บทที่ 643.2 กระดาษขาวแผ่นหนึ่งของชุยตงซาน

เผยเฉียนแทะเมล็ดแตงเสร็จก็เริ่มนับนิ้ว “อาจารย์พ่อของข้า ซานจวินเว่ย ห่านขาวใหญ่ ผู้ถวายงานโจวเฝย อันที่จริงภูเขาลั่วพั่วก็มีคนหน้าตาดีอยู่เยอะเหมือนกันนะ”

โจวหมี่ลี่ยื่นมือมาป้องปาก ขยับมาข้างหูเผยเฉียนแล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “พรรคบนภูเขาใช้วิชาบุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำก็สามารถหาเงินได้แล้วนะ เขาเคยบอกว่า อันที่จริงการหาเงินที่ง่ายที่สุดในใต้หล้านี้ก็คือการหาเงินเทพเซียนประเภทนี้ของพวกเทพธิดา”

เผยเฉียนดึงหูโจวหมี่ลี่ “คิดอะไรอยู่? อาจารย์พ่อของข้าจะหาเงินแบบนี้ได้อย่างไร?”

โจวหมี่ลี่เปลี่ยนคำพูดใหม่ “ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!”

เผยเฉียนปล่อยมือ หัวเราะคิกเอ่ยว่า “แต่สามารถให้ห่านขาวใหญ่ ซานจวินเว่ยและโจวเฝยสามคนขายรูปลักษณ์ของตัวเองหาเงินมาได้ ไม่แน่ว่าเงินทองอาจไหลมาเทมาก็เป็นได้”

โจวหมี่ลี่รีบทำท่าเปิดหนังสือคัดตำรา

เผยเฉียนพยักหน้า “ได้สิ เดี๋ยวจะจดคุณความชอบของเจ้าลงในบัญชี”

จูเหลี่ยนพูดอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น “ตอนนี้น่ะทำได้ สามารถเอาไปพูดในการประชุมของศาลบรรพจารย์คราวหน้าได้เลย”

เผยเฉียนรวมเสียงให้เป็นเส้นพูดกับพ่อครัวเฒ่า “ตอนที่อยู่กำแพงเมืองปราณกระบี่ เจอเซียนกระบี่ขอบเขตหยกดิบคนหนึ่ง ชื่อว่าหมี่อวี้ หน้าตาเขาก็พอใช้ได้ ก็แค่โง่ไปหน่อย มองดูสภาพจิตใจของเขาเห็นแต่ดอกไม้ผลิบานอยู่ทั่วทุกพื้นที่ เป็นคนหลายใจ ช่างน่าขำนัก มาหาเรื่องพวกเรา อาจารย์พ่อและห่านขาวใหญ่ต่างก็ไม่ได้ลงมือ แต่หมี่อวี้ผู้นั้นก็เกือบจะถูกอาจารย์ลุงใหญ่ปล่อยกระบี่หนึ่งเข้าใส่ อันที่จริงเขาเองก็สามารถทำความดีชดใช้ความผิดนะ ให้มาทำหน้าที่เป็นลูกศิษย์นักการอันดับหนึ่งของฝ่ายนอกภูเขาลั่วพั่วเรา รวมกับพวกห่านขาวใหญ่แล้วก็ครบสี่คนพอดี ช่วยภูเขาลั่วพั่วหาเงินได้มากพอแล้วก็สามารถกลับบ้านได้”

จูเหลี่ยนพยักหน้ารับ “ภูเขาลั่วพั่วของพวกเราต้องการเซียนกระบี่มาช่วยคุมสถานการณ์จริงๆ นั่นแหละ ต่อให้จะเป็นแค่ชั้นวางดอกไม้ที่สวยแต่รูปก็ได้เหมือนกัน”

จากนั้นจูเหลี่ยนก็พลันหัวเราะดังลั่น แล้วก็ไม่บอกต้นสายปลายเหตุแก่เผยเฉียนและโจวหมี่ลี่

ชุยตงซาน เป็นห้าขอบเขตบนแล้ว

น้องเว่ยป้อก็เป็นซานจวินขุนเขาเหนือห้าขอบเขตบน

ผู้ถวายงานโจวเฝย หรือควรเรียกว่าเจียงซ่างเจินก็ยิ่งเป็นขอบเขตเซียนเหริน ตอนนี้ยังเป็นถึงเจ้าสำนักของสำนักกุยหยก

