บทที่ 634.4 คนหนุ่มที่นั่งลงบนตำแหน่งประธาน

โอสถทองหนุ่มมีนามว่าหวังซือจื่อ คือผู้ฝึกตนอิสระแห่งป่าเขา ท่ามกลางผู้ฝึกตนอิสระ เขากลายเป็นโอสถทองด้วยอายุเท่านี้ อีกทั้งยังเป็นผู้ฝึกกระบี่ ก็คู่ควรให้เรียกว่าตัวอ่อนกระบี่ผู้มีพรสวรรค์แล้ว

น่าเสียดายที่พอมาถึงกำแพงเมืองปราณกระบี่กลับหาคนบ้านเดียวกันไม่เจอ อีกทั้งกำแพงเมืองปราณกระบี่ที่มีเซียนกระบี่เดินกันให้ควั่กบนถนน ขอบเขตของหวังซือจื่อก็ไม่ถือว่าสูง อันที่จริงเขาจึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง และแจกันสมบัติทวีปที่พอจะถือว่าเป็นเพื่อนบ้านเพียงหนึ่งเดียวได้นั้น นอกจากเว่ยจิ้นแห่งศาลลมหิมะแล้วก็ไม่มีผู้ฝึกกระบี่คนอื่นอีก แน่นอนว่าหวังซือจื่อไม่กล้าไปทักทายพูดคุยกับเว่ยจิ้น เจอหน้ากันแล้วจะยังคุยอะไรกันได้อีก? พอถึงท้ายที่สุดเวลาสิบกว่าปีที่อยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่แห่งนี้ก็กลายเป็นว่าได้แต่ก้มหน้าก้มตาฝึกตนอยู่ตัวคนเดียวเท่านั้น หลายครั้งที่ขึ้นหัวกำแพงไปสังหารปีศาจ ผลเก็บเกี่ยวก็มีไม่มาก แค่พอจะประคับประคองให้เขาอยู่ต่อในกำแพงเมืองปราณกระบี่ได้เท่านั้น

เพียงแต่ว่าสองปีมานี้ดีขึ้นบ้างเล็กน้อย เพราะมักจะไปดื่มเหล้าที่ร้านเหล้าเล็กๆ แห่งหนึ่งเป็นประจำ ไม่มีเพื่อนไม่มีสหาย เว้นเสียจากว่าลูกค้าน้อยก็ยากนักที่จะได้นั่งดื่มเหล้าที่โต๊ะ หลายๆ ครั้งจึงได้แต่มานั่งยองดื่มเหล้าข้างทาง กินบะหมี่หยางชุนเป็นกับแกล้ม เมื่อเทียบกับในอดีตที่มักจะต้องอยู่เพียงลำพัง รสชาตินั้นก็ไม่เลวเลยจริงๆ

กลับบ้านเกิดครานี้ก็ยิ่งมีเรื่องไม่คาดฝันใหญ่เทียมฟ้า คิดไม่ถึงว่าตนจะสามารถเดินทางไปร่วมกับเซียนกระบี่ใหญ่จั่วได้

แต่หวังซือจื่อก็รู้หนักเบาและผลได้ผลเสียดี จึงเงียบงันไปตลอดการเดินทาง

พอใกล้จะถึงร่องเจียวหลง จั่วโย่วพลันเอ่ยว่า “ไม่ต้องระมัดระวังตัวมากเกินไป หากมีข้อสงสัยด้านการฝึกตนก็สามารถถามมาได้เลย”

หวังซือจื่อเอ่ยเสียงเบา “ผู้น้อยขอบเขตต่ำต้อย คำถามแต่ละข้อล้วนไม่ใหญ่ สามารถรอให้ไปถึงใบถงทวีปก่อนแล้วค่อยถามก็ยังไม่สาย”

