่ว่าพอกวาดตามองไปรอบด้าน ฟ้าดินกลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงแผ่วเบายามที่ดอกสนหล่นร่วงบนพื้นในบางครั้งเท่านั้น

ผู้เฒ่ามีจิตใจละเอียดอ่อน แม้จะไม่เคยดื่มเหล้ากับเจียงซ่างเจินจริงๆ มาก่อน ทว่าที่บอกว่าเคยเดินทางผ่านหลายทวีป เห็นคนประหลาดมามากมายกลับเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน เขาจึงไม่รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องเล็กที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ ดังนั้นจึงรีบทะยานลมขึ้นไปบนยอดต้นสนโบราณต้นหนึ่ง ยังคงไม่พบเบาะแสใดๆ ค่ายกลใหญ่ปกป้องภูเขาไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย สุดท้ายผู้เฒ่ามองไปยังยอดเขาเดียวดายที่เกาะหลูฮวาแยกไว้เป็นพื้นที่ต้องห้าม ก็คือถ้ำแห่งวาสนาที่เคยมีชื่อเสียงเลื่องลือแล้วชื่อเสียงก็ค่อยๆ เลือนหายไปแห่งนั้น

ผู้เฒ่าเอ่ยเย้ยหยันตัวเอง “หากเป็นเทพเซียนผู้เฒ่าของที่นี่ออกจากด่านจริงๆ ก็น่าจะเป็นเรื่องดีถึงจะถูก”

มหาสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล เทียบกับพื้นดินของเก้าทวีปแล้วยังมีอาณาเขตกว้างไกลยิ่งกว่า ในประวัติศาสตร์มีเซียนจำนวนมากที่ออกจากผืนแผ่นดินมาเลือกพื้นที่ฮวงจุ้ยดีเยี่ยมบนมหาสมุทร เก็บซ่อนอำพรางตัวอยู่ในนั้น ตั้งใจฝึกตน หากไม่ฝ่าด่านอย่างเงียบเชียบ ก็จากลาโลกนี้ไปอย่างเงียบเชียบโดยที่ไม่มีใครรู้

……

สำนักกุยหยกตั้งอยู่ทางใต้สุดของใบถงทวีป

ยอดเขาเขียวชอุ่มทับซ้อนกัน หุบเหวลึกเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์ ปราณวิญญาณเปี่ยมล้น คือสถานที่ดีเยี่ยมอันดับหนึ่งในการฝึกตน

หนึ่งในนั้นคือยอดเขาเสินจ้วนที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นยอดเขาสูงและอันตรายที่สุดในใต้หล้า

บวกกับที่สำนักกุยหยกมีวีรบุรุษและผู้มากความสามารถมากมาย อีกทั้งยังไม่เคยมีความกลัดกลุ้มเรื่องชักหน้าไม่ถึงหลัง ความกลัดกลุ้มนั้นมีเพียงแต่ว่าคนแต่ละรุ่นมีผู้มากพรสวรรค์เยอะเกินไป ศาลบรรพจารย์ควรจะทำอย่างไรถึงจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องประเภทที่ว่าสะสมมากใช้ทีละน้อย

นับจากสวินยวนผู้เป็นบรรพจารย์ไปจนถึงเจียงซ่างเจินที่อายุยังน้อย สุดท้ายคือเหวยอิ๋งบุคคลอันดับหนึ่งในกลุ่มคนรุ่นเยาว์

ก็ยังมีผู้ฝึกตนที่มีพรสวรรค์ซึ่งมีลำดับอาวุโสไม่ต่างจากเจียงซ่างเจิน เหวยอิ๋งสักเท่าไร หากไม่เป็นเพราะถูกสองคนนี้บดบังประกายเจิดจ้าเอาไว้ อันที่จริงหากเปลี่ยนไปอยู่สำนักอื่น ชื่อเสียงบนภูเขาของพวกเขาอาจมีมากกว่านี้

บนภูเขาแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่ายอดเขาจิ่วอี้ ตำหนักมากมายตั้งเรียงราย ปราณเซียนแผ่อบอวล สัตว์เซียนบินล้อมวน แม้ไม่ใช่ถ้ำสวรรค์ขนาดเล็ก แต่ก็เหนือกว่าถ้ำสวรรค์ขนาดเล็ก

