บทที่ 633.1 ถามกระบี่กันและกัน

เฉินผิงอันเดินอยู่บนกำแพงเมืองปราณกระบี่เพียงลำพัง มองดูการถามกระบี่ครั้งนั้นกับตาตัวเอง

ยังมีใครสามารถมาถามกระบี่กับกำแพงเมืองปราณกระบี่ได้อีก?

หากเรื่องนี้แพร่ไปถึงพรรคตระกูลเซียนน้อยใหญ่ในใต้หล้าไพศาล คาดว่าคงไม่มีใครเชื่อ แล้วยังจะทำให้คนหัวร่อจนฟันร่วงอีกด้วย

การถามกระบี่ของใต้หล้าเปลี่ยวร้างครั้งนี้เป็นของจริงแท้แน่นอน โดยเริ่มต้นขึ้นในคืนที่ม่านราตรีหนาหนักไร้แสงสว่างของจันทรา

เฉินผิงอันเห็นเพียงว่าบนสนามรบทางทิศใต้มีแสงกระบี่เลือนรางเป็นจุดๆ ผุดขึ้นมาก่อน จากนั้นจำนวนก็เพิ่มมากขึ้น ราวกับประทีปดอกบัวที่ถูกปล่อยให้ลอยลงน้ำซึ่งเคยเห็นจากล่างภูเขาเมื่อครั้งอดีตที่ออกท่องเที่ยวใต้หล้าไพศาล แสงตะเกียงมารวมตัวกันราวแสงดาวนับหมื่นดวง สามารถประชันแสงกับดวงจันทร์ได้เลย

สุดท้ายกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตแต่ละเล่มก็วาดเส้นแสงสว่างจ้าพากันพุ่งมาหากำแพงเมืองปราณกระบี่ ‘ช้าๆ’ ครั้นจึงรวมตัวกันเป็นธารดวงดาวที่สว่างเจิดจ้าพร่าตาอย่างถึงที่สุด

เมื่อหลุบตามองลงไปจากบนหัวกำแพงแถบนี้ ก็ราวกับเซียนที่อยู่บนฟ้าก้มหน้ามองแสงตะเกียงในโลกมนุษย์

หากโยนความสัมพันธ์ของฝ่ายตัวเองและฝ่ายศัตรูทิ้งไป พูดถึงแค่ภาพที่เห็นตรงหน้านี้ก็ช่างเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่ตระการตานัก

ในฐานะใต้เท้าอิ่นกวาน เฉินผิงอันไม่จำเป็นต้องออกกระบี่ แล้วก็ไม่อาจออกกระบี่ได้ เพราะเพียงไม่นานเขาก็ต้องกลับไปยังคฤหาสน์หลบร้อนที่ตั้งอยู่ทางเหนือของนคร

ไม่ใช่ว่าคนสองกลุ่มอย่างพวกโฉวเหมียว หลินจวินปี้ทำได้ไม่ดีพอ เพียงแต่เฉินผิงอันยังไม่อาจวางใจได้ นี่เป็นทิฐิอย่างหนึ่งที่มีทั้งข้อดีและข้อเสีย เฉินผิงอันรู้สึกว่าต่อให้ต้องเปลี่ยนก็ยังไม่ใช่ตอนนี้

ก็เหมือนอย่างปีนั้นที่ฝืนใจตัวเองแสวงหาสิ่งนอกกาย เขาเองก็จำเป็นต้องค่อยๆ ปรับตัวไปเหมือนกัน

เฉินผิงอันยืนอยู่บนหัวกำแพงเมืองตรงกระท่อม เอ่ยปลงอนิจจังไปหนึ่งประโยค “ถามกระบี่กันและกันเช่นนี้ ในอดีตไม่เคยมี และในอนาคตก็จะไม่ปรากฏอีกเหมือนกัน”

เซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสยิ้มกล่าว “ในอนาคตจะไม่ปรากฏน่าจะเป็นความจริง แต่ในอดีตไม่เคยมีกลับไม่ใช่ ในอดีตผู้ฝึกกระบี่ในโลกมนุษย์ชูกระบี่ขึ้นสูง ถามกระบี่กับฟากฟ้า กระบี่ร่วงลงมาจากนภากาศ ราวกับฝนสีทองที่ตกกระหน่ำ งดงามกว่าตอนนี้มากนัก รู้หรือไม่ว่าผู้ฝึกลมปราณที่ตอนนั้นช่วยปกป้องขบวนรบ ช่วยคุมหลังให้กับพวกผู้ฝึกกระบี่ในโลกมีใครบ้าง? มีปรมาจารย์มหาปราชญ์ มีมรรคาจารย์เต๋า มีศาสดาพุทธ และยังมีบรรพบุรุษของเมธีร้อยสำนักอีกเกือบครึ่ง ทุกคนต่างก็ไร้ใจที่เห็นแก่ตัว ทุกคนต่างก็เห็นความตายเป็นเกียรติยศ”

เฉินผิงอันหวนนึกถึงการเดินทางท่องเที่ยวที่มีแค่ตนกับชุยตงซาน ปีนั้นระหว่างที่เดินทางกลับ เด็กหนุ่มชุดขาวมักจะพร่ำพูดถ้อยคำประหลาดอยู่มากมาย

เฉินผิงอันเอ่ยเบาๆ “ว่ากันว่าปีนั้นยังไม่มีคำเรียกว่าสามลัทธิร้อยสำนัก ความรู้ของแต่ละฝ่ายแค่พอจะเป็นรูปเป็นร่างเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกกระบี่อย่างเราๆ หรือผู้ฝึกลมปราณทั้งหลาย หรือไม่ก็พวกเจียวหลงสี่สมุทรที่เคลื่อนเมฆโปรยพิรุณ ต่างก็เป็นพันธมิตรที่รบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน ถึงขั้นที่ว่าแม้กระทั่งใต้หล้าเปลี่ยวร้าง ในเวลานั้นก็ยังหยุดการต่อสู้ที่มีต่อเผ่ามนุษย์ แม้จะไม่ได้ช่วยเหลือ แต่ก็ไม่คอยขัดแข้งขัดขา”

เฉินชิงตูพยักหน้ารับ เผยสีหน้าหวนระลึกถึงอดีตซึ่งมีให้เห็นไม่บ่อยนัก “ข้า หลงจวิน กวนจ้าว และยังมีพวกผู้ฝึกกระบี่รุ่นเดียวกันที่ถูกประวัติศาสตร์ลืมเลือนไปนานแล้ว ทุกคนพากันปล่อยกระบี่บินขึ้นสู่ท้องฟ้าติดต่อกันไม่ขาดสาย”

เฉินผิงอันทรุดตัวลงนั่งยอง ยื่นมือไปสัมผัสพื้นของกำแพงเมืองปราณกระบี่ที่เย็นนิดๆ แล้วแหงนหน้ามองสนามรบทางทิศใต้ “เซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโส ตอนนั้นทุกคนต่างก็ดิ้นรนหวังว่าจะมีชีวิตอยู่ หากไม่ทำเช่นนี้ก็คงอยู่รอดต่อไปไม่ได้ หาใช่ผู้น้อยด้อยค่าวีรกรรมยิ่งใหญ่ของพวกท่านไม่ มิกล้า และยิ่งไม่ยินดี ตอนนี้เวลาผ่านไปแล้วหมื่นปี ข้าเดินทางผ่านสามทวีป ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นโลกกว้างอะไรเลย ดังนั้นข้าจึงกล้าพูดว่า โดยภาพรวมแล้วใต้หล้าเปลี่ยวร้างยังดีอยู่ ยังมั่นคง เซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโส พวกท่านก็เหมือนผู้อาวุโสในครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่ง ความผิดความถูกของเด็กรุ่นหลังอย่างผู้น้อย อันที่จริงพวกท่านมองเห็นอย่างชัดเจน อันที่จริงก็ถือว่าพวกท่านใจกว้างมากแล้ว แต่ข้าก็ยังคงหวังว่าพวกท่านจะไม่รู้สึกผิดหวัง หากขนาดพวกท่านยังรู้สึกผิดหวัง ถ้าอย่างนั้นโอกาสที่พวกผู้น้อยจะรู้ผิดแล้วแก้ไขก็จะยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ”

