บทที่ 636.3 ทุกวันประสบความสำเร็จ ทุกเดือนพัฒนาก้าวหน้า

น่าหลันไฉ่ฮ่วนที่อยู่ข้างๆ มองดูด้วยสายตาเย็นชามาโดยตลอด เพียงแต่ว่ายิ่งใคร่ครวญก็ยิ่งรู้สึกว่ามีช่องทางและวิธีการละเอียดยิบย่อยมากมายอยู่ในเรื่องครั้งนี้ ขอแค่สามารถนำมาร้อยเรียงต่อกันได้ก็จะค้นพบว่าทุกอย่างล้วนเป็นแผนการที่เปิดเผยตรงไปตรงมา

หากจะมองว่าใช้ผลประโยชน์ส่วนตนของพวกเจ้าของเรือเป็นคำข่มขู่ การออกกระบี่อย่างป่าเถื่อนบนสนามรบการค้าของกำแพงเมืองปราณกระบี่ คือการปล่อยออกไป

ถ้าอย่างนั้นการบอกเป็นนัยมากมายจากอิ่นกวานหนุ่ม การที่เตือนให้พ่อค้าทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ลองพิจารณาถึงการฝึกตนบนมหามรรคาของตัวเองดู ไม่สู้ลองคิดคำนวณผลได้ผลเสียส่วนตนให้มากหน่อย และกำแพงเมืองปราณกระบี่ก็จะไม่เพียงแต่ไม่ปฏิเสธเรื่องนี้ กลับกันยังยินดีที่จะได้เห็น ถึงขั้นเต็มใจช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ นี่ก็คือการที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ออกกระบี่ไปแล้วแต่กลับเอากระบี่สอดคืนเข้าฝัก ถือเป็นการเก็บอย่างหนึ่ง

รับประกันว่าวันหน้าการค้าขายของเรือข้ามฟากทุกลำจะไม่มีทางได้เงินน้อย อย่างมากสุดก็คือการปักบุปผาลงบนผ้าแพร

แต่หากสามารถทำให้เจ้าของเรือทุกท่านเก็บเงินเข้ากระเป๋าตัวเองได้ เปลี่ยนจากกิจการภาพรวมของภูเขา ‘บ้านตัวเอง’ มาเป็นกิจการ ‘ของตัวเอง’ อย่างแท้จริง ถ้าอย่างนั้นก็คือการส่งถ่านให้ท่ามกลางหิมะ

ระหว่างการปล่อยและการเก็บนี้ จิตใจคนก็ไม่ใช่จิตใจดั้งเดิมอีกแล้ว

เพียงแต่ว่าแผนการทั้งหมดนี้จะมีผลลัพธ์อย่างไร ยังต้องดูที่ว่ามันทนรับการเคาะตีจากเรื่องราวทางโลกได้หรือไม่ แบกรับความขัดแย้งที่พุ่งมาชนของมรสุมมากมายที่คาดไม่ถึงในวันหน้าได้หรือไม่

เดินมาใกล้ถึงห้องโถงกลางของเรือนชุนฟาน เฉินผิงอันก็พลันถามว่า “มีคนที่มีพรสวรรค์ด้านการคิดบัญชีโดดเด่นบ้างหรือไม่?”

เส้าอวิ๋นเหยียนกล่าวอย่างเสียดาย “เมื่อก่อนข้ามีลูกศิษย์ผู้สืบทอดอยู่คนหนึ่งที่เป็นยอดฝีมือในด้านนี้ การค้าขายของเรือนชุนฟานล้วนเป็นเขาที่คอยดูแล ไม่เคยมีความผิดพลาดแม้แต่น้อย มีความสามารถที่ ‘เกิดจากไม่มี’ อยู่จริงๆ”

เฉินผิงอันถาม “มีโอกาสจะเรียกกลับมาทำงานที่เรือนชุนฟานหรือไม่?”

เส้าอวิ๋นเหยียนยิ้มถาม “เชื่อสายตาการมองคนของข้าหรือ?”