จั่วโย่วเองก็ไม่ทำให้ผู้ฝึกกระบี่วัยเดียวกันคนนี้ลำบากใจ

จั่วโย่วหันกลับไปมองทิศทางที่ตั้งของภูเขาห้อยหัว

ม่านราตรีหนาหนัก ระหว่างฟ้าดินมีริ้วคลื่นสีมรกตซัดผ่าน ประกายแสงของหิมะเป็นสีเงินยวงงามจับตา

หวังซือจื่อถามอย่างใครรู่ “ผู้น้อยเลือกที่จะออกจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ในช่วงเวลาเช่นนี้ เหตุใดผู้อาวุโสถึงยังยินดีจะถ่ายทอดวิชากระบี่ให้แก่ผู้น้อย”

จั่วโย่วถอนสายตากลับ ยิ้มเอ่ยว่า “โอสถทองหวังซือจื่อ ผู้ฝึกตนอิสระแห่งใบถงทวีปอยู่อย่างเดียวดาย ในเวลาสิบสี่ปีเคยขึ้นหัวกำแพงสามครั้ง สามครั้งล้วนถูกบีบให้ออกไปสังหารปีศาจนอกหัวกำแพง ข้าจั่วโย่วและเจ้าเป็นคนบนเส้นทางเดียวกัน ดังนั้นเมื่อพูดถึงกระบี่กับเจ้าจึงไม่ใช่การชี้แนะ แต่เป็นการแลกเปลี่ยนความรู้กัน”

หวังซือจื่อไม่รู้จะเอ่ยตอบเช่นไร มีหลายครั้งที่ทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่พูด

จั่วโย่วจึงเอ่ย “มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ”

หวังซือจื่อยิ้มกล่าว “ข้านึกว่าตัวเองกำลังพูดอยู่กับเถ้าแก่รองเสียอีก”

จั่วโย่วหัวเราะเสียงดัง “ข้ากับเฉินผิงอันคือศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก เจ้ารู้สึกว่าคำพูดและการกระทำของพวกเราคล้ายคลึงกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

หวังซือจื่อเอ่ย “ผู้อาวุโส ข้าเชื่อว่าวันหน้าเถ้าแก่รองจะต้องมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วทั้งใต้หล้าไพศาลอย่างแน่นอน!”

จั่วโย่วส่ายหน้า “รอไปก่อนเถอะ ใต้หล้าไพศาลมีแต่จะรังเกียจที่เขาทำน้อยเกินไป เรื่องทั้งหลายก่อนหน้านี้ที่ไม่เคยยอมรับล้วนจะกลายมาเป็นเหตุผลในการโจมตีเขา อย่างเรื่องลูกศิษย์คนสุดท้ายของสายเหวินเซิ่ง ศิษย์น้องเล็กของจั่วโย่ว คนหนุ่มที่แม้แต่เฉินชิงตูก็ยังให้ความสนใจ ใต้เท้าอิ่นกวานคนใหม่ที่อยู่ห่างไกลจากสนามรบ ล้วนจะกลายมาเป็นเหตุผลที่ดีเยี่ยมในการปฏิเสธศิษย์น้องเล็กของข้าในอนาคต หากเขาตายไป กลับกลายเป็นว่าเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็จะไม่พูดถึงแล้ว แต่ขอแค่ตายอยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่ก็จะกลายเป็นความผิดมหันต์”

อารมณ์ของหวังซือจื่อพลันหนักอึ้ง

จั่วโย่วเอ่ย “นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แค่ปรับตัวให้ชินก็ดีไปเอง”

จั่วโย่วและหวังซือจื่อขี่กระบี่มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกด้วยกัน แล้วก็ไม่พูดคุยอะไรกันอีก

เรือนชุนฟาน ภูเขาห้อยหัว

การจัดวางตำแหน่งที่นั่งในห้องโถงกลางของเรือนชุนฟานยังคงอิงตามกฎมารยาทของตระกูลปัญญาชนในใต้หล้าไพศาล