เฉินชิงตูเงียบงันไม่เอ่ยคำใด

เฉินผิงอันทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่พูด

เฉินชิงตูยิ้มกล่าว “ในเมื่อเป็นใต้เท้าอิ่นกวานของกำแพงเมืองปราณกระบี่แล้วก็ควรมีความกล้าที่จะพูดตรงๆ อย่างไม่กริ่งเกรงสิ่งใด”

เฉินผิงอันใช้ฝ่ามือแนบกับพื้น เอ่ยว่า “ข้ายังคงรู้สึกว่ายิ่งนานวันวิถีทางโลกจะยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ จะเดินขึ้นสู่ที่สูงไปทีละก้าว ข้าเชื่อว่าจะเป็นเช่นนี้ เซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโส ขอท่านอย่าได้รู้สึกว่าหมื่นปีที่ผ่านมานี้มีเพียงความเงียบเหงา ใต้หล้าไพศาลที่อยู่เบื้องหลังท่านสงบสุขมั่นคงมาหนึ่งหมื่นปี ล่างภูเขามีควันไฟยามหุงหาอาหาร บนภูเขามีกลิ่นอายเซียนล้อมวน โดยภาพรวมแล้วทุกคนต่างก็มีความหวังและความปรารถนาน้อยใหญ่ต่างกันไป แม้แต่ข้าที่ตอนเป็นเด็กคิดว่าต่อให้ต้องตายก็ไม่กลัว แต่ภายหลังก็ยังไปเป็นลูกศิษย์เตาเผามังกร เริ่มคิดว่าอยากหาเงินอยากเก็บเงินจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไปดีๆ ไม่ใช่หรือ? จิตใจคนของที่นั่นวุ่นวายซับซ้อนเหมือนต้นหญ้าในผืนป่า แต่ก็ต้องมีผืนดิน มันถึงจะหยั่งรากแตกหน่อได้ไม่ใช่หรือ? ขอแค่มีผืนดิน ก็มีความเป็นไปได้นับพันนับหมื่นอย่าง”

เฉินผิงอันเงยหน้าขึ้น “เซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโส ควรจะทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น อย่าได้รู้สึกผิดหวัง อย่าได้รู้สึกเสียใจ ได้หรือไม่?”

ผู้เฒ่าทรุดตัวลงนั่งยอง ยื่นมือมากดหัวของคนหนุ่ม ยิ้มกล่าว “คนหนุ่มก็คือคนหนุ่ม ไม่เคยเห็นโลกที่กว้างใหญ่อย่างแท้จริงมาก่อน ต่อให้เคยเห็นกระบี่นั้นที่ข้าสอนเจ้าแล้ว ก็ยังไม่รู้ถึงจิตแห่งกระบี่ของผู้ฝึกกระบี่ที่แท้จริง”

ผู้เฒ่าดึงมือกลับมา “ข้าเป็นผู้ฝึกกระบี่อายุปูนนี้แล้ว อดทนเดินทีละก้าวจนผ่านสถานการณ์อับจนสิ้นหวังที่ลึกล้ำที่สุดมาได้แล้ว นักโทษอาญา? ช่วงแรกเริ่มสุด บนพื้นดินของโลกมนุษย์ ใครบ้างไม่ใช่นักโทษอาญาที่มีชีวิตสั้นแสนสั้น? ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกผิดหวังอย่างใหญ่หลวงอะไร แน่นอนว่าความผิดหวังนั้นย่อมมี แต่ไม่ได้สิ้นเชิงเด็ดขาดอย่างที่เจ้าคิด หมื่นปีมานี้ สิ่งที่ได้เห็นมากกว่าก็คือความหวังน้อยนิดที่ผุดขึ้นที่นี่ ความหวังน้อยนิดที่หล่นลงที่นั่น ในเถ้าธุลีแห่งความหวัง ปีหน้าก็อาจมีต้นหญ้าแตกหน่อขึ้นมา หญ้าที่เติบโตเต็มทุ่งกว้าง แม้ว่ากำแพงเมืองปราณกระบี่จะไม่มีทัศนียภาพเช่นนี้ แต่ต่อให้ข้าจะอยู่บนหัวกำแพงเมืองก็ยังเหมือนว่าจะได้กลิ่นหอมของหญ้าฤดูใบไม้ผลิของใต้หล้าไพศาลได้ทุกปี”