เฉินผิงอันกล่าว “จิตใจคนยากจะคาดเดา ที่ว่ายากนั้นไม่ได้อยู่ที่ว่าเมื่อก่อนและตอนนี้เป็นอย่างไร แต่อยู่ที่ว่าหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร ดังนั้นจึงไม่กล้าเชื่อทั้งหมด ยังดีที่ข้าเชื่อในความสามารถด้านการแก้ไขความผิดพลาดของกำแพงเมืองปราณกระบี่”

เส้าอวิ๋นเหยียนพยักหน้ารับ “ถ้าอย่างนั้นข้าจะลองดูว่าจะรียกคนผู้นี้กลับมาได้หรือไม่ ในเรื่องศาสตร์ของการคำนวณ เขามีพรสวรรค์ดีเยี่ยม เกิดมาก็มีพรสวรรค์ที่แม่นยำเกี่ยวกับตัวเลขยิบย่อยชวนให้ปวดหัว อีกทั้งยังมีความสุขกับการได้ทำเรื่องพวกนี้ เดิมทีข้าส่งจดหมายลับไปให้เขาฉบับหนึ่ง บอกให้เขาไปเข้าร่วมกับสำนักการค้าที่กิจการค่อนข้างใหญ่แห่งหนึ่งในธวัลทวีป หากสามารถฝึกประสบการณ์จากที่เรือนชุนฟานไปก่อนได้ คาดว่าคงไม่ต้องใช้จดหมายลับฉบับนั้นของข้าเป็นใบเบิกทางแล้ว”

เฉินผิงอันเอ่ย “ต่อให้ต้องจับมัดก็ต้องมัดตัวเขากลับมาที่ภูเขาห้อยหัวให้จงได้”

เข้ามาในห้องโถงใหญ่ก็เริ่มการต่อรองราคาที่ยาวนานกันอีกครั้ง

และน่าหลันไฉ่ฮ่วนก็ต้องประหลาดใจอีกหน

เพราะดูเหมือนอิ่นกวานหนุ่มผู้นั้นจงใจจะให้ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาศึกษารายละเอียดต่างๆ และเรื่องราคา ไม่ถือสาว่าจะต้องเรียบเรียงตำราขึ้นมาใหม่อีกเล่มแม้แต่น้อย

เพราะแม้แต่ผู้ดูแลเรือข้ามฟากของอุตรกุรุทวีปที่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เอ่ยอะไรก็ยังถูกเฉินผิงอันที่คลี่ยิ้มลากให้ขึ้นมาอยู่บนโต๊ะของการทำการค้า ซักถามอย่างละเอียดว่าอุตรกุรุทวีปมีสินค้าที่ใกล้เคียงหรือสามารถทดแทนกันได้กับทรัพยากรในสมุดหรือไม่

ไปๆ มาๆ พวกผู้ฝึกตนเฒ่าก็เริ่มรำคาญแล้ว ในเมื่อใต้เท้าอิ่นกวานวางท่าชัดเจนว่าจะเป็นพ่อค้าที่คุยเรื่องการค้า ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่เกรงใจแล้ว พอเปิดปากก็เลยพูดกันยาว

ขนาดเจ้าของเรือของอุตรกุรุทวีปที่สวมกางเกงตัวเดียวกัน (เปรียบเปรยว่าสนิทกัน มีความสัมพันธ์ที่ดีเยี่ยม) ยังเป็นเช่นนี้ ทักษินาตยทวีปก็ยิ่งไม่เกรงใจ แม้แต่เรือข้ามทวีปสองลำของแจกันสมบัติทวีปที่มีสิทธิ์มีเสียงน้อยที่สุดก็ยังกล้าพูดมากขึ้น

ราคาใหม่ของสินค้าบางอย่างที่ตกลงกันได้แล้ว อิ่นกวานหนุ่มก็จะให้หมี่อวี้ลบราคาเดิมที่ตั้งไว้บนสมุดทิ้งไปโดยตรง แล้วเขียนราคาใหม่ลงไปด้านข้างแทน