และการที่ภูเขาซึ่งถูกยอดเขารวมไปถึงแม่น้ำลำธารทั้งหมดนอกเหนือจากยอดเขาบรรพบุรุษของสำนักกุยหยกดึงเอาปราณวิญญาณไปตลอดเวลาลูกนี้มีความพิเศษเช่นนี้ ก็เป็นเพราะเจ้าสำนักทุกคนในประวัติศาสตร์ของสำนักกกุยหยกต่างก็เคยมาฝึกตนบนที่นี่ เจ้าสำนักสวินยวนก็เป็นเช่นเดียวกัน หลังจากกลายเป็นเจ้าสำนัก เขาถึงได้ย้ายออกไป

เล่าลือกันว่าปีนั้นที่เจียงซ่างเจินเลื่อนขั้นเป็นขอบเขตโอสถทองอย่างแท้จริง เขารู้สึกว่ายอดเขาจิ่วอี้ที่เอื้อมมือคว้าก็ได้มาครองคือเป็ดที่ต้มสุกแล้ว เป็ดไม่ได้บินหนีไป แต่ข้าผู้อาวุโสกลับดันไม่มีตะเกียบแล้ว เนื่องจากไม่อาจเข้ามาพักอาศัยที่ยอดเขาจิ่วอี้ได้อย่างราบรื่น ด้วยความโมโห เจียงซ่างเจินจึงทิ้งประโยคหนึ่งไว้ว่า ในเมื่อสถานที่แห่งนี้ไม่รั้งตัวนายท่านอย่างข้าเอาไว้ก็ย่อมต้องมีที่อื่นที่รั้งตัวนายท่านอย่างข้าเอาไว้ แล้วก็เดินอาดๆ ออกไปจากใบถงทวีป ไปก่อเรื่องแผลงๆ ทำตัวกำเริบเสิบสานไปทั่วอุตรกุรุทวีป ทำให้ชื่อเสียงของสำนักกุยหยกฉาวโฉ่ไปทั่วทุกหัวถนนในอุตรกุรุทวีป

หลังจากที่สวินยวนย้ายออกจากยอดเขาจิ่วอี้ ก่อนที่เหวยอิ๋งจะขึ้นเขา เพราะเจียงซ่างเจินไม่อาจเป็นเจ้าขุนเขาได้สำเร็จ ดังนั้นยอดเขาจิ่วอี้จึงถูกปล่อยว่างไร้เจ้าของมาโดยตลอด

เพราะไม่ว่าใครก็ล้วนรู้ดีว่า ใครที่สามารถสร้างโอสถได้ ก็หมายความว่าจะกลายเป็นตัวเลือกหนึ่งเดียวที่จะได้เป็นเจ้าสำนักคนถัดไป

เมื่อเหวยอิ๋งถือกำเนิด ยามที่ยังอยู่ในห่อผ้าอ้อมก็ถูกอุ้มกลับมาที่สำนักกุยหยก จากนั้นตอนที่เขาอายุสิบเก้า ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน เขาก็ได้ย้ายไปอยู่บนยอดเขาจิ่วอี้อย่างสมเหตุสมผล

ภายหลังต่อมาเหวยอิ๋งก็ชอบมายืนอยู่บนยอดเขาจิ่วอี้ แหงนหน้ามองไปบนยอดเขาเสินจ้วนอยู่บ่อยๆ อีกทั้งยังไม่เคยปิดบังสายตามองประเมินของตนเอง

ถึงอย่างไรก็เป็นสถานที่ฝึกตนแห่งถัดไปของตนอยู่แล้ว ขอแค่ช่วงเวลาระหว่างนี้ไม่วาดงูเติมขา ตั้งใจฝึกตน ไม่ช้าก็เร็วมันย่อมกลายมาเป็นของเขาเหวยอิ๋ง ถ้าอย่างนั้นยังมีอะไรให้ต้องปิดบังอีก

ข้างกายของเหวยอิ๋งมีชายหนุ่มเรือนกายสูงเพรียวคนหนึ่งยืนอยู่ ไม่เหมือนกับบิดาของเขา รูปโฉมของคนหนุ่มธรรมดา ขนคิ้วบางๆ อีกทั้งยังมีชื่อที่คล้ายสตรี แต่เขากลับมีดวงตาที่เรียวยาวคู่หนึ่ง นี่ถึงทำให้เขาพอจะมีรูปโฉมคล้ายคลึงกับบิดาของตัวเองอยู่บ้าง