แขวนอักษรภาพขุนเขาสายน้ำเทพเซียนไว้ตรงกลางห้องโถง คือภาพภูเขาไม่ทราบชื่อลูกหนึ่งของอุตรกุรุทวีป สองด้านยังแคว้นกลอนคู่ของลัทธิขงจื๊อที่มีเนื้อหาให้คนอบรมปลูกฝังตัวเองอย่างดีงาม และเหนือขึ้นไปก็เป็นกรอบป้ายคำว่า ‘โถงหลิวเป่ย’

ด้านหน้าผนังวางม้านั่งตัวยาว ด้านหน้าม้านั่งคือโต๊ะสี่เซียนหนึ่งตัว สองด้านของโต๊ะวางเก้าอี้ไว้สองตัว

ระหว่างประตูใหญ่และผนัง ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกหันหน้าเข้าหากัน ต่างก็วางเก้าอี้เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

คนที่เข้าประตูมา จะลุกหรือจะนั่งก็ล้วนอยู่ในฟ้าดินขนาดเล็กแห่งหนึ่ง

พวกผู้ดูแล ผู้มีสิทธิ์ตัดสินใจของเรือข้ามทวีปแต่ละทวีปต่างทยอยกันเข้ามาในห้องโถงแห่งนี้

หลังจากที่ป๋ายซีแห่งถ้ำซานสุ่ยนั่งลงแล้วก็มองสบตากับสหายเก่าหลายคน พวกเขาต่างก็ไม่กล้าใช้เสียงในใจสื่อสารกัน แต่ดูจากสายตาของแต่ละคนแล้วก็ล้วนมองออกถึงความกังวลเสี้ยวหนึ่ง

การจัดวางเก้าอี้ในห้องโถงมีข้อพิถีพิถันใหญ่เป็นพิเศษ

รากฐานของสำนัก ขนาดเล็กใหญ่ของเรือข้ามทวีปและการค้ามากน้อย ชื่อเสียงส่วนบุคคลของตัวแทนเรือข้ามทวีปแต่ละลำ ล้วนดูเหมือนว่าจะผ่านการคิดคำนวณมาหมดแล้ว

ยกตัวอย่างเช่นป๋ายซีสังเกตเห็นว่าเรือข้ามฟาก ‘หนันจี’ ของธวัลทวีป ผู้ดูแลคือผู้ฝึกตนคอขวดโอสถทองที่ไม่มีชื่อเสียงอะไร แต่ไหนแต่ไรมาก็มักจะทำการค้าในระดับกลางๆ เท่านั้น เวลาปกติยามไปมาหาสู่กับพวกผู้ดูแลของเรือข้ามฟากลำอื่นก็ถือว่าเป็นคนที่พูดจาไม่ค่อยมีน้ำหนักนักบนโต๊ะเหล้า แต่วันนี้การจัดที่นั่งของเขากลับได้รับการปฏิบัติอย่างมีมารยาทสูงสุด เพราะบรรพบุรุษถ้ำซานสุ่ยบ้านตนเคยเปิดเผยความลับสวรรค์ให้ฟังมาก่อน ป๋ายซีถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วคนผู้นี้คือผู้ฝึกตนพรรคยันต์ขอบเขตหยกดิบที่อำพรางตัวอย่างลึกล้ำ การที่มาทำการค้าข้ามทวีปกับภูเขาห้อยหัว จุดประสงค์ไม่ได้อยู่ที่การทำการค้ากับที่นี่ แต่ทุกครั้งเขาจะแอบไปทำการค้าที่ลึกลับอำพรางอย่างแท้จริงกับร่องเจียวหลง ใช้เงินเทพเซียนแลกเปลี่ยนมาด้วยโอกาสในการสกัดดึงปราณมังกรผ่านเวทลับเฉพาะของเขา พอไปถึงธวัลทวีปก็จะเปลี่ยนปราณมังกรนั้นให้กลายเป็นยันต์ล้ำค่าที่ซุกซ่อนแก่นแท้ของปราณมังกรเอาไว้ แล้วนำไปขายให้กับสกุลหลิวธวัลทวีปด้วยราคาที่สูงเทียมฟ้า