อู๋ฉิวกับถังเฟยเฉียนพอจะสบายใจได้แล้วจึงเปิดปากบ้าง

มีทั้งที่ขยับราคาขึ้นสูงได้ แล้วก็มีทั้งที่ไม่ทันระวังกลายเป็นว่าลดราคาต่ำลง สรุปก็คือสองฝ่ายผลัดกันรุกผลัดกันถอย

เยี่ยนหมิงไม่นั่งเงียบอีกต่อไป แม้แต่น่าหลันไฉ่ฮ่วนก็ไม่คิดจะทำตัวเป็นคนใบ้ต่อ

ยิ่งนานพวกผู้ดูแลเจ้าของเรือก็ยิ่งปกปิดจิตใจแห่งการคิดคำนวณของตัวเองไม่ได้

ก่อนหน้านี้มีเซียนกระบี่สิบกว่าท่านนั่งบัญชาการณ์ ฆ่ากันไปฆ่ากันมา อิ่นกวานหนุ่มที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน เจ้าคือผู้ตัดสินใจ

ตอนนี้การคิดบัญชีคือความถนัดของพวกข้า ลูกคิดในรางถูกดีดขึ้นดีดลง ใครจะแพ้จะชนะก็ยังไม่อาจบอกได้

ทางฝั่งของเจ้าของเรือธวัลทวีป เจียงเกาไถขอบเขตหยกดิบเปิดปากพูดค่อนข้างบ่อย ไปๆ มาๆ ก็เหมือนจะกลายเป็นผู้นำของเรือข้ามฟากธวัลทวีปไปโดยปริยาย

เจ้าของเรือคนอื่นๆ รู้สึกเลื่อมใสเจียงเกาไถผู้นี้จริงๆ คนที่ก่อนหน้านี้ไปเดินวนหน้าประตูผีมา คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะยังไม่กลัวตายขนาดนี้

เจียงเกาไถมีสีหน้าเป็นปกติ พยายามจะแสดงมาดของเซียนกระบี่ห้าขอบเขตบน แต่แท้จริงแล้วในใจกลับสบถด่ามารดาไม่หยุด มารดามันเถอะ ข้าผู้อาวุโสถูกใต้เท้าอิ่นกวานบีบให้ต้องลดราคาดิ่งฮวบ คิดว่าตนเป็นคนตาไร้แวว เป็นวีรบุรุษชายชาตรีที่สองมือแบกหัวให้คนฟันเหวอะจนแผลใหญ่เท่าปากชามก็ยังไม่รู้สึกรู้สาจริงๆ หรือไร?

เฉินผิงอันเงยหน้ามองไปนอกประตูแวบหนึ่ง

โดยไม่ทันรู้ตัวฟ้าก็สว่างแล้ว

บนสมุดบัญชีไม่มีการค้าใดที่สามารถได้ข้อสรุปที่แน่นอน ส่วนใหญ่แล้วกลายเป็นว่ามีหลายข้อที่ต้องเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก เห็นได้ชัดว่าทั้งสองฝ่ายยังต้องเสียเวลากันอีกเยอะ

ประเด็นสำคัญคือเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป ระหว่างทวีปแต่ละแห่งและเรือข้ามฟากแต่ละลำก็เริ่มเกิดความขัดแย้ง แรกเริ่มยังพอจะสำรวมกันอยู่บ้าง แต่ภายหลังกลับไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์มิตรภาพอะไรอีกแล้ว ตบโต๊ะถลึงตาใส่กันก็ยังมี ถึงอย่างไรอิ่นกวานหนุ่มผู้นั้นก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว กลับกันยังหัวเราะร่า แทนที่จะเป็นกลางกลับลำเอียง เอ่ยประโยคที่เป็นการกระพือไฟให้ลุกโหมสองสามคำ อาศัยโอกาสตอนที่พูดเกลี้ยกล่อมมาลดราคาให้ฝ่ายตัวเอง แล้วยังคอยจิบเหล้าอยู่เป็นระยะ วางท่าชัดเจนว่าจะเริ่มทำตัวหน้าไม่อายอีกครั้ง

ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างก็เป็นผู้ฝึกตนจึงไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้าอะไร แต่จะเหนื่อยใจหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่อง

แต่ทุกคนล้วนรู้กันดีว่า หากเรื่องราวในคืนนี้กลายเป็นข้อสรุปในท้ายที่สุด ถ้าอย่างนั้นไม่ว่าใครก็ตามที่นั่งอยู่ที่นี่คืนนี้แล้วช่วงชิงผลประโยชน์เสี้ยวหนึ่งมาให้บนสมุดบัญชีของเรือข้ามฟากตัวเองได้ ต่อให้จะเป็นความต่างเล็กน้อยแค่หนึ่งถึงสองเหรียญเงินเกล็ดหิมะ วันหน้าก็ยังจะกลายเป็นผลประโยชน์ที่ใหญ่มากก้อนหนึ่งได้อยู่ดี

พอคิดเช่นนี้ ต่อให้เหนื่อยใจ แต่ไม่นานก็รู้สึกสบายใจได้หลายส่วน

ช่วงเที่ยงวันใต้เท้าอิ่นกวานเสนอให้ทุกคนกลับไปยังเรือนที่ตัวเองเคยไปพักก่อนหน้านี้ก่อน พวกผู้ดูแลของหนึ่งทวีปลองปิดประตูแล้วพูดคุยกันอีกครั้ง

หากคิดจะแวะเวียนไปปรึกษาตามเรือนต่างๆ ทางฝั่งของเรือนชุนฟานก็ไม่ขัดขวาง

ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงใหญ่จึงแยกย้ายกันไป

เจียงเกาไถลุกขึ้นยืนค่อนข้างช้า มองอิ่นกวานหนุ่มอย่างไม่ให้เป็นที่จับสังเกต ฝ่ายหลังผงกหน้ายิ้มให้บางๆ

เยี่ยนหมิงและน่าหลันไฉ่ฮ่วนก็ต้องไปปรึกษากันด้วย

เฉินผิงอันมาหาเกาขุยก่อน “รบกวนท่านแล้ว เซียนกระบี่เกาสามารถกลับไปที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ได้แล้วล่ะ”

เกาขุยเอ่ยเสียงเรียบเฉย “ก็แค่ลุกขึ้นยืนถลึงตาใส่สตรีไม่กี่ที แล้วยังได้ดื่มเหล้าถ้ำสวรรค์จู่ไห่เปล่าๆ กาหนึ่ง จะรบกวนอะไรกัน”

เฉินผิงอันยิ้มเอ่ย “คำพูดตามมารยาท ถึงอย่างไรก็ยังต้องพูดกันบ้าง”

หมี่อวี้หัวเราะร่าเอ่ยว่า “เกาขุย พูดจากับใต้เท้าอิ่นกวาน เจ้าหัดพูดให้มีมารยาทหน่อย”

สำหรับขอบเขตหยกดิบที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหมอนปักลายบุปผาของกำแพงเมืองปราณกระบี่ผู้นี้ หากเป็นเมื่อก่อนแล้วเกาขุยได้พบหมี่อวี้ที่วันๆ คิดแต่จะมุดใต้กระโปรงสตรีโดยบังเอิญ ถ้ามองนานไปหน่อย หรือพูดมากไปสักคำก็ถือว่าเขาเกาขุยแพ้

แต่พอผ่านเมื่อคืนวานไป ความประทับใจที่มีต่อหมี่อวี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงสักเท่าไร ก็แค่เขายินดีจะพูดกับอีกฝ่ายมากขึ้นเท่านั้น แต่แน่นอนว่าต้องไม่ใช่คำพูดที่ดีอะไร “หมี่อวี้ วันหน้าอย่าเอาแต่ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ อีก หากไม่ใช่เพราะหมี่ฮู่พี่ชายของเจ้ามีเจ้าเป็นตัวถ่วง ป่านนี้ก็น่าจะเป็นขอบเขตเซียนเหรินไปนานแล้ว ต้องรู้นะว่าช่วงแรกเริ่มสุด ทุกคนต่างก็ยอมรับกันว่าพรสวรรค์ของเยว่ชิงสู้หมี่ฮู่ไม่ได้”