หากบวกกับหมี่อวี้เซียนกระบี่ขอบเขตหยกดิบเข้าไปอีกคน

ถึงอย่างไรสี่คนนี้ก็ไม่เคยเห็นว่าหน้าตาเป็นเรื่องสำคัญอยู่แล้ว หาเงินเทพเซียนด้วยวิชาบุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำ พวกเขาต้องไม่มีใครที่รู้สึกอึดอัดแน่นอน

จูเหลี่ยนเอนตัวไปด้านหลัง ชำเลืองตามองกลอนคู่ปีใหม่คู่เก่าที่อยู่ในห้องหลัก ถูกลมพัดตากแดดตากฝนมาหนึ่งปี ปกป้องเรือนมาหนึ่งปี อีกไม่นานก็จะต้องถูกเปลี่ยนแล้ว

จูเหลี่ยนเอ่ย “การเชิญกลอนคู่ของที่นี่ไม่ค่อยเหมือนกับบ้านเกิดของข้าสักเท่าไร ที่นั่นมีการเชิญสองครั้ง ช่วงฤดูใบไม้ผลิ เชิญกลอนคู่ขึ้นคาน คือการเชิญอย่างที่หนึ่ง บ้านเกิดของนายน้อยก็เป็นเช่นนี้ เพียงแต่ว่าที่บ้านเกิดของข้ายังมีการเชิญอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือหนึ่งวันก่อนวันที่สองเดือนสอง จะต้องเชิญกลอนคู่ลงจากคาน นั่นก็คือการเชิญกลอนลงมา แล้วเชิญไปที่เตาไฟรอบหนึ่ง จึงจะถือว่าสร้างคุณความชอบอย่างสมบูรณ์แล้ว ตามคำกล่าวโบราณ กลอนคู่วันปีใหม่พวกนี้เป็นการอัญเชิญควันธูปอีกชนิดหนึ่งให้แก่เทพเซียนของฝ่ายต่างๆ จากนั้นก็ต้องเขียนกลอนอีกครั้งและเชิญกลอนอีกครั้ง จึงจะปกป้องฮวงจุ้ยของแต่ละครอบครัวเอาไว้ได้ ยังมีการแปะตัวอักษรฝูกลับหัวที่ต้องแปะไว้ในบ้าน ห้ามแปะไว้หน้าประตูใหญ่ เพราะความโชคดีความสุขมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว แต่ก็ยังไม่ถือว่าได้เข้ามาในบ้านจริงๆ บางครอบครัวบรรพบุรุษสะสมบุญกุศลเอาไว้ ขนบธรรมเนียมประจำตระกูลจึงเที่ยงตรง แน่นอนว่าสามารถรั้งไว้ได้อยู่ แต่ก็มีบางส่วนที่รั้งไว้ไม่ได้ ดังนั้นทางที่ดีที่สุดจึงควรต้องเอาไปแปะไว้ในบ้าน”

เผยเฉียนกลอกตามองบน “ข้าอายุน้อยๆ ก็ออกท่องยุทธ มีสี่สมุทรเป็นบ้านแล้ว จะต้องรู้เรื่องพวกนี้ไปทำอะไร”

กล่าวมาถึงตรงนี้ เผยเฉียนก็เอ่ยกับโจวหมี่ลี่เสียงเบาว่า “อันที่จริงแม้แต่ที่พักก็ยังไม่มี”

โจวหมี่ลี่พยักหน้ารับอย่างแรง “ล้วนเป็นอย่างนี้ ล้วนเป็นอย่างนี้กันหมด ร่อนเร่พเนจร ใช้คำว่าพเนจรได้ดีนัก ตรงความหมาย ตรงความหมายดีจริงๆ ข้าเองก็เป็นยุทธภพน้อยแห่งหนึ่ง แล้วก็ชอบไปเตร็ดเตร่พเนจรที่ทะเลสาบคนใบ้”

โจวหมี่ลี่ชูสองมือแกว่งไปแกว่งมาทำท่าทางประกอบ

เผยเฉียนชอบคุยกับโจวหมี่ลี่ก็อย่างนี้ เพราะว่าเวลาพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองตอนเด็กๆ นางไม่ต้องกลัวว่าจะอับอาย เพราะหมี่ลี่น้อยไม่เข้าใจถึงความแตกต่างของความร่ำรวยมีหน้ามีตากับความยากจนข้นแค้นเลยแม้แต่น้อย

เผยเฉียนกดหัวของหมี่ลี่น้อยแกว่งเป็นวงหนึ่งรอบ

แม่นางน้อยชุดดำให้ความร่วมมืออย่างดีเยี่ยม

จูเหลี่ยนเอ่ย “หมัดไม่ได้อยู่ที่น้ำหนัก”

เผยเฉียนถาม “หมายความว่าอย่างไร?”

จูเหลี่ยนยิ้มกล่าว “เจ้ารู้สึกว่าข้าลงมือใส่เหนียงเนียงเทพวารีแม่น้ำอวี้เย่ผู้นั้นหนักหรือไม่?”

เผยเฉียนพยักหน้ารับ “ไม่ถือว่าเบาแล้วล่ะ”

จูเหลี่ยนถามอีก “ถ้าอย่างนั้นออกหมัดไปเพื่ออะไร?”

เผยเฉียนคิดแล้วก็ตอบว่า “ใช้เหตุผล หาเงิน ช่วยนาง”

ไม่ว่าใครก็ไม่เข้าใจพี่หญิงซิ่วซิ่ว แต่เผยเฉียนกลับเข้าใจ

จูเหลี่ยนถามอีก “ต้นตอของหายนะอยู่ที่ไหน?”

เผยเฉียนตอบ “ในฐานะเทพวารี ตัวอยู่ในแม่น้ำลำธาร แต่ขนบธรรมเนียมกลับไม่เที่ยงตรง ไม่มีคุณธรรมจรรยาของคนในยุทธภพแม้แต่น้อย ใจคิดแต่จะผูกมิตรกับพวกเทพเซียนที่เป็นวีรบุรุษ แม้ว่าจะทำเรื่องที่ควรทำต่อชาวบ้านในอาณาเขตการปกครอง หรือต่อลมและน้ำในพื้นที่ของตน แต่แท้จริงแล้วกลับไม่เคยเก็บเอามาใส่ใจแม้แต่น้อย”

จูเหลี่ยนพยักหน้ารับ “ดีมาก เจ้าสามารถออกท่องยุทธภพเพียงลำพังได้แล้ว”

เผยเฉียนเหลือกตามองบนใส่ “ไม่มีคำอนุญาตจากอาจารย์พ่อ ข้าไม่มีทางลงจากภูเขาออกเดินทางไกลแน่”

โจวหมี่ลี่พยักหน้าคล้อยตาม “ยุทธภพข้างนอกโหดร้ายนักล่ะ โหดร้ายนักล่ะ!”

จากนั้นอาหารก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ ไม่ถือว่ามากมายอุดมสมบูรณ์ แต่กลับหุงข้าวเอาไว้ไม่น้อย

มีเผยเฉียนนั่งร่วมโต๊ะด้วย ตำแหน่งประธานจำเป็นต้องเว้นว่างเอาไว้ ทุกครั้งที่เป็นช่วงฉลองปีใหม่ ยังต้องวางถ้วยข้าวและตะเกียบเอาไว้ด้วย

วันนี้ขณะที่ทั้งสี่คนกินข้าวร่วมกัน เพิ่งจะหยิบตะเกียบเตรียมจะกิน หร่วนซิ่วก็เดินจากโถงหน้าของร้านมาถึงเรือนหลัง ยืนอยู่ตรงธรณีประตู เอ่ยว่า “กินข้าวกันหรือ”

เผยเฉียนลุกขึ้นยืน “ฮ่าๆ มาเร็วไม่สู้มาได้จังหวะพอดี พี่หญิงซิ่วซิ่ว กินข้าวด้วยกันๆ ข้านั่งม้านั่งตัวเดียวกับท่าน”

หร่วนซิ่วยิ้มกล่าว “ได้เลย”

สือโหรวรีบลุกขึ้นหยิบถ้วยและตะเกียบ ขยับไปนั่งกับโจวหมี่ลี่