ท่านบรรพบุรุษต้องการให้ป๋ายซีระมัดระวังเรื่องความเหมาะสม ไม่จำเป็นต้องจงใจผูกมิตรกับคนผู้นี้ เพียงแต่ยามที่พบเจอหน้ากันก็ให้ระวังสีหน้าและคำพูดคำจาให้ดี

ป๋ายซีกล้าแน่ใจเลยว่า ‘ผู้ฝึกตนเฒ่าขอบเขตโอสถทอง’ ที่มองดูแล้วสีหน้านิ่งสงบ แท้จริงแล้วในใจต้องรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรอย่างแน่นอน

สุดท้ายเมื่อทุกคนพากันนั่งลงเรียบร้อย

เซียนกระบี่สิบกว่าท่านที่ออกมาจากกำแพงเมืองปราณกระบี่นั่งบนเก้าอี้ทางฝั่งขวามือ เมื่อเทียบกับทางฝั่งซ้ายมือที่เก้าอี้ค่อนข้างเบียดชิดกันแล้ว ทางฝั่งนี้จะมีพื้นที่ว่างมากกว่า เซียนกระบี่ของทวีปหนึ่งจึงนั่งลงตรงข้ามกับผู้ดูแลเรือข้ามฝากของทวีปนั้นๆ ได้พอดี

ดังนั้นจนกระทั่งบัดนี้ ผู้ดูแลสิบกว่าท่านถึงได้เริ่มมองประเมินคนหนุ่มผู้นั้น

แขกทุกคนที่มานั่งอยู่ที่นี่ แต่ละคนล้วนเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่มีคัมภีร์การค้าเป็นของตัวเอง ทำการค้าจนโชกโชนทะลุปรุโปร่งแล้ว ก่อนหน้านี้อาจมีคนให้ความสนใจคนผู้นี้ไม่มากก็น้อย เพราะพื้นที่ห้องโถงกลางของเรือนชุนฟานกว้างขวาง มีเสาหลายต้น กลอนคู่บทโคลงคู่ก็ยิ่งมีมากกว่า และคนหนุ่มผู้นั้นก็แหงนหน้าชื่นชมตัวอักษรในแผ่นป้ายคำโคลงพวกนั้นอยู่ตลอดเวลา

เทพเซียนผู้เฒ่าห้าขอบเขตบนจากทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางอย่างอู๋ฉิว ถังเฟยเฉียนก็ยิ่งสังเกตพิจารณาคนหนุ่มที่จู่ๆ ก็โผล่มาผู้นี้อย่างละเอียด เพียงแต่ว่าพอมองตื้นลึกของอีกฝ่ายออกคร่าวๆ แล้วก็ให้รู้สึกมึนงงไม่เข้าใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนห้าขอบเขตล่างจริงๆ ในใจเริ่มมีความคิดบางอย่าง จึงกลายเป็นว่ามองคนหนุ่มที่มีรูปโฉมอ่อนเยาว์ผู้นั้นเป็นเซียนกระบี่ที่เชี่ยวชาญด้านการอำพรางภาพบรรยากาศเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย

โต๊ะสี่เซียนที่อยู่ด้านล่างกรอบป้าย เก้าอี้สองตัวที่อยู่ข้างโต๊ะ เว้นว่างไว้ไม่มีคนนั่ง

แต่กลับมีแผ่นหยกชิ้นหนึ่งวางไว้บนโต๊ะสี่เซียน ดูจากตำแหน่งของแผ่นหยกที่วางเอาไว้ค่อนข้างใกล้กับฝั่งของผู้ดูแลเรือจากใต้หล้าไพศาล