เกาขุยพูดจบก็ก้าวยาวๆ จากไป

หมี่อวี้เอ่ยอย่างระอาใจ “เกาขุยผู้นี้สมควรแล้วที่ต้องเป็นโสด ข้าชื่นชอบสตรีอย่างจริงใจที่สุด และสตรีก็ชอบข้าอย่างจริงใจที่สุด ความจริงใจแลกมาด้วยความซื่อสัตย์ ยังจะผิดอีกหรือ?”

เฉินผิงอันเอ่ย “อย่างเจ้าเนี่ยนะ ไม่ถูกพวกเซียนกระบี่ชายโสดฟันตายก็ต้องขอบคุณเซียนกระบี่ใหญ่หมี่ฮู่แล้ว”

หมี่อวี้หันหน้าไปมองเซียนกระบี่หญิงจากธวัลทวีปที่ยังคงนั่งอย่างเบื่อหน่ายอยู่ที่เดิม เพิ่งจะเอ่ยไปคำเดียวว่าขอบคุณเซียนกระบี่เซี่ย เซี่ยซงฮวาก็ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “รบกวนเจ้าไปตายให้ไกลๆ หน่อย”

หมี่อวี้ทอดถอนใจหนึ่งที เดินออกจากห้องโถงใหญ่ ข้ามธรณีประตูออกไปปั้นตุ๊กตาหิมะในมุมเงียบๆ ตุ๊กตาที่ปั้นออกมารูปร่างไม่เหมือนแต่ให้ความรู้สึกเหมือนสตรีคนหนึ่ง

เซียนกระบี่ใหญ่หมี่เลือกสวนดอกไม้แห่งหนึ่งของเรือนชุนฟานที่แม้หิมะใหญ่จะตกในวันที่อากาศหนาวเหน็บ บุปผาก็ยังบานสะพรั่ง

สตรีอย่างน่าหลันไฉ่ฮ่วนผู้นั้นไม่มีทางมาเยือนสถานที่แบบนี้แน่นอน หน้าตาก็งดงามดี แต่น่าเสียดายที่เห็นแก่เงินไปหน่อย แต่หากเป็นแม่นางที่มาจากทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางผู้นั้น มีความเป็นไปได้มากว่านางจะมาที่นี่ อีกทั้งนางจะต้องชอบดอกโบตั๋นตระกูลเซียนที่ยังคงแบ่งบานภายใต้หิมะในสวนแห่งนี้อย่างแน่นอน พอมาถึงสวนดอกไม้ เห็นดอกไม้พวกนี้ แล้วหันไปเห็นตุ๊กตาหิมะที่แอบยืนอยู่ใต้บุปผา ถึงเวลานั้นนางก็จะรู้ได้ว่าตนเป็นคนลุ่มหลงในรักแค่ไหน

ยามที่เซียนกระบี่ต่างถิ่นออกไปจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ ส่วนใหญ่แล้วเซียนกระบี่ในพื้นที่จะต้องเลี้ยงเหล้าสักมื้อเสมอ

ก็เหมือนกับปีนั้นที่ถงหวงของสำนักกระบี่ไท่ฮุยกำลังจะย้อนกลับบ้านเกิด เซียนกระบี่ผู้อาวุโสอย่างต่งซานเกิงก็ยังมาเลี้ยงส่งด้วยตัวเอง

เซี่ยซงฮวาจากไปครั้งนี้ แน่นอนว่าก็ต้องมีคนมาเลี้ยงส่งนาง

แต่แท้จริงแล้วเฉินผิงอันกลับเดินมาส่งนางแค่ที่หน้าประตูเรือนชุนฟานเท่านั้น

เซี่ยซงฮวารู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย